130x180 books

130x180 monopati

130x107mathisi

130x300 unicef

 
130x180 amnesty

130x130 warchild


130x130 reporters

130x180 doctors sans


130x180 warchild

130x180 apopseis


130x130 cancer

130x180 twitter

130x300 books

 

 

Διαφήμιση
Βουλευτές

του Προκόπη Παυλόπουλου.

          Ο φόρος –και, συνακόλουθα, το φορολογικό σύστημα στο οποίο εντάσσεται- μπορεί ν’ ανταποκριθεί στη θεσμική και οικονομική αποστολή του μόνον όταν αφενός είναι αποτελεσματικός, δηλαδή όταν η εισπραξιμότητά του είναι διασφαλισμένη.  Και, αφετέρου και κυρίως, όταν ανταποκρίνεται πλήρως –βεβαίως μεταξύ άλλων συνταγματικών διατάξεων- στον θεμελιώδη κανόνα του άρθρου 4 παρ. 5 του Συντάγματος, κατά τον οποίο: «Οι Έλληνες πολίτες συνεισφέρουν χωρίς διακρίσεις στα δημόσια βάρη, ανάλογα με τις δυνάμεις τους».  Δηλαδή στον κανόνα, ο οποίος εγγυάται και την φορολογική δικαιοσύνη υπό την αναλογική της διάσταση.


  1. I.Κατά λογική ακολουθία, η ανεπάρκεια –κατ’ επιεική φυσικά έκφραση- του φορολογικού μας συστήματος μπορεί και πρέπει ν’ αναζητηθεί από τη μια πλευρά στην ατέλεια των αντίστοιχων φορολογικών νόμων και στην αέναη αλλαγή τους –υπό όρους μάλιστα πρωτεϊκών μεταβολών και οβιδιακών μεταμορφώσεων- που οδηγούν, μοιραίως, και στην αδυναμία διαμόρφωσης «φορολογικής συνείδησης» από την πλευρά των φορολογουμένων αλλά και στην αδυναμία των φορολογικών αρχών να εμπεδώσουν το νομικό καθεστώς, το οποίο καλούνται να εφαρμόσουν στην πράξη.  Και, από την άλλη πλευρά, σε μια βαριά φορολογία, η οποία δεν ανταποκρίνεται, κατά βάση και κατά κανόνα, στον ως άνω κανόνα της φορολογικής δικαιοσύνης που προορίζεται να προστατεύει πρωτίστως τους οικονομικώς ασθενέστερους φορολογουμένους.

Του Κώστα Κόλλια.

 

Η Νέα Δημοκρατία, ως αντιπολίτευση, εν μέσω της χειρότερης κρίσης που πέρασε μεταπολεμικά η χώρα, θα μπορούσε το 2011 να έχει προκαλέσει εκλογές και να κυβερνούσε αυτοδύναμα με 45%. Δεν το έκανε, αλλά αντιθέτως ανέλαβε ευθύνες που δεν της αναλογούσαν και πλήρωσε βαρύ τίμημα διότι αυτό υπαγόρευε το πατριωτικό καθήκον.

Τρία χρόνια αργότερα, η Νέα Δημοκρατία κυβερνά όπως αντιπολιτεύθηκε: με πρόγραμμα, με θέσεις, με υπευθυνότητα, με ρεαλισμό. Γι’ αυτό και εδραιώθηκε ως η Κυβέρνηση που έσωσε τη χώρα από τη χρεοκοπία, που μας κράτησε στο ευρώ, που βγάζει την πατρίδα από την κρίση.

του Μάξιμου Χαρακόπουλου.

 

Η διαφωνία που ανέκυψε προσφάτως με την αξιολόγηση των δημοσίων υπαλλήλων και τον έλεγχο των μονιμοποιήσεων χιλιάδων συμβασιούχων αφορά ένα πρόβλημα που είναι μείζον για τη χώρα, αλλά και άπτεται του πυρήνα της ιδεολογίας της Νέας Δημοκρατίας. Δεν πρόκειται δηλαδή για ένα δευτερεύον ζήτημα, το οποίο με ευκολία μπορούμε να προσπεράσουμε, με τη δικαιολογία ότι έχουμε να αντιμετωπίσουμε σπουδαιότερα προβλήματα στο πεδίο της οικονομίας ή των κοινωνικών ανισοτήτων. Κι αυτό διότι αν δεν καταφέρουμε να αλλάξουμε τον τρόπο λειτουργίας της δημόσιας διοίκησης και δεν εμπεδωθούν κανόνες αξιοκρατίας ας μην ελπίζουμε και στην ριζική επίλυση των παραπάνω προβλημάτων.

Δυστυχώς, το σύστημα πελατειακών σχέσεων στη χώρα μας συνιστά μια εγγενή παθογένεια από συστάσεως του νεοελληνικού κράτους. Ωστόσο, ήταν μετά το κομβικό 1981 που εκδηλώθηκε πραγματική έκρηξη στις προσλήψεις του δημοσίου, με πρόσχημα από το ΠΑΣΟΚ την αποκατάσταση των «μη προνομιούχων». Καταπατώντας κάθε έννοια αξιοκρατίας, το κράτος μετετράπη σε ψηφοθηρικό μηχανισμό. Για να δικαιολογηθεί το όργιο των διορισμών ημετέρων, εντάθηκε ο λαϊκισμός και η δημαγωγική ρητορεία. Όλα κατέστησαν επιτρεπτά, εφόσον απέτρεπαν την επιστροφή της «επάρατης» δεξιάς στην εξουσία. Για αξιολόγηση, βεβαίως, ούτε λόγος. Πρώτο θύμα οι επιθεωρητές των σχολείων που καταργήθηκαν από την αρχή της πασοκικής διακυβέρνησης ως «αντιδραστικός» θεσμός.

του Λευτέρη Αυγενάκη.

Το πολιτικό σύστημα βρίσκεται ίσως στην σημαντικότερη στιγμή του τα τελευταία χρόνια. Κι αυτό διότι τους αμέσως επόμενους μήνες το σημερινό πολιτικό προσωπικό θα πρέπει να αποδείξει την ωριμότητά του και την αίσθηση ευθύνης που αρμόζει στην εποχή και στην χώρα πρωτίστως, κάνοντας υπερβάσεις.

Η εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας, του κορυφαίου πολιτειακού θεσμού της χώρας, θα ήταν ενδεχομένως ιδεατό να γίνει ομόφωνα συμβολίζοντας έτσι την αρχή του τέλους των μνημονίων και σηματοδοτώντας μια νέα αρχή για την Ελλάδα.  Σίγουρα όμως, η εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας δεν μπορεί να συνεχίσει να είναι αντικείμενο πολιτικών παιχνιδιών  και συναλλαγών.

του Μάξιμου Χαρακόπουλου.

Το εκπαιδευτικό σύστημα στην Ελλάδα, στα χρόνια της μεταπολιτευτικής μας «μπελ επόκ», γιγαντώθηκε σε τρομερό βαθμό. Πανεπιστήμια, σχολές και τμήματα ξεφύτρωσαν σε κάθε νομό, όχι πάντοτε με κριτήρια εκπαιδευτικά. Η έλλειψη ορθολογιστικού σχεδιασμού στην εκπαίδευση συνοδεύτηκε από την επικράτηση του λαϊκισμού στη λειτουργία της. Κάτω από το μανδύα του εκδημοκρατισμού και της ψευτο-προοδευτικότητας, σταδιακά εξοβελίστηκε κάθε έννοια αξιοκρατίας. Γενιές μαθητών γαλουχήθηκαν όχι με το πνεύμα της άμιλλας, ούτε ακόμη με την αγάπη για τη γνώση που ολοκληρώνει τον νέο άνθρωπο και τον μεταμορφώνει σε άξιο πολίτη, στο πλαίσιο μιας δημοκρατικής πολιτείας. Αντιθέτως, κυριάρχησαν οι λογικές της ήσσονος  προσπάθειας και της απόλυτης ανοχής σε όλα.

Η Ελλάδα σε λάθος μονοπάτι

Νάντια Βαλαβάνη | Δευτέρα, 01 Σεπτέμβριος 2014 06:45

της Νάντιας Βαλαβάνη

 

«Όσο κι αν οι ευρωπαϊκές κυρώσεις κατά της Ρωσίας είναι προβληματικές, η Ελλάδα ως μέλος της Ε.Ε. δεν έχει κανένα περιθώριο διαφοροποίησης», ισχυρίζεται η Κυβέρνηση. Έτσι ψήφισε αγόγγυστα και τους τρεις γύρους κυρώσεων. Όταν η Ρωσία ανάγγειλε αντίμετρα, καθησύχαζε ότι «τα ελληνικά προϊόντα θα εξαιρεθούν»(!). Ταυτόχρονα εκλιπαρούσε δημόσια τη Ρωσία να πάρει υπόψη τους «μακροχρόνιους δεσμούς» ανάμεσα στις χώρες μας. 

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου.


Ο πολιτικός κόσμος στην Ελλάδα συνεχίζει να εμφανίζει έντονα στοιχεία ανωριμότητας. Συχνά δημιουργείται η εντύπωση ότι δεν έχουμε διδαχθεί τίποτε από όσα συνέβησαν στο πρόσφατο παρελθόν, ούτε να αντιλαμβανόμαστε τη δύσκολη κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η χώρα. Επαναλαμβάνονται, πολύ συχνά, συμπεριφορές ανεύθυνες και επιπόλαιες, οι οποίες τελικά εξακολουθούν να ζημιώνουν τον τόπο και τον ελληνικό λαό.

Η χαρακτηριστικότερη περίπτωση που αποδεικνύει όλα τα παραπάνω είναι η συζήτηση που έχει ξεκινήσει για την εκλογή του νέου Προέδρου της Δημοκρατίας. Για ακόμη μια φορά, με ευθύνη, πρωτίστως, της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ο ύψιστος αυτός θεσμός της Ελληνικής Δημοκρατίας, μετατρέπεται σε μοχλό προώθησης μικροκομματικών στοχεύσεων αλλά και προσωπικών υπολογισμών. Η αντιπολίτευση βλέπει στη διαδικασία αυτή την ευκαιρία να οδηγηθούμε σε πρόωρες εκλογές. Η παρατεταμένη «προεδρολογία», όμως, πυροδοτεί και ενισχύει την αίσθηση της αβεβαιότητας, στέλνοντας λανθασμένα μηνύματα και στο εξωτερικό. Κι όλ’ αυτά, τη στιγμή που συνεχίζεται η τιτάνια προσπάθεια, με αιματηρές θυσίες των πολιτών, να ξεπεράσουμε τους βράχους που απείλησαν με καταστροφή το «καράβι» της χώρας, εν μέσω μιας πρωτοφανούς οικονομικής καταιγίδας.

Της Νάντιας Βαλαβάνη,


Τις επόμενες μέρες συμπληρώνονται τρεις μεγάλες 40χρονες επέτειοι:

-40 χρόνια από το πραξικόπημα της χούντας των Αθηνών και της ΕΟΚΑ Β’ με ενθάρρυνση (κυβερνητικών κύκλων τουλάχιστον) των ΗΠΑ. (15.7.1974).

-40 χρόνια από την εισβολή της Τουρκίας, που κατέληξε σε περίπου 4.000 νεκρούς, 1619 αγνοούμενους και 200.000 εκτοπισμένους απ’ τα σπίτια τους, στην κατοχή του 37% του νησιού και τη δημιουργία του «ψευδοκράτους» στη Βόρεια Κύπρο (20.7.1974).

Του Μάξιμου Χαρακόπουλου,

 

Αν και ήμουν παιδάκι το 1974 έχουν χαραχθεί έντονα στη μνήμη μου οι εικόνες του αποχαιρετισμού του πατέρα μου για την επιστράτευση του 1974. Τέσσερεις ολόκληρες δεκαετίες πέρασαν ήδη από εκείνο το τραγικό καλοκαίρι, όταν, μετά από το προδοτικό πραξικόπημα, οργανωμένο από τη χούντα των Αθηνών κατά του προέδρου Μακαρίου, ο Αττίλας εισέβαλε στην Κύπρο. Έκτοτε, σχεδόν το 40% του εδάφους της μαρτυρικής μεγαλονήσου κατέχεται από τον τουρκικό στρατό, ενώ οι έποικοι, που με συστηματικό τρόπο εγκαθίστανται από το τουρκικό κράτος, αυξάνονται με γεωμετρική πρόοδο. Τα καταδικαστικά ψηφίσματα του ΟΗΕ για τις προφανείς και διαρκείς παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου από την Τουρκία αποδεικνύονται στην πράξη κουρελόχαρτα, καθώς δεν υπάρχει ουσιαστικός μηχανισμός επιβολής τους. Έτσι, οι αλλεπάλληλες προσπάθειες επίλυσης του προβλήματος δεν είχαν κανένα αποτέλεσμα. Όσο για την Άγκυρα δεν δείχνει διάθεση αλλαγής της πολιτικής της, όπως απέδειξε και πρόσφατα με το απαράδεκτο έγγραφο που έστειλε στην Ε.Ε., όπου μεταξύ άλλων, η Κυπριακή Δημοκρατία αναφέρεται ως «εκλιπούσα»...

Του Κωστή Χατζηδάκη.


Αγαπητοί φίλοι,


Όταν κάποιος αποχωρεί από μια δημόσια θέση είναι σημαντικό να κάνει τον απολογισμό των πεπραγμένων του. 

Σας παρουσιάζω τις δράσεις του Υπουργείου Ανάπτυξης και Ανταγωνιστικότητας την τελευταία διετία σε καθέναν από τους τομείς της αρμοδιότητάς του. Δράσεις που συνεισέφεραν για να μπουν τα θεμέλια για την ανάκαμψη και την ανάπτυξη της οικονομίας. Διαβάζοντάς τον θα θυμηθείτε μεταξύ άλλων ότι: 

  - η χώρα έφτασε στην 3η θέση στις απορροφήσεις του ΕΣΠΑ ενώ ήταν στη 18η το 2012,
  - η επανεκκίνηση των αυτοκινητοδρόμων, ένα εξαιρετικά δύσκολο εγχείρημα, έφτασε στο παρά πέντε για να ολοκληρωθεί αμέσως μετά από το ΥΠΟΜΕΔΙ,
  - το Ελληνικό Επενδυτικό Ταμείο έγινε πραγματικότητα, παρά τις αρχικές αντιδράσεις της Τρόικα,
  - δόθηκε μόνιμη λύση στους πλειστηριασμούς πρώτης κατοικίας, με προστασία των δανειοληπτών και μπήκαν οι βάσεις για το λεγόμενο «ιρλανδικό μοντέλο»,
  - θεσπίσαμε ένα νέο πλαίσιο λειτουργίας της αγοράς, με λειτουργία των καταστημάτων τις Κυριακές και διπλασιασμό των εκπτωτικών περιόδων,
  - προχωρήσαμε στην άρση θεσμοθετημένων καρτέλ με βάση την σχετική μελέτη και την τεχνογνωσία του ΟΟΣΑ,
  - υιοθετήσαμε ένα ριζοσπαστικό νόμο πλαίσιο για την απλούστευση των αδειοδοτήσεων,
  - η ανταγωνιστικότητα βελτιώθηκε κατά 28 θέσεις τα προηγούμενα δύο χρόνια σύμφωνα με την έκθεση «Doing Business» της Παγκόσμιας Τράπεζας, 
  - ενώ σύμφωνα με έκθεση του ΟΟΣΑ «Going for Growth», η Ελλάδα κατατάσσεται στην πρώτη θέση μεταξύ των χωρών – μελών του Οργανισμού στις μεταρρυθμίσεις, γεγονός στο οποίο είχε σημαντική συμβολή το Υπουργείο Ανάπτυξης.

JPAGE_CURRENT_OF_TOTAL