130x180 books

130x180 monopati

130x107mathisi

130x300 unicef

 
130x180 amnesty

130x130 warchild


130x130 reporters

130x180 doctors sans


130x180 warchild

130x180 apopseis


130x130 cancer

130x180 twitter

130x300 books

 

 

Διαφήμιση
Βουλευτές

του Λευτέρη Αυγενάκη.

Επιτυχία της Κυβέρνησης και του ίδιου του Πρωθυπουργού η συνεργασία Ελλάδας - Κύπρου - Αιγύπτου - Ισραήλ για την οριοθέτηση ΑΟΖ

Η συνεργασία της Ελλάδας με την Κύπρο, την Αίγυπτο και το Ισραήλ, ως μία πρώτη φάση συνεργασιών για τον καθορισμό Αποκλειστικών Οικονομικών Ζωνών μεταξύ των χωρών, αποτελούν μια επιτυχία που πιστώνεται στον Πρωθυπουργό, στέλνοντας την ίδια στιγμή μήνυμα αποτελεσματικής συνεργασίας και όχι επίδειξης ισχύος.

του Ευριπίδη Στυλιανίδη.

Η οικονομική κρίση που βιώνουμε τα τελευταία χρόνια επαναπροσδιορίζει τις εθνικές μας προτεραιότητες, επανακαθορίζει τους Ευρωπαϊκούς θεσμούς αλλοιώνοντας τον παραδοσιακό τρόπο της δημοκρατικής τους λειτουργίας  και προσλαμβάνει χαρακτηριστικά μιας νέας παγκόσμιας γεωστρατηγικής αρχιτεκτονικής.

Κρίσιμο για την Ελλάδα είναι να κάνει τις σωστές επιλογές ώστε να επισπεύσει την έξοδό της από την κρίση, να ανακτήσει τη θέση της στις διεθνείς αγορές και να θωρακίσει τόσο την ασφάλεια όσο και τη σταθερότητά της με θεσμούς σύγχρονους και στέρεους που θα εγγυώνται αποτελεσματικά την ποιότητα της δημοκρατίας της.

του Μάξιμου Χαρακόπουλου.


Η είδηση χάθηκε στην «πλημμυρίδα» της πληροφόρησης –συχνά ανούσιας- που καθημερινά μας κατακλύζει. Κι’ όμως αξίζει την προσοχή μας. Με πρωτοβουλία των Ελληνικών Κοινοτήτων της Ιταλίας, η Επιτροπής Ελληνισμού της Διασποράς της βουλής ομόφωνα ζητά από την ελληνική πολιτεία να προβεί στις απαραίτητες ενέργειες για την καθιέρωση Παγκόσμιας Ημέρας Ελληνικής Γλώσσας. Μιας ημέρας που θα είναι το επιστέγασμα της ετήσιας προσπάθειας προβολής και διάδοσης του μοναδικού πλούτου της γλώσσας και του πολιτισμού μας.

Το βάρος της γλωσσικής μας κληρονομιά διατύπωσε με απαράμιλλο τρόπο ο μεγάλος μας ποιητής Οδυσσέας Ελύτης στο «Άξιον Εστί» γράφοντας «τη γλώσσα μου έδωσαν ελληνική. το σπίτι μας φτωχικό στις αμμουδιές του Ομήρου... Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου στις αμμουδιές του Ομήρου…».

του Προκόπη Παυλόπουλου.

Αποτέλεσμα ή αιτία της οικονομικής κρίσης;

 Ουδείς μπορεί ν’ αμφιβάλλει πια ότι βιώνουμε την κορύφωση της παραμορφωτικής στρέβλωσης του κλασικού καπιταλιστικού οικονομικού συστήματος. Η στρέβλωση αυτή είναι απόρροια και της βασικής επιδίωξης του νεοφιλελευθερισμού να προκαλέσει πλήρη ανάπτυξη των αγορών χρηματοπιστωτικών προϊόντων, ανατρέποντας το προηγούμενο νομοθετικό καθεστώς κρατικού, lato sensu, ελέγχου των αντίστοιχων χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων. Και μάλιστα, κατά προκλητική υποτίμηση της δραματικής εμπειρίας του κραχ του 1929. Η πορεία ανατροπής του ως άνω νομοθετικού καθεστώτος ελέγχου των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων ακολούθησε, grosso modo, την εξής διαδρομή:

της Νάντιας Βαλαβάνη.

 Στο δύσκολο και περίπλοκο πολυπολικό σύγχρονο κόσμο, η Ελλάδα, κράτος-μέλος της ΕΕ, χρειάζεται μια ενεργητική, με σχέδιο και ουσιαστικά ανεξάρτητη, εξωτερική πολιτική. Χρειάζεται συμμαχίες, από τις πιο σύντομες μέχρι τις πιο μακροπρόθεσμες, με κριτήριο τα συμφέροντα του τόπου και του εργαζόμενου λαού και σε βάση αμοιβαίου οφέλους. Η στήριξη κάθε φιλειρηνικής δύναμης και δύναμης αντίστασης στον ηγεμονισμό δημιουργεί τις συνθήκες, ώστε η χώρα μας να μπορεί ν’ αναζητήσει με τη σειρά της στήριξη σε τέτοιες δυνάμεις. Αυτό διευκολύνει επίσης ν’ αντικατασταθεί η μη-διπλωματία με την ενεργή διεκδίκηση.
 Απαραίτητη για αυτό είναι η ψύχραιμη και ουσιαστική αξιολόγηση των δεδομένων για την αποτελεσματική προάσπιση των συμφερόντων και την αποκατάσταση της διεθνούς εικόνας της Ελλάδας ως δυναμικής και αξιόπιστης χώρας, κόντρα σε λογικές «μη-διπλωματίας» και άκριτης ευθυγράμμισης με τους εκάστοτε σχεδιασμούς ισχυρών χωρών για τη γειτονιά μας.

του Παναγιώτη Κουρουμπλή.

Το να συμφωνούμε όλοι ότι υπάρχει πράγματι ακραία φτώχεια από την οποία υποφέρουν χιλιάδες οικογένειες και να μην προσποιούμαστε ότι η πείνα είναι άσκηση με σκοπό τον διαλογισμό είναι όντως μια σημαντική κατάκτηση για την πολιτική συνεννόηση στη χώρας μας. Έπεται ότι, εν μέσω της βαθύτατης αυτής κρίσης, η απόλυτη προτεραιότητα της πολιτικής οφείλει να είναι η αναχαίτιση αυτού του φαινομένου, ακόμα κι από το υστέρημα της οικονομίας.

Η κυβέρνηση σήμερα προχώρησε στην παρουσίαση του πολυδιαφημισμένου πλην χρήσιμου στη βάση του πιλοτικούπρογράμματος για το Ελάχιστο Εγγυημένο Εισόδημα, το οποίο είχε προαναγγελθεί προ ετών. Θα όφειλε ο καθένας, όσο κι αν διαφωνεί με τις πολιτικές της, να χαιρετίσει αυτή την προσπάθεια, αν είχαν τηρηθεί κάποιες αναγκαίες προϋποθέσεις και στοχεύσεις. Όμως η κυβέρνηση:

του Προκόπη Παυλόπουλου.

          Ο φόρος –και, συνακόλουθα, το φορολογικό σύστημα στο οποίο εντάσσεται- μπορεί ν’ ανταποκριθεί στη θεσμική και οικονομική αποστολή του μόνον όταν αφενός είναι αποτελεσματικός, δηλαδή όταν η εισπραξιμότητά του είναι διασφαλισμένη.  Και, αφετέρου και κυρίως, όταν ανταποκρίνεται πλήρως –βεβαίως μεταξύ άλλων συνταγματικών διατάξεων- στον θεμελιώδη κανόνα του άρθρου 4 παρ. 5 του Συντάγματος, κατά τον οποίο: «Οι Έλληνες πολίτες συνεισφέρουν χωρίς διακρίσεις στα δημόσια βάρη, ανάλογα με τις δυνάμεις τους».  Δηλαδή στον κανόνα, ο οποίος εγγυάται και την φορολογική δικαιοσύνη υπό την αναλογική της διάσταση.


  1. I.Κατά λογική ακολουθία, η ανεπάρκεια –κατ’ επιεική φυσικά έκφραση- του φορολογικού μας συστήματος μπορεί και πρέπει ν’ αναζητηθεί από τη μια πλευρά στην ατέλεια των αντίστοιχων φορολογικών νόμων και στην αέναη αλλαγή τους –υπό όρους μάλιστα πρωτεϊκών μεταβολών και οβιδιακών μεταμορφώσεων- που οδηγούν, μοιραίως, και στην αδυναμία διαμόρφωσης «φορολογικής συνείδησης» από την πλευρά των φορολογουμένων αλλά και στην αδυναμία των φορολογικών αρχών να εμπεδώσουν το νομικό καθεστώς, το οποίο καλούνται να εφαρμόσουν στην πράξη.  Και, από την άλλη πλευρά, σε μια βαριά φορολογία, η οποία δεν ανταποκρίνεται, κατά βάση και κατά κανόνα, στον ως άνω κανόνα της φορολογικής δικαιοσύνης που προορίζεται να προστατεύει πρωτίστως τους οικονομικώς ασθενέστερους φορολογουμένους.

Του Κώστα Κόλλια.

 

Η Νέα Δημοκρατία, ως αντιπολίτευση, εν μέσω της χειρότερης κρίσης που πέρασε μεταπολεμικά η χώρα, θα μπορούσε το 2011 να έχει προκαλέσει εκλογές και να κυβερνούσε αυτοδύναμα με 45%. Δεν το έκανε, αλλά αντιθέτως ανέλαβε ευθύνες που δεν της αναλογούσαν και πλήρωσε βαρύ τίμημα διότι αυτό υπαγόρευε το πατριωτικό καθήκον.

Τρία χρόνια αργότερα, η Νέα Δημοκρατία κυβερνά όπως αντιπολιτεύθηκε: με πρόγραμμα, με θέσεις, με υπευθυνότητα, με ρεαλισμό. Γι’ αυτό και εδραιώθηκε ως η Κυβέρνηση που έσωσε τη χώρα από τη χρεοκοπία, που μας κράτησε στο ευρώ, που βγάζει την πατρίδα από την κρίση.

του Μάξιμου Χαρακόπουλου.

 

Η διαφωνία που ανέκυψε προσφάτως με την αξιολόγηση των δημοσίων υπαλλήλων και τον έλεγχο των μονιμοποιήσεων χιλιάδων συμβασιούχων αφορά ένα πρόβλημα που είναι μείζον για τη χώρα, αλλά και άπτεται του πυρήνα της ιδεολογίας της Νέας Δημοκρατίας. Δεν πρόκειται δηλαδή για ένα δευτερεύον ζήτημα, το οποίο με ευκολία μπορούμε να προσπεράσουμε, με τη δικαιολογία ότι έχουμε να αντιμετωπίσουμε σπουδαιότερα προβλήματα στο πεδίο της οικονομίας ή των κοινωνικών ανισοτήτων. Κι αυτό διότι αν δεν καταφέρουμε να αλλάξουμε τον τρόπο λειτουργίας της δημόσιας διοίκησης και δεν εμπεδωθούν κανόνες αξιοκρατίας ας μην ελπίζουμε και στην ριζική επίλυση των παραπάνω προβλημάτων.

Δυστυχώς, το σύστημα πελατειακών σχέσεων στη χώρα μας συνιστά μια εγγενή παθογένεια από συστάσεως του νεοελληνικού κράτους. Ωστόσο, ήταν μετά το κομβικό 1981 που εκδηλώθηκε πραγματική έκρηξη στις προσλήψεις του δημοσίου, με πρόσχημα από το ΠΑΣΟΚ την αποκατάσταση των «μη προνομιούχων». Καταπατώντας κάθε έννοια αξιοκρατίας, το κράτος μετετράπη σε ψηφοθηρικό μηχανισμό. Για να δικαιολογηθεί το όργιο των διορισμών ημετέρων, εντάθηκε ο λαϊκισμός και η δημαγωγική ρητορεία. Όλα κατέστησαν επιτρεπτά, εφόσον απέτρεπαν την επιστροφή της «επάρατης» δεξιάς στην εξουσία. Για αξιολόγηση, βεβαίως, ούτε λόγος. Πρώτο θύμα οι επιθεωρητές των σχολείων που καταργήθηκαν από την αρχή της πασοκικής διακυβέρνησης ως «αντιδραστικός» θεσμός.

του Λευτέρη Αυγενάκη.

Το πολιτικό σύστημα βρίσκεται ίσως στην σημαντικότερη στιγμή του τα τελευταία χρόνια. Κι αυτό διότι τους αμέσως επόμενους μήνες το σημερινό πολιτικό προσωπικό θα πρέπει να αποδείξει την ωριμότητά του και την αίσθηση ευθύνης που αρμόζει στην εποχή και στην χώρα πρωτίστως, κάνοντας υπερβάσεις.

Η εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας, του κορυφαίου πολιτειακού θεσμού της χώρας, θα ήταν ενδεχομένως ιδεατό να γίνει ομόφωνα συμβολίζοντας έτσι την αρχή του τέλους των μνημονίων και σηματοδοτώντας μια νέα αρχή για την Ελλάδα.  Σίγουρα όμως, η εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας δεν μπορεί να συνεχίσει να είναι αντικείμενο πολιτικών παιχνιδιών  και συναλλαγών.

JPAGE_CURRENT_OF_TOTAL