130x180 books

130x180 monopati

130x107mathisi

130x300 unicef

 
130x180 amnesty

130x130 warchild


130x130 reporters

130x180 doctors sans


130x180 warchild

130x180 apopseis


130x130 cancer

130x180 twitter

130x300 books

 

 

Διαφήμιση
Δευτέρα, 27 Νοέμβριος 2017 08:19

Λόγος περί της παιδείας

  Κωνσταντίνα Κωνσταντίνου

γράφει η Κωνσταντίνα Κωνσταντίνου.

 

Ένα από τα σημαντικότερα ζητήματα που αφορούν το ελληνικό κράτος και αγγίζει όλους ανεξαιρέτως είναι ο τομέας της παιδείας. Ο ίδιος εμφανίζει ποικίλες δυσμορφίες και ένα σωρό εμπόδια διαχρονικά. Οι συζητήσεις για το ζήτημα είναι πολλές. Οι αλλαγές στον νόμο αλλεπάλληλες και τα παράπονα ακόμα περισσότερα.

 

 

Αυτό που πρέπει να ειπωθεί πλέον είναι πως, αντίθετα με την άποψη πολλών πολιτών και πολιτικών, αυτό που η παιδεία δεν χρειάζεται είναι «άλλες μεταρρυθμίσεις». Σίγουρα, πάντα υπάρχουν πολλά που πρέπει να διορθωθούν, όμως οι συνεχείς μεταβολές που λαμβάνουν χώρα, όμως, σε αυτόν τον τομέα, όχι μόνο κρίνονται άχρηστες, αλλά έχουν κουράσει.

 

ApotamieuwΟ τρόπος με τον οποίο επιλέγεται να «αντιμετωπιστούν» τα ζητήματα είναι μάλλον αφελής. Κάθε φορά που αλλάζει η κυβέρνηση, αλλάζει το εκπαιδευτικό σύστημα. (πια, κάθε φορά που αλλάζουν και Υπουργοί σε ίδιες κυβερνήσεις- αν είναι ποτέ δυνατόν). Και εκτός αυτού, με τις συνεχείς νομοθετικές διαδικασίες και αποφάσεις, η λειτουργία των σχολείων διαταράσσεται συνεχώς, παρά προωθείται.

 

Το μόνο που δεν χρειάζεται η παιδεία είναι άλλες «φτωχές» μεταρρυθμίσεις. Αν χρειάζεται κάτι, αυτό είναι οργάνωση και οριοθέτηση του κύκλου παρακολούθησης βασικής εκπαίδευσης από τα «πρώτα βήματα» του μαθητή μέχρι και τα «τελευταία», με τελικό στάδιο τις εξετάσεις για εισαγωγή στην τριτοβάθμια εκπαίδευση [φυσικά, στην συνέχεια και τις διαδικασίες της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, ας μην ξεχνάμε την σημασία της και το γεγονός ότι και αυτή υπολειτουργεί].

 

Αξίζει να τονιστεί πάλι: τελευταίο στάδιο, οι πανελλήνιες! (Καθότι, αυτό που πάνε και αλλάζουν οι «υπεύθυνοι» είναι ακριβώς μόνο η εισαγωγή στα πανεπιστήμια για μαθητές που ούτως ή άλλως με την ελλιπή ουσιαστική εκπαίδευση δεν έχουν συχνά την ικανότητα να πετύχουν στις εξετάσεις αυτές, και πολύ περισσότερο να προσφέρουν σε κάποιο πανεπιστήμιο με την παρουσία τους, αν περάσουν.)

 

Οι ευρύτερες κακοδαιμονίες στην εκπαίδευση έχουν πράγματι ρίζες την αδυναμία του ελληνικού κράτους να οριοθετήσει και να οργανώσει τα σχολεία. Αυτή αντίστοιχα, δημιουργεί αδιαφορία σε αρκετούς εκπαιδευτικούς, εκνευρισμό στους γονείς και απροθυμία στους μαθητές. Κοινώς, μετέχουμε διαδοχικά όλοι και σε ένα βαθμό διαιωνίζουμε το πρόβλημα με τον τρόπο μας.

 

Πιο συγκεκριμένα, η πληθώρα προβλημάτων στο ελληνικό σχολείο είναι σίγουρο πια πως αφαιρεί κάθε κίνητρο από τους εκπαιδευτικούς να διδάξουν περισσότερα και με ακόμα πιο ενδιαφέροντες τρόπους, παρά αναγκάζονται να ακολουθούν πιστά παρωχημένους τρόπους διδασκαλίας με πληροφορίες και ουσία μαθήματος που δεν αγγίζει ούτε τον πομπό, ούτε τον δέκτη της διδασκαλίας. Με λίγα λόγια, ακόμα και αν κάποιος πραγματικά έχει την θέληση να μεταφέρει γνώσεις στα παιδιά, υπάρχει τέτοιος ‘πάγος’ στο ελληνικό κράτος που κακοκαρδίζονται οι περισσότεροι.

 

 

miles-n-more

Με τον ίδιο τρόπο, έχουν κουραστεί και οι γονείς- Έλληνες πολίτες, που βλέπουν όλα για τα οποία έχουν πληρώσει μέσω της φορολογίας να υπολειτουργούν. Η απαξίωση που προκύπτει τόσο από τους καθηγητές όσο και από τους γονείς (άρα, τα ενήλικα μέλη της κοινωνίας) με την σειρά της αγγίζει τους μαθητές. Και ενώ οι περισσότεροι από αυτούς, σε νεαρότερες ιδίως ηλικίες, αποδέχονται και επιζητούν τον θεσμό του ‘σχολείου’ [καθώς τους προσφέρει την πολυπόθητη κοινωνικοποίηση] αποθαρρύνονται και αυτοί.

Αυτό φαίνεται και από τη στάση τους και τις επιδόσεις που χειροτερεύουν ανά τα χρόνια.

 

Το όλο σύστημα χωλαίνει και δημιουργεί ένα εκ νέου σύστημα «αποθάρρυνσης» που είναι γραμμικό. Ξεκινάει από τις ανώτερες θέσεις της κρατικής ιεραρχίας και κατεβαίνει μέχρι και τον πιο «αδύναμο» (από άποψη δικαιοπρακτικής ικανότητας), δηλαδή τους μαθητές. Το πρόβλημα «τρώει» τον εαυτό του και ανατροφοδοτείται συνεχώς.

 

Τελικά, η ελληνική εκπαίδευση κρίνεται, σε πολλές πτυχές της, ανεπαρκής και δεν ανταποκρίνεται στις προκλήσεις της αγοράς. 

 

Ένα ακόμα επιχείρημα, αλλά πάντοτε ορθό, είναι το ζήτημα της παπαγαλίας. Η δευτεροβάθμια εκπαίδευση μέσω αυτής της «μεθόδου», που συναντάται ιδίως στις τελευταίες τάξεις του Λυκείου, «καίει τα εγκεφαλικά κύτταρα των μαθητών», οι οποίοι παίρνουν απολυτήριο χωρίς να γνωρίζουν να μελετούν και να μαθαίνουν ουσιαστικά. Απορίας άξιον δεν είναι το γεγονός ότι κάτι τέτοιο συμβαίνει. (Το βλέπουμε άλλωστε να συμβαίνει.) Αυτό που δεν μπορώ πραγματικά να καταλάβω είναι: Αφού δεν ακούμε κανένα να συμφωνεί με αυτήν την μέθοδο, τότε γιατί συνεχίζει;

 

Και γιατί συνεχίζουν να υπάρχουν (και μάλιστα να εξελίσσονται διαρκώς) όλες οι κακοδαιμονίες, αφού οι περισσότεροι τις βλέπουμε; Προτιμάμε να βλέπουμε τα πάντα γύρω μας να καταρρέουν, παρά να παραδεχτούμε ότι πρέπει να κάνουμε κάτι; Είμαστε υποκριτές ή απλώς κουραζόμαστε στην ιδέα της ουσιαστικής βελτίωσης;


Για περισσότερα άρθρα της Κωνσταντίνας Κωνσταντίνου πατήστε εδώ!



Τελευταία τροποποίηση στις Τετάρτη, 06 Δεκέμβριος 2017 10:45

Προσθήκη νέου σχολίου

Το apopseis δημοσιεύει όλα τα σχόλια, πλην των υβριστικών. Τα σχόλια εκφράζουν μόνο τον συγγραφέα τους και δεν υιοθετούμε τις θέσεις που εκφράζονται σε αυτά. Αν αντιμετωπίζετε κάποιο πρόβλημα μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί μας στο apospeis @ apopseis.gr


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

Κωνσταντίνα Κωνσταντίνου

Κωνσταντίνα Κωνσταντίνου

Η Κωνσταντίνα Κωνσταντίνου είναι πολιτικός επιστήμονας και απόφοιτος του Προτύπου Λυκείου Αναβρύτων. Κύρια ενασχόλησή της αποτελεί η Δημοσιογραφία, ενώ έχει εντρυφήσει στον τομέα της Επικοινωνίας και των Δημοσίων Σχέσεων.  Είναι μελετητής της Φιλοσοφίας διαχρονικά με ιδιαίτερη έμφαση στους τομείς του υπαρξισμού και της πολιτικής φιλοσοφίας.

Τελευταία από τον/την Κωνσταντίνα Κωνσταντίνου