130x180 books

130x180 monopati

130x107mathisi

130x300 unicef

 
130x180 amnesty

130x130 warchild


130x130 reporters

130x180 doctors sans


130x180 warchild

130x180 apopseis


130x130 cancer

130x180 twitter

130x300 books

 

 

Διαφήμιση
Βουλευτές

του Γιώργου Κοντογιάννη.   

   Κύριε Πρόεδρε, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, παρακολουθώ με προσοχή τα τελευταία χρόνια την πολιτική και ρητορική που ακολουθεί ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και όσα ελέχθησαν χθες και σήμερα στη συζήτηση για τον προϋπολογισμό του 2015.

Από την επομένη των εκλογών του 2012 ο ΣΥΡΙΖΑ ζητά και προβλέπει εκλογές και λαϊκές εξεγέρσεις που θα ανατρέψουν την Κυβέρνηση και διαρκώς διαψεύδεται. Στηρίζει την επιτυχία της πολιτικής του σε ένα δώρο που περιμένει ως μάννα εξ ουρανού, στην πτώση την Κυβέρνησης.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

 

Ευθύς εξαρχής το λέω, γιατί πλέον δεν το κρύβει και κανείς, ούτε καν η κυβέρνηση: Συζητούμε έναν εικονικό προϋπολογισμό, που με μια γομολάστιχα στα χέρια σβήνουν και γράφουν οι κυβερνητικοί μανδαρίνοι και οι τροικανοί.

 

Έναν προϋπολογισμό που τον έχει ήδη αλλάξει η τρόικα και θα αλλάξει πάλι, ποιός ξέρει πόσες φορές μέσα στο 2015, αλλά και που, εν πάση περιπτώσει, θα πάει στον κάδο της ανακύκλωσης οριστικά μετά την εκλογική συντριβή των συντακτών του. 

του Μίμη Ανδρουλάκη.

Να μου επιτρέψετε κύριοι συνάδελφοι μια και έχω καλυφθεί στα βασικά ζητήματα του προϋπολογισμού να εξειδικεύσω την ομιλία μου κατ’ αρχήν σε μερικές πολιτικές συγχύσεις – ακαδημαϊκές ψευδαισθήσεις γύρω από το ζητούμενο εξωστρεφές παραγωγικό μοντέλο.

Η εσωτερική υποτίμηση στην εξωστρέφεια

Ο χρόνος στην πολιτική και την οικονομία δεν είναι ουδέτερος, δεν είναι αντιστρεπτός. Ό, τι γράφει δεν ξεγράφει. Ό, τι γίνεται δεν ξεγίνεται δίχως τίμημα μ’ έναν αυτοματισμό. Ο χρόνος εμπεριέχει τη φθορά, την απώλεια «ενέργειας». Αν διανύσουμε στην οικονομία μια απόσταση χ, η αντίστροφη κίνηση, , δεν συνεπάγεται ισοδύναμη κατανάλωση “ενέργειας”. Τα ίσα, μ’ αυτήν την έννοια, είναι άνισα. Για παράδειγμα: Μπορεί κανείς να ισχυριστεί ότι έχουμε μια αποτυχία του ευρώ στην Ελλάδα ή μια αποτυχία της Ελλάδας στο ευρώ. Ευρύτερα στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Χτυπητή ένδειξη η μακροχρόνια μείωση της εξαγωγικής επίδοσης της χώρας πριν την κρίση και μετά, χωρίς το Μνημόνιο και με το Μνημόνιο. Από το 2001 έως το 2013, επί δώδεκα συνεχή χρόνια. Πρόκειται για μια μακροχρόνια παρακμή του εξωστρεφούς παραγωγικού τομέα εντός Ευρωζώνης, εντός Ευρωπαϊκής Ένωσης, παρά τη φούσκα του 2000-2009, παρά τους υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης επί χρόνια που ξεπερνούσαν ακόμα και το 4%. Κι αυτό συνέβη ενώ την ίδια περίοδο είχαμε εντυπωσιακή μεγέθυνση των δυνητικών αγορών μας, των αγορών προορισμού των ελληνικών εξαγωγών εντός και εκτός της Ευρωζώνης. Πρόκειται για ελληνική αποτυχία αφού σημειώνεται η καθαρή πτώση της εξαγωγικής επίδοσης της Ελλάδας, με τιμές αναφοράς το 2005, όταν την ίδια περίοδο 2001-2013 η Ισπανία και η Πορτογαλία, χώρες συγκρίσιμες με μας, βελτίωσαν σημαντικά την εξαγωγική θέση τους στον διεθνή ανταγωνισμό, ενώ η Ιρλανδία και η Κύπρος την σταθεροποίησαν. Μπορεί κανείς όμως να υποθέσει ότι αν αντιστρέψουμε την πορεία, αν εγκαταλείψουμε το ευρώ ή την ΕΕ θα αντιστραφεί αυτόματα και η εξαγωγική επίδοση της χώρας; Όχι! Γενικότερα η μετάβαση από ένα εθνικό νόμισμα σ’ ένα κοινό δεν είναι ισοδύναμη -σε πολιτική, οικονομική και κοινωνική «ενέργεια»- με την αντίστροφη μετάβαση από ένα κοινό σ’ ένα εθνικό νόμισμα. Τι συμβαίνει όμως και κάνω αυτή τη μακροσκελή εισαγωγή;

του Προκόπη Παυλόπουλου.


Είναι αναγκαία, υπό ποιούς όρους και προς ποιά κατεύθυνση;

 

Στο πλαίσιο της εφαρμογής του Συντάγματος του 1975 –το οποίο φέρει, αναμφισβήτητα, την θεσμική και πολιτική «σφραγίδα» του Κωνσταντίνου Καραμανλή- η Ελλάδα βιώνει την μακροβιότερη και σταθερότερη περίοδο δημοκρατικής διακυβέρνησης στην όλη συνταγματική ιστορία της. Τούτο και μόνον αναδεικνύει αφενός την κανονιστική εμβέλεια του ισχύοντος Συντάγματος και την ανάγκη υπεράσπισης στο μέλλον των θεσμικών χαρακτηριστικών του, με στόχο την περαιτέρω εμπέδωση και θωράκιση της Δημοκρατίας μας. Και, αφετέρου, την κατεύθυνση, πάνω στην οποία πρέπει να κινούνται οι διαδικασίες αναθεώρησής του, ώστε να μην αλλοιώνεται η θεσμική και πολιτική φυσιογνωμία του. Αλλά, όλως αντιθέτως, να προσαρμόζεται ομαλώς και καταλλήλως στις, μοιραίως, αενάως μεταβαλλόμενες κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες, που συνιστούν την υποδομή πάνω στην οποία στηρίζεται –υπό όρους αμφίδρομης επιρροής- το κανονιστικό συνταγματικό εποικοδόμημα.

του Νίκου Νικολόπουλου.

Σήμερα περισσότερο από ποτέ στο Χριστιανοδημοκρατικό Κόμμα Ελλάδος είμαστε θεατές μιας εγκληματικής αδιαφορίας της Πολιτείας για τους πολίτες με αναπηρία. Μια σκόπιμη αδιαφορία που υπαγορεύεται από τους δανειστές-δυνάστες της χώρας.

Η αποσάθρωση των δημόσιων πολιτικών υποστήριξης των ΑμεΑ και η πολιτική λιτότητας έχουν οδηγήσει εκατοντάδες συνανθρώπους μας με αναπηρία στη φτώχεια και τη μείωση των εισοδημάτων τους από τις άδικες και απάνθρωπες πολιτικές, που εφαρμόζει η συγκυβέρνηση στην ελληνική κοινωνία. Οι ανάπηροι συμπολίτες μας έπρεπε να έχουν στηριχτεί στα εργασιακά τους θέματα με προγράμματα επιδότησης της απασχόλησής τους. Όφειλε η Πολιτεία να τους παρέχει υγειονομικές, ασφαλιστικές και συνταξιοδοτικές παροχές και αν όχι να αυξήσει, τουλάχιστον σε περίοδο κρίσης να μην αναστείλει το επίδομα παραπληγίας-τετραπληγίας, σε όσους νοσηλεύονται σε οποιεσδήποτε μορφής νοσηλευτικό ίδρυμα για χρόνια πάθηση.

Αντί για τα παραπάνω, όμως, παρατηρούμε:

- να υποβαθμίζεται συνεχώς η Ειδική Εκπαίδευση, με πολυάριθμα κενά και ελλείψεις σε εκπαιδευτικό προσωπικό, υλικοτεχνική υποδομή αλλά και στην οργανωμένη μεταφορά των ΑμεΑ μαθητών προς και από το Ειδικό τους Σχολείο.

- αποκλεισμό της πλειοψηφίας των ΑμεΑ από τις ευνοϊκές ρυθμίσεις που έχουν θεσπιστεί για τον ΕΝΦΙΑ, λόγω απαράδεκτων εισοδηματικών κριτηρίων.

- μη εφαρμογή του Ν.4074/12 με τον οποίο η Ελληνική Βουλή κύρωσε τη Σύμβαση του ΟΗΕ για τα δικαιώματα των ΑμεΑ.

- Οι εργαζόμενοι με αναπηρία στο στενό και ευρύτερο δημόσιο τομέα και στον ιδιωτικό τομέα να έχουν υποστεί με τον πιο σκληρό τρόπο τις επιπτώσεις της κρίσης, χωρίς καμιά απολύτως προστασία μέχρι τώρα από το Ελληνικό κράτος, ούτε από τις μειώσεις εισοδήματός τους, που τα μνημόνια επέβαλαν, ούτε από τις απολύσεις, καθιστώντας τους τα πιο τραγικά θύματα της κρίσης.

Το Χριστιανοδημοκρατικό Κόμμα Ελλάδος και ο Πρόεδρός του, κ. Ν. Νικολόπουλος, θα σταθούν δίπλα στους ανάπηρους συμπολίτες μας και τις οικογένειές τους, όπου χρειαστεί. Θα καταβληθεί κάθε δυνατή προσπάθεια να εμποδιστούν οι εις βάρος τους διακρίσεις, ο κοινωνικός αποκλεισμός και η επίθεση στα εισοδήματά τους. Ο αγώνας θα δοθεί στον κοινοβουλευτικό έλεγχο και στις οργανωμένες εκδηλώσεις διαμαρτυρίας, των οποίων τις ανακοινώσεις θα διαδώσει το Χριστιανοδημοκρατικό Κόμμα με κάθε τρόπο και υποδομή που διαθέτει, προς την κοινωνία και τα ΜΜΕ.

Τέλος, καταδικάζουμε απερίφραστα την άνευ προηγουμένου βίαιη μεταχείριση που δέχθηκαν οι διαδηλωτές ανάπηροι στη συγκέντρωση της 3ης Δεκεμβρίου 2014 στο Υπουργείο Εργασίας, όπου η ανάλγητη συγκυβέρνηση, απλά έδειξε το αληθινό της πρόσωπο, κακομεταχειριζόμενη αδύναμους συμπολίτες μας.

του Γιώργου Κοντογιάννη.

Όσα είδαν το φως της δημοσιότητας περί εξαγοράς βουλευτών μέσω facebook και κουμπαράδων που γεμίζουν μέσω… «δίσκων» που βγαίνουν σε γαμήλιες τελετές, μπορεί με το πρώτο άκουσμα να δημιουργούν θυμηδία, αλλά στην πραγματικότητα είναι άκρως επικίνδυνα.

Μέσα στο γενικό κλίμα απαξίωσης της πολιτικής και των πολιτικών που δημιούργησε η κρίση, τώρα ήλθαν να προστεθούν και οι επικρίσεις περί πιθανού χρηματισμού Βουλευτών στην προσπάθεια να συγκεντρωθούν οι 180 ψήφοι για να εκλεγεί Πρόεδρος της Δημοκρατίας.

του Γιάννη Μιχελάκη.

Η χώρα βρίσκεται σε μια ιδιαίτερα κρίσιμη και ευαίσθητη καμπή της πορείας της στο μέλλον. Μεγάλα ζητήματα, όπως η έξοδος από τα μνημόνια και η διαχειρισιμότητα του χρέους, αλλά και οι προκλήσεις της Τουρκίας στην Κύπρο, την Ανατολική Μεσόγειο και το Αιγαίο, επιβάλλουν μια ελάχιστη εθνική συνεννόηση.

Τα μεγάλα και τα σπουδαία, αυτά που θα κρίνουν τη μοίρα μας στα πολλά επόμενα χρόνια, δεν αφήνουν περιθώρια για δεύτερες σκέψεις. Η πολιτική συνεννόηση, βασική αρχή της Νέας Δημοκρατίας, γίνεται εθνική ανάγκη και καθολική αξίωση των πολιτών.

του Μάξιμου Χαρακόπουλου.

Η Ελλάδα, 41 χρόνια μετά τα γεγονότα του Πολυτεχνείου και την αυθόρμητη και ηρωική στάση φοιτητών και πολιτών που, χωρίς κομματικούς διαχωρισμούς, διατράνωσαν τη θέλησή τους για την αποκατάσταση της δημοκρατίας, βρίσκεται ενώπιον νέων προκλήσεων.

Δυστυχώς, ο λαϊκισμός και οι ακραίες συμπεριφορές υπονόμευσαν τα επιτεύγματα που πετύχαμε μετά το 1974, τόσο ως προς τη λειτουργία της δημοκρατίας μας όσο και στο επίπεδο διαβίωσης.

του Λευτέρη Αυγενάκη.

Επιτυχία της Κυβέρνησης και του ίδιου του Πρωθυπουργού η συνεργασία Ελλάδας - Κύπρου - Αιγύπτου - Ισραήλ για την οριοθέτηση ΑΟΖ

Η συνεργασία της Ελλάδας με την Κύπρο, την Αίγυπτο και το Ισραήλ, ως μία πρώτη φάση συνεργασιών για τον καθορισμό Αποκλειστικών Οικονομικών Ζωνών μεταξύ των χωρών, αποτελούν μια επιτυχία που πιστώνεται στον Πρωθυπουργό, στέλνοντας την ίδια στιγμή μήνυμα αποτελεσματικής συνεργασίας και όχι επίδειξης ισχύος.

του Ευριπίδη Στυλιανίδη.

Η οικονομική κρίση που βιώνουμε τα τελευταία χρόνια επαναπροσδιορίζει τις εθνικές μας προτεραιότητες, επανακαθορίζει τους Ευρωπαϊκούς θεσμούς αλλοιώνοντας τον παραδοσιακό τρόπο της δημοκρατικής τους λειτουργίας  και προσλαμβάνει χαρακτηριστικά μιας νέας παγκόσμιας γεωστρατηγικής αρχιτεκτονικής.

Κρίσιμο για την Ελλάδα είναι να κάνει τις σωστές επιλογές ώστε να επισπεύσει την έξοδό της από την κρίση, να ανακτήσει τη θέση της στις διεθνείς αγορές και να θωρακίσει τόσο την ασφάλεια όσο και τη σταθερότητά της με θεσμούς σύγχρονους και στέρεους που θα εγγυώνται αποτελεσματικά την ποιότητα της δημοκρατίας της.

JPAGE_CURRENT_OF_TOTAL