130x180 books

130x180 monopati

130x107mathisi

130x300 unicef

 
130x180 amnesty

130x130 warchild


130x130 reporters

130x180 doctors sans


130x180 warchild

130x180 apopseis


130x130 cancer

130x180 twitter

130x300 books

 

 

Διαφήμιση
Προβολή αντικειμένων με βάση την ετικέτα: apopseis
Τετάρτη, 11 Φεβρουάριος 2015 08:45

Κομματικές και προσωπικές ιδιοτέλειες

Του Φωτάκη Φ. Βασίλη

Οι προσπάθειες που καταβάλλονται τα τελευταία εικοσιτετράωρα φανερώνουν ότι καμιά πλευρά δεν επιθυμεί το «Grexit». Έχουμε έτσι ήδη ως χώρα ένα ενθαρρυντικό και παράλληλα σημαντικό στοιχείο. Βέβαια σε αυτό συνέβαλλαν τα μέγιστα, δηλώσεις ( μπροστά αλλά κυρίως πίσω από τις κάμερες) της κυβέρνησης που καθησύχασαν εν μέρει τους εταίρους όπως πχ η εγκατάλειψη της ρητορείας για διαγραφή του χρέους ότι συμφωνούμε στο 70% με το μνημόνιο , η εργαλειοθήκη το ΟΟΣΑ κλπ.

 του Γιώργου Κοντογιάννη.

Το μεγαλύτερο μέρος των πολιτών παραδέχεται πλέον ότι η κρίση δεν είναι μόνο οικονομική, είναι και πολιτική, είναι όμως και κοινωνική.

Ποιος μπορεί να αμφισβητήσει ότι εδώ και χρόνια, με ευθύνη συγκεκριμένων πολιτικών δυνάμεων, εισήχθη στη λογική της ελληνικής κοινωνίας η νοοτροπία της ήσσονος προσπάθειας; Αν λοιπόν δεν αλλάξουμε νοοτροπία και από τη λογική του βολέματος δεν περάσουμε στη λογική της μέγιστης προσπάθειας και απόδοσης, ποτέ δεν θα μπορέσουμε να βγούμε από την κρίση.

Σάββατο, 07 Φεβρουάριος 2015 08:51

Η γραβάτα

του Διονύση Κονταρίνη.

Κατά την συνάντηση που είχε ο πρωθυπουργός της Ελλάδας Αλέξης Τσίπρας με τον Ιταλό ομόλογό του Ματτέο Ρέντσι, δέχτηκε από αυτόν σαν δώρο μια ακριβή γραβάτα δημιούργημα πασίγνωστου ιταλικού οίκου μόδας. Βέβαια ήταν ένα δώρο αστειότητας αφού είναι γνωστό σε όλον τον κόσμο πλέον ότι ο πρωθυπουργός της Ελλάδα δεν έχει καμιά συμπάθεια στην γραβάτα.

Τετάρτη, 04 Φεβρουάριος 2015 12:01

Αναζητώντας τον Σαμψών της Ευρώπης

 του Νίκου Λάιου.

Το Ευρώ πρέπει να πεταχτεί στα σκουπίδια, αλλιώς οι χώρες της Νότιας Ευρώπης δεν θα επιβιώσουν. Και η ερώτηση που πρέπει να κάνει η Ευρώπη στον εαυτό της: που είναι ο Σαμψών όταν τον χρειάζεσαι;

Πρέπει αυτό το κατασκεύασμα του Φρανκενστάιν που ονομάζεται Ευρωπαϊκή Ένωση να πέσει στα κεφάλια μας για να σωθεί ο μέσος άνθρωπος;

Συλλογιζόμενοι την απάντηση, πρέπει να λάβουμε υπόψη μας κάποια σχετικά δεδομένα. Στην Ιταλία για παράδειγμα, το 2014 η ανάπτυξη συρρικνώθηκε για τρίτο συνεχόμενο χρόνο και η ανεργία στους νέους βρέθηκε στο 43%. Στη γειτονική Ελλάδα, η εθνική ανεργία είναι 27% και το μέλλον δεν φαίνεται λαμπρό.

Μπορεί κάποτε η Ευρώπη να ήταν το παγκόσμιο κέντρο ανάπτυξης, αλλά τώρα έχει μετατραπεί σε έναν αποτελεσματικό κατασκευαστή ευρωπαϊκής φτώχειας. Τα τοξικά αποτελέσματα του ευρώ είναι εμφανή, με την Νότια Ευρώπη αλυσοδεμένη, κρατημένη μακριά από την πιθανότητα να ανακάμψει κάποια στιγμή από την μεγάλη της ύφεση, και όμως οι γραφειοκράτες των Βρυξελλών αγνοούν την απλή οικονομική λογική της αποτυχίας του πειράματος της ΕΕ.

Μπορεί κάποιος να ισχυριστεί ότι η Ευρώπη πρέπει να σοβαρευτεί και να ξεκινήσει διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις –που όντως χρειάζονται- αλλά αυτή δεν είναι η αιτία της αρρώστιας. Το απλό γεγονός που εξαρχής αγνοείται είναι ότι τα μη επαρκή φορολογικά έσοδα δεν ταιριάζουν με ανεξέλεγκτες δαπάνες. Ή ότι οι εσωτερικές υποτιμήσεις έχουν μειώσει το ισοζύγιο των πληρωμών, αλλά ταυτόχρονα εξαφάνισαν την εσωτερική οικονομική ζήτηση και μείωσαν τα εισοδήματα.

Οι αυστηρές μερκελιστικές δημοσιονομικές πολιτικές και οι εσωτερικές υποτιμήσεις δεν λειτουργούν, και αυτό είναι ένα γεγονός που ο οικονομικός κόσμος το αποδέχεται. Όλη αυτή είναι η ωμή πραγματικότητα, η οποία στερείται της μυθοποίησης από την ευρωπαϊκή ελίτ ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση εξυπηρετεί κάποιον υψηλότερο σκοπό –εκτός από την εκπλήρωση του ιμπεριαλιστικού ονείρου του υποσυνείδητου φραγκογερμανικού ιδεώδους αναβίωσης μιας νέας καρλομαγνικής Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας υπό την αμφίεση της ΕΕ, με τον μέσο άνθρωπο της Ευρώπης να ρίχνεται στην πυρά αυτής της αυταπάτης.

Η πιο σημαντική αυταπάτη είναι ότι η Ευρώπη ζει αποκλειστικά στο όνειρο της ευρωζώνης, η οποία παρέχει ένα υποτιμημένο νόμισμα για Γερμανία, Ολλανδία και άλλες Βόρειες ευρωπαϊκές χώρες, και στον αντίποδα ένα υπερτιμημένο νόμισμα για τη Νότια Ευρώπη. Με αυτόν τον τρόπο οι νοτιοευρωπαϊκές χώρες έχουν ένα νόμισμα ρυθμισμένο να πουλάει γερμανικές Μερσεντές και άλλα βορειοευρωπαϊκά αγαθά αντί για τα δικά τους προϊόντα!

Αυτή είναι η πεμπτουσία της αδυναμίας του ευρωπαϊκού προγράμματος, με την Ελλάδα για παράδειγμα: ακόμα και αν επιτευχθεί 2% ετήσιος ρυθμός ανάπτυξης, θα χρειαστούν δεκατρία ή και περισσότερα χρόνια για να επανέλθει η Ελλλάδα στα οικονομικά επίπεδα του 2008 και ίσως μία – δύο δεκαετίες για να βρει δουλειές για τους ανέργους της.

Η μόνη λύση για να σωθεί το πρόγραμμα της ΕΕ είναι το ομοσπονδιακό σύστημα, με ένα κεντρικό υπουργείο να θέτει τα κοινωνικοφορολογικά μέτρα και τις πολιτικές ενίσχυσης της ανάπτυξης, και όχι μέσω εσωτερικών υποτιμήσεων. Αλλά το ομοσπονδιακό σύστημα δεν πρόκειται ποτέ να γίνει αποδεκτό από τα ευρωπαϊκά κράτη ή τους ανθρώπους τους. Και επιστρέφουμε στο ερώτημα: ποιά άλλη λύση υπάρχει;

Ο άλλος αποτρεπτικός κοινωνικός παράγοντας αυτή τη στιγμή είναι στην εκπαίδευση, όπου 50% των παιδιών και νεαρών ενηλίκων στέλνονται σε ανώτερα εκπαιδευτικά ιδρύματα, με το όραμα των γονιών τους ότι όλα τα παιδιά θα εισέλθουν στην αγορά εργασίας και με κάποιο τρόπο θα γίνουν υψιλόμισθοι νομοθέτες, ή η οικονομική ή κοινωνική ελίτ της Ευρώπης. Το πρόβλημα όμως με αυτό το όραμα είναι ότι η αγορά εργασίας είναι μια πυραμίδα, σύμφωνα με την οποία πολλές θέσεις εργασίας υψηλής ή μέσης τεχνολογίας έχουν σταλεί στο εξωτερικό. Ταυτόχρονα υπάρχουν δουλειές που οι νέοι δεν είναι τώρα διατεθημένοι να αναλάβουν, οπότε μετανάστες καλούνται να αναλάβουν αυτά «ταπεινωτικά» επαγγέλματα, και στη συνέχεια έχουμε την ειλικρίνεια ως Ευρωπαίοι να διαμαρτυρηθούμε για το πρόβλημα της μετανάστευσης ή των προσφύγων;

Το λυπηρό γεγονός σχετικά με το εκπαιδευτικό σύστημα είναι ότι υπόκειται σε μια ηθική εργαλειοκρατίας, όπου οι τέχνες, ο πολιτισμός, η παιδεία, η αναζήτηση της αλήθειας πλέον εκτιμούνται μόνο όταν υπηρετούν κάποιον ευρύτερο οικονομικό και πρακτικό σκοπό, όπου τα κέντρα ανώτερης εκπαίδευσης έχουν γίνει οικοδεσπότες της οικονομικής βιομηχανίας –αλλά αυτό είναι θέμα για πιο ενδελεχή θεώρηση κάποια άλλη φορά.

Το ακόμα πιο λυπηρό γεγονός είναι ότι τώρα ζούμε μια νέα εποχή των Φιλισταίων. Μία εποχή με ανεπάρκεια στην φιλελεύθερη κουλτούρα και όπου τα συμφέρονται κείτονται στα κοινά και υλικά αγαθά. Αν δεν υπήρχε αυτή η κατάσταση, η Ευρώπη θα είχε ήδη βρει τη λύση για τα οικονομικά προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι πολίτες της, που με τη σειρά τους τώρα αρχίζουν να σκίζουν τον κοινωνικό της ιστό.

Αυτό που υποστηρίζεται εδώ δεν είναι η διάλυση της ίδιας της ΕΕ, αλλά μια ρεαλιστική εκτίμηση και η διάλυση του ψευδούς ναού του νομίσματός της. Και η ερώτηση που πρέπει να απαντηθεί είναι, που είναι ο Σαμψών όταν τον χρειάζεσαι;

Στον Ιουδαϊκό μύθο του Σαμψών και της Δαλιδάς, ο Σαμψών –ένας εβραϊκός εθνικός ήρωας- προδόθηκε από την όμορφη Δαλιδά. Με τη γοητεία της κατάφερε και κατέστρεψε τη δύναμη του Σαμψων όταν έκοψε τα μαλλιά του, προδίδοντάς τον έτσι στους εχθρούς του, τους αρχαίους Φιλισταίους.

Αλλά όταν η δύναμη επέστρεψε στα άκρα του όπως ήταν αλυσοδεμένος στις στήλες του φιλισταϊκού ναού αφιερωμένο στον Δαγών –τη θεότητα των Φιλισταίων για την αφθονία των σιτηρών και άλλων γεωργικών- ο Σαμψών γκρέμισε τις στήλες του ναού ρίχνοντάς τες πάνω στους παρηκμασμένους Φιλισταίους.

Είναι η Ελλάδα ο Σαμψών μας;

Παρόλο που δεν υποστηρίζω δεξιές ή αριστερές πολιτικές –οι δικές μου θα ήταν με τους ουμανιστές, αν υπήρχαν- μπορεί η πρόσφατη εκλογή του ΣΥΡΙΖΑ να φέρει φρέσκο αέρα και τη δύναμη στα χέρια για να ρίξουν τις στήλες του παρηκμασμένου ναού και της θρησκείας του ευρώ; Ελπίζω πως ναι, γιατί αν δεν γίνει κάτι σύντομα, η Ευρώπη θα βιώσει δεκαετίες μίζερης οικονομικής, πολιτικής και κοινωνικής αποτυχίας.

Ας προσευχηθούμε λοιπόν για την Ελλάδα Σαμψών μας, γιατί τότε ο μέσος άνθρωπος θα μπορεί να αναπνεύσει με ανακούφιση όταν επιτέλους θα κρατάει την τύχη του στα χέρια του, να ζήσει με πάθος, επανάσταση και ελευθερία –όπως είπε κάποτε ο μεγάλος Γάλλος φιλόσοφος Καμύ στο βιβλίο του «ο Μύθος του Σίσυφου»- αλλιώς ολόκληρη η Ευρωπαϊκή Ένωση θα μετατραπεί σε Σίσυφο από τις δικές τις επιλογές.



Διαβάστε το άρθρο και στα αγγλικά στο ovimagazine.com




13 και σήμερα και, ως είθισται στις προεκλογικές περιόδους, βομβαρδιζόμαστε από παντού με  "θα". Ενώ, σε ένα βαθμό σωστά, εστιάζουμε την προσοχή μας στα οικονομικά προγράμματα των κομμάτων, υπάρχουν άλλες δεσμεύσεις ικανές, σε πολλές περιπτώσεις, μέχρι και να βάλουν σε κίνδυνο το πολίτευμα που έχουμε μέσα από τον τρόπο με τον οποίο προκύπτουν οι αντιπρόσωποί μας. Θα είχαμε άραγε Δημοκρατία αν πάνω από τους μισούς πολίτες δεν αντιπροσωπεύονταν στη Βουλή; Αν αντιπροσωπευόταν κοινοβουλευτικά μόνο το ένα τρίτο των πολιτών, πως θα λεγόταν το πολίτευμά μας;

Κυριακή, 21 Δεκέμβριος 2014 09:48

Φλερτάροντας με την εσχάτη προδοσία

Αν έχω μάθει ένα πράγμα από την εκδίκαση σκανδάλων τα προηγούμενα χρόνια είναι ότι όταν πολύκροτες υποθέσεις φτάνουν στα δικαστήρια, τις περισσότερες φορές όλοι αθωώνονται  -συνήθως λόγω αμφιβολιών. Αν αυτό συμβεί και στη υπόθεση Χαϊκάλη θα έχουμε περάσει σε νέο επίπεδο μη απονομής δικαιοσύνης. Μπορεί να μη φαίνεται με την πρώτη ματιά, αλλά η υπόθεση αυτή είναι σημαντικότερη από τις υποκλοπές, τη SIEMENS, το Βατοπέδι ή τα υποβρύχια. Εκεί μπορεί να είχαμε ζημιά του κράτους και παράνομες ενέργειες από πολιτικά πρόσωπα, αλλά δεν φτάσαμε ποτέ να επηρεάζεται το ποιος θα είναι ο αρχηγός του ελληνικού κράτους.

Μπαίνοντας στο πνεύμα των ημερών το apopseis σας προσφέρει ένα ακόμη δωρεάν βιβλίο: Το αριστούργημα του Καρόλου Ντίκενς "Χριστουγεννιάτικη Ιστορία"!

Πατώντας στον παρακάτω σύνδεσμο θα μεταφερθείτε στη βιβλιοθήκη του apopseis όπου μπορείτε να το διαβάσετε ή να το αποθηκεύσετε στον υπολογιστή σας: Κάρολος Ντίκενς: Μια χριστουγεννιάτικη ιστορία

Τετάρτη, 23 Οκτώβριος 2013 15:05

Φάκελος Συρία

Για μεγάλο χρονικό διάστημα η Συρία μονοπώλησε το ενδιαφέρον των ειδησεογραφικών πρακτορείων όλου του κόσμου, και όχι άδικα. Οι κινήσεις στη διεθνή σκακιέρα, τα παιχνίδια εξουσίας και η απειλή μιας πιο γενικευμένης σύρραξης αλλά και τα μαρτύρια του Συριακού λαού γίνονταν καθημερινά όλο και πιο εμφανή. Μέχρι τη συμφωνία της 27ης Σεπτεμβρίου για την καταστροφή του χημικού οπλοστασίου της Συριακής Κυβέρνησης φαινόταν ότι η στρατιωτική επέμβαση ήταν μονόδρομος για τις ΗΠΑ, με ό,τι συνέπειες μπορεί να είχε αυτή η κίνηση για όλη τη Μέση Ανατολή.

Η συμφωνία καταστροφής των κυβερνητικών χημικών δε σημαίνει το τέλος των συγκρούσεων στην πολύπαθη Συρία. Με δυσκολία θα χαρακτηριζόταν μία άνω τελεία, αφού απλά απέτρεψε τα χειρότερα. Αντίθετα, δε δόθηκε καμία λύση στον πόλεμο μεταξύ κυβέρνησης και ανταρτών, δεν έπαψαν οι Σύριοι να υποφέρουν και είναι αμφίβολο το κατα πόσο στο μέλλον δε θα υπάρξουν ξανά αφορμές που να δικαιολογούν μια στρατιωτική επέμβαση.

Το apopseis σας προσκαλεί μέσα από τις σελίδες του ηλεκτρονικού περιοδικού του να δείτε την κατάσταση μέσα από τα μάτια έγκριτων διεθνολόγων, πολεμικών ανταποκριτών, πολιτικών, αναλυτών και ατόμων που έχουν ταξιδέψει στη Συρία και να σχηματίσετε τη δική σας άποψη για ένα από τα σημαντικότερα ζητήματα των καιρών μας.



Για να μεταφερθείτε στο περιοδικό πατήστε εδώ.






Παρασκευή, 12 Απρίλιος 2013 07:59

Η Θάτσερ και ο Βρετανικός τύπος

Οι αντιδράσεις του Βρετανικοί τύπου από την ώρα που ανακοινώθηκε ο θάνατος της Μάργκαρετ Θάτσερ υπήρξαν αντιφατικές αποδεικνύοντας ότι τα πάθη που η Βρετανίδα πολιτικός έθρεψε κατά τη παντοδυναμία της δεν πεθάναν μαζί της.

 

Σε μια πρόχειρη ανάλυση για το BBC ο ιστορικός Ντομινίκ Σάντμπρουκ, λέει:

 

Το καλοκαίρι του 1970, μια εβδομάδα αφότου η βουλευτής Θάτσερ είχε μπει στο υπουργικό συμβούλιο, ένας δημοσιογράφος την ρώτησε αν θα ήθελε να γίνει η πρώτη γυναίκα πρωθυπουργός της Βρετανίας. Όχι, απάντησε εκείνη με έμφαση. Δεν θα υπάρξει γυναίκα πρωθυπουργός στη διάρκεια της ζωής μου - ο ανδρικός πληθυσμός είναι πολύ προκατειλημμένος. Γνωρίζουμε τώρα, φυσικά, πόσο λάθος έκανε. Σε τέτοιο βαθμό, ώστε η ιδέα μιας Βρετανίας χωρίς Μάργκαρετ Θάτσερ φαίνεται αδιανόητη σήμερα, ιδίως για ανθρώπους της γενιάς μου. Δεν ήμουν ούτε πέντε ετών όταν μπήκε για πρώτη φορά στην Ντάουνινγκ Στριτ ως πρωθυπουργός, και είχα γίνει 16 όταν παραιτήθηκε. Για την γενιά μου, είτε την αγαπούσες είτε την μισούσες, ήταν πάντα εκεί, ένα γεγονός της ζωής.

 

1. Πρέπει οι τράπεζες - και προς ποία κατεύθυνση- να ρυθμίσουν τα
στεγαστικά δάνεια και τις οφειλές από πιστωτικές κάρτες για τους
ιδιώτες;

 

Λ.Α.: Πρέπει να υπάρξει μία συνολική ρύθμιση για τα δάνεια των ιδιωτών (καταναλωτικά / πιστωτικές κάρτες, στεγαστικά, επιχειρηματικά) και μάλιστα με νομοθετική παρέμβαση. Το θέμα είναι μείζον και απειλεί με χρεοκοπία νοικοκυριά και επιχειρήσεις, ενώ οι τράπεζες θα αντιμετωπίζουν ένα μίνι «κραχ» λόγω έλλειψης ρευστότητας. Συνηθίζαμε να αναφερόμαστε στις επισφάλειες των δανείων, ως ένα μικρό ποσοστό, αλλά σήμερα το σύνολο ων δανειοληπτών αδυνατεί να είναι συνεπές στις δανειακές του υποχρεώσεις. Ήδη, δάνεια αξίας 40 εκατομμυρίων ευρώ δεν πληρώνονται στην ώρα τους, με τις προβλέψεις για τους πρώτους μόλις μήνες του 2012 να εκτοξεύουν το ποσό στα 60 δις. Οι δόσεις των δανείων θα πρέπει να επαναπροσδιοριστούν με βάση τις σημερινές αποδοχές των δανειοληπτών και όχι με βάση τους όρους με τους οποίους είχαν συναφθεί προ κρίσης. Στις περιπτώσεις όπου υπάρχει αντικειμενική δυσκολία αποπληρωμής του οφειλόμενου ποσού θα πρέπει να εξεταστεί και η πιθανότητα «κουρέματος» του χρέους.

JPAGE_CURRENT_OF_TOTAL