Guest

Σκόρπια – ίσως όχι και τόσο…

 

Λοιπόν, Οκ… σήμερα δεν υπάρχει συγκεκριμένο θέμα. Σήμερα θα πούμε διάφορα. Σκόρπια – ίσως όχι και τόσο… Σκόρπια, όπως και η γράφουσα..

Τις τελευταίες μέρες, σκεφτόμουν πάλι τις Πανελλαδικές. Πάνε κι οι φετινές, τέλος! Πότε άρχισαν, πότε τέλειωσαν, τελικά ούτε που το πήραμε χαμπάρι και είμαι σίγουρη, ότι το ίδιο σχεδόν ισχύει και για τους γονείς των παιδιών που έγραφαν φέτος, σίγουρα βέβαια, όχι στον ίδιο βαθμό που ισχύει για εμάς, τους υπόλοιπους. Αυτοί πάντως, το μόνο που θα σκέφτονται τώρα, είναι ότι έχουν να περιμένουν την ανακοίνωση των βαθμών, αλλά – και αυτό το “αλλά” είναι σπουδαίο – ΔΕΝ έχουν να πληρώσουν δίδακτρα στο φροντιστήριο για τους επόμενους καλοκαιρινούς μήνες! Σίγουρα, αυτό θα το σκέφτονται με μεγάλη ανακούφιση, ανεξάρτητα με το τι τους περιμένει από Σεπτέμβριο. Είναι δυο μηνών ανάπαυλα, όπως και να το κάνεις! Από την άλλη, εγώ χθες πήγα στο φροντιστήριο του γιου μου, για να πληρώσω το μηνιάτικο του Ιουνίου και πληροφορήθηκα τι με περιμένει μέχρι τον… επόμενο Ιούνιο! Αφήστε το καλύτερα… Εμ βέβαια, ευθύνη. Τη ρημάδα την αίσθηση της ευθύνης ή την έχεις ή δεν την έχεις. Κι αν δεν την έχεις αναπτύξει μέχρι κάποια ηλικία, άστα να πάνε και δεν βγάζεις άκρη με τους ανεύθυνους!.. Εκεί, η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά κι εσύ… αναπτύσσεις υψηλές ταχύτητες και… τρέχεις. Και, καλώς ή κακώς, δεν σε παίρνει να τρέχεις και πανικόβλητος, αλλά είσαι υποχρεωμένος να κινηθείς γρήγορα και ταυτόχρονα, ψύχραιμα. Αυτά. Πάμε παρακάτω…

Όλη την εβδομάδα, βλέπω αυτό το βίντεο που κυκλοφορεί παντού με το τεστ DNA και την προγονική κληρονομικότητα /εθνικότητα – θα το έχετε δει οι περισσότεροι, αν όχι ρίξτε μια ματιά. Τελικά βέβαια, αυτό που κυριαρχεί στις αντιδράσεις των περισσότερων συμμετεχόντων στην έρευνα, είναι η έκπληξη. Εντάξει, εκείνος που του βγήκε 30% Γερμανός, η αλήθεια είναι πως δεν το ευχαριστήθηκε και πάρα πολύ, αλλά για στάσου ρε φίλε, Βρετανός δήλωνες, δίπλα είναι η Γερμανία! Τι να πει κι η άλλη που βρέθηκε στον Καύκασο;

Λοιπόν, είναι απίστευτο πόσο “αδέρφια” είμαστε όλοι μεταξύ μας σ’ αυτόν τον πλανήτη κι αλίμονο σ’ αυτούς που δεν το έχουν καταλάβει ακόμα! Και να προσθέσω και κάτι άλλο πάνω σ’ αυτό… είναι συγκλονιστικό, να διαπιστώνεις μέσα από την πιο επώδυνη διαδικασία της απώλειας ενός νεαρού παιδιού, ότι ένας πολιτικός με ακραίες κατά τα λοιπά αντιλήψεις και πεποιθήσεις, μπορεί να είναι ταυτόχρονα ένας πατέρας, που δωρίζει τα όργανα του παιδιού του, για να σωθούν άλλοι άνθρωποι! Είναι συγκλονιστικό και μεγαλειώδες! Από τα πιο μεγαλειώδη ίσως που έχει να επιδείξει η εποχή που διανύουμε και ναι, αναφέρομαι στον Νίκο Νικολόπουλο και σαν γονιός, το κάνω με δέος, συγκίνηση και σεβασμό. Το παιδί του, ρε γαμώτο! Το παιδί του!! Ούτε η μάνα του, ούτε ο πατέρας του. Το παιδί του!!! Μακριά απ’ όλους μας, γιατί δεν υπάρχει τραγικότερο πράγμα στον κόσμο απ’ το να χάνεις το παιδί σου, αλλά το παραδέχομαι, δεν νομίζω ότι θα μπορούσα να κάνω το ίδιο στη θέση του! Πόση δύναμη ψυχής και πόση μοναξιά κρύβει αυτή η ενέργεια, το έχετε άραγε αναλογιστεί;…

Χμμμ… και τώρα που είπα “μοναξιά”. Ναι, η αλήθεια είναι, ότι η λέξη χαρακτηρίζει το κυρίαρχο συναίσθημα της εποχής μας. Και όχι μόνο τώρα, μέσα στην κρίση, αλλά και παλαιότερα, πολύ πριν ξεκινήσουν τα δεινά των τελευταίων ετών. Μόνο που τότε, η μοναξιά του καθενός ζούσε κεκαλυμμένη πίσω από μια άλλη οικονομική άνεση και υλικά αγαθά, που έκαναν ευκολότερη την καθημερινότητα και που τώρα περιορίσαμε ή χάσαμε ολοκληρωτικά. Και τι μας έμεινε τελικά; Η μοναξιά μας. Σαν κάποιος να έφαγε όλη τη σαντιγύ πάνω από την τούρτα και να έμεινε σκέτο το παντεσπάνι. Και τώρα τι; Μονάχος του καθένας κοιτάζει τον μακρινό ορίζοντα, αναζητώντας μέσα στη γραμμή του εκείνο το ένα βλέμμα, το μοναδικό, που μπορεί να μην συγκρίνεται με όλο τον πλούτο του κόσμου. Εκείνο, που θα του δώσει δύναμη και αντοχή να παλέψει τα πάντα γύρω του και θα τον κάνει να αισθάνεται ασφάλεια και ζεστασιά. Κοιτάζει… κι όταν η μέρα είναι ηλιόλουστη, όλο και κάτι μπορεί να βλέπει και σε κάτι να ελπίζει. Όταν όμως είναι βροχερή, ορατότης μηδέν. Αφήστε τα…

Κατά τα άλλα, όλα στη θέση τους. Λογαριασμοί πηγαινοέρχονται, εξεταστικές αρχίζουν και τελειώνουν, άνθρωποι συνεχίζουν να πονάνε και να πεινάνε παντού στον κόσμο, πολιτικοί εξακολουθούν να μας κοροϊδεύουν κι ο άστεγος πάντα στη γνωστή γωνία, χρόοοοοονια τώρα. Κι έξω βρέχει. Είναι καλοκαίρι και βρέχει. Το μόνο καινούριο!…



Για να διαβάσετε το βιβλίο της Λίλιαν Μπαντάνη «Η σχοινοβάτης», πατήστε εδω!

   

Προηγουμενο ΑρθροΕπομενο Αρθρο

Η Λίλιαν Μπαντάνη είναι πτυχιούχος του Τμήματος Ελληνικού Πολιτισμού του Ελληνικού Ανοικτού Πανεπιστημίου (2006) και κάτοχος Μεταπτυχιακού τίτλου στη Διοίκηση Επιχειρήσεων (ΜBA) του Kingston University of London (2009). Είναι μέλος του ΙΔΙΣ (Ινστιτούτο Διεθνών Σχέσεων) του Παντείου Πανεπιστημίου και του ΚΕΜΜΙΣ (Κέντρο Μεσογειακών, Μεσανατολικών και Ισλαμικών Σπουδών) του Τμήματος Πολιτικής Επιστήμης και Διεθνών Σχέσεων του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου. Εργάζεται στον ιδιωτικό τομέα, ως στέλεχος του Τμήματος Εξαγωγών ελληνικής φαρμακοβιομηχανίας και συμμετέχει εθελοντικά σε προγράμματα στήριξης αστέγων και πρόληψης για την απώλεια της στέγης. Είναι μητέρα δύο παιδιών, μιας κόρης, φοιτήτριας Νομικής του ΔΠΘ και ενός γιου, μαθητή Β’ Λυκείου της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης. Από φέτος, φοιτά στο Τμήμα Ψυχολογίας του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών.

Σκόρπια – ίσως όχι και τόσο…

γράφει η Λίλιαν Μπαντάνη.

Από προχθές βασανίζομαι να διαλέξω θέμα για σήμερα. Συνήθως, το ‘χω στο κεφάλι μου, ανεξάρτητα αν θα το γράψω, στις 11 το βράδυ της προηγούμενης ημέρας. Προχθές, τίποτα. Χθες, πάλι τίποτα. Σήμερα.. χμμμ… κατέληξα να πέσω το απόγευμα για ύπνο, μήπως και μου κατέβει καμιά “ονειρική” ιδέα, αλλά… πάλι τίποτα! Μα, τι έγινε; Στέρεψα; Ν’ αρχίσω να ανησυχώ; - σκέφτηκα, καθώς χτυπούσα το φραπέ μου, πριν ξεκινήσω να γράφω – ζητώ ταπεινά συγνώμη, Υπουργέ μου, αλλά εξακολουθώ αυτήν την κακιά συνήθεια, όπως και του καπνίσματος. Μπα, δεν νομίζω ότι συντρέχει λόγος ανησυχίας! Μάλλον φταίει η κούραση κι η αηδία, με τα ίδια και τα ίδια! Ίδια θέματα, ίδια αναθέματα, ίδιο το συναίσθημα όλου του κόσμου γύρω μου, χαμένο μέσα στο πέπλο της ανασφάλειας, της αβεβαιότητας και της μοναξιάς, ίδιος κι εκείνος ο πάτος του - χωρίς πάτο - βαρελιού! Μάλλον αυτά φταίνε! Μπορεί να φταίει και η αγωνία ως προς το τι “καινούριο μπουναμά” θα μας φέρουν τα αποτελέσματα της Βρετανίας στις 23 Ιουνίου, μαζί με μια “φρέσκια” αγανάκτηση, που για πολλοστή φορά εξαρτιόμαστε – ιστορικά – από τις αποφάσεις κάποιας άλλης χώρας κι όχι από δικές μας. Μπορεί να φταίει κι η σημερινή βροχή, που έσυρε μαζί της εκείνη την όμορφη μυρωδιά της γης και μαζί μ’ αυτήν, πολλά και διάφορα άλλα, που τα στοίβιαξε, τα καταπλάκωσε, τα νότισε, τα μούσκεψε, ώσπου στο τέλος, τα ξεχείλισε...

Συνεχίζοντας να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Περισσότερες πληροφορίες.

Οι ρυθμίσεις των cookies σε αυτή την ιστοσελίδα έχουν οριστεί σε "αποδοχή cookies" για να σας δώσουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία περιήγησης. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε αυτή την ιστοσελίδα χωρίς να αλλάξετε τις ρυθμίσεις των cookies σας ή κάνετε κλικ στο κουμπί "Κλείσιμο" παρακάτω τότε συναινείτε σε αυτό.

Κλείσιμο