Βουλευτές

Επιβεβλημένη η αλλαγή του εκλογικού νόμου

Η λογική αυτή ίσχυε και επί Κώστα Καραμανλή όταν ο τότε υπουργός Εσωτερικών Προκόπης Παυλόπουλος διόρθωσε το εκλογικό σύστημα που είχε καθιερώσει η Κυβέρνηση Σημίτη με υπουργό τον Κώστα Σκανδαλίδη και καθιέρωσε την προσφορά ενός μπόνους δέκα επί πλέον εδρών (σύνολο 50) για το πρώτο κόμμα. Και η τροποποίηση αυτή έγινε επειδή  η τότε πολιτική ηγεσία κινείτο –και σωστά- στη λογική ότι ο τόπος χρειάζεται ισχυρές κυβερνήσεις και ένα κόμμα που συγκεντρώνει το 40% και πλέον των προτιμήσεων του εκλογικού σώματος, πρέπει να έχει την ευκαιρία και τη δυνατότητα να κυβερνά.
Βάσει της συνταγματικής επιταγής που προβλέπει ότι οποιαδήποτε αλλαγή στον εκλογικό νόμο εφαρμόζεται από τις μεθεπόμενες εκλογές και όχι από τις επόμενες, για να μην υπάρχουν εκλογικοί αιφνιδιασμοί τύπου Παπανδρέου του 1989, η τροποποίηση Παυλόπουλου στο νόμο Σκανδαλίδη θα ισχύσει στις προσεχείς εκλογές.
Το ερώτημα όμως που προκύπτει είναι αν η λογική του νομοθέτη για περαιτέρω ενίσχυση του πρώτου κόμματος, ώστε να μπορεί με αυτοδυναμία να κυβερνά απερίσπαστο, ισχύει και σήμερα τέσσερα χρόνια μετά από την ψήφιση του Νόμου. Αν δηλαδή, σήμερα, που όλα τα κόμματα – και κυρίως τα δύο μεγάλα κόμματα εξουσίας- αποδέχθηκαν ως αδήριτη την ανάγκη συνεργασιών και συγκυβέρνησης, μπορεί να εφαρμοσθεί ένας νόμος που όταν ψηφίσθηκε, ο νομοθέτης και όσοι τον ψήφισαν, άλλα είχαν στο μυαλό τους αφού άλλη ήταν η φιλοσοφία στην πλειονότητα του πολιτικού κόσμου, για το πώς κυβερνάται η χώρα.
Επί πλέον όταν η φιλοσοφία του νομοθέτη ήταν ότι το μπόνους των 50 εδρών (40+10), δίδεται για τον σχηματισμό αυτοδύναμης κυβέρνησης σε ένα κόμμα που έχει εξασφαλίσει το 40% της εμπιστοσύνης του εκλογικού σώματος, πώς είναι δυνατόν – και πόσο δίκαιο είναι- να δίδεται το ίδιο μπόνους σε κόμματα που- τουλάχιστον δημοσκοπικά αυτή τη στιγμή- κινούνται στο ήμισυ του συγκεκριμένου ποσοστού;
Δηλαδή πόσο δίκαιο είναι το ένα εξ αυτών των κομμάτων, που πιθανότατα θα κινείται σε ποσοστά κάτω του 30%, να τύχει της ευεργετικής διάταξης του μπόνους των 50 εδρών όταν και τα δύο κόμματα εξουσίας στις κάλπες δεν θα φθάσουν αθροιστικά το ποσοστό που ελάμβανε σε άλλες εποχές το ένα, μόνο του, και σχημάτιζε αυτοδύναμη κυβέρνηση;
Το ερώτημα αυτό αποκτά άλλη διάσταση – πέραν του κατά πόσον δίκαιη είναι η εφαρμογή του ισχύοντος νόμου- αν αναλογισθεί κανείς ότι δημιουργεί και ένα ζήτημα ορθής αποτύπωσης της βούλησης του εκλογικού σώματος, από τη στιγμή που η εντολή που θα δοθεί θα είναι ανάλογη με εκείνη που αυτοβούλως έλαβαν οι αρχηγοί των κομμάτων στις 11-11-11, για τον σχηματισμό της κυβέρνησης συνεργασίας του κ. Παπαδήμου.
Δηλαδή πώς είναι δυνατόν να δίνει ο εκλογικός νόμος μπόνους αυτοδυναμίας σε ένα κόμμα όταν η εντολή του λαού θα είναι υπέρ των κυβερνήσεων συνεργασίας; Και ποιο νομικό και ηθικό  δικαίωμα θα έχει το κόμμα στο οποίο –λόγω εκλογικού νόμου- θα έχουν προσφερθεί 50 επί πλέον έδρες να διαπραγματεύεται από θέση ισχύος δυσανάλογα μεγαλύτερη από την πραγματική εκλογική του δύναμη;
Θα ρωτήσει κάποιος καλόπιστα: «Μα είναι δυνατόν να προδικάσουμε την κρίση του λαού; Και πού ξέρουμε αν τελικώς δώσει εντολή για αυτοδυναμία ή για κυβέρνηση συνεργασίας;».  Και το ερώτημα αυτό είναι και λογικό και δίκαιο. Πρέπει λοιπόν να υπάρξει ρύθμιση που θα λαμβάνει υπ’ όψιν της και να διευκολύνει την υλοποίηση οποιασδήποτε βούλησης του ελληνικού λαού, είτε είναι εντολή για αυτοδυναμία είτε είναι εντολή για συγκρότηση κυβέρνησης συνεργασίας.  
Συνεπώς θα ήταν δικαιότερο να αναληφθεί τώρα πρωτοβουλία που θα τροποποιεί τον νόμο Παυλόπουλου και Σκανδαλίδη. Το μπόνους πρέπει όντως να ισχύει στην περίπτωση που ένα κόμμα φθάνει το όριο της αυτοδυναμίας, δηλαδή, όταν φθάνει στο 40%. Σε όλες τις άλλες περιπτώσεις οι 50 αυτές έδρες πρέπει να κατανέμονται ισομερώς με απλή αναλογική. Μόνο έτσι θα υλοποιηθεί η βούληση του λαού. Μόνο έτσι θα εφαρμοσθεί ανόθευτη η εντολή του λαού, αφού με τη συγκεκριμένη τροποποίηση – ανάλογα την εντολή- και ο σχηματισμός αυτοδύναμης κυβέρνησης ευνοείται εφ’ όσον υπάρχουν οι προϋποθέσεις του 40%, και ο σχηματισμός κυβερνήσεων συνεργασίας, αν κανείς δεν πλησιάζει ένα ποσοστό αυτοδυναμίας.
Μια τροποποίηση σε αυτή τη λογική μπορεί, σύμφωνα με το Σύνταγμα, να ισχύσει από τις προσεχείς εκλογές, εφόσον ψηφισθεί από τα 2/3 της Βουλής, δηλαδή από 200 βουλευτές.
Η τροποποίηση είναι επιβεβλημένη διότι οι πολιτικές συνθήκες έχουν αλλάξει. Και με την προσαρμογή αυτή η εφαρμογή γίνεται δικαιότερη και ηθικότερη ενώ αποτυπώνει καλύτερα και ανόθευτα τη βούληση του εκλογικού σώματος.

Προηγουμενο ΑρθροΕπομενο Αρθρο

Πρώην Βουλευτής Ηλείας, πρώην Υφυπουργός Απασχόλησης και Κοινωνικής Προστασίας

Σύντομο βιογραφικό

Γεννήθηκε στο Βαρθολομιό Ηλείας το 1962. Έγγαμος με τη Σοφία Χίντζιου και πατέρας δύο αγοριών.

Επάγγελμα:
Δημοσιογράφος.


Κοινοβουλευτικές δραστηριότητες

Εξελέγη βουλευτής του Νομού Ηλείας με τη Ν.Δ. για πρώτη φορά το Μάρτιο του 2004 και επανεξελέγη το 2007, το 2009 και το 2012. Από τον Ιανουάριο έως το Οκτώβριο του 2009 διετέλεσε Υφυπουργός Απασχόλησης και Κοινωνικής Προστασίας. Από το 2004 έως το 2007 μετείχε ως Γραμματέας στη Διαρκή Επιτροπή Παραγωγής και Εμπορίου και ως Μέλος στην Ειδική Μόνιμη Επιτροπή Προστασίας Περιβάλλοντος και στην Ειδική Μόνιμη Επιτροπή Περιφερειών. Τον Οκτώβριο του 2007 εξελέγη Αναπληρωτής Γενικός Γραμματέας της Κ.Ο. της Νέας Δημοκρατίας. Από το  2007 έως και τον Ιανουάριο του 2008 μετείχε ως Μέλος στην Διαρκή Επιτροπή Παραγωγής και Εμπορίου και στην  Ειδική Μόνιμη Επιτροπή Προστασίας Περιβάλλοντος και Ειδική Επιτροπή Περιφερειών. Το 2009 και μετά μετέχει στην Επιτροπή Κοινωνικών Υποθέσεων.


Πολιτικές - κοινωνικές δραστηριότητες

Διετέλεσε πολιτικός συντάκτης στην ΕΡΤ και στις εφημερίδες Απογευματινή, Ελεύθερος (1998-1993) και Εστία (1984). Αρχισυντάκτης στην Απογευματινή της Κυριακής (1999-2002). Αρθρογράφος στις εφημερίδες του Πύργου Πατρίς και Πρώτη (2002). Συνεργάτης στην εφημερίδα Εξπρές, μηνιαία περιοδικά και σε επαρχιακούς ραδιοφωνικούς σταθμούς καθώς και στην εκδιδόμενη από το κόμμα της Ν.Δ. εβδομαδιαία εφημερίδα Νέα Πορεία (1980-1981). Από το 1980 συνεργάτης του Γραφείου Τύπου της Ν.Δ. και εκ των επιτελικών στελεχών του από το Μάρτιο του 1997.

Μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου ΗΣΑΠ (1989).

Εκ των συγγραφέων της σειράς βιβλίων «Ελλήνων Χρόνος» και «Ελληνισμός και Ορθοδοξία». Έχει γράψει επίσης το βιβλίο «Η Ηλεία στην Ελλάδα της Ευρώπης και της Aνάπτυξης».

Μέλος της Ένωσης Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών (ΕΣΗΕΑ), της Ένωσης Κωνσταντινοπολιτών Ηλιούπολης και του Ομίλου «Πολιτεία Ήλιδας Ολυμπίας».

Ενεργό στέλεχος της ΟΝΝΕΔ από το 1976 και στέλεχος της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ του Οικονομικού της Νομικής (1983-1988).


Διεύθυνση e-mail

g-kont@otenet.gr, giorgoskontogiannis1@gmail.com

Επιβεβλημένη η αλλαγή του εκλογικού νόμου


Από τη μεταπολίτευση και μετά όλες οι εκλογές που έγιναν στην Ελλάδα, διεξήχθησαν με εκλογικά συστήματα που ήταν παραλλαγές της ενισχυμένης αναλογικής.  Μόνη εξαίρεση οι εκλογές του 1989, όπου ο αείμνηστος Ανδρέας Παπανδρέου βλέποντας την επερχόμενη επέλαση του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, έκανε εκλογές με απλή αναλογική κι έτσι τότε η ΝΔ με 47% πήρε μόλις 150 έδρες.
Η λογική που επικράτησε στα 38 αυτά χρόνια των εκλογών της ενισχυμένης αναλογικής, ήταν ότι η Ελλάδα έχει ανάγκη από ισχυρές κυβερνήσεις που θα έχουν τη δυνατότητα να λαμβάνουν τα μέτρα εκείνα που θα οδηγούν τη χώρα προς τα εμπρός. Μια λογική ισχυρότατη για περιόδους ομαλής πολιτικής, οικονομικής και κοινωνικής ζωής