Guest

Ο τηλεβόας του τρόμου

 

 

Στη δική μου κρίση, το όχι σε όλα (όχι στα ψηφίσματα του ΟΗΕ, όχι στις Συμφωνίες Κορυφής, καμμιά επαφή με τ/κ) ) οδηγεί στη στασιμότητα και η στασιμότητα οδηγεί στην εμπέδωση του σημερινού status quo. Ορισμένες δυνάμεις δεν έχουν το θάρρος να πουν δημόσια αυτό που πραγματικά επιδιώκουν, γιατί έτσι μπορεί να παίζουν σε όλα τα ταμπλό και έτσι να ψαρεύουν στα θολά νερά του μιθριδατισμού. Πάνω σε αυτή τη βάση οικοδομείται το κρίσιμο ζήτημα. Η επιθετική ρητορεία, η μη ομολογημένη επιδίωξη, υποκαθίστανται από το εξής στρατήγημα: αυτό που θέλουμε αλλά δεν τολμούμε να το παραδεχθούμε, να το φτιάξουμε με τέτοιο τρόπο ώστε οι ίδιοι οι πολίτες, πρακτικά ένα τμήμα τους, να βγαίνει μπροστά λέγοντας «όχι σε όλα». Η περιχαράκωση, η καχυποψία έναντι πάντων οδηγεί στην εσωστρέφεια και αυτή με τη σειρά της στη στασιμότητα και αυτή με τη σειρά της στο λύση «όπως είμαστιν» με την ψήφο μας.

 

budget-banners-gif-1Η υποδούλωση της πολιτικής στην τρομοκρατία του «τηλεβόα», της απραξίας, ή  στο επικοινωνιακό παιχνίδι, ή και όλα μαζί, είναι μια επικίνδυνη πρακτική γιατί αφήνει τα πάντα στην ακινησία. Αυτό δεν πρέπει να είναι το μέλλον μας- μια Κύπρος στα δύο. Η σοβαρή πολιτική πρέπει να είναι σε θέση να παίρνει αποφάσεις και στη συνέχεια να θέτει την επικοινωνιακή πολιτική στην υποστήριξη αποφάσεων που αλλάζουν τη ζωή των ανθρώπων. Η πολιτική οφείλει να επιλύει προβλήματα, να ιεραρχεί τις προτεραιότητες μιας κοινωνίας και να έχει το θάρρος να συγκρούεται με το σύστημα της ακινησίας ή της κλειστής κοινωνίας, για να υπηρετεί καλύτερα μια μείζονα πολιτική επιδίωξη όπως η επίλυση του κυπριακού ή  ενός προβλήματος που διευρύνει την έννοια του δημόσιου συμφέροντος ή την έννοια της κοινωνικής δικαιοσύνης.

Στα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής η σύγχρονη  ιστορική διαδρομή παρέχει σημαντικά παραδείγματα που βεβαιώνουν ότι η κριτική σχέση πολιτικής και επικοινωνίας, πολιτικής και «δημόσιου αισθήματος» χρειάζεται αναδιαμόρφωση. Κορυφαίο ιστορικό παράδειγμα παραμένει η Μικρασιατική Καταστροφή (1922). Η προηγηθείσα της καταστροφής εκλογική ήττα του Ε. Βενιζέλου τον Νοέμβριο του  1920 είχε πίσω της ορισμένα χαρακτηριστικά όπως η δημαγωγία των φιλοβασιλικών κομμάτων, η απίστευτη σε έκταση κατασυκοφάντηση των αντιπάλων, η επιθετική δημαγωγία με το σύνθημα «τα παιδιά μας να γυρίσουν πίσω» από το μικρασιατικό μέτωπο. Έτσι, κάτω από το βάρος μιας τυχοδιωκτικής ρητορείας ο Ε. Βενιζέλος έχασε τις εκλογές – ο μόνος πολιτικός που ήταν σε θέση να δώσει έντιμες λύσεις για τη Μ. Ασία πριν την τελική καταστροφή. Το ότι ο τότε βασιλιάς Κωνσταντίνος έκανε τα αντίθετα από όσα έλεγε προεκλογικά (στρατός μέχρι την Άγκυρα!) δείχνει πως αυτή η βασιλική δημαγωγία ήταν η έκφραση της πλήρους ανικανότητάς του να προβλέψει τα στοιχειώδη και αυτά με τη σειρά τους έφεραν την καταστροφή του ελληνισμού της Μ. Ασίας με την ανταλλαγή των πληθυσμών, Λωζάννη, 1923.

Η τότε πολιτική ηγεσία, υπό την πίεση του πολιτικού κόστους, κάτω από τον τρόμο του «μην μας πουν ενδοτικούς», δεν δέχθηκε να συζητήσει τις προτάσεις και να προσπαθήσει για λύσεις πριν την καταστροφή. Στην σημερινή Κύπρο εργαλείο που οδηγεί σε αυτή την κατεύθυνση είναι ο επιτήδειος ανορθολογισμός και η καλλιεργημένη φοβία ώστε να επενεργούν ως παράγοντες ακινησίας. Στην ιστορία η πολιτική που οδήγησε στη συρρίκνωση του ελληνισμού πέρασε από διάφορες μορφές-κυρίως ως επακόλουθο μιας στρατιωτικής ήττας. Στην περίπτωση της Κύπρου, επιδιώκεται από μερίδα δυνάμεων, η πολιτική που οδηγεί στη συρρίκνωση του κυπριακού ελληνισμού να προωθείται μέσα από τον τυφλό φανατισμό που συσκοτίζει τη σκέψη και πρακτικά να εμφανίζεται να υλοποιείται με την ψήφο μας.

Η πολιτική της ακινησίας ενδύεται το μανδύα της ανυποχώρητης στάσης και συχνά συμβάλλει στην υποχώρηση της ορθολογικής σκέψης. Έτσι, θελημένα ή άθελα, υιοθετώντας τις πιο κακές πρακτικές που σφράγισαν περιπέτειες στη σύγχρονη ελληνική ιστορία, ορισμένοι πολίτες να εμφανίζουν ως ηρωικη στάση εκείνη που οδηγεί στο ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα.





 



Προηγουμενο ΑρθροΕπομενο Αρθρο

www.larkoslarkou.org.cy

 

Γεννήθηκε στη Λύση το 1953. Είναι πτυχιούχος της Φιλοσοφικής Σχολής της Αθήνας στον κλάδο των Βυζαντινών και Νεοελληνικών Σπουδών. Καθηγητής φιλολογίας.

Άρθρα και μελέτες του έχουν δημοσιευθεί στις εφημερίδες ΤΑ ΝΕΑ, τη ΣΗΜΕΡΙΝΗ, τον ΚΗΡΥΚΑ, το ΒΗΜΑ, τον ΑΓΩΝΑ. τον ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟ και τον ΠΟΛΙΤΗ. Αρχισυντάκτης της εβδομαδιαίας εφημερίδας ΠΡΩΙΝΑ ΝΕΑ (1991-93). Το 1988 εξέδωσε το πρώτο του βιβλίο με τίτλο "Ιδεολογία και Πολιτική στη Σύγχρονη Τουρκία". To 2001 εξέδωσε το δεύτερο βιβλίο του με τον τίτλο "Ανανέωση και Εκσυγχρονισμός της Κυπριακής Κοινωνίας - Προτάσεις για μια νέα Πολιτική". Με ειδικές μελέτες του συμμετείχε σε εκδόσεις τριών άλλων βιβλίων: "16+1 Θέσεις για τον Εκσυγχρονισμό", "Κύπρος: η Ανατομία μιας Μεταμόρφωσης", "Κύπρος: Πολιτική, Ιστορία και Οικονομία"

Διετέλεσε ΓΓ στο Σύλλογο Κυπρίων Επιστημόνων της Αθήνας.

Πρόεδρος του Ομίλου Προβληματισμού για τον Εκσυγχρονισμό της Κοινωνίας μας (ΟΠΕΚ) μέχρι το 2011.

Πρόεδρος του ΔΣ του Κυπριακού πρακτορείου Ειδήσεων (ΚΥΠΕ) απο τον Μάιο του 2011

Ο τηλεβόας του τρόμου

γράφει ο Λάρκος Λάρκου.

Ποιο είναι το δημόσιο μυστικό πίσω από την πείσμονα προσπάθεια μιας μερίδας πολιτικών δυνάμεων να παρεμποδιστεί κάθε πρόοδος στο κυπριακο; Θα μπορούσε κάποιος να ανέμενε ότι κάποια πολιτική δύναμη, θα μπορούσε να διαφωνεί με την επιδιωκόμενη λύση και με ευπρέπεια να διατυπώσει σκέψεις και η πλειοψηφία, στο τέλος της ημέρας, θα έχει τον τελικό λόγο. Πώς εξηγείται το τόσο πάθος και ο τόσος φανατισμός;