Guest

Η τόλμη προϋπόθεση της ελπίδας !

 

Η ομιλία Μητσοτακη στην ΔΕΘ ήταν μια καμπή για ολόκληρο το πολιτικό μας σύστημα, γιατί ήταν μια ομιλία που έθεσε την πιο πλήρη ατζέντα μεταρρυθμίσεων και αλλαγών ,χωρίς να κάμπτεται από την θεωρία του πολιτικού κόστους.

Ειπώθηκαν τα σωστά και τα τολμηρά και μάλιστα από ένα αρχηγό που είναι εν δυνάμει πρωθυπουργός .


Επισημαίνω μερικά από αυτά, κατά λέξη:


pos-peiraiws-Πτωχευτικός νόμος για δεύτερη ευκαιρία και όχι για επιχειρηματιες που βγάζουν τα χρήματα τους στην Ελβετια και κάνουν βόλτες με σκάφη στο Αιγαίο.

-Δεν θα ξανά συμμετάσχει η Δ.Α.Π-ΝΔΦΚ σε εκλογές που αφορούν λίγους.Οχι στους φοιτητοπατέρες .

-Ναι στα ιδιωτικά πανεπιστήμια με αυστηρό έλεγχο.

-Φορολογικός νόμος για μια δεκαετία .

-Όλες οι συναλλαγές μεταξύ κράτους και επιχειρήσεων ηλεκτρονικά.

-Όχι στον παρασιτικό καπιταλισμό.

-Περισσότερες λειτουργίες του κράτους στον ιδιωτικό τομέα .

-Πιο λιτό και αποτελεσματικό κράτος.

-Απεργίες μόνο όταν συμφωνεί το 50% των εργαζομένων. Τέλος ,στους εργατοπατέρες .


Όπως έγραψα και στην αρχή ,αυτή η ομιλία αφορά ολο το πολιτικό μας σύστημα .

Το οποίο πρέπει να πάρει την αφορμή από το πολιτικό θάρρος του Κυριάκου Μητσοτάκη για να “ξεκοληςει “από τις ιδεολογικές αγκυλώσεις και τους σκελετούς του παρελθόντος  και να αρθρώσει, ο καθένας από την δική του οπτική γωνία, ένα πολιτικό λόγο καινοτομίας και τόλμης, κυρίως χωρίς το φόβο του πολιτικού κόστους .

Το πάθημα να γίνει επιτέλους μάθημα.



Προηγουμενο ΑρθροΕπομενο Αρθρο

Η Ντόρα Πάλλη είναι Υποδιευθύντρια του Διεθνούς Κέντρου Ολυμπιακής Εκεχειρίας και Γ.Γ. της Εθνικής Ολυμπιακής Ακαδημίας.

Είναι επίσης σύμβουλος κοινωνικών και εκπαιδευτικών θεμάτων, μέλος της πολιτικής επιτροπής της Νέας Δημοκρατίας και υποψήφια βουλευτής στην Β’ Αθηνών.

Η τόλμη προϋπόθεση της ελπίδας !

γράφει η Ντόρα Πάλλη.

 

Κάποιες σκέψεις γύρω από την ομιλία Μητσοτάκη στην ΔΕΘ:

 

Στην πατρίδα μας έχουμε πληρώσει ακριβά την θεωρία του πολιτικού κόστους. Το πολιτικό μας σύστημα αρνείτο επι δεκαετίες να έρθει αντιμέτωπο με τα πραγματικές προκλήσεις και ανέβαλε συνεχώς τις απαραίτητες αλλαγές,με κάποιες εξαιρέσεις που απλώς επιβεβαίωναν τον κανόνα. Και όποιος ,κατά το παρελθόν, τόλμησε να πεί ή να κάνει πράγματα που ανέτρεπαν κεκτημένα είχε απέναντι του ένα ασυγκράτητο λαϊκισμό.