130x180 books

130x180 monopati

130x107mathisi

130x300 unicef

 
130x180 amnesty

130x130 warchild


130x130 reporters

130x180 doctors sans


130x180 warchild

130x180 apopseis


130x130 cancer

130x180 twitter

130x300 books

 

 

Διαφήμιση
Εκείνη & Εκείνος
Εκείνη & Εκείνος

Εκείνη & Εκείνος

Εκείνη & εκείνος

Εκείνη, η Κατερίνα Χαρίση, είναι στο τέλος της δεύτερης δεκαετίας της, συγγραφέας πολυγραφότατη από τρέλα και πάθος, σύζυγος και μαμά δυο υπέροχων γιων.

Εκείνος, ο Θάνος Καλαμίδας, είναι στην πέμπτη δεκαετία του για τα καλά και γνωστός γκρινιάρης.

Εκείνη στην Ελλάδα κι εκείνος 3.500 χιλιόμετρα μακριά. Εκείνη εννιά μήνες ήλιο, εκείνος εννιά μήνες σκοτάδι, εκείνη παραλία εκείνος χιόνι. Και οι δυο θα σας κρατάνε συντροφιά μια φορά την εβδομάδα με ένα θέμα που θα γκρινιάζουν, θα διαφωνούν και μερικές φορές ακόμα και θα συμφωνούν, όλα αυτά με τίτλο: Εκείνη & Εκείνος.

Διεύθυνση Ιστότοπου:

Τρίτη, 19 Σεπτέμβριος 2017 00:13

Εκείνη & Εκείνος και ο κορμοράνος

γράφουν η Κατερίνα Χαρίση και ο Θάνος Καλαμίδας.

 

Εκείνη

 

Την πρώτη φορά που πληροφορήθηκα την είδηση της καταστροφής, το είχε ποστάρει μια φίλη στο facebook. Η πρώτη μου αντίδραση ήταν «καλά, μαλακίες. Δε γίνονται αυτά.» Ήθελα μάλιστα να της πω να διπλοτσεκάρει την είδηση και γενικά να προσέχει, γιατί οι αναληθείς ειδήσεις είναι αυτές που αναπαράγονται με ταχύτατο ρυθμό στο διαδίκτυο. Κάτι άλλο προέκυψε μετά, το ξέχασα.

Αργότερα το ξαναείδα. Και ήταν πράγματι αλήθεια. Ήταν και οι μέρες πολυάσχολες, άνοιγμα των σχολείων, λίστες, τρέξιμο, δεν έκατσα να ψάξω πραγματικά τι συνέβη και πόσο σοβαρό είναι αυτό που συνέβη. Για να μην τα πολυλογώ, μια-δυο μέρες μετά κι έχω πλέον δει και καταλάβει τη σοβαρότητα της κατάστασης, που μαντεύω ότι στην πράξη είναι ακόμα σοβαρότερη. Αλλά ξέρετε τι είναι αυτό που με έκανε να χάσκω με το στόμα ανοιχτό μπροστά στην οθόνη μου;

pos-peiraiwsΈνα ρεπορτάζ ξένου τύπου για το γεγονός (συγκεκριμένα των NY Times) και να σας πω την αμαρτία μου, περισσότερη βαρύτητα δίνω σε εκείνο το άρθρο, παρά στα δικά μας, και την …αντίληψη της πραγματικότητας που έχουμε εμείς, σε σχέση με τους …άλλους. Αλλά όχι. Το εμείς το παίρνω πίσω. Γιατί επιστήμονας δεν είμαι, αλλά δεν είμαι και βλάκας. Το εμείς πάει στους Έλληνες πολιτικούς και εκπροσώπους της χώρας, οι οποίοι δηλώνουν ότι: Α μα τι λέτε, σε λίγες μέρες το γεγονός θα έχει κιόλας ξεχαστεί. (Κουρουμπλής)

Όταν οι κάτοικοι του Παλαιού Φαλήρου λένε πως δεν μπορούν να κοιμηθούν από τη βρώμα.

Όταν η ζημιά γίνεται την Κυριακή, και στην Αθήνα το μαθαίνουν …την Τετάρτη! Και το μαθαίνουν πώς; Από το πετρέλαιο που φτάνει στη Γλυφάδα, από τη Σαλαμίνα! (Λόγια του δημάρχου Γλυφάδας.)

Μισώ τα θαυμαστικά όταν γράφω, αλλά το ένα θαυμαστικό που έβαλα πιο πάνω, είναι τραγικά λίγο.

Όταν την Πέμπτη στον Άλιμο, εθελοντές μαζεύουν πίσσα με τους κουβάδες.

Την Πέμπτη. Από την Κυριακή που έγινε η ζημιά στη Σαλαμίνα, την Πέμπτη στον Άλιμο. Αλλά είναι τόσο υπό έλεγχο η κατάσταση και τόσο …μικρή η ζημιά, που σε λίγες μέρες θα έχει ξεχαστεί, επαναλαμβάνω τα λόγια του Κουρουμπλή. Που δεν έχει σημασία το όνομα, όποιος κι αν ήταν με λίγη τσίπα, θα μας έκανε τη χάρη να βουτήξει μέσα στην πίσσα και να ψοφήσει.

Σε όλο τον κόσμο θεωρείται τεράστια οικολογική καταστροφή με άγνωστες ακόμα μακροπρόθεσμες συνέπειες, κι εδώ, οι πολιτικοί λένε α, όλα καλά. Σε λίγες μέρες θα έχει ξεχαστεί.

Και λες και κάποιο αόρατο ηλιθιόμετρο μας κινεί σα μαριονέτες, κάποιοι, για να επιβεβαιώσουν την απαράδεκτη κι εγκληματική ανευθυνότητα και την αδιανόητη έπαρση με την οποία οι Κουρουμπλήδες της Ελλάδας κάνουν τέτοιες τερατώδεις δηλώσεις «όλα καλά», ΠΑΝΕ ΓΙΑ ΜΠΑΝΙΟ.

Τώρα, καταλαβαίνω πάρα πολύ καλά ότι τα ενδιαφέροντά μας έχουν μειωθεί δραματικά πέραν της επιβίωσής μας και μπορεί να ακούγεται λιγάκι γραφικό αλλά πολύ μεγάλο μέρος του πληθυσμού μας ζει με μόνη του έννοια το πώς θα τα βγάλει πέρα ακόμα μια μέρα. Πού όρεξη και δυνάμεις να ασχοληθείς με τις κλεψιές των πολιτικών, τις παρανομίες των χυσαυγιτών, τα πετρέλαια στη θάλασσα που δεν πας έτσι κι αλλιώς, τους κορμοράνους ή τα λιθρίνια, ή τα καβούρια ή ποιος τα χέζει τέλος πάντων όλα αυτά, όταν δεν ξέρεις τι σου ξημερώνει αύριο. Δεν είναι κάτι καινούργιο. Για να ασχοληθείς με οτιδήποτε άλλο πέρα από τον προσωπικό σου μικρόκοσμο, πρέπει να έχεις εξασφαλίσει τουλάχιστον τα βασικά της επιβίωσής σου.

Αλλά ξέρετε κάτι; Τις κλεψιές και τις απατεωνιές τις ξεχνάς. Ακόμα και τα νταηλίκια και τα τηλεοπτικά χαστούκια και τα μουντζουρωμένα σχολεία τα ξεχνάς. Σε παρασύρει η καθημερινότητα η ίδια και τα ξεχνάς. Όμως αυτό δεν ξεχνιέται. Θα το τρώμε στη μούρη μας πολύ, πολύ καιρό. Και εβδομάδες αργότερα. Και του χρόνου να ‘μαστε καλά το καλοκαίρι. Και θα το μυρίζουμε. Και θα ποτίσει τη μύτη μας, τα ρούχα μας, τα σπίτια μας. Για πολύ πολύ καιρό.

Και δεν ξέρω να σας πω τι πρέπει να κάνουμε. Πάλι καλά που βγήκαν κάποιοι με κουβάδες δηλαδή. Αλλά ο σκοπός δεν είναι ΟΤΑΝ γίνει η ζημιά να βγάλουμε τον κουβά να τη μαζέψουμε. Μερικές ζημιές ΔΕΝ πρέπει να γίνονται. Και γι αυτό κάποιοι βρίσκονται εκεί που βρίσκονται κύριε Κουρομπλή και Σία, για να εξασφαλίσουν ότι τέτοιες ζημιές ΔΕ θα γίνουν. Ποτέ.

ΑΝ παρόλα αυτά γίνουν, τότε το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνεις είναι να κρεμάσεις όλους τους υπεύθυνους και μετά να κρεμαστείς ο ίδιος. Αλλιώς δεν ανεβαίνεις εκεί πάνω. Κάθεσαι στο τσιμεντένιο κουτάκι σου, μαζί με όλους εμάς του κοινούς θνητούς και ζεις στο μικρόκοσμό σου.

Οι χώρες δεν είναι καρυδότσουφλα. Ούτε οι άνθρωποί τους κλωτσοσκούφια. Ούτε το περιβάλλον τους απόπατος για τα σκατά σας.

 

Εκείνος

Τις τελευταίες μέρες το διαδίκτυο και φαντάζομαι κι όλα τα δελτία ειδήσεων στην Ελλάδα, έχουν γεμίσει με εικόνες από την καταστροφή στον Σαρωνικό και ειδικά στη Σαλαμίνα. Οι εικόνες είναι πέρα από τρομακτικά θλιβερές και βάρβαρες για το περιβάλλον, κάτι σαν εφιάλτης από την κόλαση του Δάντη.

Δεν έχω καμιά διάθεση να γράψω για ευθύνες και παραιτήσεις. Το να μιλάμε για ευθύνες και ειδικά πολιτικές ευθύνες στην Ελλάδα δεν είναι καν ανέκδοτο. Για να υπάρξουν ευθύνες δεν φτάνει η τσίπα – που κανένας τους δεν έχει – αλλά χρειάζεται και η αυτογνωσία ότι κάτι έγινε λάθος και μάλιστα αλυσίδα λαθών και ότι αυτό που έγινε έχει εγκληματικές επιπτώσεις. Αλλά ποιος παραιτήθηκε για το νέφος, για τα εργοστάσια που πέσανε στο παρελθόν από κάτι σεισμούς, από τις πλημμύρες λόγω της αλόγιστης και αυθαίρετης οικοδόμησης, ποιος παραιτήθηκε για τα αυθαίρετα ή για τους καταπατητές, για τις φωτιές και τη μόλυνση των λίγων λιμνών που έχουμε σε αυτή τη χώρα. Σιγά λοιπόν μην παραιτηθεί κανένας τώρα.

Και μην ακούσω τίποτα ότι ...ο Τσίπρας κι άλλες τέτοιες μαλακίες, γιατί σε ότι αφορά τις παραιτήσεις και το περιβάλλον όλοι ανεξαιρέτως και δει ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, έχουν καραχεσμένη τη φωλιά τους. Από τον παρτάκια τον Μίλτο μέχρι τον Κατσιφάρα και τον Λαλιώτη, όλοι ήταν άσχετοι όχι μόνο με το περιβάλλον αλλά και με τις ευθύνες τους απέναντι στον άνθρωπο και το περιβάλλον. Άρα παραιτήσεις και μάλιστα λόγω ευθιξίας ...δεν περιμένω και δεν θα ασχοληθώ. Άλλο ήταν αυτό που με τάραξε σε σχέση με τις εικόνες που είδα και πολύ συγκεκριμένα με μια εικόνα.

Υπάρχει – και είμαι σίγουρος ότι πολλοί θα την έχετε δει – μια εικόνα από ένα χέρι που κρατάει στην παλάμη του ένα μικρο πουλί πνιγμένο στην πίσσα. Κατάμαυρο. Ίσα που καταλαβαίνεις ότι εκεί μέσα, ανάμεσα στη μαύρη πίσσα υπάρχει ένα ζωντανό πλασματάκι.

Σαν τους κορμοράνους πριν από μερικές δεκαετίες στο Κουβέιτ.

Κι εκεί με τους κορμοράνους κόλλησα. Πάγωσα.

Όλοι είχαμε δει την περίφημη φωτογραφία με τους κορμοράνους στον κόλπο του Κουβέιτ. Τότε που για όλα, ακόμα και για τους κορμοράνους, έφταιγε ο Σαντάμ. Με τα χέρια του πρέπει να τους βούτηξε στην πίσσα γι αυτό τον ξεσκίσανε μετά στους βομβαρδισμούς. Αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία.

Η εικόνα τρομακτική και στοίχειωσε πολύ κόσμο τότε. Διεθνείς περιβαλλοντολογικές οργανώσεις, ΜΜΕ, κυβερνήσεις, προσωπικότητες, πανεπιστήμια και ινστιτούτα σε όλο το κόσμο έκαναν την συγκεκριμένη φωτογραφία σύμβολό τους για τον αγώνα τους για την διάσωση του περιβάλλοντος. Κόσμος διαμαρτυρήθηκε στους δρόμους γι αυτή την φωτογραφία και βιβλία γράφτηκαν. ...Μόνο ...μόνο που ήταν ένα μεγάλο ψέμα. Ένα τεράστιο και μάλιστα ...περιβαλλοντολογικά εγκληματικό ψέμα.

Η φωτογραφία ήταν σκηνοθετημένη, οι κορμοράνοι γεμάτοι πίσσα από τα χέρια αυτών που σκηνοθέτησαν την φωτογραφία. Τίποτα δεν ήταν αληθινό εκτός από αυτό που γράφτηκε αργότερα, ότι οι κορμοράνοι ...πεθάναν από την ταλαιπωρία. Την ταλαιπωρία που τους υποβάλλανε κάποιοι βασανιστικά και ασυνείδητα για να βγάλουν μια ...φωτογραφία και φυσικά να τα αρπάξουν. Τα λεφτά εννοώ!

Από τότε ...πώς να κοιτάξεις αυτό το πλασματάκι, το χωμένο μέσα στην πίσσα, και να μην σκεφτείς ότι ίσως ....ίσως ...ίσως να είναι ...κορμοράνος. Τόσο μεγάλο ήταν το έγκλημα του φωτογράφου τότε. Τόσο μεγάλο που να κοιτάς με αμφιβολία πάνω από τριάντα χρόνια μετά μια φωτογραφία και να ...απορείς. Μήπως είναι κορμοράνος;

Ίσως να είναι λάθος η αφορμή αλλά καταλαβαίνετε πόσο κακό μπορεί να κάνει μια ψεύτικη είδηση; Ακούς Θέμο, Ζούγκλα και δεν ξέρω πόσοι άλλοι στην Ελλάδα; Ακούτε κορμοράνοι; Ακούτε εσείς εκεί στο φατσοβιβλίο που νομίζετε ότι είναι «πλάκα» να γράφετε ψεύτικες ...ειδήσεις και σημαντικά/αποκλειστικά γεγονότα;

Ακούτε ή έχετε πνιγεί στην πίσσα σας;


Δευτέρα, 11 Σεπτέμβριος 2017 20:52

Εκείνη & Εκείνος στα σκουπίδια

γράφουν η Κατερίνα Χαρίση και ο Θάνος Καλαμίδας.

Εκείνη

Ένα από τα καλά του διαδικτύου είναι πως φέρνει τον κόσμο πιο κοντά. Κι ένα από τα καλά των Social Media είναι πως διαθέτει το χώρο, ώστε όλοι αυτοί οι «Πιο Κοντά» να έχουν το μέρος τους, το στέκι τους, σα να λέμε πώς θα πηγαίναμε με μια παρέα για καφέ. Μόνο που τον καφέ τον πίνουμε από το σπίτι μας, και η παρέα μας δεν είναι φίλοι από την καθημερινή ζωή μας, αλλά εντελώς άγνωστοι άνθρωποι με τη μορφή ενός διαδικτυακού προφίλ. Αν βγάλεις τα τρολς και ό,τι άχρηστο κι ανούσιο συνεπάγεται με όλα αυτά και κρατήσεις την ουσία, είναι υπέροχο.

Δευτέρα, 04 Σεπτέμβριος 2017 20:46

Εκείνη & Εκείνος και το φαγητό στο τραπέζι

γράφουν η Κατερίνα Χαρίση και ο Θάνος Καλαμίδας.


Εκείνη


Κανείς δεν πεθαίνει από την πείνα στην Ελλάδα, αλλά στο κάθε δεύτερο μισό του μήνα τρώμε ό,τι βρούμε επειδή ξεμένουμε από λεφτά.

γράφουν η Κατερίνα Χαρίση και ο Θάνος Καλαμίδας.

Εκείνη

Ένα αυτοκίνητο σταματά σ’ ένα βενζινάδικο, ενώ ένα άλλο αυτοκίνητο βρίσκεται ήδη εκεί. Το ζευγάρι χειρονομεί έντονα και ο άντρας που έφτασε τελευταίος ακούει ότι τους έκλεψαν το πορτοφόλι από το κάθισμα του συνοδηγού, την ώρα που και οι δύο είχαν κατέβει από το αμάξι αφήνοντας το παράθυρο ανοιχτό. Κάποιος φαίνεται πως πέρασε σαν κύριος, άρπαξε το πορτοφόλι κι έφυγε, όλα αυτά μέσα σε δευτερόλεπτα προφανώς. Ο άντρας υπέθεσε ότι σε τέτοιες περιπτώσεις, οι κλέφτες αδειάζουν στα γρήγορα τα πορτοφόλια και τα πετάνε… Και είχε δίκιο. Λίγο πιο πέρα στον ίδιο δρόμο, είδε πεταμένο το (άδειο πια) πορτοφόλι. Το πήρε και το παρέδωσε στο ζευγάρι. Η γυναίκα τον ευχαρίστησε και είπε ότι τους έκλεψαν όλα τα χρήματα που είχαν για τις διακοπές τους και τις κάρτες τους. Αυτή ήταν η πρώτη αντίδραση.

γράφουν η Κατερίνα Χαρίση και ο Θάνος Καλαμίδας.

Εκείνη

Πριν λίγες μέρες ξαναβρήκα - διαδικτυακά μιλώντας - μια παιδική μου φίλη από την Αγγλία. Αν και η φιλία μας κράτησε κάτι λιγότερο από δυο χρόνια, φαίνεται πως καμιά μας δεν ξέχασε ποτέ την άλλη. Λένε πως ποτέ δε θα ξανακάνεις τους φίλους που είχες στα 10 και ίσως να είναι αλήθεια. Προσπαθώντας άτσαλα να καλύψουμε 25 χρόνια απουσίας μέσω messenger, η Ρεβέκκα μου είπε πως έκτοτε επέστρεψε πολλές φορές στην Ελλάδα και σε εκείνον τον τόπο που έζησε έστω για λίγο, επειδή σε κείνον τον τόπο είχα ζήσει κι εγώ και η παιδική μας φιλία την έφερνε ξανά πίσω. Από την άλλη, εγώ ποτέ μου δεν ξέχασα τη Ρεβέκκα επειδή ήταν η Ρεβέκκα, όμως σε κείνον τον τόπο δεν επέστρεψα ποτέ - κι ούτε θέλησα ποτέ να το κάνω - παρόλο που τον αγάπησα. Για μένα ο τόπος δεν ήταν η Ρεβέκκα.

Τρίτη, 15 Αύγουστος 2017 05:36

Εκείνη & Εκείνος στη φωτιά

γράφουν ο Θάνος Καλαμίδας και η Κατερίνα Χαρίση.

Εκείνη απουσιάζει σε τόπους μαγικούς και παραθαλάσσιους & Εκείνος ακούει, βλέπει, απελπίζεται και γκρινιάζει για την Ελλάδα που καίγεται κι ούτε η Παναγιά μπορεί να βοηθήσει πια ...μέρα που είναι.

Τρίτη, 08 Αύγουστος 2017 07:43

Εκείνη & Εκείνος στο διαδίκτυο

γράφουν η Κατερίνα Χαρίση και ο Θάνος Καλαμίδας.

Εκείνη

Παρατηρώ πως οι άνθρωποι δείχνουν μια παράφορη ιντερνετική βιαιότητα όταν βρεθεί η αφορμή. Κι αν η ύπαρξη μιας αφορμής για διαδικτυακό κράξιμο στα όρια του εξευτελισμού έχει έστω ένα ψήγμα λογικής (;), οι καβγάδες του πληκτρολογίου και ο διασυρμός χωρίς καν αφορμή σημαίνει πως τα πράγματα είναι λιγάκι πιο περίπλοκα.

γράφουν η Κατερίνα Χαρίση και ο Θάνος Καλαμίδας.

Εκείνη

Είχα ένα πάρα πολύ ενδιαφέρον άρθρο για την ελληνική κρίση και την κατάστασή μας από την Guardian να διαβάσω για σήμερα. Ξέρετε τι έκανα; Διάβασα πέντε σειρές και το έκλεισα. Ξέρετε γιατί; Γιατί δε βρίσκω νόημα πια. Δε βρίσκω νόημα στο να διαβάζω το τι μας συμβαίνει. Το βλέπω το τι μας συμβαίνει. Το ζω κάθε μέρα. Αυτό είναι κάτι που ακούγεται κάπως, αλλά είναι αλήθεια και ισχύει για τους περισσότερους από εμάς. Το έχω ξαναπεί, το να σπας το κεφάλι σου σε καθημερινή βάση για το πώς θα βγάλεις πέρα και αυτόν το μήνα, σου τρώει όλη την ενέργεια που μπορεί να έχεις. Δε θέλω να ασχοληθώ με κάτι άλλο. Κανείς μας δε θέλει. Δε μας αφορά. Μας αφορά μόνο το φαγητό στο τραπέζι και ο επόμενος λογαριασμός και κάποιο ανύπαρκτο - ή υπαρκτό, λίγη σημασία έχει - χρέος που μας φορτώθηκε και ξέρουμε πως δεν θα απαλλαχτούμε ποτέ από αυτό γιατί το σύστημα δε νοιάζεται να το ξεχρεώσεις.

γράφουν η Κατερίνα Χαρίση και ο Θάνος Καλαμίδας.

Εκείνη

Δεν ξέρω γιατί εξακολουθείτε ορισμένοι να υμνείτε το καλοκαίρι. Σας ρώτησα αν πήγατε διακοπές, μου είπατε όχι. Θα πάτε; Όχι. Πέρσι; Ούτε. Σας ρώτησα αν κάνετε μπάνια κι ως τώρα μου λέτε έχετε κάνει ολόκληρα …δύο. Πώς τα πάτε με τη ζέστη στο σπίτι; Άσε, λιώσιμο. Κλιματισμός; Υπάρχει, αλλά πού να το ανάψεις; Στον καύσωνα μόνο, κανένα βράδυ από καμιά ώρα, ίσα για να μας πάρει ο ύπνος. Τι κάνετε όλη μέρα με τα παιδιά σπίτι, τρεις ολόκληρους μήνες επίσημου ελληνικού καλοκαιριού; Εχμ… Να… Λίγο θα πάνε στα καμπς, θα περάσουν δυο βδομάδες. Λίγο στο χωριό στους παππούδες, θα περάσει ένας μήνας. Λίγο στην παιδική χαρά κανένα απόγευμα, λίγο παραπάνω τηλεόραση. Δεν περνάει αλλιώς η μέρα και τα παιδιά όταν βαριούνται γίνονται ανυπόφορα (εμένα μου λες;) Δηλαδή χάλια η κατάσταση. Ε, ναι. Άρα γυρνάμε πάλι στην αρχή: Τι σκατά σας αρέσει από το ελληνικό καλοκαίρι τα τελευταία χρόνια κι όταν πιάνουμε κουβέντα και λέω ΑΜΗΝ πότε θα έρθει ο χειμώνας, ετοιμάζεστε να με πλακώσετε στις μπουνιές; (και κάθε χρόνο και χειρότερο καλοκαίρι μάλιστα).

γράφουν ο Θάνος Καλαμίδας και η Κατερίνα Χαρίση.

Κάθε φορά που έρχομαι στην Ελλάδα, ένα από τα πρώτα μέρη που επισκέπτομαι είναι η πλατεία του Αγίου Λαζάρου στον Βύρωνα. Πολλές αναμνήσεις, πολύ βαθιά μέσα μου. Συναισθηματική σύνδεση με την περιοχή τρομερή και αναφορά πολλές φορές ακόμα και σε γραπτά μου ή άρθρα μου στα ξενόγλωσσα έντυπα που γράφω. Είναι κάτι σαν προσωπικό προσκύνημα και τάμα που πρέπει να γίνει κάθε φορά.

γράφουν η Κατερίνα Χαρίση και ο Θάνος Καλαμίδας.

Εκείνη

Νομίζω πως το έχω ξαναγράψει, όμως έχω ...κόλλημα με το έξω. Στη ζωή μου δεν μπορώ να περάσω ούτε μια μέρα χωρίς αυτή η μέρα να υπάρξει σε συνάρτηση με το τι γίνεται έξω και να μην περιλαμβάνει κάτι που να γίνεται ...έξω. Κι όταν λέω έξω δεν εννοώ αυτό που εννοούν πολλοί, δηλαδή βγαίνω από το σπίτι για να μπω στο αμάξι, ώστε να βγω από το αμάξι και να μπω σ’ ένα μαγαζί για καφέ ή φαγητό, κι ύστερα να βγω από το μαγαζί για να μπω στο αμάξι, και να καταλήξω βγαίνοντας από το αμάξι να μπω πάλι στο σπίτι. Όχι, όταν λέω έξω, εννοώ τη λέξη κυριολεκτικά: έξω.

γράφουν η Κατερίνα Χαρίση και ο Θάνος Καλαμίδας.

 

& Εκείνος

Παλι ξεκιναω πρώτος αλλα πριν από λίγο έτυχε να διαβάσω ένα άρθρο/συνέντευξη γνωστού Έλληνα καλλιτέχνη που έκανε μεγάλη επιτυχία την δεκαετία του ’90 και αρχες 2000, σε ένα πολύ ξεχωριστό είδος μουσικής που μάλιστα άρεσε και σε μένα. Κι ενώ πέρασε πάνω από δεκαπέντε χρόνια μιλώντας για τον πόνο του φτωχού και του κατατρεγμένου, αυτή τη στιγμή εχει κάνει μια ασύλληπτη στροφή και μιλάει για τον πόνο του …πατριώτη και την αδικία να φυλακίζεις …Χρυσαυγήτες. Μάλιστα, ένιωσα ανατριχίλες όταν διάβασα στη συνέντευξή του να αναρωτιέται γιατί οι πρόσφυγες …εγκαταλείπουν την χώρα τους, λεγοντας: «δεν τους αρέσει πια η πατρίδα τους; Γιατί φεύγουν; Δεν τους ενδιαφέρουν οι συγγενείς και οι αγαπημένοι που αφήσαν πίσω;»

Τρίτη, 27 Ιούνιος 2017 07:07

Εκείνη & Εκείνος με το μπαστούνι

γράφουν η Κατερίνα Χαρίση και ο Θάνος Καλαμίδας.

 

& Εκείνος ξεκινάει

Οι σκέψεις που καταλήξανε σε αυτό το σημείωμα ξεκίνησαν από ένα ειδησεογραφικό πρόγραμμα της Αμερικανικής τηλεόρασης που παρακολουθούσα πριν από λίγες μέρες με θέμα τις καινούργιες – και μάλλον καταστροφικές για τους φτωχούς - αλλαγές που κάνει ο Τράμπ στο αμερικανικό σύστημα υγείας.

Τρίτη, 13 Ιούνιος 2017 06:38

Εκείνη & Εκείνος, εμείς κι εγώ

γράφουν η Κατερίνα Χαρίση και ο Θάνος Καλαμίδας.

Εκείνη

Δε μου αρέσει να κάνω συγκρίσεις. Δε μου αρέσει να ξεκινώ μια πρόταση με το «εγώ». Δεν ξέρω αν πράγματι δε μου αρέσουν αυτά τα δύο, πάντως κάθε φορά που ετοιμάζομαι να κάνω το ένα ή το άλλο, αυτολογοκρίνομαι. Από μικροί αυτά τα δύο μαθαίνουμε, από πολύ μικροί. Δεν υπάρχει εγώ, αλλά εμείς. Μη σκέφτεσαι μόνο τον εαυτό σου, σου λένε, γονείς και δάσκαλοι. Οι γονείς δεν πρέπει να συγκρίνουν τα παιδιά τους. Οι δάσκαλοι δεν πρέπει να συγκρίνουν τους μαθητές τους. Οι συμμαθητές δεν πρέπει να συγκρίνουν ο ένας τον άλλο. Μη συγκρίνουμε ανόμοια πράγματα, πολιτισμούς, χώρες και κουλτούρες, θρησκείες και ανθρώπους. Υπάρχει το εμείς και τα πάντα γύρω μας είναι διαφορετικά από εμάς και μεταξύ τους. Υπάρχει το συνολικό καλό, η συλλογική σκέψη, η αποδοχή της διαφορετικότητας.

Τρίτη, 30 Μάιος 2017 10:56

Εκείνη & η σκέψη …θετική

γράφει η Κατερίνα Χαρίση.

Τα τελευταία χρόνια κατά καιρούς με πιάνει το ματαιότης ματαιοτήτων μου. Κοινώς τα βλέπω όλα σκατά, τα βλέπω όλα μαύρα, μισώ τους ανθρώπους, μισώ την Ελλάδα, μισώ τον κόσμο, βαριέμαι τους πάντες, δε θέλω να κάνω τίποτα, δε θέλω να σηκωθώ από το κρεβάτι, δε θέλω να ντυθώ, δε θέλω να δω κανέναν και δε θέλω να πω τίποτα. Δεν έχω τίποτα να πω πια. Θέλω να γίνω χρυσαλλίδα, να τυλιχτώ σε ένα μεταξωτό κουκούλι και να κρεμαστώ από ένα φύλλο συκομουριάς, σε μια κατάσταση απόλυτου ζεν (ή αποχαύνωσης) και να περιμένω σε κατάσταση κρυογένεσης να αναστηθεί ο κόσμος αλλιώς για να ξυπνήσω.

γράφουν η Κατερίνα Χαρίση και ο Θάνος Καλαμίδας.

Εκείνη & Εκείνος μιλάνε για το πώς κάτι από τραμπουκισμός και χουλιγκανισμός νομιμοποιείται χάρις σε ένα χρυσαυγήτικο παράσιτο.

Δευτέρα, 15 Μάιος 2017 21:55

Εκείνη …πάει σχολείο

γράφουν η Κατερίνα Χαρίση και ο Θάνος Καλαμίδας.

Εκείνος συνεχίζει σε δικαιολογημένη απουσία αλλά εκείνη …πάει σχολείο και γκρινιάζει.

γράφουν η Κατερίνα Χαρίση και ο Θάνος Καλαμίδας.

Με Εκείνον δικαιολογημένα απών και με χαρτί γιατρού, Εκείνη αναλαμβάνει σήμερα να γκρινιάξει για δυο.

γράφουν η Κατερίνα Χαρίση και ο Θάνος Καλαμίδας.

Εκείνη & Εκείνος, ξεκινώντας αντίστροφα σήμερα, μιλάνε για παιδιά. Για τα παιδιά, για τα παιδιά με κινητικά προβλήματα, για ένα πολύ συγκεκριμένο παιδί που δεν έχει πια κίνηση.

γράφουν η Κατερίνα Χαρίση και ο Θάνος Καλαμίδας.

Εκείνη & Εκείνος συνεχίζουν στο δρόμο κι αυτή τη φορά μιλάνε για οδική συμπεριφορά και την επικίνδυνη βλακεία στη θέση του οδηγού.

γράφουν η Κατερίνα Χαρίση και ο Θάνος Καλαμίδας.

Εκείνη ξεκινάει για Θεσσαλονίκη και περνάει την οδική συμπεριφορά από τις καινούργιες τρεις σήραγγες των Τεμπών & Εκείνος πάει κατ’ ευθείαν στην …λακκούβα δρόμων και οδήγησης.

γράφουν η Κατερίνα Χαρίση και ο Θάνος Καλαμίδας.

Εκείνη & Εκείνος ταξιδεύουν σε γειτονίες και χώρες βλέποντας διακρίσεις και διαχωρίσεις. Βλέπουν τον ρατσισμό που κρύβεται και τα στερεότυπα που σκοτώνουν.

Τρίτη, 04 Απρίλιος 2017 07:21

Εκείνη & Εκείνος για μια καισαρική

γράφουν η Κατερίνα Χαρίση και ο Θάνος Καλαμίδας.

Εκείνη είναι αυτή που μιλάει κι αυτός προσπαθεί. Τι γίνεται με τις καισαρικές στην Ελλάδα; Ανάγκη ή άλλη αρπαχτή;

Δευτέρα, 27 Μάρτιος 2017 12:42

Εκείνη & Εκείνος και τα κακά παιδιά

γράφουν η Κατερίνα Χαρίση και ο Θάνος Καλαμίδας.

Εκείνη σε τεχνικό πρόβλημα & Εκείνος σήμερα θα γκρινιάξει από την αντίστροφη. Γκρίνια με νόημα κακών παιδιών.

γράφουν η Κατερίνα Χαρίση και ο Θάνος Καλαμίδας.

Εκείνη & Εκείνος μιλάνε για τον Παντελή τον 4χρονο που δεν θα ξαναπάει στο νηπιαγωγείο γιατί …φοβάται τη βροχή και για το σχολείο που φοβάται την παιδεία.

γράφουν η Κατερίνα Χαρίση και ο Θάνος Καλαμίδας.

Εμπνευσμένοι από μια συνέντευξη, Εκείνη & Εκείνος μιλούν για την Ελλάδα και τους Έλληνες, για σχέσεις αγάπης και μίσους.

γράφουν η Κατερίνα Χαρίση και ο Θάνος Καλαμίδας.

Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας η 8η Μαρτίου, Εκείνη & Εκείνος μιλάνε για τη γυναίκα γενικά και τη γυναίκα ειδικά.

γράφουν η Κατερίνα Χαρίση και ο Θάνος Καλαμίδας.

Εκείνη μιλά για τη ζωή σε επισφαλείς συνθήκες, για το λογαριασμό που δεν πληρώθηκε και τα μακαρόνια που πρέπει να φτάσουν για μια βδομάδα. Εκείνος …δεν ξέρει τι να γράψει.

γράφουν η Κατερίνα Χαρίση και ο Θάνος Καλαμίδας.

Εκείνη απουσία λόγο τεχνικών δυσκολιών & Εκείνος στη γκρίνια για την τεχνολογία. Ταμπλέτες για τα σημερινά παιδιά, κομπιουτεράκια για τη δικιά του γενιά.

γράφουν η Κατερίνα Χαρίση και ο Θάνος Καλαμίδας.

Εκείνη & Εκείνος ψάχνουν να βρουν ποιός δουλεύει και ποιός …δεν φαίνεται ότι δουλεύει στη Ελλάδα των μνημονίων. Ακόμα μιλάνε για την παιδική δουλεία που τα μνημόνια την επέστρεψαν και τις απουσίες στο σχολείο.

Τρίτη, 07 Φεβρουάριος 2017 07:11

Εκείνη & Εκείνος και ο Δανός

γράφουν η Κατερίνα Χαρίση και ο Θάνος Καλαμίδας.

Εκείνη & Εκείνος στη σκέψη πώς να βοηθήσουν αυτόν το έρημο τον Δανό που θα τον κάψει ο ήλιος.

Τρίτη, 31 Ιανουάριος 2017 09:38

Εκείνη & Εκείνος και οι αντοχές μας

γράφουν η Κατερίνα Χαρίση και ο Θάνος Καλαμίδας.

Εκείνη & Εκείνος μιλάνε για τα χρόνια που βαραίνουν τις αντοχές μας. Για τις εποχές που έχουν αλλάξει και για το να είσαι είκοσι ή εξήντα.

γράφουν η Κατερίνα Χαρίση και ο Θάνος Καλαμίδας.

Εκείνη & Εκείνος μιλάνε για χρώματα κι αρώματα, για ήχους και εικόνες, για ανθρώπους και ανθρώπους. Μιλάνε για την ομορφιά της πολυχρωμίας και τη ασχήμια της αρρώστιας του ρατσισμού.

γράφουν η Κατερίνα Χαρίση και ο Θάνος Καλαμίδας.

Εκείνη & Εκείνος ταξιδεύουν στον κόσμο των παιχνιδιών παρέα με τα παιδιά τους και τις αναμνήσεις τους.

γράφουν η Κατερίνα Χαρίση και ο Θάνος Καλαμίδας.

Εκείνη & Εκείνος κοιτάνε μια ελληνική πραγματικότητα που τιμωρεί τα δικά της παιδιά, μια κοινωνία που βάζει υποκριτικά βάρβαρες ταμπέλες και τα διαχωρίζει, ώστε επιλεκτικά κάποια να δοξάσει και πολλά άλλα να τα απομονώσει.

γράφουν η Κατερίνα Χαρίση και ο Θάνος Καλαμίδας:

Εκείνη σήμερα απουσιάζει λόγω ανωτέρου βίας & Εκείνος πρόκειται να σας βασανίσει, γκρινιάζοντας με θέμα την υγεία όπως ήρθε από τον «φύλακα» της σύγχρονης Αλβιώνας.

Τρίτη, 27 Δεκέμβριος 2016 08:58

Εκείνη & Εκείνος στο κρύο

γράφουν η Κατερίνα Χαρίση και ο Θάνος Καλαμίδας.

Εκείνη Εκείνος μιλάνε για το κρύο έξω και το κρύο μέσα, για παγωμένο αέρα και κρύα δωμάτια, για χιόνια και παγάκια. Γιατί η ζέστη κοστίζει.

Εκείνη

Στο Ελσίνκι δεν έζησα ολόκληρο χειμώνα, αλλά ως εκεί που τον έζησα μέχρι τα τέλη Νοέμβρη ήταν σαν ολόκληρος ελληνικός χειμώνας κι από τους δύσκολους, με αέρηδες και χιονόνερα και χιόνι και ένα σταθερό -5 με -12. Αυτό που δεν έζησα όμως εκεί, το ζω εδώ κάθε χειμώνα. Στο Ελσίνκι μέσα στο σπίτι δεν κρύωσα ποτέ. Ούτε στιγμή. Τώρα θα μου πείτε, άλλες χώρες εκεί πάνω, άλλες προδιαγραφές. Άλλες εγκαταστάσεις. Δεκτό. Δε θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά έτσι κι αλλιώς. Εκεί το καλοριφέρ δε σβήνει ποτέ. Ούτε το καλοκαίρι. Δε λένε χωρίς λόγο γι αυτές τις χώρες ότι μπορείς να ζήσεις και τις 4 εποχές μέσα σε μια εβδομάδα.

Τέλος πάντων, η ουσία είναι πως εδώ κρυώνω και πως εμένα τουλάχιστον μου φαίνεται γελοίο σε μια χώρα που ζει με καλό καιρό 9 με 10 μήνες το χρόνο, τους υπόλοιπους δυο που έχει ανάγκη τη θέρμανση να μην μπορεί να ζεσταθεί. Και σήμερα, στην τελευταία βδομάδα του 2016, οι 9 στους 10 δεν έχουν/δε χρησιμοποιούν θερμαντικό μέσο στο σπίτι τους γιατί δεν μπορούν να το πληρώσουν. Φαντάζομαι έναν Σουηδό ή Νορβηγό ή Φινλανδό να έρχεται Δεκέμβρη μήνα στην Αθήνα και να παθαίνει κοκομπλόκο. Κι άντε να του εξηγήσεις. Που και τις καλές εποχές, όταν είχαμε για θέρμανση, τα σπίτια μας πάλι ήταν πιο κρύα από των Σκανδιναβών. Και το κόστος της θέρμανσης ασήκωτο, αλλά τότε το σηκώναμε. Εδώ σηκώναμε διακοποδάνεια, πέντε μέρες στις Μαλδίβες κι ένα χρόνο απόσβεση, εκεί θα κολλούσαμε;

Τέλος πάντων κι αυτό.

Κρύα τα σπίτια μας. Κι άντε εδώ στην Αθήνα πες ο χειμώνας κρατάει λίγο. Αλλού; Και στην τελική, τι θα πει ο χειμώνας κρατάει λίγο; Δεν αντέχεται το κρύο μέσα στο σπίτι. Πώς θα γίνει; Κι οι άλλοι; Αυτοί οι άλλοι άνθρωποι, αυτοί που δεν έχουν ούτε ένα κρύο σπίτι; Αυτοί που ζούνε σε μια γωνιά της πόλης;

Ανοίγουν οι πόρτες για τη νύχτα αλλά κανείς τους δεν πηγαίνει. Για να μη χάσουν τη γωνιά τους. Το πόστο τους, τη θέση τους. Εκεί ζούνε πια. Δεν το ρισκάρουν να τη χάσουν για τους δικούς τους λόγους. Αλλά αυτό δεν έχει σημασία, σημασία έχει ότι κανείς τους δε θα ‘πρεπε να είναι εκεί. Κανείς στους δρόμους. Ούτε ένας! Κι ακόμα και τώρα κι έτσι όπως είναι η κατάσταση, υπάρχουν λύσεις. Αρκεί να θέλει κάποιος να κάνει κάτι. Αλλά ποιος θέλει;

Ποιος από όλους αυτούς έχει μείνει στο δρόμο έστω μια νύχτα; Ποιος έχει μείνει και σε σπίτι ακόμα, αλλά παγωμένο; Καμιά φορά δεν μπορείς να αποφασίσεις τι είναι χειρότερο, το να είσαι έξω ή στο παγωμένο μέσα. Έχουν περάσει μέρες που η μύτη δε σταματά να τρέχει όλη μέρα και τα πόδια είναι παγωμένα. Μέσα στο σπίτι. Είναι απαράδεκτο να μην μπορεί κανείς μας να ζήσει. Τόσο απλό! Ό,τι και να κάνουμε κοστίζει και δεν έχουμε. Το φαγητό κοστίζει, η θέρμανση κοστίζει. Το χαρτί τουαλέτας στο σχολείο το πληρώνουμε κι αυτό εμείς. Το πετρέλαιο του σχολείου το ίδιο. Αλλά το κακό είναι πως και ακόμα που πληρώνουμε (όσοι πληρώνουμε), δεν κάνει καμία διαφορά με το να μην πληρώναμε. Ίσως μόνο με καμιά ώρα ζεστού σπιτιού.

Αυτό είναι;

& Εκείνος

Η πρώτη φορά που ήρθε η τότε Φινλανδή σύντροφός μου στην Ελλάδα, ήταν τέλη φθινοπώρου. Τα δυο προηγούμενα χρόνια δεν ζούσε στη Φινλανδία κι έτσι αυτό θα μπορούσε να είναι και μια δικαιολογία αλλά υποτίθεται ότι σαν καλή Φινλανδή είχε τα αντισώματα και την για δεκαετίες «εκπαίδευση» να αντέχει στο κρύο. Άλλωστε η ίδια συχνά έλεγε ιστορίες για χιονοθύελλες και θερμοκρασίες που φτάνανε το -30. Παρόλα αυτά για δέκα συνεχόμενες μέρες δεν έκανε τίποτα άλλο από το να παραπονιέται συνέχεια πόσο κρύωνε.

Κρύωνε το πρωί όταν ξυπνούσε, κρύωνε όταν βγαίναμε έξω, κρύωνε το βραδύ και γενικά κρύωνε σε σημείο που για πρώτη φορά στη ζωή της χρησιμοποίησε ηλεκτρική κουβέρτα. Από ό,τι καταλαβαίνετε όλοι μου οι φίλοι τρελάθηκαν στη πλάκα για δέκα μέρες και για πολλά χρόνια συνεχίσανε να της την λένε που μια Φινλανδή …κρύωνε στην Ελλάδα.

Μετά μετακόμισα εγώ στην Φινλανδία.

Έχοντας ζήσει μεγάλο διάστημα στη Βόρειο Αγγλία είχα πάρει μια καλή γεύση του τι σημαίνει χειμώνας και κρύο. Το Γιόρκσιρ δεν είναι ακριβώς εύκρατη ζώνη και ο χειμώνας έχει και κρύο και χιόνι και χαλάζι αλλά η Φινλανδία έχει μεν εποχές αλλά οι τρεις, άνοιξη, καλοκαίρι και φθινόπωρο, κρατάνε για τρεις τέσσερεις μήνες το πολύ, ο χειμώνας απλώνεται στους άλλους οκτώ. Κι όταν λέμε για καλοκαίρι, έχω ζήσει καλοκαίρι στη Φινλανδία που η θερμοκρασία δεν ανέβηκε πάνω από τους 8 βαθμούς, συν το γεγονός ό,τι σχεδόν κάθε μέρα έβρεχε. Το Ελσίνκι είναι μόλις 700 χιλιόμετρα από τον αρκτικό κύκλο. Σαν να λέμε Αθήνα Καβάλα και λίγο ακόμα. Τον Φεβρουάριο θερμοκρασίες όπως -27 είναι συνηθισμένες. Και το -27 με το θερμόμετρο μακριά από τον αέρα και καμία χιονοθύελλα. Μέσα στο Ελσίνκι.

Το έξω αντιμετωπίζεται με ..περισσότερα και ζεστά ρούχα. Σταδιακά (και με τη βία) μαθαίνεις ότι το καπέλο, το κασκόλ, τα γάντια και οι τρακτεροτές μπότες, γίνονται μέρος κάθε εξόδου σου από το σπίτι. Όπως καταλαβαίνεις και γιατί οι Φιλανδοί όταν μπαίνουν σε ένα σπίτι, το πρώτο πράγμα που κάνουν είναι να βγάλουν τα παπούτσια τους.

Μέσα όμως; Το μάθημα το είχα πάρει ήδη στο Γιόρκσιρ. Στο Γιόρκσιρ όπως και στη περισσότερη Βρετανία, τα σπίτια είναι φτιαγμένα από πέτρα. Η πέτρα όμως και αφήνει το κρύο να περνάει γιατί προσαρμόζεται στην εξωτερική θερμοκρασία και μαζεύει και υγρασία. Θυμάμαι χειμώνα στο Γιόρκσιρ που να κοιμάμαι με το πουλόβερ με ηλεκτρική κουβέρτα και κάτω από πάπλωμα που το βάρος του σε συνέθλιβε. Το βλέπεις και στην Ελλάδα που τα πέτρινα σπίτια είναι δροσερά, αλλά δροσερά σε μια χώρα που οκτώ μήνες έχει ζέστη και τη δροσιά την αναζητάς, όχι σε μια χώρα που οκτώ μήνες παγώνει η ανάσα σου στη κυριολεξία.

Στη Φινλανδία λοιπόν τα σπίτια είναι μονωμένα σε σημείο που να μην μπαίνει τίποτα όταν όλα κλείνουν τον φθινόπωρο, η δε μέση εσωτερική θερμοκρασία, χειμώνα καλοκαίρι, είναι γύρω στους 18 βαθμούς, τα καλοριφέρ δεν σβήνουν ποτέ. Εκεί λοιπόν κατάλαβα στην πράξη κάτι πολύ βασικό, ότι έχοντας κοιμηθεί ζεστά, χωρίς πουλόβερ και πέντε παπλώματα από πάνω, έχοντας πιει τον πρωινό μου καφέ ζεστός, φορώντας ένα απλό μπλουζάκι αντί για τρία πουλόβερ κι έχοντας ντυθεί ζεστά για να βγεις έξω, το εξωτερικό κρύο ήταν αντιμετωπίσιμο.

Στη Σκανδιναβία που το κράτος τα ξέρει όλα αυτά και είναι εκεί για να υπηρετεί τον πολίτη του κι όχι για να εξυπηρετεί τις ανάγκες των πολιτικών του, αυτό το κράτος φροντίζει ή καλυτέρα σιγουρεύεται, ότι το σπίτι σου θα είναι ζεστό. Και για να μην το ξεχάσω γιατί είναι σημαντικό, το μεγαλύτερο ποσοστό θέρμανσης στη Σκανδιναβία γίνεται με χρήση ηλεκτρικού. Όλα τα σπίτια έχουν τοίχο με τοίχο ηλεκτρικά καλοριφέρ (προσοχή όχιπετρελαίου όπως είναι τα πολλά στην Ελλάδα, καθαρά ηλεκτρικά). Αυτό τώρα και μόνο που το έγραψα σας τρόμαξε, έτσι δεν είναι; Φανταστήκατε λογαριασμούς που να κλαίει όλη η οικογένεια και να το γυρίζει στα πέντε πουλόβερ και στα δέκα παπλώματα κι όλοι μαζί αγκαλιά σαν τις αρκούδες το χειμώνα. Όχι. Είπαμε, το κράτος είναι για να υπηρετεί τον πολίτη του και οι φόροι να επιστρέφονται στον πολίτη μέσω υπηρεσιών, όχι για να πληρώνουν ελικόπτερα να κάνουν βόλτες υπουργοί. Έτσι η ενέργεια που καταναλώνεται για την εσωτερική θέρμανση – και που το κράτος καταλαβαίνει ότι χωρίς αυτήν οι πολίτες του αρρωσταίνουν και πεθαίνουν, ειδικά σε μια περιοχή στην ουσία αρκτική – χρηματοδοτείται και ο πολίτης βλέπει στο λογαριασμό του μόνο ένα μικρό ποσοστό της.

Γιατί γι’ αυτό οι πολίτες πληρώνουμε φόρους κι όχι για να κάνει βόλτες ο Μπούλης με το ελικόπτερο, να κάνει εκλογές ο Κούλης με δανεικά και λεφτά του κρατικού κορβανά που θέλει να είναι αγύριστα, για να χτίζονται βίλες και να παίρνονται μίζες. Γιατί οι φόροι είναι ιεροί και μην αρχίσω τώρα για την ανικανότητα όλων των πολιτικών στην Ελλάδα και το μη σεβασμό τους στους κόπους των Ελλήνων που πληρώνουν με αίμα πολλές φορές, αυτούς τους φόρους. Με Σκανδιναβική λογική η Ελλάδα αντίστοιχα θα έπρεπε να έχει αιρκοντίσιον σε κάθε σπίτι.

Συνήθως δεν θέλω να κάνω συγκρίσεις γιατί απλά δεν γίνονται, αλλά στην Ελλάδα υπάρχουν δυο χοντρές παρεξηγήσεις, οι πολιτικοί δεν εκλέγονται για να πάρουν θεσούλα και να εξασφαλίσουν το μέλλον τους, κοντοχωριανούς, παιδιά και ξαδέλφια (ακούς Αντωνάκη;), αλλά για να υπηρετήσουν αυτούς που τους ψήφισαν - με το «υπηρετήσουν» με κεφαλαία - και οι φόροι δεν πληρώνονται από τον κοσμάκη για να φτιάχνουν αυτοί ίματζ, καριέρες ή να εκπληρώσουν την κάθε τους ονείρωξη. Το γεγονός ότι υπάρχει κόσμος αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα που ζει σε παγωμένα σπίτια γιατί δεν μπορεί να αντιμετωπίσει τα έξοδα δεν επιβαρύνει κανέναν Σόιμπλε, καμία Μέρκελ ή Λαγκάρντ και κανένα ΔΝΤ, επιβαρύνει τους Έλληνες πολιτικούς που δεν τους ενδιαφέρουν οι πολίτες.




Αν θέλετε να διαβάσετε το "Δέντρο της προσφυγιάς", ένα βιβλίο των Κατερίνας Χαρίση, Gordana Mudri,  Σία Πέρρου και Νατάσα Τσιτσιριδάκη πατήστε εδώ!


γράφουν η Κατερίνα Χαρίση και ο Θάνος Καλαμίδας.

Εκείνη & Εκείνος επιστρέφουν Χριστουγεννιάτικα στο θέμα, παιχνίδια. Μόνο που αυτή τη φορά προσπαθούν να το κοιτάξουν σαν παιδιά ή καλύτερα με τα μάτια των παιδιών τους. Κι όχι μόνο τα παιχνίδια αλλά και πόσο αντιλαμβάνονται αυτά τα παιδιά τον κόσμο γύρω τους ακόμα κι αυτό το κόσμο των μνημονίων.

γράφουν η Κατερίνα Χαρίση και ο Θάνος Καλαμίδας.

Εκείνη & Εκείνος μπαίνουν στο Χριστουγεννιάτικο πνεύμα και στην αγορά παιχνιδιών για τα παιδιά από την …ανάποδη. Στείρα, μη δημιουργικά παιχνίδια, πολυδιαφημιζόμενα στη τηλεόραση και τις περισσότερες φορές στατικά, που στερούν από το παιδί ότι πιο πολύτιμο προσφέρει αυτή η ηλικία, τη φαντασία και τη δημιουργία.

Τρίτη, 06 Δεκέμβριος 2016 09:10

Εκείνη & Εκείνος, επιχειρήστε …ΝΟΤ

γράφουν η Κατερίνα Χαρίση και ο Θάνος Καλαμίδας.

Εκείνη & Εκείνος μιλάνε για την ανάπτυξη της επιχείρησης και την γραφειοκρατία, ελληνιστή: της πουτ@ν@ς το κάγκελο. Και συγκρίνουν κι όλας! Με Φινλανδικά κάγκελα.

Τρίτη, 29 Νοέμβριος 2016 07:58

Εκείνη & Εκείνος μεσ’ την πλημμύρα

γράφουν η Κατερίνα Χαρίση και ο Θάνος Καλαμίδας.

Εκείνος διαβάζει ανταποκρίσεις ενώ Εκείνη βλέπει από κοντά τα σχολεία να κλείνουν λόγω …πλημμύρας. Όλα αυτά σε ένα κράτος ανίκανο να υπερασπιστεί τον πολίτη του ακόμα και σε αυτά που γνωρίζει και περιμένει. Ένα κράτος που μια βροχή το γονατίζει.

γράφουν η Κατερίνα Χαρίση και ο Θάνος Καλαμίδας.

Εκείνη & Εκείνος μιλάνε για τον νόμο που θέλει να επιβάλει ο Ερντογκάν στη Τουρκία και δίνει συγχωροχάρτι στους βιαστές* και για τους ασύλληπτους μόνιμα βιαστές της Ελληνικής κοινωνίας που χτυπήσαν πάλι, στη Χίο αυτή τη φορά.

γράφουν η Κατερίνα Χαρίση και ο Θάνος Καλαμίδας.

Εκείνος βάζει τους αριθμούς κι εκείνη ένα …άλογο. Αλλά και οι δυο μιλάνε για το νερό. Για το πιο πολύτιμο αγαθό που ευτελίζεται και καταστρέφεται καθημερινά. Από εμάς του ίδιους σε ρυθμούς αυτοκτονικούς. Κι όταν δεν το καταστρέφουμε, το ιδιωτικοποιούμε!!!

γράφουν η Κατερίνα Χαρίση και ο Θάνος Καλαμίδας.

Εκείνη & Εκείνος μιλάνε για την κατάσταση στα πεζοδρόμια και στις διαβάσεις στις Ελληνικές μεγαλουπόλεις και πάνω από όλα μιλάνε για το σεβασμό σε ανθρώπους με πρόβλημα από το κράτος και τους πολίτες του.

γράφουν η Κατερίνα Χαρίση και ο Θάνος Καλαμίδας.

Εκείνη & Εκείνος από την αντιστροφή σήμερα, με Εκείνον να ξεκινάει με γκρίνια πάλι για την εξέλιξη που τη θέλει αλλά τα πισωγυρίσματα που αυξάνονται.

Τρίτη, 25 Οκτώβριος 2016 07:08

Εκείνη & Εκείνος περί αρχών

γράφουν η Κατερίνα Χαρίση και ο Θάνος Καλαμίδας.

Εκείνη & Εκείνος ταξιδεύουν από το παρόν στο παρελθόν κι από το χωριό στη πόλη ψάχνοντας χαμένες, στρεβλωμένες και πιθανώς μυθικές αρχές και ηθικές.

γράφουν η Κατερίνα Χαρίση και ο Θάνος Καλαμίδας.

Ο & Εκείνος ξεκινάει και Εκείνη ακολουθεί για σήμερα και οι δυο στραμμένοι στα διάφορα Τραμπουκικά που συμβαίνουν από την άλλη πλευρά του ωκεανού και λίγο …από δω!

Τρίτη, 11 Οκτώβριος 2016 08:47

Εκείνη & Εκείνος, φύλλα φθινοπωρινά

γράφουν η Κατερίνα Χαρίση και ο Θάνος Καλαμίδας.

Εκείνη & Εκείνος «ζουν» τις εποχές μαζί με τα φθινοπωρινά φύλλα που πέφτουν.

γράφουν η Κατερίνα Χαρίση και ο Θάνος Καλαμίδας.

Εκείνη & Εκείνος μιλάνε για την τρίτη ηλικία, τις ανάγκες της, το κράτος και της ελληνικής πραγματικότητας σε σχέση με δύση και βορρά.

γράφουν η Κατερίνα Χαρίση και ο Θάνος Καλαμίδας.

Εκείνη & Εκείνος, υποχρεωμένοι από την πάντα ενοχλητική επικαιρότητα όσο αφορά το θέμα μιλάνε για μετανάστες και πρόσφυγες μπας και κανένας καταλάβει κάτι.

γράφουν η Κατερίνα Χαρίση και ο Θάνος Καλαμίδας.

Εκείνη & εκείνος μιλάνε για το δικαίωμα στη ζωή, για τη σεξουαλική διαπαιδαγώγηση και την διαφορετικότητα και συμφωνούν σε πολλά.

Τρίτη, 13 Σεπτέμβριος 2016 08:57

Εκείνη & Εκείνος πάνε χωριό!

γράφουν η Κατερίνα Χαρίση και ο Θάνος Καλαμίδας.

Εκείνη & Εκείνος ψάχνουν τη πραγματικότητα της ελληνικής επαρχίας, που μόνο μικρό σπίτι στο λιβάδι δεν είναι.

Τρίτη, 06 Σεπτέμβριος 2016 10:04

Εκείνη & Εκείνος, Grand Τραμπουkismο

γράφουν η Κατερίνα Χαρίση και ο Θάνος Καλαμίδας.

Εκείνη & Εκείνος ξαναγυρνάνε στο θέμα παιδική ηλικία. Αλλά πoια παιδική ηλικία; Όχι αυτή με τα ροδοπέταλα, τα γλειφιτζούρια και τις κούνιες που βλέπουμε στις ταινίες και στη τηλεόραση, αλλά σε αυτή με τους δυνάστες που πολλές φορές ζούνε τα παιδιά μας σήμερα.

γράφουν η Κατερίνα Χαρίση και ο Θάνος Καλαμίδας.

Εκείνη & Εκείνος που θα είναι Εκείνος & Εκείνη για σήμερα, με σκέψεις παιδεμένες, παιδευόμενοι με τη παιδεία!

Τρίτη, 23 Αύγουστος 2016 08:54

Εκείνη & Εκείνος μαθαίνουν γράμματα

γράφουν η Κατερίνα Χαρίση και ο Θάνος Καλαμίδας.

Εκείνη & εκείνος θυμούνται τα πρώτα τους χρόνια στο σχολείο, τους πρώτους δασκάλους και βασικά τους συμμαθητές. Εκείνη & εκείνος εκπαιδεύονται!

Τρίτη, 16 Αύγουστος 2016 08:31

Εκείνη & Εκείνος διακοπάρουν

γράφουν η Κατερίνα Χαρίση και ο Θάνος Καλαμίδας.


Εκείνη μιλάει για την χαμένη τιμή των διακοπών & Εκείνος για τη σχιζοφρένεια της απόστασης. Και οι δύο από-τιμούν την εμπειρία.

Τρίτη, 09 Αύγουστος 2016 06:28

Εκείνη & Εκείνος πάνε αγώνες

γράφουν η Κατερίνα Χαρίση και ο Θάνος Καλαμίδας.

Εκείνη & Εκείνος ακούνε για Ολυμπιακούς και θυμούνται. Αλλά όταν συνδέεις τις λέξεις κλασσικός αθλητισμός και αγώνες γενικότερα, κάτι πάει συνέχεια στραβά που όλο και στραβώνει.

Τρίτη, 02 Αύγουστος 2016 05:02

Εκείνη & Εκείνος, βουνό ή θάλασσα;

γράφουν η Κατερίνα Χαρίση και ο Θάνος Καλαμίδας.

Εκείνη & Εκείνος ανασύρουν αναμνήσεις, μυρωδιές και αισθήσεις από περασμένα καλοκαίρια για να βρουν τι είναι διακοπές, βουνό ή θάλασσα; Η μήπως όλα είναι θέμα καλής παρέας;

Τρίτη, 26 Ιούλιος 2016 07:27

Εκείνη & Εκείνος και ο τρόμος

γράφουν η Κατερίνα Χαρίση και ο Θάνος Καλαμίδας.

Εκείνος έχει κόρη που καθημερινά είναι θύμα για τις ελληνικές της ρίζες και φοβάται, εκείνη ανησυχεί για ένα μέλλον σκοτεινό που έρχεται. Και οι δυο κοιτάνε προς Μόναχο μεριά.

Τρίτη, 19 Ιούλιος 2016 07:20

Εκείνη & Εκείνος περί υγείας

γράφουν η Κατερίνα Χαρίση και ο Θάνος Καλαμίδας.

Σήμερα ξεκινάει & Εκείνος από τη Σκανδιναβία και συνεχίζει Εκείνη από Ελλάδα. Συμπέρασμα; Είναι να μην αρρωστήσεις στην Ελλάδα και το τυρί ήταν μουχλιασμένο.

γράφουν η Κατερίνα Χαρίση και ο Θάνος Καλαμίδας.

Εκείνη & Εκείνος σήμερα μιλάνε για την ψήφο στα δεκαεπτά, για την κομματοποίηση στα σχολεία και για ψήφο γενικότερα.

γράφουν η Κατερίνα Χαρίση και ο Θάνος Καλαμίδας.

Εκείνη τρέμει για το μέλλον των 13,000 εργαζομένων & Εκείνος μιλάει για το μαυραγορίτικο παρελθόν και το κλέψε-όλα παρόν του τρίκυκλου στο προαύλιο των Μαρινοπουλαίων.

γράφουν η Κατερίνα Χαρίση και ο Θάνος Καλαμίδας.


Εκείνη μετακόμισε Αθήνα, στην παλιά του γειτονιά & Εκείνος …του λείπει η γειτονιά του, έτσι απλά.

γράφουν ο Θάνος Καλαμίδας και η Κατερίνα Χαρίση.

Εκείνη δικαιολογημένα απούσα …πάλι – που είναι η σύνδεση οεο; - & Εκείνος με σκέψεις για τη προσφυγιά, λόγω της παγκόσμιας ημέρας προσφύγων.

της Κατερίνας Χαρίση και του Θάνου Καλαμίδα.

Εκείνη συνεχίζει να βρίσκεται σε …υποχρεωτική απουσία λόγο μετακόμισης & Εκείνος μιλάει για τη πικρή γεύση που ένιωσε από Ορλάντο μέχρι Γέφυρα Θεσσαλονίκης.

Τρίτη, 07 Ιούνιος 2016 07:20

Εκείνη & Εκείνος για έναν πατέρα

γράφουν η Κατερίνα Χαρίση και ο Θάνος Καλαμίδας.

Εκείνη δικαιολογημένα απούσα, σε φάση μετακόμισης και αναζήτησης σύνδεσης με το διαδίκτυο & Εκείνος νιώθοντας τον πόνο ενός πατέρα που έχασε το παιδί του.

γράφουν η Κατερίνα Χαρίση και ο Θάνος Καλαμίδας.

Εκείνη κι εκείνος ασχολούνται με τους συμπατριώτες του εξωτερικού, εκείνη μέσα από αναμνήσεις της κι εκείνος μέσα από την πραγματικότητά του.

γράγουν η Κατερίνα Χαρίση και ο Θάνος Καλαμίδας.

Εκείνη & Εκείνος αφουγκράζονται τη πραγματικότητα και την ίδια στιγμή βλέπουν να εξελίσσεται γύρω τους ένα θέατρο σκιών που λέγεται πολιτική, ενημέρωση, πληροφόρηση…

γράφουν η Κατερίνα Χαρίση και ο Θάνος Καλαμίδας.

Εκείνη & Εκείνος μπλέκουν με το προσωπικό μας μικρόκοσμο και το καθημερινό βομβαρδισμό ενημέρωσης και πληροφόρησης. Με τα πως και τα γιατί, τα ναι και τα αλλά.

γράφουν ο Θάνος Καλαμίδας και η Κατερίνα Χαρίση.

Εκείνη, δικαιολογημένη απούσα λόγω ανωτέρω Πασχαλινής βίας κι εκείνος ασχολείται με τη Μικρή Μαρία που εξαφανίστηκε για 24 ώρες.

γράφουν η Κατερίνα Χαρίση και ο Θάνος Καλαμίδας.

Εκείνος σήμερα ξεκινά και σκέφτεται τι θα έκανε …αν ήταν πρωθυπουργός. & Εκείνη έρχεται με φόρα να βάλλει σε όλα φωτιά και να το πιάσει απ την αρχή.

γράφουν η Κατερίνα Χαρίση και ο Θάνος Καλαμίδας.

Εκείνη & Εκείνος ρωτάνε, σκέφτονται και αναρωτιούνται. Με τέτοιο σήμερα πως άραγε θα είναι το αύριο; Που πάμε;

γράφουν η Κατερίνα Χαρίση και ο Θάνος Καλαμίδας.

Εκείνη & Εκείνος, αλλά κυρίως εκείνη, αυτή τη φορά μιλάνε για ανεργία και για την αξιοπρέπεια που κάποιοι κλέβουν από αυτούς που είναι καταδικασμένοι σε ανεργία σε μια Ελλάδα χωρίς δουλειές και κράτος.

γράφουν η Κατερίνα Χαρίση και ο Θάνος Καλαμίδας.

Εκείνη ψάχνει στο άδειο πορτοφόλι πως θα πληρώσει κι εκείνος δείχνει πόσο αμείλικτοι μπορούν να γίνουν οι αριθμοί όσο κι αν τους κρύβεις. Και οι δυο προσπαθούν να καταλάβουν. Ποιος νοιάζεται!

γράφουν η Κατερίνα Χαρίση και ο Θάνος Καλαμίδας.

Εκείνη δηλώνει δικαιολογημένη απουσία κι εκείνος παίρνει κάτι που εκείνη είχε γράψει λίγες βδομάδες πριν, για να προσθέσει μερικές κουβέντες ακόμα. Πασχαλινές κουβέντες.

γράφουν η Κατερίνα Χαρίση και ο Θάνος Καλαμίδας.

Εκείνη & Εκείνος μεταφέρονται στο τόπο και στο χρόνο, στο χτες και στο σήμερα, στο πεινούσα, πεινάω, πεινώ. Στο κεραμίδι στο κεφάλι μέχρι στο δρόμο και στο πεζοδρόμιο. Στη Ελλάδα που κανένας δεν θέλει να βλέπει.

γράφουν η Κατερίνα Χαρίση και ο Θάνος Καλαμίδας.

Εκείνη & Εκείνος σήμερα αποφάσισαν να πάνε βιβλιοπωλείο και τα πιάσανε όλα τα θέματα μαζεμένα, ή τουλάχιστον κάνανε την αρχή γιατί το θέμα βιβλίο στην Ελλάδα είναι μεγάλο και ένα άρθρο δεν θα φτάσει για να καλύψει τόσες πληγές.

Τρίτη, 08 Μάρτιος 2016 10:33

Εκείνη & Εκείνος πάνε υγεία

γράφουν η Κατερίνα Χαρίση και ο Θάνος Καλαμίδας.

Εκείνη & Εκείνος σήμερα, ημέρα της γυναίκας, έχουν γράψει κατεβατά αλλά δεν είναι για τη γυναίκα, είναι για όλους μας, άντρες και γυναίκες. Είναι θέματα υγείας. Και αυτό το θέμα δεν αναγνωρίζει άντρα, γυναίκα η παιδί. Αν σε βρει είναι υπερ της απόλυτης ισότητας. Σε βαράει αλύπητα.

Τρίτη, 01 Μάρτιος 2016 09:19

Εκείνη & Εκείνος, προσφυγικά

γράφουν η Κατερίνα Χαρίση και ο Θάνος Καλαμίδας.

Εκείνη & Εκείνος, σήμερα συγκρατούν με πολύ κόπο τον θυμό τους με όσα συμβαίνουν με θύματα τους πρόσφυγες, εντός και εκτός των συνόρων, συρματοπλεγμάτων και συνειδήσεων.

Τρίτη, 23 Φεβρουάριος 2016 10:39

Εκείνη & Εκείνος, το ράσο κι ο παππάς

γράφει η Κατερίνα Χαρίση και ο Θάνος Καλαμίδας.

Εκείνος θυμάται τον τηλεοπτικό Καζαντζάκη κι Εκείνη χάνεται σε ανθρώπους και ανθρωποφάγους. Και οι δυο μιλάνε για τον παππά που δεν τον κάνει το ράσο και τον … παπά-Γρηγόρη της Λυκόβρυσης.

Τρίτη, 16 Φεβρουάριος 2016 09:14

Εκείνη & Εκείνος μόνος, για ένα βίντεο

γράφει ο Θάνος Καλαμίδας και η Κατερίνα Χαρίση.

Εκείνη & Εκείνος, μόνο που σήμερα λείπει Εκείνη …βρίσκεται εκτός ιντερνετικών αιθέρων. Έτσι θα επιτρέψετε σε μένα να γκρινιάξω σόλο και α-καπέλα.

Τρίτη, 09 Φεβρουάριος 2016 09:03

Εκείνη & Εκείνος, Όχι άλλο σκουπίδι

γράφουν η Κατερίνα Χαρίση και ο Θάνος Καλαμίδας.

Εκείνη & Εκείνος στην αντίστροφη. Σήμερα ασχολούνται με σκουπίδια και ανακύκλωση. Από το σπίτι στο δρόμο και πίσω στο σπίτι.

γράφουν η Κατερίνα Χαρίση και ο Θάνος Καλαμίδας.


Πρόταση για το Νόμπελ Ειρήνης 2016 με μια 85χρονη, ένα 40χρονο και την Σούζαν Σάραντον, Εκείνη & Εκείνος έχουν πολλά να πουν και για τα πριν και για τα μετά

γράφει η Κατερίνα Χαρίση και ο Θάνος Καλαμίδας.

Εκείνη μαθαίνει να διαβάζει ενώ Εκείνος εκ-παιδεύεται και παιδεύει. Αυτή τη φορά οι δυο τους συναντώνται με θέμα την ανάγνωση, το βιβλίο και την εκ-παίδευση. Τα αποτέλεσμα …παιδευτικό.

γράφει η Κατερίνα Χαρίση και ο Θάνος Καλαμίδας.

 

Σήμερα Εκείνη & Εκείνος ανάποδα, δηλαδή Εκείνος & Εκείνη, μιλάνε για σεξουαλική παρενόχληση, καμάκια και βιασμό. Όλα με αφορμή αυτά που συνέβησαν με πρόσφυγες σε Γερμανική πόλη και πως προβλήθηκαν από τα ΜΜΕ (ξένα και εγχώρια) παραφρασμένα.

Γράφει η Κατερίνα Χαρίση και ο Θάνος Καλαμίδας.

Εκείνη & Εκείνος, οδηγούν, περπατούν, κυκλοφορούν και δεν οπλοφορούν αλλά γενικά μιλάνε για οδική κουλτούρα. Το θέμα ανεξάντλητο για γκρίνια αλλά πάρτε μια πρώτη δόση.

γράφει η Κατερίνα Χαρίση και ο Θάνος Καλαμίδας.


Εκείνη & εκείνος πήγαν εφορία …και δημαρχείο και ΤΕΒΕ, σε άλλες χώρες, σε άλλους τόπους. Αλλά το δημόσιο δημόσιο κι ο θυμός ο ίδιος!

γράφουν η Κατερίνα Χαρίση και ο Θάνος Καλαμίδας.

Σήμερα πάμε ανάποδα, Εκείνος ξεκινά να γκρινιάζει & Εκείνη απαντά, σκέφτεται, κρίνει και …γκρινιάζει! Κι οι δυό προσπαθούν να κλείσουν πληγές.

Γράφουν η Κατερίνα Χαρίση και ο Θάνος Καλαμίδας.

Χριστουγεννιάτικοι σήμερα εκείνη κι εκείνος. Μόνο που δεν είναι Χριστούγεννα με φωτεινά λαμπιόνια και γυαλιστερά στολίδια. Είναι από αυτά τα κάλαντα που πολλοί θα κάνουν ότι δεν θέλουν να τα ακούσουν.

 

γράφει η Κατερίνα Χαρίση και ο Θάνος Καλαμίδας.

Εκείνη προσπαθεί να καταλάβει κι εκείνος βλέπει την Ελλάδα του ‘60 που δεν θέλει να θυμάται. Και οι δυο αδύναμοι σε μια Ελλάδα με απελπισία κι αδιέξοδα πονάνε ο καθένας με τρόπο του.

Τρίτη, 08 Δεκέμβριος 2015 08:15

Μονο εκείνος οικολογικά

γράφει ο Θάνος Καλαμίδας.

Σήμερα το Εκείνη & εκείνος θα είναι μόνο εκείνος κι αυτό λόγο έκτακτης επικαιρότητας από το τη πόλη του φωτός. Γυρίζοντας λοιπόν μετά από μια ακόμα κουραστική μέρα στο χώρο που γίνεται η παγκόσμια συνάντηση για το περιβάλλον στο ξενοδοχείο, αποφάσισα να δω το γίνεται στην Ελλάδα και έπεσα στον …Λεβέντη.

Δυσκολεύομαι να το εξηγήσω. Μένεις κοιτώντας την οθόνη του κομπιούτερ και φέρνοντας στο μυαλό σου αυτά που έζησες όλη μέρα, αυτά που άκουσες και αυτούς που είδες και σου ‘ρχεται να αρχίσεις τα χαστούκια στον εαυτό σου. Ξέρετε όταν σκεφτόμουν πώς να σας γράψω για τη σημερινή μέρα είχα πολλά και διάφορα στο μυαλό μου. Είχα σκοπό να σας αναλύσω το τελευταίο σχέδιο για οικονομική ενέργεια των Σκανδιναβών, για τα υδροηλεκτρικά σχέδια μερικών Αφρικανών, ακόμα και κάτι που ανατρίχιασε εμένα, το θέμα της καλής ραδιενέργειας.

Τρίτη, 01 Δεκέμβριος 2015 08:38

Για μια τυρόπιττα

γράφει η Κατερίνα Χαρίση και ο Θάνος Καλαμίδας.

Πότε το διαδίκτυο έγινε ενημέρωση και πότε αντικατέστησε τηλεόραση και εφημερίδες και πιο σημαντικό, που είναι οι δημοσιογράφοι; Εκείνη & εκείνος σε ύφος προσωπικό σας ενημερώνουν διαδικτυακά για την διαδικτυακά ενημέρωση.

γράφει η Κατερίνα Χαρίση και ο Θάνος Καλαμίδας.

Εκείνη:

Όλο και πιο θλιμμένους ανθρώπους βλέπω γύρω μου. Έχοντες και μη έχοντες. Έτσι. Παλιά οι έχοντες ήταν οι πλούσιοι, οι μη έχοντες ήταν οι φτωχοί. Παλιά οι πλούσιοι είχαν ακίνητα, εξοχικά, αυτοκίνητα, κάρτα μέλους στα καζίνο και φιλαράκι το διευθυντή του ξενοδοχείου που χρυσοπλήρωναν κάθε χρόνο για τις διακοπές. Παλιά οι φτωχοί είχαν το μισθουδάκι τους, το αμαξάκι στο οποίο στριμώχνονταν πέντε και χτυπούσαν εξάωρα ταξίδια για να φτάσουν σε όποιο ξενοδοχείο είχε τις καλύτερες τιμές- και δεν είχαν φιλαράκι το διευθυντή. Είχαν μόνο το σπίτι που μένανε, και κάποιοι δεν είχαν ούτε απ’ αυτό. Νοικάρηδες μια ζωή. Τα σαλόνια στα κυριλάτα ρεστοράν, και τα αλώνια στα τσιπουράδικο, για ένα 25αράκι στον πάγκο και μια πράσινη ντομάτα τουρσί. Who cares, όλα καλά.

Τετάρτη, 18 Νοέμβριος 2015 08:55

Εκείνη & Εκείνος: Μια φωτογραφία

γράφει η Κατερίνα Χαρίση και ο Θάνος Καλαμίδας.


Εκείνη:

Εκείνο το βράδυ κοιμήθηκα νωρίς γιατί δεν έχω συχνά την ευκαιρία να κοιμάμαι νωρίς, ούτε καν να κοιμάμαι αρκετά. Κοιμήθηκα και ξύπνησα 9 ώρες αργότερα και συνειδητοποίησα ότι δεν είχα γυρίσει καν πλευρό. Τόσο ωραίος ύπνος. Και το πρωί, η ίδια ακολουθία κινήσεων, με κλειστά μάτια και μυαλό που ακόμα κοιμάται: Καφές δυνατός και το πρώτο τσιγάρο της ημέρας μπροστά στην οθόνη. Και βλέπω μια οθόνη στα χρώματα της Γαλλίας.