130x180 books

130x180 monopati

130x107mathisi

130x300 unicef

 
130x180 amnesty

130x130 warchild


130x130 reporters

130x180 doctors sans


130x180 warchild

130x180 apopseis


130x130 cancer

130x180 twitter

130x300 books

 

 

Διαφήμιση
Μανώλης Πέπονας

Μανώλης Πέπονας

Ο Μανώλης Πέπονας είναι ιστορικός, με εξειδίκευση στην πολεμική ιστορία. Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1995 και από την ηλικία των 17 ετών αρθρογραφεί επαγγελματικά. Σήμερα, συνεργάζεται -μεταξύ άλλων- με τα περιοδικά "Στρατιωτική Ιστορία", "Ιστορικά Θέματα" και "Ancient History Magazine" (Ολλανδία), ενώ δεκάδες άρθρα του έχουν δημοσιευτεί στον Τύπο και τρία βιβλία του έχουν εκδοθεί. 

Διεύθυνση Ιστότοπου:

Τρίτη, 08 Αύγουστος 2017 21:08

Τι ιστορία θέλουμε;

γράφει ο Μανώλης Πέπονας.

Ξεκινώντας αυτό το γραπτό νιώθω μια ενδόμυχη ανάγκη να απολογηθώ. Το θέμα με το οποίο θα καταπιαστώ αρμόζει ίσως σε επαγγελματίες πολύ πιο έμπειρους και πολυγραφότερους από εμένα. Τέτοιοι στη χώρα μας υπάρχουν πολλοί. Μια ματιά στην κοντινή βιβλιοθήκη είναι αρκετή για να αποδείξει πως ο σημερινός κλάδος της ιστορίας είναι σαφέστατα πλουσιότερος σε σχέση με άλλες εποχές. Τα πανεπιστήμια, με όλες τους τις παθογένειες, αποτελούν φορείς ελεύθερης έκφρασης, οι οποίοι παρέχουν σχετικά ικανοποιητικές συνθήκες για τη διαπαιδαγώγηση ενός νέου ερευνητή. Παράλληλα, κάθε χρόνο λαμβάνουν χώρα στην Ελλάδα τουλάχιστον δύο τοπικά και ένα διεθνές συνέδριο, όπου κάθε λογής επιστήμονες ανταλλάζουν απόψεις και παρουσιάζουν τα αποτελέσματα των ερευνών τους. Πέρα λοιπόν από τις διάφορες τελεολογικού χαρακτήρα θεωρίες, ο κλάδος της ιστορίας ανθίζει τα τελευταία χρόνια.

γράφει ο Μανώλης Πέπονας.


Σε αυτά εδώ τα μέρη η κάθε μουσική μπερδεύεται. Σαν τις μυρωδιές, τα βλέμματα, τα βήματα των ανθρώπων. Μια απλή βόλτα, από τα Πετράλωνα στο Θησείο. Είπαμε, για εμάς αυτό είναι πατρίδα και εθνικός μας ύμνος ένας πεντοζάλης συνοδευόμενος από αφρικανικά κρουστά. Περίεργη ετούτη η γη, θαρρείς πως βγήκε από αρχαίο μύθο που όλα τα εξηγούν δυο θεϊκές συνουσίες. Γη πατρική για όλους, στην οποία δεν υφίστανται “γηγενείς” και “μετανάστες”.

γράφει ο Μανώλης Πέπονας.

 

Οι επιθέσεις έναντι στον Πολυμέρη Βόγλη και τον Χάρη Αθανασιάδη δεν είναι κάτι πρωτόγνωρο. Τα βιβλία τους έχουν οδηγήσει σε μια γενικότερη επανεξέταση της σχέσης της σχολικής ιστορίας με την πολιτική, αμφισβητώντας ανοιχτά τα θέσφατα της εθνικής συνέχειας, όπως τουλάχιστον αυτά προβάλλονται εδώ και καιρό από την κρατούσα ιστοριογραφία. Μια επίθεση κατά του ήθους των κατηγόρων θα ήταν ίσως ανούσια, όπως και το ερώτημα για το τί οδηγεί εφημερίδες όπως το «Πρώτο Θέμα», η γερμανική «Bild» και η βρετανική «Sun» να έχουν τέτοια απήχηση στις λαϊκές μάζες. Το ζήτημα δεν είναι απλά ηθικό. Πολύ περισσότερο, έχει να κάνει με τον επαγγελματικό κλάδο της ιστορίας και τα μεθοδολογικά-ιδεολογικά της θεμέλια.  

γράφει ο Μανώλης Πέπονας.

 

Πατρίδα. Όνειρα θερινής νυκτός με θέα την Ακρόπολη. Κουκάκι, Πετράλωνα, Θησείο, ως εκεί. Με σύνορα. Από τη στάση του τραίνου ως τη λεωφόρο Συγγρού, από το Φιξ ως τον περιφερειακό. Με στρατιώτες. Μικρά παιδιά κυρίως, από αυτά που έχουν σαν ύμνους χιπ-χοπ μουσικές, που περπατούν στους ίδιους δρόμους με τους ίδιους φίλους, που φοβούνται τον φόβο περισσότερο από τα αποτελέσματά του. Με ήρωες. Ανθρώπους καθημερινούς δίχως περιττές κουβέντες, κατοίκους υπογείων, εργαζόμενους για ένα ενοίκιο συν κάτι ψιλά. Με αγγέλους που γαβγίζουν στις εναπομείνασες αυλές. Με όνειρα, πολλά όνειρα. Καλά κρυμμένα, όπως όλα τα σημαντικά πράγματα. Ανόθευτα και λίγο ξεχασμένα. Με σκιές κυρίως, από αυτές που σου θυμίζουν πως κάποτε ήσουν εδώ.

γράφει ο Μανώλης Πέπονας.

 

Πέρασε το άγιο Πάσχα, έφυγε η θεία φώτιση -εξάλλου η ΔΕΗ δεν λογαριάζει θρησκείες και τα σχετικά-, κρύφτηκαν οι σούβλες και τα άλλα σύνεργα της συνηθισμένης γενοκτονίας των αρνιών. Τα ελάχιστα φαγώσιμα είδη ζώων που γλίτωσαν τη φετινή σφαγή, θα συνεχίσουν πιθανότατα τη γεμάτη γρασίδι ζωή τους, μια ζωή υπό τη δαμόκλειο σπάθη των διατροφικών συνηθειών του κυρίαρχου -τρομάρα μας κακιά- ανθρωπίνου είδους. Εμείς συνεχίσαμε τη ζωή μας δυο-τρία κιλά βαρύτεροι, μετρώντας ανάποδα τις ημέρες για τις επόμενες διακοπές. Πίσω έμεινε μόνο η μυρωδιά της τσίκνας και ορισμένοι γραφικοί, για τους οποίους είμαστε αναγκασμένοι να γράφουμε είτε από μένος είτε από συνήθεια.

Κυριακή, 12 Μάρτιος 2017 09:38

Η βία κατά των γυναικών: πόσο ακόμη;

γράφει ο Μανώλης Πέπονας.

 

Ορισμένοι είμαστε τυχεροί. Γεννηθήκαμε με λευκό δέρμα, δίχως κάποια αναπηρία και άνδρες -ετερόφυλοι πάντα. Έχουμε τη δυνατότητα να καπνίζουμε όπου θέλουμε, να μιλάμε άσχημα κάποιες φορές, ως και να σηκώνουμε το χέρι μας εναντίον της συζύγου/κοπέλας/κόρης μας. Ορισμένες από αυτές τις απόψεις μπορεί να ακούγονται γελοίες, αλλά δυστυχώς μόνο τέτοιες δεν είναι. Αρκετοί συνάνθρωποί μας (δυστυχώς γυναίκες και άνδρες), πιστεύουν ακόμη στην ανωτερότητα του άνδρα. Δεν θεωρούν περίεργο το “να πέσει κανένα χαστούκι”, εξάλλου “αυτή έφταιγε”. Τέτοιες απόψεις ακούγονται παντού: από τις πόλεις ως την επαρχία, από τα πανεπιστήμια ως το δρόμο, από τις αίθουσες εκδηλώσεων ως τα σπίτια, ο βίαιος σεξισμός ζει και βασιλεύει.

Σάββατο, 11 Φεβρουάριος 2017 07:02

Δημιουργώντας πύργους στην άμμο

γράφει ο Μανώλης Πέπονας.

 

Είμαστε παιδιά. Είτε θέλουμε να το παραδεχθούμε, είτε όχι. Ώριμα, ανώριμα, καμιά σημασία δεν έχει. Παιδιά μικρά, από αυτά που κλαίνε, φωνάζουν, γελούν δυνατά -τις περισσότερες φορές χωρίς να το δείχνουν στους άλλους βέβαια. Παιδιά.

γράφει ο Μανώλης Πέπονας.

Οι γιορτές πέρασαν. Τα λίγα στολισμένα δέντρα που έμειναν μας θυμίζουν πως έφυγε το προηγούμενο έτος, ήρθε ένα νέο και εμείς πρέπει να επανέλθουμε στην καθημερινότητά μας. Είναι εκείνες οι αναθεματισμένες μέρες που ο μέσος άνθρωπος επιστρέφει στο γραφείο του, βλέπει τη δουλειά που συσσωρεύτηκε, βρίζει και -αν είναι γνήσιος Έλληνας- τα παρατάει όλα για να πάει να φτιάξει φραπέ. Όταν όμως επιστρέψει, με τον καφέ στο χέρι, θα δει τί γίνεται γύρω του για πρώτη φορά μετά από ημέρες: τις εξελίξεις στη διαπραγμάτευση με τους θεσμούς, τις προσπάθειες για λύση στο Κυπριακό, την “Αντετοκουνμπιάδα”.

Πέμπτη, 08 Δεκέμβριος 2016 08:32

Φοιτητικές παρατάξεις: ένα καρκίνωμα

γράφει ο Μανώλης Πέπονας.

 

Οι περισσότερες περιστάσεις στη ζωή ταυτίζονται με αισθήσεις. Φέρουν αρώματα, για παράδειγμα. Άρωμα αντηλιακού, καμένου κούτσουρου στο τζάκι ή τριαντάφυλλου. Άρωμα ακριβής κολόνιας, από μια σπουδαία επιτυχία, και άρωμα αλκοόλ για το βράδυ που προσπαθείς να την ξεχάσεις. Άρωμα τσιγάρου επίσης. Αντιαισθητικό, τις περισσότερες φορές. Όπως οι φάτσες εκείνων των τύπων που σε πλησιάζουν με ένα φυλλάδιο στο χέρι, ή σε περιμένουν στα τραπεζάκια της κομματικής τους ομάδας.

Παρασκευή, 11 Νοέμβριος 2016 21:35

Μπαράκ Ομπάμα: Μία ακόμη χαμένη ελπίδα

γράφει ο Μανώλης Πέπονας.


Όταν ο Μπαράκ Ομπάμα κέρδιζε τις εκλογές στις ΗΠΑ για πρώτη φορά, ήμουν μαθητής λυκείου. Η εμφάνισή του ήταν εντυπωσιακή: ένας σχετικά νέος άνδρας με ευχέρεια λόγου, δυναμικότητα και εμπιστοσύνη στον εαυτό του, ένας άνθρωπος που πετύχαινε να μην τσαλακώνεται παίζοντας -κάπως αποτυχημένα- ένα μονό στο μπάσκετ. Ο κοφτός λόγος, συνδυασμένος με ήρεμες κινήσεις και το καθαρό βλέμμα, ήταν πράγματα που δεν μπορούν να αφήσουν ανεπηρέαστο έναν ψηφοφόρο, υποθέτω. Πράγματι, ο Ομπάμα ήταν -και παραμένει εν μέρει- μια περσόνα απίστευτα συμπαθητική, από αυτές που δύσκολα ξεχνά ένα παιδί που σιγά-σιγά ενηλικιώνεται.

γράφει ο Μανώλης Πέπονας.


Οι πρόσφατες δηλώσεις του Ερντογάν για άλλη μια φορά προκάλεσαν αντιδράσεις. Για τους περισσότερους, επρόκειτο για μια καταφανή προσπάθεια αναθεώρησης του status quo στην περιοχή, μέσω της αμφισβήτησης της Συνθήκης της Λωζάνης. Να υπενθυμιστεί πως, σε ό,τι αφορά τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, η συγκεκριμένη Συνθήκη καθόριζε τα σύνορα μεταξύ των δύο χωρών τα οποία διατηρούνται ως τις μέρες μας. Πρακτικά, επρόκειτο για μια αναθεώρηση της Συνθήκης των Σεβρών υπέρ της Τουρκίας, του νεοϊδρυθέντος κράτους –άμεσου διαδόχου της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας- που επικράτησε στον πόλεμο του 1919-1922.

γράφει ο Μανώλης Πέπονας.

Πρόσφατα, σάλος είχε προκληθεί από τις δηλώσεις Σώρρα εναντίον του θεσμού των Ολυμπιακών Αγώνων. Μάλιστα. Ερώτηση 1η: ποιος είναι ο Σώρρας; Ερώτηση 2η: ποιος μπορεί να αμφισβητήσει την αξία αυτών των υπεραθλητών; Αν μπορείτε να απαντήσετε εύκολα στις παραπάνω ερωτήσεις με ένα "ούτε ξέρω, ούτε με νοιάζει", τότε μάλλον είστε φυσιολογικός άνθρωπος και η περαιτέρω ανάγνωση αυτού του άρθρου είναι για εσάς χάσιμο χρόνου.

Κυριακή, 21 Αύγουστος 2016 11:33

Στο Θησείο ένας τύπος τραγουδάει

γράφει ο Μανώλης Πέπονας.


Στο Θησείο ένας τύπος τραγουδάει. Ασπρομάλλης, στο μεταίχμιο που χωρίζει τον γέρο από τον μεσήλικα. Αρκετά δυνατός για να πλησιάσει τη βιολογική φθορά, αρκετά αδύναμος για να προσεγγίσει την ακμή της νεότητας. Κοκκαλιάρης, δίχως αρκετά δόντια. Στοιχειό, από τα πολλά που τριγυρνούν σε αυτούς τους τόπους.

Πέμπτη, 28 Ιούλιος 2016 07:23

Ένας ξένος από τα παλιά

γράφει ο Μανώλης Πέπονας.

Τον είδα να κάθεται λίγο πιο πέρα, εκείνο το βράδυ. Είχε περάσει σχεδόν μια δεκαετία από την τελευταία μας συνάντηση στο ίδιο μέρος, στο πάρκο αυτό των Πετραλώνων. Βέβαια τότε όλα ήταν διαφορετικά. Ήμασταν παιδιά, από αυτά που μεγαλώνουν σε μια από τις πολλές γειτονιές της πόλης. Χωρίς να το καταλάβουμε ποτέ, οι χαρακτήρες όλων μας διαμορφώθηκαν από πράγματα παρόμοια: ένα μείγμα από κρυμμένα δάκρυα, συναισθήματα που έπρεπε μόνιμα να μένουν ανέκφραστα και λίγο αίμα από τα χέρια ή τα γόνατα. Μεγαλώνοντας προσπαθήσαμε να ξεφύγουμε από τέτοιες λογικές, να αισθανθούμε παραπάνω. Είπαμε πως τα δάκρυα δεν είναι για τους δειλούς, μα για εκείνους που δεν φοβούνται να ζήσουν. Καλύψαμε τα αίματα με μακρυά μαύρα πουκάμισα και λήθη. Απομακρυνθήκαμε, αλλά κι όσοι παρέμειναν σε αυτή την περιοχή πέτυχαν να εξορίσουν την ανασφάλεια από τις παλιές μας γειτονιές. Μεγαλώσαμε με τον καιρό, ή τουλάχιστον έτσι πείσαμε τους γύρω. Και καταλήξαμε στο ίδιο πάρκο, με ένα μπουκάλι στο χέρι, να αναπολούμε παλιά διδάγματα.

Παρασκευή, 01 Ιούλιος 2016 14:17

Αναζητώντας μια άλλη Αθήνα

γράφει ο Μανώλης Πέπονας.



 Η ζωή στη μεγαλούπολη είναι αγχωτική, οι ρυθμοί γρήγοροι. Τα τρένα περνούν πάνω ή κάτω από τη γη, μεταφέροντας τα πολύτιμα εμπορεύματά τους: τους ανθρώπους. Οι τελευταίοι μιλούν σπάνια. Το γκρίζο πέπλο της ελληνικής πρωτεύουσας σκεπάζει τα χαμόγελά τους και τους αναγκάζει να ντυθούν με χρώματα παραλλαγής στο μουντό τοπίο. Αυτά είναι όμως η μία όψη, υπάρχει και η άλλη, η πιο ρομαντική, αυτή που που διαπερνά τη μουντάδα με χίλιες γλώσσες και μουσικές, μένοντας χαραγμένη στο μυαλό των παιδιών που πλέον μεγάλωσαν.

Δευτέρα, 06 Ιούνιος 2016 07:18

Ρίχτερ και ιστορία: μία αντίφαση

γράφει ο Μανώλης Πέπονας.

 

Σε όλα τα επαγγέλματα υπάρχουν άτυποι κανόνες. Αξίες, στερεότυπα, «πρέπει». Στο επάγγελμα του ιστορικού, για παράδειγμα, τα μεγαλύτερα «πρέπει» είναι η μετριοπάθεια και ο σεβασμός της γνώμης του συναδέλφου. Αυτά τα μαθαίνουμε από μικροί μπαίνοντας σε ένα οποιοδήποτε ελληνικό πανεπιστήμιο -ναι, αυτό που όλοι βρίζουμε. Ωστόσο, οι παραπάνω αξίες αποτελούν κανόνες συμπεριφοράς μεταξύ ιστορικών, άρα ο κύριος Ρίχτερ δεν έχει κανένα δικαίωμα να τις επικαλείται.

γράφει ο Μανώλης Πέπονας.


Είμαστε πρόσφυγες, εκλαμπρότατοι κύριοι. Είμαστε πρόσφυγες, αγαπητές κυρίες. Τρίτης ή τέταρτης γενιάς, αλλά πρόσφυγες. Οι παππούδες μας ήρθαν από τον Πόντο, τη Μικρά Ασία, την Καππαδοκία, την Κύπρο. Διώχθηκαν οι περισσότεροι το '22, άλλοι λίγο αργότερα ή λίγο νωρίτερα. Έζησαν τον φόβο του θανάτου, καθώς ορισμένοι εθνικιστές αποφάσισαν πως αυτός θα ήταν ο καλύτερος τρόπος να καθαρίσουν το έθνος τους. Εθνικιστές σαν τον Μουσταφά Κεμάλ. Εθνικιστές που τώρα ο τάφος τους κοσμείται από τα λουλούδια που προσφέρουν αρχηγοί κρατών, εθνικιστές προτεινόμενοι για Νόμπελ Ειρήνης. Αλλά άλλο πολίτες και άλλο πολιτική. Βέβαια. Πόσο μάλλον όταν οι πολίτες αυτοί είναι πρόσφυγες.


Πέμπτη, 14 Απρίλιος 2016 09:11

Μια κρίση των λέξεων

γράφει ο Μανώλης Πέπονας.

Όταν, κάπου το 2009, η οικονομική κρίση άρχισε να μας χτυπά την πόρτα και ξεκινήσαμε να συνειδητοποιούμε πως δεν γινόταν να απολαμβάνουμε τη λιακάδα ενώ έξω έβρεχε, έκαναν την εμφάνισή τους διάφορες θεωρίες για το τί έφταιγε. Καταρχήν, υπήρχαν οι μασόνοι, ο Κίσινγκερ, οι Εβραίοι, κτλπ. Έπειτα ήταν οι ξένοι που μας πολεμούν επειδή ζηλεύουν που μόνο εμείς έχουμε τη λέξη “φιλότιμο”. Τελικά καταλήξαμε πως η κρίση είναι ηθική.

γράφει ο Μανώλης Πέπονας.


Όσοι ασχολούμαστε με την ιστορία, απολαμβάνουμε ένα μοναδικό προνόμιο: γράφουμε για τους θανάτους των άλλων. Παρά τον καταμερισμό της επιστήμης σε κλάδους (οικονομική, στρατιωτική, διπλωματική, κοινωνική, κα), παραμένει γεγονός πως ασχολείται με πρόσωπα που, στη συντριπτική τους πλειοψηφία, δεν ζουν. Ακόμη κι αν η ιστορία της εργασίας, για παράδειγμα, θέτει το ζήτημα της συγχρονίας, ακόμη κι αν ο Noirel έσπευσε να υποστηρίξει πως “κάθε ιστορία είναι σύγχρονη ιστορία”, παραμένει γεγονός πως αυτή ενδιαφέρεται για το παρελθόν. Και στο παρελθόν υπάρχουν τριών λογιών πράγματα: αναμνήσεις, συναισθήματα και άνθρωποι που έφυγαν.

γράφει ο Μανώλης Πέπονας.

 

Ο φεμινισμός (ή κίνημα για τη γυναικεία χειραφέτηση, ελληνιστί) αποτελεί σημείο καμπής για την παγκόσμια ιστορία. Αυτά που που σήμερα θεωρούνται δεδομένα δικαιώματα, άλλοτε δεν ήταν. Η Ελλάδα για παράδειγμα, παραχώρησε το δικαίωμα ψήφου στις υπηκόους της μόλις κατά τη δεκαετία του 1950. Ας μην αναφερθούμε στο νομικό καθεστώς που αυτές είχαν εντός της οικογένειας, έως και πολύ πρόσφατα, πόσο μάλλον σε θέματα όπως η ισότητα στον χώρο εργασίας. Με τις διάφορες μορφές του, τις επιρροές (μαρξισμός, μεταδομισμός, κα) και τις συγκρούσεις, ο φεμινισμός με τον καιρό ξεπέρασε τον σεχταρισμό που τον κατέτρεχε, διαδόθηκε στις μάζες και τελικά πέτυχε την πλειοψηφία των στόχων του.

Σάββατο, 13 Φεβρουάριος 2016 07:26

Χάγκεν Φλάισερ: μια άλλη όψη της Ελλάδας

γράφει ο Μανώλης Πέπονας.

“Ο Χάγκεν Φλάισερ σηκώνει τα χέρια ψηλά”. Ακούστηκαν χειροκροτήματα, τα οποία αντιμετωπίστηκαν με χιούμορ από τον καθηγητή. Η στιγμή ήταν γελοία. Μέσα στα 200 άτομα -πολλές φορές και σε λιγότερα- πάντα θα βρεθεί και ένας ανεγκέφαλος. Εκείνο το περιστατικό ήταν άλλη μια απόδειξη του κανόνα. Μια γυναίκα είχε πλησιάσει απειλητικά τον ομιλητή, ρωτώντας τον “τί ξέρετε για το Greek spirit, το ιχώρ, κοκ;”, “γιατί όλοι μας ζηλεύουν;”, “γιατί όλοι μας πολεμούν;”. Γραφικότητες, αρκετά αστείες μάλιστα, από αυτές που κάθε άτομο που εκφέρει δημόσιο λόγο μπορεί να διηγηθεί κατά δεκάδες. “Η αλήθεια είναι πως ήμουν στη Γερμανία και τρώγαμε μπανάνες πάνω στα δέντρα, οπότε είπα να έρθω εδώ για να φάμε και τίποτα καλύτερο”, απάντησε μετά από λίγο ο χαμογελαστός καθηγητής.

Πέμπτη, 24 Δεκέμβριος 2015 08:36

Ιστορία: καθήκον ή επάγγελμα;

γράφει ο Μανώλης Πέπονας.

Ο ιστορικός που θεωρεί τον εαυτό του αντικειμενικό είναι αυτός που δεν έχει γράψει ποτέ ιστορία. Ουσιαστικά είναι αυτός που δεν έχει σχέση με το συγκεκριμένο επάγγελμα, καθώς αν είχε, θα γνώριζε τις δυσκολίες του. Θα ήξερε πως ο Σωκράτης ηττήθηκε από τους σοφιστές, αφού η “αλήθεια” του αποδείχθηκε χίμαιρα. Πως τα ίδια τα γεγονότα είναι φαινομενικά και χάνονται μεταξύ ισοδύναμων ορθοτήτων, που εκπέμπονται από διαφορετικές οπτικές γωνίες. Πως τις περισσότερες φορές, η ίδια άποψη είναι σωστή και λαθεμένη εξίσου. Αλλά τέτοιοι άνθρωποι είναι συνήθως πολύ απασχολημένοι για να γνωρίζουν τέτοιου είδους ιδέες. Τρέχουν κυνηγώντας αντικειμενικότητες, σαν να ήταν πεταλούδες στον κάμπο.

Πέμπτη, 12 Νοέμβριος 2015 09:03

Εμείς οι "Γερμανοτσολιάδες"

γράφει ο Μανώλης Πέπονας.


Πριν από λίγα χρόνια, θυμάμαι κάποιον καθηγητή μου, στο σχολείο, να μας προβάλλει εικόνες της ναζιστικής Αθήνας. Στην πίσω πλευρά μιας κεντρικής πλατείας ο λαός να ζητιανεύει από τους περαστικούς. Σκελετωμένος κορμιά, έχοντας χάσει κάθε ίχνος παιδικότητας- ένα πράγμα στο οποίο η ανάγκη επιβίωσης είναι πάντα αμείλικτη- κοιτούσαν την κάμερα. Οι γέροι, με εμφανή τα στοιχεία των ξεριζωμένων Μικρασιατών στο δέρμα τους, δεν μιλούσαν. Κανείς δεν μιλούσε. Δεν το επέτρεπε η περηφάνια, η απελπισία του ή και τα δύο μαζί.

Δευτέρα, 05 Οκτώβριος 2015 07:01

Η "πολιτική" μέσα στα γήπεδα

γράφει ο Μανώλης Πέπονας.

Είμαστε κάτοικοι μιας χώρας που δεν σέβεται ιδιαίτερα τα προϊόντα της.Τους Ολυμπιακούς Αγώνες, την τέχνη, τη δημοκρατία. Το αποδεικνύουν τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων και οι ψήφοι των εκλογών. Έχουμε το χειρότερο αθλητικό προϊόν και τη χειρότερη πολιτική σκηνή της Ευρώπης- αυτά δεν είναι μυστικά. Τα προβλήματα μεγαλώνουν όμως, όταν η ακραία πολιτική και το γήπεδο γίνονται ένα.

Σάββατο, 12 Σεπτέμβριος 2015 08:28

Παραμύθια: Ιστορίες και ιστοριούλες

γράφει ο Μανώλης Πέπονας.

“Μια φορά κι έναν καιρό”, αυτό να πούμε. Να μιλήσουμε για ρομαντικούς κόσμους, εξιδανικευμένους. Να γράφουμε μοντέρνα, με στυλ που να εγκρίνουν οι κριτικοί. Να λέμε παραμύθια γενικά. Για ήρωες άσπηλους, αγνές πανέμορφες δέσποινες, ακατάβλητες ιδεολογίες. Και πατρίδες τιμημένες που όλοι οι κακοί τις μισούν, αλλά θα τις σώσει ο χαρακτήρας του έθνους μας. Ενός έθνους γενναίου, με αδιάλειπτη συνέχεια και καθαρό αίμα. Όχι σαν τους άλλους, τους βάρβαρους. Αφού τα κάνουμε όλα αυτά θα έχουμε τον χρόνο να κάτσουμε στον καναπέ μας -πάντα εθνική υπερηφάνεια και καναπές συνδυάζονται εξαιρετικά- και να νιώσουμε την εθνική ανάταση που μας προσφέρει ο “Γιαννάκης”, που το νιώθουμε σαν αδερφό μας.