130x180 books

130x180 monopati

130x107mathisi

130x300 unicef

 
130x180 amnesty

130x130 warchild


130x130 reporters

130x180 doctors sans


130x180 warchild

130x180 apopseis


130x130 cancer

130x180 twitter

130x300 books

 

 

Διαφήμιση
Δρ. Παναγιώτης Καρκατσούλης

Δρ. Παναγιώτης Καρκατσούλης

Πρ. Βουλευτής Επικρατείας με Το Ποτάμι και γραμματέας της κοινοβουλευτικής του ομάδας.

 

http://www.inerp.gr


Είμαι νομικός (Πανεπιστήμιο Αθηνών), με διδακτορική διατριβή στην Κοινωνιολογία του Δικαίου (Πανεπιστήμιο Bielefeld, Γερμανία). Η πρώτη μου επαγγελματική ενασχόληση με το διοικητικό/ρυθμιστικό φαινόμενο ήταν στην Εθνική Σχολή Δημόσιας Διοίκησης στην οποία παραμένω έχοντας διδάξει για περισσότερα από 20 έτη Δημόσια Πολιτική και Ρυθμιστική Διακυβέρνηση. Ακολούθως εργάσθηκα, για δύο δεκαετίες, ως ειδικός επιστήμων στο Υπουργείο Προεδρίας Κυβερνήσεως. Στα χρόνια αυτά προσπάθησα ιδιαίτερα για την ανατροπή των αρνητικών στερεοτύπων για την ελληνική διοίκηση μέσα από την προώθηση των διοικητικών μεταρρυθμίσεων. Τα ΚΕΠ αποτελούν την πιο γνωστή απ’ αυτές. Από το 2007 και μετά, έχω την ευθύνη του στρατηγικού σχεδιασμού του Επιχειρησιακού Προγράμματος «Διοικητική Μεταρρύθμιση». Παράλληλα με τις δραστηριότητές μου στην Ελλάδα, είχα έντονη δραστηριότητα ως σύμβουλος πολλών κυβερνήσεων και διοικήσεων (22) καθώς και διεθνών οργανισμών (5) επί θεμάτων διοικητικών μεταρρυθμίσεων. Έχω εκδώσει 5 βιβλία και έχω δημοσιεύσει περισσότερα από εκατό άρθρα σε επιστημονικά περιοδικά, στον ημερήσιο και περιοδικό τύπο. Μελέτες μου έχουν μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες (μεταξύ άλλων, στα αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά, ρωσικά, αραβικά, και κινεζικά). Έχω βραβευτεί δύο φορές από την Αμερικανική Εταιρία Διοικητικής Επιστήμης. Η πρώτη φορά ήταν το 2003, με το βραβείο «Peter Boorsma» από την Southeastern Conference της ΑSPA και η δεύτερη το 2012 στο Las Vegas όπου μου απονεμήθηκε το "International Public Sector Award" της ASPA.

Διεύθυνση Ιστότοπου:

γράφει ο Δρ. Παναγιώτης Καρκατσούλης.

Η συζήτηση για το Δημόσιο –μόνο του ή σε σχέση με τον ιδιωτικό τομέα– στη χώρα μας είναι, εν πολλοίς, παρελκυστική και άχαρη. Τα δεδομένα εξακολουθούν να χειραγωγούνται και παρ’ όλον ότι έχουμε απομακρυνθεί από τα επαίσχυντα «Greek statistics», επανέρχονται διαρκώς ερωτήματα του τύπου «πόσοι είναι τελικά οι δημόσιοι υπάλληλοι;» και «τι λεφτά παίρνουν στο Δημόσιο»; Συχνά, τα ερωτήματα είναι ρητορικά και τίθενται στο πλαίσιο υποκίνησης ενός κοινωνικού αυτοματισμού που στρέφει τον έναν τομέα εναντίον του άλλου.

Κυριακή, 15 Οκτώβριος 2017 07:15

Ελλάδα-Καζακστάν: Σημειώσατε 2

γράφει ο Δρ. Παναγιώτης Καρκατσούλης.

 

Βλέποντας στο πρόγραμμα της Βουλής τη συζήτηση για την κύρωση της συμφωνίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης (και των κρατών-μελών της) με το Καζακστάν, ανακάλεσα στη μνήμη μου το εξής: Πριν από 5 χρόνια, μεσούσης της κρίσης, επιχειρήθηκε ένα αδιανόητο για τα ελληνικά δεδομένα εγχείρημα: Να καταγραφούν όλοι εκείνοι οι παράγοντες που προκαλούν τις μείζονες διοικητικές παθολογίες. Μέχρι τότε, η γνώση μας για τη δημόσια διοίκηση περιοριζόταν σε αποστροφές του τύπου «ο μεγάλος ασθενής», «το τέρας της γραφειοκρατίας» και τα συναφή.

Τετάρτη, 11 Οκτώβριος 2017 04:51

Οι τρεις φυλές του κέντρου

γράφει ο Δρ. Παναγιώτης Καρκατσούλης.

Η συνεχιζόμενη επιμονή ορισμένων να αναφέρονται στις επικείμενες εκλογές για την ανάδειξη αρχηγού της «κεντρο-αριστεράς» στον υπό εκκόλαψη φορέα του κέντρου έχει πολλαπλές συμπαραδηλώσεις: Στην πρώτη ομάδα εντάσσονται εκείνοι που θέλουν το νέο να είναι συνέχεια του παλιού (άρα, όχι και τόσο νέο). Σ’ αυτήν συγκαταλέγονται παλαιο- και νεο-πασόκοι. Αυτοπροσδιορίζονται ως συνεχιστές του «πράσινου ήλιου» και των δοξαστικών του πάλαι ποτέ κραταιού ΠΑΣΟΚ και η σοβαρότητά τους ποικίλλει. Η ομάδα αυτή στοχεύει να συγκινήσει και να προσελκύσει όλους εκείνους που αντιλαμβάνονται την πολιτική με όρους συναισθηματισμού (πολλούς, δηλαδή) και παρουσιάζουν ένα σύμπτωμα καθήλωσης: Αρνούνται να δεχτούν ότι η ανάπτυξη φαινομένων κρατισμού, λαϊκισμού και οχλοκρατίας που θέριεψαν εκείνη την περίοδο ευθύνονται, τα μάλα, για την τραγωδία που βιώνουμε επί ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Μάλλον δεν πολυ-πιστεύουν ότι αυτό που ζούμε είναι τραγωδία. Γι’ αυτό και πολλοί απ’ αυτούς που μετοίκησαν στον «αντιμνημονιακό» ΣΥΡΙΖΑ του 2015, αφού απογοητεύτηκαν από την μεταστροφή του Αλέξη Τσίπρα, ξαναγυρίζουν πίσω στο κόμμα-μαμά.

Πέμπτη, 05 Οκτώβριος 2017 04:28

Απώλεια ήθους και ηθικής

γράφει ο Δρ. Παναγιώτης Καρκατσούλης.

Η υποκατάσταση της κοινής λογικής από μια ιδιότυπη δική τους και η βίαιη παραβίαση των κανόνων της πολιτικής συμπεριφοράς από τους υπουργούς των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ θυμίζει την παλιά διάκριση του De la Volpiliere μεταξύ αληθούς και ψευδούς ευσέβειας [1]. Η αληθής ευσέβεια, κενή περιεχομένου, εγκατελείφθη στους θεολόγους, οι οποίοι προσπάθησαν να την οριοθετήσουν μέσω της ψευδούς ευγένειας. Νουθεσίες, οδυρμοί και ύβρεις ήρθαν να καλύψουν την αδυναμία τους να εννοιολογήσουν το δίπολο «αρετή - κακία» εντός της κοινωνίας.

γράφει ο Δρ. Παναγιώτης Καρκατσούλης.


Αν και για την περίπτωση της κ. Δούρου ισχύει το γνωμικό «στου κουφού την πόρτα όσο θέλεις χτύπα», επανέρχομαι, για τελευταία φορά, στην ολιγωρία και την διοικητική ανεπάρκεια που επέδειξε η Περιφερειάρχης Αττικής εν σχέσει προς την οικολογική καταστροφή του Σαρωνικού.

Σάββατο, 09 Σεπτέμβριος 2017 21:03

Αξιολόγηση με το ζόρι

γράφει ο Δρ. Παναγιώτης Καρκατσούλης.

Σκεφθείτε την εξής σκηνή: Υπάλληλος καθαριότητας σε ΟΤΑ που επιφυλάσσεται να συνεντευξιαστεί με τον προϊσταμενό του στο πλαίσιο της «αξιολόγησης» του ν. 4369/2016 υφίσταται bullying απ΄αυτόν ώστε να του «κάτσει» και να του πει με δικά του λόγια τη γνώμη του για τον στρατηγικό στόχο της μονάδας του. Ο προϊστάμενος έχει δύο όπλα για να κάμψει τις επιφυλάξεις του υπαλλήλου: Το ένα είναι να τον κυνηγάει καθημερινά κάνοντάς του τον βίο αβίωτο. Αυτό το δικαίωμα του το δίνουν οι ερίτιμοι υπουργοί τη ΠΦΑ Γεροβασίλη και Σκουρλέτης με την τροπολογία-μπαμπούλα που κατέθεσαν στη Βουλή. Το άλλο είναι να του κλείνει το μάτι και να του εξηγεί ότι δεν κινδυνεύει απ’ αυτήν, αφού η διαδικασία είναι σικέ κι ακόμη κι αν πάρει 0 σε όλα, δεν τρέχει τίποτα. Ο νόμος του δίνει την δυνατότητα να αναστοχαστεί για τον κακό του χαρακτήρα και να μπει σε πρόγραμμα αυτο-βελτίωσης.

Κυριακή, 03 Σεπτέμβριος 2017 08:12

Βιολογικό ή κοινωνικό DNA;

γράφει ο Δρ. Παναγιώτης Καρκατσούλης.

Στις ειδήσεις των προηγούμενων ημερών εμφανίστηκε μεταξύ των άλλων και μια είδηση, η οποία αναφέρεται σε μια επιστημονική ανακοίνωση για την σχέση της βιολογικής ταυτότητας των σύγχρονων Ελλήνων με τους Έλληνες που έζησαν στις Μυκήνες και στο βασίλειο του Μίνωα. Πρόσφατες έρευνες στο αρχαίο εκείνο DNA έδειξαν ότι όλοι εμείς που σήμερα προσδιοριζόμαστε ως Έλληνες έχουμε ευθεία σχέση με τους αρχαίους προγόνους. Μάλιστα, η χαρά από την ανάγνωση της είδησης είναι διπλή, αφού η σύγχρονη επιστήμη έρχεται να ενταφιάσει την αναχρονιστική εκείνη θεωρία του Φαλμεράυερ, σύμφωνα με τον οποίο, η αρχαία καταγωγή μας είχε νοθευτεί από σλαβικά φύλα και εμείς οι νέοι Έλληνες ελάχιστη σχέση έχουμε με τους αρχαίους. Με ενοχλούσε, πάντα, ο κομπογιαννιτισμός του Φαλμεράυερ και οι πολιτικές συνέπειες που ένας τέτοιος ανθελληνισμός μπορεί να προκαλέσει, ιδίως, σε περιόδους κρίσης. Αλλά δεν θεωρώ σωστό, από θέση αρχής, να απαντά κανείς σε κοινωνικές εννοιολογήσεις και πολιτικές με βιολογισμούς.

Κυριακή, 27 Αύγουστος 2017 08:19

Είναι οι πυρκαγιές δεξιές ή αριστερές;

γράφει ο Δρ. Παναγιώτης Καρκατσούλης.

Ενώ η Ελλάδα καίγεται κι η ανικανότητα της κυβέρνησης να συντονίσει τις δυνάμεις κατάσβεσης των πυρκαγιών ήταν εξόφθαλμη, η κυβερνητική προπαγάνδα διέδιδε ότι βρισκόταν σε εξέλιξη σχέδιο εμπρησμών σ' όλη τη χώρα- προφανώς, με μοναδικό σκοπό, αφού κατακαεί όλη η χώρα, να πέσει και η κυβέρνηση της ΠΦΑ! Καμία έκπληξη! Η χονδροειδής προπαγάνδα των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ είναι ευθέως ανάλογη με την ανικανότητά τους να εκπονήσουν ένα σχέδιο για την βελτίωση της πολιτικής προστασίας. Ωστόσο, δεν θα πρέπει να χρεωθεί η ανικανότητα μόνο σ’ αυτούς. Εδώ και δέκα χρόνια, από τις φοβερές πυρκαγιές του 2007, η πολιτική προστασία στη χώρα μας πορεύεται με τον αυτόματο πιλότο. Οι πολιτικές δυνάμεις ΠΑΣΟΚ, ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ περιορίζονται στην εκτόξευση αλληλοκατηγοριών και διαπληκτισμών για την επίρριψη ευθυνών. Εν τέλει, η πολιτική πρόταση και αντιπαράθεση, σπανίως, ξεπερνάει το «στάδιο της γκρίνιας» («bitch phase»).

γράφει ο Δρ. Παναγιώτης Καρκατσούλης.

Η ικανότητα του ΣΥΡΙΖΑ ν’ ανοίγει μεγάλα θέματα είναι μοναδική. Για την ακρίβεια να κάνει ότι τα ανοίγει, προβοκάροντας άλλοτε συνοδοιπόρους κι άλλοτε αντιπάλους του. Έχοντας αναγάγει σε δόγμα του λόγου και των έργων του την αμφίσημη προσέγγιση της πολιτικής, ψαρεύει σε θολά νερά. Ακόμη και για ασήμαντη αφορμή, όπως είναι η συμμετοχή ενός υπουργού του σε μια ημερίδα στην Εσθονία! Η πολιτική στρατηγική αυτή του εξασφαλίζει μακροημέρευση και ηγεμονία όσο η αντιπολίτευση στέκεται αμήχανη μπροστά της. Οι Συριζαίοι γνωρίζουν ότι, ενώ η κομμουνιστική Αριστερά στην Ελλάδα ηττήθηκε στρατιωτικά και πολιτικά, το αφήγημά της επεκράτησε σε επίπεδο λαϊκής κουλτούρας. Οι Κοντονήδες, λοιπόν, με αφορμή μια συζήτηση για τα εγκλήματα των κομμουνιστικών καθεστώτων φέρνουν, από την πίσω πόρτα, στην επικαιρότητα το σκηνικό της εμφυλιοπολεμικής Ελλάδας. Το κάνουν, επειδή ξέρουν ότι ανάμεσα σ’ εκείνους που βλέπουν και κρίνουν μ’ ένα μάτι το ΕΑΜ, τον ΕΛΑΣ και τον Άρη Βελουχιώτη, αποσιωπώντας τα εγκλήματα, τα ολέθρια λάθη και τις παραλείψεις του ΚΚΕ και σ’ εκείνους που, επίσης μ’ ένα μάτι βλέπουν τα καλά που επιδαψίλευσε στην Ελλάδα ο Γράμμος, το Βίτσι, ο Πιουριφόι και ο Σκόμπυ χωρίς να βλέπουν τα Μακρονήσια και τα πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων, υπερτερούν οι πρώτοι.

γράφει ο Δρ. Παναγιώτης Καρκατσούλης.

Η λέξη «αξιολόγηση» κατά την ετυμολογία της σημαίνει απόδοση αξίας σε κάποιο πρόσωπο, αντικείμενο ή κατάσταση. Και η «αξία» σημαίνεται στην ελληνική γλώσσα διπλά: Τόσο ως μια ηθική κρίση σε σχέση με μια ιδιότητα στον/στην/στο αξιολογούμενο όσο και ως μια εργαλειακή πράξη, που αφορά το αποτέλεσμα της σύγκρισης κάποιου προσώπου/ πράγματος με κάποιο άλλο ομοειδές όπως και τον βαθμό επίτευξης ορισμένου σκοπού. Οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ απορρίπτουν για λόγους ιδεολογικούς την ηθική κρίση που οδηγεί, εκ των πραγμάτων, σε κοινωνική, οικονομική και διοικητική διαφοροποίηση, αφού προκρίνουν την ισοπέδωση και την αρχή του πεφωτισμένου κόμματος-ηγέτη. Όσον, δε, αφορά την «τεχνική» πλευρά της αξιολόγησης, δεν διαθέτουν τις διοικητικές ικανότητες που απαιτούνται γι’ αυτό ούτε διατίθενται να μάθουν από εκείνους που γνωρίζουν.

Παρασκευή, 11 Αύγουστος 2017 21:54

Παραδοξότητες

γράφει ο Δρ. Παναγιώτης Καρκατσούλης.

Τι κοινό έχει η «στάλα» της Μόνικα με το success story του Τσίπρα; Εν πρώτοις, τίποτα, πέραν του ότι ακούγονται και τα δύο ως παράδοξα, ως εκτός σειράς. H Mόνικα ακούγεται ως alien, εκτός του ήχου και του ρυθμού που μας έχει συνηθίσει. Ως κάτι που σε κάνει να σκέφτεσαι εάν πρέπει να γελάσεις ή όχι. Ο Τσίπρας, διαπρύσιος κήρυκας του αντι-μνημονίου και των οιωνδήποτε εναλλακτικών (ρώσικων, κινέζικων, βενεζουελάνικων) στην Ευρώπη, ακολουθεί μια πολιτική λιτότητας που ούτε οι πιο φανατικοί του «δόγματος του σοκ» δεν θα τολμούσαν να εφαρμόσουν. Αυτός ακριβώς είναι ο ορισμός των παραδόξων, τόσο στην φιλοσοφία όσο και στα μαθηματικά: Είναι τα εμπόδια στην λογική, είναι η ασυνέχεια σε μια σκέψη, είναι η άρνηση του διαλόγου σε μια συζήτηση.

Τετάρτη, 26 Ιούλιος 2017 06:39

Εμπιστοσύνη

γράφει ο Δρ. Παναγιώτης Καρκατσούλης.

 

Την προηγούμενη Παρασκευή στο πρωτοσέλιδο των «Νέων» παρουσιάστηκε ένα σημαντικό εύρημα για την ποιότητα της διακυβέρνησής μας: Με μέσο όρο εμπιστοσύνης των πολιτών στις κυβερνήσεις τους στις χώρες μέλη του ΟΟΣΑ το 42%, ο αντίστοιχος μέσος όρος στην Ελλάδα δεν ξεπερνάει το 13%. Η έρευνα που περιλαμβάνεται στο «Government at a glance» δείχνει ότι η Ελλάδα σε κάποιους άλλους περισσότερο περιγραφικούς δείκτες διακυβέρνησης καταγράφει, μεν, μια υστέρηση έναντι των υπολοίπων χωρών, αλλά σε καμία κατηγορία δεν παρατηρούνται τέτοιες αποκλίσεις, όπως σ’ αυτήν που διερευνάται ο βαθμός εμπιστοσύνης των πολιτών απέναντι στην κυβέρνηση. Γιατί, λοιπόν, ενώ η χώρα σε επίπεδο μακρο-οικονομικών δεικτών δείχνει να κερδίζει έδαφος, ολοένα και λιγότεροι Έλληνες εμπιστεύονται την κυβέρνηση; Και τι ακριβώς σημαίνει «εμπιστεύομαι την κυβέρνηση»;

γράφει ο Δρ. Παναγιώτης Καρκατσούλης.

 

Μάλλον χρειάζεται εμβριθής έρευνα για να ανακαλύψει κανείς μια άλλη περισσότερο κακοποιημένη έννοια από εκείνη της «μεταρρύθμισης» (που απαντάται και στον πληθυντικό ως «μεταρρυθμίσεις»). Και ναι, αναμφίβολα, η μεταρρύθμιση, διαφοροποιούμενη από την επανάσταση, για κάποιους που είτε διάγουν είτε έχουν συμπληρώσει, προ πολλού, τον κύκλο της νεότητάς τους (αλλά έχουν «καθηλωθεί» σ’ αυτήν) έχει ένα αρνητικό πρόσημο. Οτιδήποτε κι αν σημαίνει η μεταρρύθμιση γι αυτούς, δεν είναι πάντως, «επαναστατικό», οπότε απορρίπτεται, αυθωρεί, οτιδήποτε βρίσκεται κάτω από την ετικέτα αυτή.

γράφει ο Δρ. Παναγιώτης Καρκατσούλης.

Πολλή φασαρία γίνεται για την επιλογή των νέων αντιπροέδρων της Βουλής. Εκείνο που ξεχνάμε όμως, είναι να αναζητήσουμε την αιτία πίσω από το γεγονός. Ψηφίστηκαν, λοιπόν, την Πέμπτη 22 Ιουνίου, οι αλλαγές στον κανονισμό της Βουλής. Αυτές υποτίθεται ότι θα θεραπεύσουν τα κακώς κείμενα του νομοθετικού σώματος, εκ των οποίων τα μείζονα είναι:

γράφει ο Δρ. Παναγιώτης Καρκατσούλης.


Η επίθεση των Τσίπρα-Πολάκη στη δικαιοσύνη, και ειδικότερα στο Συμβούλιο της Επικρατείας, δεν με εξέπληξε. Προφανώς, δεν με εξέπληξε ούτε η αντιποίηση αρχής που επεχείρησε ο συγκυβερνήτης Καμμένος στην περίπτωση του ισοβίτη, λίγες ημέρες πιο πριν. Η απάντηση των δικαστών αλλά, κυρίως, οι αποφάσεις τους δεν με εξέπληξαν ούτε αυτές.

γράφει ο Δρ. Παναγιώτης Καρκατσούλης.


Πέρασαν και τα πρόσθετα μέτρα από τους 153 της κυβερνητικής πλειοψηφίας. Μ΄έναν ακόμη βιασμό του Συντάγματος: Με άσχετες τροπολογίες σε νομοσχέδιο (για την αλιεία, αυτή τη φορά). Πολλοί από την αντιπολίτευση λένε ότι οι 153 είναι «μπετόν», γιατί τους ενώνει η καρέκλα και ο φόβος της απώλειάς της. Λένε επίσης ότι οι 153 δεν θα διστάσουν να ψηφίσουν οτιδήποτε. Και ύστερα απ' αυτές τις διαπιστωτικές κρίσεις ακολουθεί σιωπή. Κάπου κάπου η αντιπολίτευση τους καταγγέλλει για καθεστωτικές λογικές/πρακτικές και ενίοτε αποχωρεί από την κοινοβουλευτική διαδικασία.

γράφει ο Δρ. Παναγιώτης Καρκατσούλης.

Η εικόνα της Ελλάδας ως αποτυχημένου κράτους εδραιώνεται. Ψηφίδες που συνθέτουν την εικόνα αυτή προσφέρονται από την κοινωνία μας αφειδώς: από τους εγχώριους Ταλιμπάν που επιχείρησαν να δολοφονήσουν τον πρώην πρωθυπουργό στο κέντρο της Αθήνας, το οποίο λεηλατούν μέρα παρά μέρα, μέχρι τη ρεμβάζουσα κυβερνητική πλειοψηφία που λαφυραγωγεί το κράτος, παραβιάζοντας κατ' εξακολούθηση το Σύνταγμα, η Ελλάδα δείχνει, ολοένα και περισσότερο, ότι είναι μια χώρα με εγγενές πρόβλημα διακυβέρνησης.

Παρασκευή, 09 Ιούνιος 2017 20:24

Πατριωτικό είναι το μη πελατειακό

γράφει ο Δρ. Παναγιώτης Καρκατσούλης.

Οι περισσότεροι δημοσιολογούντες προεξοφλούν ότι τα δυσβάστακτα μέτρα θα οδηγήσουν σε κατάρρευση της ελληνικής κοινωνίας και οικονομίας. Ο υπουργός των Οικονομικών μας διαβεβαιώνει ότι τα αντίμετρα, των οποίων την πατρότητα διεκδικεί, θα το αποτρέψουν. Οι εμμονικοί υπουργοί Πολιτισμού, Περιβάλλοντος, Υγείας προσπαθούν να αποτρέψουν κάθε επένδυση, να πνίξουν κάθε παραγωγική ικμάδα. Από δίπλα, τα κομματικά ζόμπι απομυζούν ό,τι έχει απομείνει από θέση μετακλητού, μέλους ΔΣ νομικού προσώπου ή αμειβόμενης επιτροπής. Μια αποδεδειγμένα άχρηστη και επικίνδυνη κυβέρνηση, υποστηριζόμενη από ένα μεταλλαγμένο κόμμα κι έναν αδίστακτο καιροσκόπο ως κυβερνητικό εταίρο, είναι ό,τι χειρότερο μπορεί να συμβεί σε μια χώρα που προσδοκά ως σανίδα σωτηρίας την ανασυγκρότηση μέσα από τις στάχτες της.

Σάββατο, 03 Ιούνιος 2017 08:21

Ρουσφετομηχανές 156 ίππων

γράφει ο Δρ. Παναγιώτης Καρκατσούλης.

Μπορεί στη διαπραγμάτευση να μην κατάλαβαν ακριβώς τι παιζόταν, μπορεί και στο Eurogroup να άργησαν να καταλάβουν την παγίδα του Σόιμπλε, μπορεί να ζουν ένα δράμα τώρα που έχουν μαζευτεί τόσες γραβάτες και δεν μπορούν να διαλέξουν, μπορεί, γενικά να είναι βραδύνοες και ανίκανοι στην άσκηση της διακυβέρνησης. Σ’ ένα πράγμα όμως σκίζουν: Όταν πρόκειται να κάνουν ρουσφέτια -για την ακρίβεια να εφεύρουν μηχανές/πολλαπλασιαστές ρουσφετιών- εκεί είναι, απλώς, αχτύπητοι.

Τετάρτη, 24 Μάιος 2017 08:06

Χώρα επί ξυρού ακμής

γράφει ο Δρ. Παναγιώτης Καρκατσούλης.

H κομματική αντιπαράθεση περί των μέτρων/αντιμέτρων μιας ακόμη συμφωνίας που διατηρεί την Ελλάδα ζωντανή - αλλά στην εντατική και με τον αναπνευστήρα - επιτείνει τη διάχυτη στην κοινωνία απογοήτευση και παρά τους παιανισμούς του μνημονιακότερου των μνημονιακών πρωθυπουργών κ. Τσίπρα, δεν προοιωνίζεται την έξοδό μας από τη μιζέρια. Χωρίς ίχνος μεταρρυθμιστικών προτάσεων και σχεδίων, η χώρα παραμένει μετέωρη.

Κυριακή, 14 Μάιος 2017 09:04

Ελληνικότητα

γράφει ο Δρ. Παναγιώτης Καρκατσούλης.

Η συζήτηση περί μιας (γαλλικής) ταυτότητας ως μέσου αντίστασης στην παγκοσμιοποίηση δεν προκαλεί αντίστοιχους προβληματισμούς στην Ελλάδα. Είτε διότι δεν μας αφορά, αφού εμείς (αριστεροί - προοδευτικοί) δεν πιστεύουμε σε μια εθνική αλλά σε μια διεθνοποιημένη ταυτότητα, είτε διότι η δική μας ταυτότητα (δεξιοί - συντηρητικοί) παραμένει αναλλοίωτη ανά τους αιώνες. Η ελληνική ταυτότητα φαίνεται να συμπιέζεται μεταξύ μιας εθνοαρχαϊκής και μιας διεθνιστικής κατανόησής της. Αμφότερες έχουν έναν αντικοινωνικό χαρακτήρα, αφού η μεν πρώτη εξιδανικεύει μια κοινωνική συνθήκη, τις μεταβολές της οποίας δεν μπορεί/θέλει να παρακολουθεί σε βάθος χρόνου, ενώ η δεύτερη, που δεν ορίζεται ως προς το περιεχόμενό της επαρκώς, απαξιώνει την ελληνικότητα και τα σύμβολά της.

γράφει ο Δρ. Παναγιώτης Καρκατσούλης.

Στη συζήτηση του νομοσχεδίου για τον εξωδικαστικό συμβιβασμό αποκαλύφθηκε ότι η ηλεκτρονική υποδομή, που είναι απαραίτητη προκειμένου να λειτουργήσει η προβλεπόμενη διαδικασία, δεν είναι έτοιμη και ο χρόνος που θα παραδοθεί δεν μπορεί να προσδιοριστεί. Μέχρι τότε, εννοείται, ότι οι μεγαλο-μπαταχτσήδες θα μπορούν να συνεχίσουν να πίνουν τη σαμπάνια τους εις υγείαν των κορόιδων. Το ίδιο ακριβώς επαναλήφθηκε με το νόμο για την αδειοδότηση των επιχειρήσεων. Στις διατάξεις του, στις οποίες συναίνεσε και η αντιπολίτευση, προβλεπόταν η δημιουργία ενός portal μέσα από το οποίο να μπορεί κανείς να ολοκληρώνει τις αναγκαίες διοικητικές διαδικασίες. Ο κόμβος δεν έχει γίνει και, σήμερα, οι διαδικασίες ακολουθούν την πεπατημένη (της συναλλαγής και του ρουσφετιού). Για τις προμήθειες ισχύουν τα ίδια, για την «δεξαμενή στελεχών» του Δημοσίου από την οποία θα επιλέγονταν οι προϊστάμενοι, τα ίδια.

Σάββατο, 22 Απρίλιος 2017 08:56

Πολυνομία και ανομία

γράφει ο Δρ. Παναγιώτης Καρκατσούλης.

Η έξαρση της εγκληματικότητας το τελευταίο διάστημα οφείλεται, εν πολλοίς, σ' έναν απίθανο νόμο (Ν.4416/2016), εμπνευστής του οποίου ήταν ένας δικαιωματιστής υπουργός. Με τον συγκεκριμένο νόμο χορηγήθηκε ευρύτατης έκτασης αναστολή σε βαρυποινίτες με την αιτιολογία των κακών συνθηκών διαβίωσής τους στις φυλακές. Χαρακτηριστικό όλων όσοι ομνύουν στον ατομικιστικό δικαιωματισμό είναι η περιφρόνηση και απαξία του κοινωνικού συνόλου και των δικαιωμάτων του όπως κατοχυρώνονται μέσω των κανόνων δικαίου. Να σημειωθεί ότι οι ιδεοληπτικοί της εθνολαϊκιστικής κυβέρνησης περιφρονούν τους κανόνες δικαίου και τους φορείς παραγωγής τους, ιδίως δε το Κοινοβούλιο. Μάλιστα, ξεπέρασαν και τη χειρότερη στιγμή της ελληνικής νομοθέτησης από τη Μεταπολίτευση και εντεύθεν, που ήταν το «βρώμικο 1989». Τότε, η κατά τα προσχήματα «οικουμενική» κυβέρνηση κατάφερε να φέρει στη Βουλή και να ψηφίσει 43 νόμους (κάκιστης ποιότητας). Εκείνο το χαμηλό ξεπέρασε, όμως, το 2015 ο κυβερνών αριστεροδεξιός συνασπισμός, αφού παρήγαγε εν συνόλω 36 νόμους, εκ των οποίων 3 ήταν Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου και 7 κυρώσεις συμφωνιών με άλλες χώρες.

γράφει ο Δρ. Παναγιώτης Καρκατσούλης.

 

Μια ακόμη αξιολόγηση που δεν κλείνει. Μια αξιολόγηση που είναι «στο τσακ» να κλείσει. Μια αξιολόγηση που θα κλείσει ως περήφανη νίκη ή ιταμή ήττα του κ. Τσίπρα. Ο (πολιτικός) χορός γύρω από την αξιολόγηση καλά κρατεί. Η επικέντρωση στα δυό-τρία ζητήματα της αξιολόγησης που μένουν άλυτα χειραγωγεί την κοινή γνώμη. Είναι μια βολική στρατηγική για όλους. Με μια αίσια έκβαση, η κυβέρνηση θα μπορεί να ισχυρίζεται ότι κατάφερε να μεταπείσει τους «τοκογλύφους δανειστές». Οι δανειστές θα μπορέσουν κι αυτοί να δείξουν την πυγμή τους απέναντι στους μη-προτεστάντες νοτιοευρωπαίους και να καθησυχάσουν τα εκλογικά τους ακροατήρια. Και τα προβλήματα; Εννοώ, τα δικά μας προβλήματα: Ο πελατειασμός, η διαφθορά, η ανομία, η αναξιοκρατία; Αυτά που αποτελούν την αιτία κι όχι το αποτέλεσμα της έλλειψης ανταγωνιστικότητας της οικονομίας μας, της πολυνομίας/κακονομίας/στρεψονομίας, της καθυστέρησης της δικαιοσύνης, των ανάπηρων θεσμών και της εύθραυστης δημοκρατίας μας; Αυτά θα τα έχει αντιμετωπίσει η αξιολόγηση; Τυπικά, ναι, κάποια εξ αυτών, ουσιαστικά όχι.

γράφει ο Δρ. Παναγιώτης Καρκατσούλης.


Επτά χρόνια μετά την είσοδο της Ελλάδας στο σπιράλ της πρωτοφανούς κρίσης, όλο και περισσότεροι Έλληνες καταλαβαίνουν ότι ένας σημαντικός παράγοντας που συνέβαλε στη δημιουργία της ήταν η κακή διαχείριση (των δημόσιων οικονομικών) του κράτους. Ειδικότερα, τα ελλείμματα είχαν μια σημαντική συμβολή σ’ αυτό, αφού τα συνακόλουθα χρέη που δημιουργούνταν για την κάλυψή τους, οδήγησαν στην κρίση δανεισμού και τα συμπαρομαρτούντα μνημόνια. Για κάποιον που διέθετε κοινή λογική ήταν προφανές ότι ένα έλλειμμα εδημιουργείτο κάθε φορά που δεν μπορούσαμε να εκτιμήσουμε μια δαπάνη –κι’ αυτή, κατά το κοινώς λεγόμενο, ξέφευγε. Όταν, για παράδειγμα, δημιουργούσαμε πολύ περισσότερες θέσεις, απ’ όσες χρειαζόμασταν (και που ο προϋπολογισμός μπορούσε να υποστηρίξει) στο δημόσιο, προκειμένου να καλυφθούν πελατειακές ανάγκες, το κόστος μισθοδοσίας ανέβαινε υπερβολικά. Μαζί με την έλλειψη οργάνωσης, τις επικαλύψεις, την ανυπαρξία δικτυώσεων και συνεργειών, το κόστος λειτουργίας εκτινασσόταν και η έλευση των ελλειμμάτων ήταν προεξοφλημένη.

γράφει ο Δρ. Παναγιώτης Καρκατσούλης.

Με το γνωστό, άθλιο στυλ συριζαϊκής νομοθέτησης, δηλαδή, με μια ακόμη εκπρόθεσμη τροπολογία, η κυβέρνηση παρουσίασε μια νέα δομή υγείας, τις «Τοπικές Ομάδες Υγείας» (ΤΟΜΥ). Σκοπός των ΤΟΜΥ είναι η «αναβάθμιση και διεύρυνση του έργου που προσφέρουν οι δημόσιες δομές παροχής υπηρεσιών πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας του Π.Ε.Δ.Υ. και οι αποκεντρωμένες μονάδες τους».

γράφει ο Δρ. Παναγιώτης Καρκατσούλης.

Για το ρουσφέτι, το νόημά του, τις πολιτισμικές καταβολές και τις μορφές εμφάνισής του, διαχρονικά, στην ευρύτερη περιοχή μας έχουν γραφτεί πολλά. Παρ’ ημίν, το φαινόμενο έχει αναλυθεί, ιδίως, ως προς τις επιπτώσεις του στην μορφή και τη λειτουργία των πολιτικών κομμάτων.

γράφει ο Δρ. Παναγιώτης Καρκατσούλης.

Την μετα-μνημονιακή ρουσφετολογική πρακτική να προσλάμβάνει το ελληνικό κράτος υπαλλήλους με έμμεσο τρόπο (δηλαδή, μέσω των κοινοτικών προγραμμάτων) την είχαμε επισημάνει πολλάκις και από μακρού χρόνου. Έτσι, τώρα, που εμφανίσθηκε η ναυαρχίδα των 24.251 θέσεων πλήρους απασχόλησης σε προγράμματα κοινωνικής εργασίας (!), οι κυβερνώντες πρέπει να νοιώθουν μεγάλη ανακούφιση. Θα έχουν, επιτέλους, «κάτι συγκεκριμένο» να δώσουν στις ορδές των ανέργων και των υπο-απασχολούμενων του ιδιωτικού τομέα. Κάτι, που με τις «δικές τους ενέργειες», πάντα, θα βελτιώσει τη ζωή τους, αφού από την ανασφάλεια του καθημερινού αγώνα θα τους μεταφέρει στο ασφαλές λιμάνι του δημόσιου τομέα. Εννοείται, ότι αυτή η κυβερνητική γαλαντομία θα πρέπει να επιστραφεί απ’ όσους θα ευεργετηθούν με την ψήφο τους. Σ’ αυτό ελπίζουν και γι’ αυτό το κάνουν. Εννοείται ότι η «πλήρης απασχόληση» θα υφίσταται μέχρι να τελειώσουν τα λεφτά του προγράμματος. Όταν οι ίδιοι άνθρωποι που τώρα σπεύδουν να κάνουν αιτήσεις, θα ξαναβρεθούν χωρίς δουλειά, θα διαθέτουν ένα επιπλέον «προσόν»: Θα έχουν εκπαιδευτεί στη «συμβουλευτική» (sic!) και σε μερικές αντίστοιχες δεξιότητες κι έτσι- υποτίθεται- ότι θα μπορέσουν να βρουν μια κανονική θέση εργασίας! Η κοροϊδία των προγραμμάτων κατάρτισης με σκοπό την απασχόληση έχει επισημανθεί από πολλούς και πολλές φορές. Ωστόσο, η μυωπική κοινοτική γραφειοκρατία δεν καταλαβαίνει τίποτα. Τα προγράμματα συνεχίζονται οδηγώντας στην κατασπατάληση πολύτιμων πόρων: Αντί, δηλαδή, να δημιουργήσουμε μ’ αυτούς κάποιες- έστω λίγες- σταθερές θέσεις εργασίας, δημιουργούμε μια σειρά «υποσχετικών» για εργασία.

γράφει ο Δρ. Παναγιώτης Καρκατσούλης.

Δεν ξέρω αν το προσέξατε αλλά, πάντως, η κυβέρνηση εξήγγειλε, δια της κ. Αντωνοπούλου, ένα νέο πρόγραμμα προσλήψεων στο δημόσιο: Θα αφορά ανθρώπους 55-67 ετών και θα προβλέπει την δωδεκάμηνη απασχόληση στο δημόσιο, η οποία θα μπορεί να ανανεωθεί για έναν ακόμη χρόνο. Είναι εκείνες οι προσλήψεις που «δεν-είναι-προσλήψεις». Είναι «κάτι-σαν-προσλήψεις», καταλάβατε;

γράφει ο Δρ. Παναγιώτης Καρκατσούλης.

Ένα από τα θέματα που κατά τη συζήτηση του προϋπολογισμού δεν φωτίστηκε επαρκώς (και δεν είθισται, διαχρονικά, να φωτίζεται) είναι η ποιότητα της πολιτικής εν σχέσει προς την διοίκηση των δημοσίων δαπανών. Οι πατέρες του έθνους, στη συντριπτική τους πλειοψηφία, αφήνουν τις συζητήσεις τόσο για την πολιτική όσο και για τους φορείς άσκησής της εκτός του πεδίου των ενδιαφερόντων τους. Η πολιτική εξαντλείται, συνήθως, σε άλλα «μείζονα» ζητήματα, όπως είναι οι προσωπικές αντιπαραθέσεις και οι αλληλοκατηγορίες επίρριψης ευθυνών. Αυτό το μοντέλο πολιτικού διαλόγου έχει το πλεονέκτημα ότι αποπροσανατολίζει την δημόσια συζήτηση από τα ουσιώδη κι έτσι διαλανθάνουν της κριτικής τόσο οι κρατούντες όσο και οι προηγούμενοι που είχαν την ευθύνη της διακυβέρνησης. Σε μια τέτοια αντιπαράθεση που κυριαρχεί η παρα-πολιτική, ανθεί ο λαϊκισμός και η διαχείριση συμβόλων.Zx

γράφει ο Δρ. Παναγιώτης Καρκατσούλης.

Η συζήτηση για τον προϋπολογισμό εξαντλείται στην εργαλειακή του διάσταση, στο κατά πόσον, δηλαδή, αυτός μπορεί ή δεν μπορεί να ενισχύσει την έρευνα, την πρόνοια ή, έστω, το εισόδημα των δημοσίων υπαλλήλων. Η αίσθησή μου είναι ότι αποφεύγουμε να παραδεχτούμε ότι ο ελληνικός προϋπολογισμός είναι ένα άλλοθι, ένα φύλλο συκής ενός φαινομενικά δυτικού κράτους με δήθεν ορθολογικούς δρώντες. Ιδού, γιατί:

Τετάρτη, 23 Νοέμβριος 2016 22:55

Η σπέκουλα με το χρέος

γράφει ο Δρ. Παναγιώτης Καρκατσούλης.

Το δημόσιο χρέος της χώρας αποτελεί ένα πολύ σημαντικό πρόβλημα γύρω από το οποίο πρέπει να υπάρξει σοβαρότητα και, φρονώ, εθνική συναίνεση, αφού οιαδήποτε λύση δεν μπορεί παρά να εκτείνεται σε βάθος χρόνου. Αντί γι’ αυτό παρακολουθούμε να εξελίσσεται μια, άνευ προηγουμένου, σπέκουλα με το χρέος. Σ’ αυτήν πρωταγωνιστεί- ποιός άλλος;- ο κ. Τσίπρας υποστηριζόμενος από τους λοιπούς καμμένους. Τόσο οι εκπρόσωποι της κυβέρνησης όσο και οι βουλευτές του κυβερνώντος συνασπισμού επαναλαμβάνουν, όπου βρεθούν κι όπου σταθούν, ότι επιδιώκουν να πάρουν «μια ρύθμιση» για το χρέος. Έτσι αφήνουν να πλανώνται στο μυαλό του ακροατή ποικίλα ενδεχόμενα: Από την διαγραφή όλου ή του μεγαλύτερου μέρους του - κατά την αλήστου μνήμης Ζωή- «επαχθούς και επονείδιστου» χρέους μέχρι την επαν-επιβεβαίωση των συμπεφωνημένων στο τρίτο μνημόνιο εμπνεύσεως αυτών των ιδίων.Το θέμα παραμένει σκόπιμα ασαφές και αιωρούμενο, προκειμένου οι κυβερνητικοί να μπορούν να καλυφθούν πίσω από οιαδήποτε εξέλιξη: Από την εφαρμογή της συμφωνημένης λύσης μέχρι την απόσπαση μιας ακόμη υποσχετικής για ρύθμιση (εάν δεν ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις που έχουν αναλάβει).

γράφει ο Δρ. Παναγιώτης Καρκατσούλης.


Αν υπάρχει περίπτωση η ατάκα του Γκυ Φέρχοφσταντ «λάθος Ευρώπη, λάθος μνημόνιο, λάθος κυβέρνηση» να έχει πεδίο εφαρμογής, τότε η τάλαινα ελληνική δημόσια διοίκηση αποτελεί το πιο πρόσφορο. Προσέξτε: Μια εφημερίδα ανακοινώνει ότι, σύμφωνα με το ρεπορτάζ της, επίκεινται απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων. Η καλή εφημερίδα σκέφτηκε ότι σε χαλεπούς καιρούς για τις πωλήσεις, ένας τίτλος που «πουλάει» μπορεί να βοηθήσει. Και το θέμα των απολύσεων πουλάει, σίγουρα. Από την άλλη, η αρμόδια Υπουργός ανακοίνωσε ότι οι απολύσεις δεν συμπεριλαμβάνονται στις εκκρεμότητες της δεύτερης αξιολόγησης και, ως εκ τούτου, το δημοσίευμα είναι ανυπόστατο. Άλλο, συναφές: Από παντού ακούγεται ότι επίκειται «τέταρτο μνημόνιο». Ο Υπουργός Επκρατείας κ. Φλαμπουράρης μας διαβεβαιώνει ότι τέταρτο μνημόνιο δεν θα υπάρξει, γιατί, κατά τον θυμόσοφο γέροντα, «μνημόνιο σημαίνει μέτρα». Προφανώς η παραχώρηση της δημόσιας περιουσίας ή η επιτροπεία, ειδική ή γενική, δεν είναι μνημόνιο, άρα, τι χρείαν έχομεν μαρτύρων; Οι όποιες εκδουλεύσεις του εθνικολαϊκιστικού μορφώματος έναντι των δανειστών έχουν προκαταβολικά συγχωρηθεί.

γράφει ο Δρ. Παναγιώτης Καρκατσούλης.

Στην καλή νομοθέτηση έχουμε αφιερώσει πολλά κείμενα, σχόλια και παρεμβάσεις. Η πάλαι ποτέ «νομοθετική τεχνική» και «νομοθετική θεωρία», εμπλουτισμένη με αντιδάνεια από την οικονομία, την ψυχολογία και τις λοιπές κοινωνικές επιστήμες, αποτελεί, σήμερα, έναν από τους πιο εύρωστους τομείς διεπιστημονκής έρευνας και γνώσης όπως και μια κεντρική διοικητική πρακτική.

γράφειο Δρ. Παναγιώτης Καρκατσούλης.

Για δεκαετίες ολόκληρες, το να βολέψουμε στο δημόσιο μερικούς «δικούς μας» θεωρείται η φυσική τάξη των πραγμάτων. Σύμφωνα μ’ αυτή την λογική, όποιος έρχεται στα πράγματα (οφείλει να) βολεύει τα δικά του παιδιά. Μάλιστα, το βόλεμα θεωρείται ότι αποτελεί τον κύριο νομιμοποιητικό λόγο ύπαρξης του δημοσίου από πολλούς συνέλληνες. Γι’ αυτό και ο εκσυγχρονισμός του δημοσίου δεν αποτέλεσε ποτέ σημαντική προτεραιότητα στις κυβερνητικές πρακτικές. Το ρωμαλέο πελατειακό σύστημα επεχείρησε να ανακόψει ο εμβληματικός νόμος Πεπονή (Νόμος 2190/94). Προφανώς και δεν κατάφερε να το κάμψει, αν και δημιούργησε την βεβαιότητα σε μια σημαντική μερίδα των παραγωγικών Ελλήνων ότι το ρουσφέτι μπορεί να ελεγχθεί. Σήμερα, παρά την απώλεια της αρχικής του ισχύος, το ΑΣΕΠ εξακολουθεί να αποτελεί σανίδα της αντικειμενικότητας (ενίοτε και της αξιοκρατίας) για το δημόσιο. Μετά βεβαιότητας, πάντως, το εγχείρημα του ν. 2190/94 ήταν μια από τις ελάχιστες ανορθογραφίες του βαλκανικού σκηνικού του ελληνικού δημοσίου.

γράφει ο Δρ. Παναγιώτης Καρκατσούλης.

Το να κυβερνάς στην Ελλάδα του 2016 διατρανώνοντας την αριστεροσύνη σου και να μην ξέρεις εάν τα δημόσια νομικά πρόσωπα εντάσσονται και υπό ποιους όρους στους φορείς γενικής κυβέρνησης, άντε, να συγχωρηθεί. Στο κάτω κάτω υπάρχει κι ο Γεωργίου, οπότε μπορείς να ψαρεύεις στα θολά νερά του αριστεροδέξιου λαϊκισμού. Το να έρχεσαι, όμως, επίσημα στη Βουλή και να παραδέχεσαι ότι δεν ξέρεις ούτε πόσα είναι τα νομικά πρόσωπα ούτε τι επιχορηγήσεις δίνεις, κάθε άλλο παρά αριστεροσύνη δείχνει. Αντίθετα, δείχνει τεράστια κοινωνική αναλγησία όταν την ίδια στιγμή μπορεί να βρεις και να πετσοκόψεις όλες τις συντάξεις που είναι πάνω από 660 ευρώ.

γράφει ο Δρ. Παναγιώτης Καρκατσούλης.


Όταν ο Σάκης Πεπονής ανακοίνωνε στα στελέχη του υπουργείου Εσωτερικών ότι πρόκειται να κάνει ένα νόμο που θα σταμάταγε το ρουσφέτι στην Ελλάδα, ένα πνιχτό γέλιο ξέφυγε από τα χείλη και των πλέον comme-il-faut διευθυντών του. Όταν ο Σταύρος Μπένος ανακοίνωνε στους Δημάρχους και τους Περιφερειάρχες ότι θα εγκαθιστούσε ένα σύστημα απ’ ευθείας επικοινωνίας του πολίτη με τη διοίκηση, ώστε να «κινείται ο φάκελος και όχι ο πολίτης» προκάλεσε, κατά την γλαφυρή περιγραφή ενός εκ των παρευρισκομένων, την ίδια εντύπωση με την πτώση μετεωρίτη στο κέντρο της αίθουσας. Ουδείς πίστεψε ότι αυτό θα μπορούσε να γίνει- και μάλιστα, στο διάστημα θητείας ενός υπουργού (που στην Ελλάδα η θητεία του δεν ξεπερνάει τους 18 μήνες).

γράφει ο Δρ. Παναγιώτης Καρκατσούλης.


Ξεκινώντας την καμπάνια «Δουλεύεις. Πληρώνεσαι;» στο Ποτάμι, είχαμε καταλήξει σε κάποιες πρακτικές προτάσεις για την αντιμετώπιση του προβλήματος. Κοινό χαρακτηριστικό των προτάσεων-λύσεων του προβλήματος που απασχολεί πάνω από ένα εκατομμύριο συμπολίτες μας, των οποίων η μισθοδοσία καθυστερεί από 3-9 μήνες, είναι ότι είναι εφαρμόσιμες άμεσα, ΤΩΡΑ.

 

γράφει ο Δρ. Παναγιώτης Καρκατσούλης.

Σε μια χώρα που η κυβέρνησή της- ανεξάρτητα με ποιο εκλογικό σύστημα έχει εκλεγεί- βυσσοδομεί εναντίον των πυρηνικών αξιών της χρηστής διακυβέρνησης, κανένα εκλογικό σύστημα δεν μπορεί να αναστρέψει την έκπτωσή της.

γράφει ο Δρ. Παναγιώτης Καρκατσούλης.

Πριν από λίγες ημέρες, στις 9 Ιουνίου, δόθηκε στη δημοσιότητα η πρόταση του Γενικού Εισαγγελέα του Eυρωπαϊκού Δικαστηρίου Nils Wahl, σύμφωνα με την οποία η Ελλάδα οφείλει να προσαρμοστεί στην κοινή ευρωπαϊκή πολιτική που αφορά τις ομαδικές απολύσεις. Η πρόταση διατυπώθηκε μετά από ερώτημα που υπέβαλε το ελληνικό Συμβούλιο της Επικρατείας περί της συμβατότητας της ελληνικής νομοθεσίας, αφ’ ενός με την οδηγία 98/59/ΕΚ και, αφ’ ετέρου, με τις διατάξεις της Συνθήκης περί της ελεύθερης εγκαταστάσης και κυκλοφορίας των κεφαλαίων (αρθρ. 49 και 63 ΣΛΕΕ). Ο λόγος που οδήγησε το ΣτΕ στη διατύπωση του ερωτήματος ήταν η άρνηση των ελληνικών αρχών να επιτρέψουν στην προσφεύγουσα της κύριας δίκης, την εταιρεία παραγωγής τσιμέντου ΑΓΕΤ-ΗΡΑΚΛΗΣ, θυγατρική της LafargeHolcim Ltd, να προβεί σε ομαδικές απολύσεις. Η ΑΓΕΤ-ΗΡΑΚΛΗΣ αποφάσισε να κλείσει το εργοστάσιό της στην Χαλκίδα λόγω συρρίκνωσης του κύκλου εργασιών της. Για την αντιμετώπιση των απολύσεων που θα προκαλούσε το κλείσιμο του εργοστασίου στην Χαλκίδα, η εταιρεία κάλεσε σε διαβούλευση το σωματείο των εργαζομένων.

γράφει ο Δρ. Παναγιώτης Καρκατσούλης.

 

Το Ποτάμι έχει ξεκινήσει μια καμπάνια σ’ όλη τη χώρα με σκοπό να πληροφορήσει τους πολίτες για την πρότασή του για την περιστολή των δημοσίων δαπανών.Είμαστε απολύτως πεπεισμένοι ότι η πρόταση αυτή μπορεί να αποτελέσει ένα ρεαλιστικό αντίβαρο στην πολιτική της υπερ-φορολόγησης που έχει επιλέξει η συγκυβέρνηση Τσίπρα-Καμμένου. Η πολιτική της υπέρμετρης φορολόγησης οδηγεί σε απελπισία όσους μικρο-μεσαίους επιχειρηματίες εξακολουθούν να προσπαθούν να επιβιώσουν σε μια αγορά που βρίσκεται στην εντατική και στη φτωχοποίηση μεγάλα στρώματα του πληθυσμού, τα οποία ήταν ήδη σε κρίσιμη οικονομική κατάσταση, έχοντας πληγεί από τα προηγούμενα μνημόνια.

γράφει ο Δρ. Παναγιώτης Καρκατσούλης.

Ζούμε ένα κρεσέντο ψεύδους. Τα πολιτικά επιχειρήματα, ο ορθός λόγος, ο κοινός νους, όλα αυτά έχουν θυσιαστεί στην ακατάσχετη ψευδολογία του κ. Τσίπρα και της κυβέρνησής του. Όλες οι κυβερνήσεις ψεύδονται - και οι ελληνικές, αποδεδειγμένα, περισσότερο από άλλες. Δεν μας απασχολεί, όμως εδώ, η λειτουργία του ψεύδους στην αλίευση ψήφων και την διεύρυνση της επιρροής των κομμάτων και των πολιτικών. Μας απασχολούν πρακτικές διέξοδοι που θα επιτρέψουν στους Έλληνες πολίτες να συνειδητοποιήσουν τον βαθμό του ψεύδους της αριστεροδεξιάς συγκυβέρνησης, να αμυνθούν έναντι των διαβρωτικών ικανοτήτων του στη συνείδησή τους και να μπορέσουν να υπεραμυνθούν της αντικειμενικής πραγματικότητας.

γράφει ο Δρ. Παναγιώτης Καρκατσούλης.

Στις 16/2 δημοσιεύθηκε μια σημαντική έκθεση από έναν ευρωπαϊκό οργανισμό. Πρόκειται για την έκθεση του Ευρωπαϊκού Ελεγκτικού Συνεδρίου που αφορά την αξιολόγηση της τεχνικής βοήθειας που παρασχέθηκε στην Ελλάδα στο πλαίσιο των δύο μνημονίων.

Ως τεχνική βοήθεια ορίζεται η υποστήριξη (υπό την μορφή συμβουλών και έργων) που μας δόθηκε, προκειμένου να προωθηθούν οι μεταρρυθμίσεις στη χώρα μας. Φορέας παροχής της βοήθειας αυτής ήταν μια Ομάδα Διοίκησης Έργου (ΟΔΕ) που έγινε περισσότερο γνωστή ως Task Force και, απ’ αυτή την ομάδα, ακόμη πιο γνωστός στο ευρύ κοινό ήταν ο επικεφαλής της κ. Reichenbach.

του Δρ. Παναγιώτη Καρκατσούλη.

Σε πρόσφατη συνέντευξή του, ο Σταύρος Θεοδωράκης ανέφερε ότι το κεντρικό πρόβλημα της χώρας είναι το πελατειακό κράτος. Ο δημοσιογράφος Βασίλης Λυριντζής σχολίασε ότι, στην καλύτερη περίπτωση, αυτό να είναι ένα από τα προβλήματα της χώρας. Τα μεγάλα προβλήματα, όπως είπε, είναι η ανεργία, το ασφαλιστικό και η φορολογία. Έτσι είναι, όμως; Είναι το πελατειακό κράτος ένα από τα προβλήματα της χώρας ή το απόλυτο πρόβλημα; Όσοι υποστηρίζουν ότι το πελατειακό κράτος δεν είναι τίποτα περισσότερο παρά ένα από τα- μεγάλα, έστω- προβλήματα της χώρας κάνουν δύο λάθη: Tο πρώτο αφορά την σχέση της ποιότητας λειτουργίας του κράτους/των θεσμών με την οικονομία. Εκείνοι που εξακολουθούν να παραβλέπουν και να υποτιμούν τον ρόλο των εθνικών θεσμών στην οικονομική ανάπτυξη της χώρας, χρεώνοντας τα πάσης φύσεως προβλήματά μας στην κακή παγκοσμιοποίηση, διευκολύνουν, εν τέλει, την επιβολή εκείνων των πολιτικών στις οποίες υποτίθεται ότι αντιτίθενται. Η Ελλάδα δοκίμασε την οδυνηρή εμπειρία τέτοιων αντιλήψεων και χειρισμών στην πρώτη περίοδο διακυβέρνησης των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, όταν το κυβερνητικό επιτελείο και ειδικά, το οικονομικό, μπέρδευε τις επιθυμίες και τις προσωπικές νοητικές διαδρομές του με την εφαρμοσμένη πολιτική. Τις συνέπειες αυτής της σύγχυσης τις γνωρίζουμε όλοι και, πάντως, το τρίτο μνημόνιο έχει άμεση σχέση με τις επιλογές και τις πρακτικές αυτές.

του Δρ. Παναγιώτη Καρκατσούλη.

 

Ένας ακόμη προϋπολογισμός ψηφίστηκε. Με τα ίδια χαρακτηριστικά που είχαν οι προηγούμενοι: Προϋπολογισμοί- διαχειρστές της μιζέριας που απομένει μετά από μια φοροκαταιγίδα που έρχεται να σαρώσει ό,τι έχει απομείνει ως αποκούμπι στην δοκιμαζόμενη κοινωνία. Προϋπολογισμοί- morituri/ μελλοθάνατοι. Μετά από μια εβδομαδιαία συζήτηση επί παντός, καταλήξαμε να έχουμε έναν προϋπολογισμό προγραμμένο. Έναν προϋπολογισμό που δεν «βγαίνει» και που ο συμπληρωματικός του προεξοφλείται από τους ίδιους τους συντάκτες του. Πάνω απ’ όλα, όμως, αυτός ο προϋπολογισμός συνιστά ένα εξόχως αντι-αναπτυξιακό εργαλείο. Και, εν ταυτώ, ένα ακόμη ανάχωμα στις προσπάθειες των ολίγων σ’ αυτή τη χώρα να αντιμετωπίσουν το πελατειακό κράτος.

του Δρ. Παναγιώτη Καρκατσούλη.

Η Friedrich Naumann Stiftung ανέθεσε στον Αρίστο Δοξιάδη και τον Karl-Heinz Paqué την εκπόνηση μιας πρότασης για την ανάπτυξη στην Ελλάδα. Την παρουσίασαν στις 23 Νοεμβρίου: Συγκροτημένη, λιτή, σαφής. Τα εύσημα ανήκουν δικαιωματικά στους συγγραφείς της. Ανταποκρινόμενος στην ευγενική πρόσκλησή τους να σχολιάσω τα δέκα και ένα σημεία της πρότασης υπό την οπτική της διοικητικής επιστήμης (των διοικητικών μεταρρυθμίσεων, ειδικότερα) καταθέτω τις βασικές μου ιδέες, ελπίζοντας ότι θα έχουν μια προστιθέμενη αξία στο αρχικό κείμενο. Μια προκαταρκτική επισήμανση: Η δημόσια διοίκηση πρέπει να κατανοηθεί ως ένα σύστημα λήψης δεσμευτικών αποφάσεων στη βάση των κανόνων δικαίου. Υπό την έννοια αυτή, επηρεάζει καθοριστικά όλες τις δημόσιες πολιτικές, άρα και τις οικονομικές/αναπτυξιακές. Επομένως, οριζόντιες μεταρρυθμίσεις οι οποίες αφορούν την βελτίωση της νομοθετικής/κανονιστικής παραγωγής και των δημόσιων πολιτικών αποτελούν όχι μόνο αναγκαίο συμπλήρωμα αλλά και προαπαιτούμενο για την ευδοκίμησή τους.

του Δρ. Παναγιώτη Καρκατσούλη.

Με την υπόθεση Πανούση κάποιοι έκπληκτοι- μαζί με κάποιους άλλους «έκπληκτους»- ανακάλυψαν την ύπαρξη παρακράτους στο ελληνικό κράτος. Πιστοί στην παράδοση των, κατά Γραμματικάκη, «υποκριτικών εκπλήξεων», στελέχη του κυβερνώντος κόμματος άρχισαν να ξιφουλκούν κατά όσων υιοθετούν ή προβληματίζονται για ένα χρόνιο πρόβλημα του ελληνικού κράτους. Από συστάσεως τους, όμως, οι θεσμοί του ελληνικού κράτους διαγκωνίζονται με ισχυρές άτυπες/παρα-θεσμικές λειτουργίες και δράσεις. Ενίοτε, οι τελευταίες υποκατέστησαν τους θεσμούς και τις νομιμοποιημένες δομές άσκησης εξουσίας κι έτσι βιώσαμε δικτατορίες κι άλλα τραγικά και τερατώδη.

του Δρ. Παναγιώτη Καρκατσούλη.

Δυο πρόσφατα γεγονότα, η απομάκρυνση της Γενικής Γραμματέως Δημοσίων Εσόδων και η απροκάλυπτη παρέμβαση της κυβέρνησης στο Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης εν σχέσει με τις αδειοδοτήσεις των ΜΜΕ, επαναφέρουν στο προσκήνιο μια συζήτηση η οποία είχε περιοριστεί, στο παρελθόν, περισσότερο μεταξύ ειδικών και σχετίζεται με τα όρια της ανεξαρτησίας των ανεξάρτητων αρχών. Οι Ανεξάρτητες Αρχές αποτελούν την κατάληξη συστηματικών προσπαθειών που καταβλήθηκαν από τη διεθνή επιστημονική κοινότητα, τους διεθνείς οργανισμούς και πολλές εθνικές κυβερνήσεις, κατά τις τελευταίες δεκαετίες, προκειμένου να περιοριστεί η κρατική αυθαιρεσία, να αναπτυχθεί η οικονομία και να διευρυνθεί η δημοκρατία. Μπορεί κανείς να απαριθμήσει τρείς διακριτές στιγμές στην ανάπτυξη των Ανεξάρτητων Αρχών. Κατά την πιο πρόσφατη, την τρίτη, που ήδη μετρά μια εικοσαετία, περιορίστηκε η δικαιοδοσία της κεντρικής κυβέρνησης να νέμεται μονοπωλιακά περιοχές της οικονομίας που σχετίζονται, ιδίως, με εκμετάλλευση φυσικών πόρων. Η περίοδος αυτή χαρακτηρίζεται από μεταρρυθμίσεις που καταργούν τον μονοπωλιακό ρόλο του κράτους και επιχειρούν ευρύτατες απο-ρυθμίσεις και ιδιωτικοποιήσεις στην ενέργεια, τις τηλεπικοινωνίες, τις μεταφορές, κλπ. Στη θέση της κεντρικής κυβέρνησης υπεισήλθαν οι Ανεξάρτητες Αρχές. Η δικαιοδοσία τους περιλαμβάνει, ιδίως, τις αδειοδοτήσεις και την διασφάλιση της εφαρμογής των κανόνων με την τήρηση της αρχή της ισότητας για τους συμμετέχοντες.

του Δρ. Παναγιώτη Καρκατσούλη.

Στο τρίτο μνημόνιο, τα θέματα της δημόσιας διοίκησης αποτελούν έναν από τους τέσσερις βασικούς πυλώνες των μεταρρυθμίσεων. Μαζί με τις αλλαγές στα φορολογικά, τα δημοσιονομικά και το ασφαλιστικό η μεταρρύθμιση της οργάνωσης και λειτουργίας της δημόσιας διοίκησης φαίνεται να αποτελεί πρόταγμα.Αυτή τη φορά, οι δανειστές δείχνουν να έχουν κάνει πρόοδο. Mια πιο λεπτομερής εξέταση, ωστόσο, θα μας δείξει ότι δράσεις διοικητικής μεταρρύθμισης υπήρχαν και στα προηγούμενα μνημόνια. Ασύνδετες και τυχαίες, εν πολλοίς, αλλά πάντως υπήρχαν. Επίσης για την αποκατάσταση της ιστορικής τάξης ουδέποτε οι ελληνικές κυβερνήσεις παρουσίασαν ένα ολοκληρωμένο σχέδιο μεταρρυθμίσεων. Οι μεταρρυθμίσεις, εν τέλει, δεν ήταν παρά αποσπασματικές, συχνά σε λάθος κατεύθυνση, δράσεις προτεινόμενες από τους δανειστές οι οποίες, σε κάθε περίπτωση, είχαν πενιχρότατα αποτελέσματα.

του Παναγιώτη Καρκατσούλη.

Ποιος μπορεί να αντιμετωπίσει σήμερα ζητήματα που έχουν να κάνουν με τον επαναπροσδιορισμό της «καθολικής υπηρεσίας» ή τα όρια αξιοποίησης του φυσικού πλούτου είτε τον μετασχηματισμό του δημοσίου από βαρίδι σε ατμομηχανή της ανάπτυξης ή την ποιοτική αναβάθμιση της πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας ή ακόμη την αξιοποίηση κοινοτικών πόρων εκατοντάδων εκατομμυρίων με τρόπους που ποτέ πριν δεν έχουμε δοκιμάσει; Οι (νυν) Υπουργοί του ΣΥΡΙΖΑ; Οι (πρώην) Υπουργοί της Νέας Δημοκρατίας; Μήπως οι (πρώην/νυν) εμπειρογνώμονες/ «εμπειρογνώμονες» της Τρόικα; Το ΟΧΙ προκύπτει αβίαστα –ακόμη κι απ’ αυτούς που θα ασχοληθούν, έστω και επιδερμικά, με τα πεπραγμένα ενός εκάστου εξ αυτών.

Να εξηγηθώ: Σέβομαι και τιμώ ακόμη και την προσπάθεια που καταβάλλει κάποιος σε μια θέση ευθύνης. Επιμένω, όμως, ότι η στιγμή, σήμερα, δεν προσφέρεται για να αξιολογήσουμε ακριβοδίκαια προθέσεις, σχέδια, επιθυμίες ή (και) τον ρόλο της ατυχίας. Τώρα μετράει μόνο το αποτέλεσμα. Μετά τις κραυγές, τους ανόητους αλαλαγμούς για επινίκεια που ποτέ δεν ήρθαν, τις κεκαλυμένες ή εκφρασμένες εκδικητικότητες, τώρα είναι η ώρα της εθνικής ανασυγκρότησης.

Το σχέδιο για την εθνική ανασυγκρότηση πρέπει να δημιουργηθεί στη βάση μιας εθνικής συνεννόησης. Η μεγάλη πλειοψηφία των Ελλήνων πολιτών δείχνει να είναι σταθερή στην υπόδειξή της προς το πολιτικό σύστημα να προχωρήσει σε μια ενότητα θέσεων/πράξεων για την αντιμετώπιση της πρωτοφανούς δυσχερούς θέσης της χώρας. Κανένας (πλην των κομματικών υπαλλήλων) δεν θέλει και δεν ενδιαφέρεται να θίξει την ιδεολογική καθαρότητα των πεποιθήσεων κανενός. Πιστεύω, όμως, ότι υπάρχει ικανός χώρος/χρόνος που επιτρέπουν την συνεργασία των πολιτικών δυνάμεων επί μιας σειράς κρίσιμων ζητημάτων, όπως αυτά που αναφέρονται στην εισαγωγή του παρόντος σημειώματος.

Η αναγκαιότητα της εθνικής προσπάθειας για την ανασυγκρότηση πρέπει να απασχολήσει, ιδιαίτερα, τον ΣΥΡΙΖΑ ως κόμμα της πλειοψηφίας. Αν υπάρχει κάποιο μάθημα που πρέπει να έχουν μάθει οι σύντροφοι του ΣΥΡΙΖΑ, αυτό πρέπει να είναι η μεγάλη απόσταση που μεσολαβεί από τις επιιθυμίες και τις ιδεολογίες μέχρι την πράξη. Για παράδειγμα: Η Ευρώπη, σίγουρα, πρέπει ν’ αλλάξει. Πλην, όμως, αυτό δεν μπορεί/πρέπει να γίνει με την καταστροφή της δικής μας χώρας. Επίσης, καλό είναι να μπορεί κάποιος να διαπραγματεύεται για τον προσφορότερο τρόπο κατοχύρωσης των δικαιωμάτων του εντός και εκτός της ευρωζώνης αλλά, σίγουρα, αυτό δεν μπορεί να επιτευχθεί «μπουκάροντας» στο νομισματοκοπείο ή χακάροντας τα ΑΦΜ των πολιτών.

Μέχρι στιγμής, ο ΣΥΡΙΖΑ δείχνει να μην μαθαίνει. Διακινούνται διάφορες ιδέες (όχι σχέδια) για «φυγή προς τα εμπρός» που δεν έχουν ως βάση τις μεταρρυθμίσεις αλλά τον εντυπωσιασμό.

Εκείνο το οποίο εμείς θεωρούμε ότι πρέπει να συγκροτήσει την ατζέντα των επόμενων μηνών είναι η σκληρή δουλειά όσων μπορούν και γνωρίζουν πως αποκαθίσταται η κυβερνησιμότητα: Με άμεσες συντονισμένες ενέργειες για την αποδόμηση του πελατειακού κράτους που μόνο αυτές μπορούν να διασφαλίσουν κοινωνική δικαιοσύνη κατά την εφαρμογή των επαχθών εισπρακτικών μέτρων και την προοπτική της ευημερίας. Στόχοι, ενέργειες και άνθρωποι υπάρχουν. Μένουν οι αποφάσεις.

 

του Παναγιώτη Καρκατσούλη.

Κάθε φορά που κάποιος κρατικός αξιωματούχος κάνει, εμπρόθετα ή μη, κακή χρήση του δημοσίου χρήματος, εμφανίζεται ένας ηθολογικού περιεχομένου αναστοχασμός με την επίκληση της standard έκφρασης «η γυναίκα του Καίσαρα....». Στην πρόσφατη περίπτωση της νέας επιτροπής που συγκρότησε η Πρόεδρος της Βουλής, στη θέση του Καίσαρα βρίσκεται η ίδια η ΠτΒ (υποθέτω ότι δεν υπάρχει αντίρρηση...) και στη θέση της γυναικός, η εξουσία (τι άλλο;). Η ΠτΒ εκμεταλλευόμενη την έλλειψη οιουδήποτε ελέγχου των δαπανών της Βουλής και ασκώντας το δικαίωμα που της δίνει ο –από κάθε άποψη ελλειμματικός και προβληματικός κανονισμός της Βουλής- αποφάσισε: Να πλαισιώσει τον εαυτό της με κάποιους συνεργάτες, αφήνοντας την πόρτα ανοιχτή, εν καιρώ, να προσθέσει κι άλλους. Οι συνεργάτες της θα αποζημιωθούν οικονομικά για την «υποστήριξή» τους στην ΠτΒ. Δεν ξέρουμε με τι ποσόν διότι, προφανώς, η εργασία τους δεν μπορεί να υπολογιστεί. Αν και η ίδια στο «έχοντας υπόψη» της απόφασής της, αναφέρει ότι η εργασία τους θα σχετίζεται με την υποστήριξη των ποικιλώνυμων επιτροπών που με περίσσεια φαντασία δημιούργησε (περί του «επονείδιστου» χρέους, περί των μνημονίων, της Ζήμενς, κοκ). Βεβαίως, στην αμήχανη παρατήρηση «μα αυτά τα θέματα που θα διερευνηθούν, έχουν ήδη διερευνηθεί», η μόνη υπόθεση εργασίας είναι ότι θα χρειαστεί να φωτοτυπηθούν εκατοντάδες χιλιάδες σελίδες από τις υπάρχουσες δικογραφίες, έτσι ώστε να μπορεί να δικαιολογηθεί η σχετική δαπάνη. Πάντως, ο σχετικός κωδικός δεν έχει περισσότερα από 3.650.000 ευρώ. Θα πρέπει να περιοριστεί σ’ αυτά.

Πέρα και από την επόμενη, προφανή, διερώτηση «μα, καλά, δεν επαρκούν οι πάνω από χίλιοι υπάλληλοι της Βουλής για να στηρίξουν το έργο της ΠτΒ;» και την επίσης αφοπλιστική απάντηση «μα, έτσι το κάνουν όλοι», έχουμε ενώπιόν μας μια ακόμη απτή απόδειξη του παλαιοκομματικού πνεύματος που διατρέχει τους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, γενικά, και την ΠτΒ, ειδικότερα. Το αριστερό πελατειακό (παρα-) κράτος οικοδομείται στις στέρεες βάσεις του δεξιού. Δύο βασικές διαφορές: Οικοδομείται σε πολύ συντομότερο χρόνο και πολύ επιθετικά. Η κυβερνώσα αριστερά δεν τηρεί κανένα πρόσχημα. Στις αιτιάσεις των επικριτών της για τη σωρεία των κομματικών διορισμών, η απάντηση είναι σταθερή : «Μα, είμαστε κυβέρνηση της Αριστεράς»!!!

Όσο, όμως, η συζήτηση αναπαράγεται εντός των προηγουμένων ορίων παραμένει αντι-παραγωγική. Ενδεχομένως, λειτουργεί εκτονωτικά αλλά καθόλου εποικοδομητικά. Το πρόβλημα δεν συνίσταται στην διαρκή υπόδειξη των (κατά τα λοιπά, προφανών) προσωπικών ιδιομορφιών της ΠτΒ, αλλά στην αποφυγή των μεταρρυθμίσεων, συστηματικά και διαχρονικά.

Εκείνο το οποίο ενδιαφέρει τους υπέρμαχους των μεταρρυθμίσεων είναι η δημιουργία δικλείδων ασφαλείας στην λειτουργία των δημοσίων οργανώσεων, ώστε ανάλογοι καισαροπαπισμοί να μην μπορούν να εκδηλωθούν στο μέλλον. Τούτο μπορεί να επιτευχθεί μόνο με την ύπαρξη ελέγχων στα οικονομικά και της Βουλής που θα στηρίζονται σε ενιαίες αρχές και κοινή μεθοδολογία. Ανεξαρτήτως διοικητικού/κυβερνητικού επιπέδου, χρησιμότητας και σκοπιμότητας, οι κρατικές δαπάνες- και, οπωσδήποτε, εκείνες που επιβαρύνουν τον κρατικό προϋπολογισμό- θα πρέπει να δικαιολογούνται μόνο εν σχέσει προς ένα προσδοκώμενο αποτέλεσμα. Το αποτέλεσμα αυτό θα πρέπει να περιγράφεται, κατά το δυνατόν ευκρινέστερα, σε ένα πρόγραμμα δράσης το οποίο θα υποβάλλεται υποχρεωτικώς από κάθε δημόσια οργάνωση. Το σχέδιο δράσης θα αποτελεί τον οδηγό ελέγχου για την δικαιολόγηση των δαπανών και τις εκταμιεύσεις. Θα εκταμιεύονται μόνον εκείνες οι δαπάνες οι οποίες δικαολογούνται από την επίτευξη του αποτελέσματος. Δεν θα υπάρχουν, δηλαδή, κωδικοί- «κουβάδες» (λχ. «έξοδα επιτροπών»!) από τους οποίους μπορούμε να αντλούμε χρήμα, κατά βούληση, προσέχοντας μόνο να το αντλούμε «νόμιμα».

Και για τελειώνουμε με τη νομιμότητα και τον διασυρμό της, αρκεί να υπενθυμίσουμε ότι σήμερα, νόμιμη θεωρείται κάθε δαπάνη η οποία γίνεται από νόμιμα εξουσιοδοτημένο όργανο. Η δικαιολόγηση της «σκοπιμότητας» της δαπάνης- δηλαδή, του ουσιαστικού λόγου για τον οποίο αφαιρούνται τα δημόσια χρήματα- αποτελεί αναφαίρετο δικαίωμα εκείνου που είναι κατά νόμο αρμόδιος!

Ο «προϋπολογισμός προγραμμάτων» αποτελεί μια από τις πάγίως παραπεμπόμενες το μέλλον μεταρρυθμίσεις. Χρέος των ευρωπαϊκών, μεταρρυθμιστικών δυνάμεων της χώρας είναι να την προωθήσουν, ακόμη κι αν, σήμερα, φαίνεται ότι οι προϋποθέσεις για την υιοθέτησή της είναι λιγώτερες από κάθε άλλη φορά. Οι προσπάθειες αντιμετώπισης του νεποτισμού και του παλαιοκομματισμού πρέπει να είναι ανάλογες με την ένταση της επιβολής του. Το Ποτάμι είναι το μοναδικό κόμμα που υποστήριξε, προεκλογικά και μετεκλογικά, την εισαγωγή του προϋπολογισμού προγραμμάτων ως μείζονα διαρθρωτική αλλαγή. Εξακολουθούμε να υποστηρίζουμε ότι η μόνη αναγκαία συμμαχία σήμερα είναι εκείνη που προωθεί αυτές ακριβώς τις μεταρρυθμίσεις. Για να κάνουμε ακόμη πιο εμφανή τη διχοτομία «μεταρρύθμιση»-«αντιμεταρρύθμιση» και να δώσουμε ουσία στον πολιτικό λόγο.

 

 

του Παναγιώτη Καρκατσούλη.

Το ότι το μεγάλο πρόβλημα του ελληνικού κράτους είναι η εφαρμογή όσων αποφασίζει η νομοθετική του «εξουσία» είναι γνωστό τοις πάσι. Το ότι το πρόβλημα θεωρείται άλυτο αποτελεί επίσης πεποίθηση πολλών συμπολιτών μας οι οποίοι αρέσκονται σε διαγνώσεις του τύπου «όλοι ίδιοι είναι»... Το ότι τα κόμματα που είχαν την ευθύνη της διακυβέρνησης επί 40 χρόνια δεν έκαναν καμία σοβαρή προσπάθεια να λύσουν το «ενδημικό» αυτό πρόβλημα, δεν απαλλάσσει τους νυν από την ευθύνη τους να το αντιμετωπίσουν. Αλλά, απ’ ότι δείχνουν, δεν έχουν καμία διάθεση να το κάνουν. Προτιμούν να ακολουθούν κατά πόδας τους προηγούμενους. Κι έτσι, εξακολουθούμε να πορευόμαστε, δημιουργώντας κι άλλους χάρτινους νόμους... Ένα τέτοιο δείγμα γραφής είχαμε αυτές τις μέρες.

του Παναγιώτη Καρκατσούλη.

Υπάρχουν διαφορετικοί τρόποι να αντιληφθεί κανείς τα συνταγματικά και κοινοβουλευτικά έκτροπα που έλαβαν χώρα στη Βουλή την προηγούμενη Παρασκευή, 24 Απριλίου. Από το να τα θεωρήσει με μια μεγάλη δόση κυνισμού «business as usual» (το άκουσα κι αυτό!) μέχρι να αισθανθεί ντροπή και απογοήτευση από το επίπεδο της αντιπαράθεσης. Προσωπικώς, δεν ξέρω πότε αισθάνθηκα χειρότερα: Όταν είδα τη δεύτερη Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου να έρχεται σε διάστημα ενός μηνός από την «πρώτη-φορά-αριστερά» κυβέρνηση ή όταν άκουγα τα ουρλιαχτά, τις ύβρεις και τις εκδηλώσεις των βουλευτών-χούλιγκαν που συμμετείχαν στο show της πρωϊνής συνεδρίασης. Σίγουρα, αισθάνθηκα ντροπή όταν άκουσα ότι όλη αυτή η σκηνή εξελισσόταν μπροστά στα μάτια μαθητών. Υποθέτω ότι η επόμενη επίσκεψη τους στο γήπεδο δεν θα τους ξαφνιάσει.

του Δρ. Παναγιώτη Καρκατσούλη.

Μεταρρυθμίσεις πάνε κι έρχονται: Άλλες υποστηρίζονται ως «κανονικές», άλλες κατηγορούνται ως «δήθεν», άλλες προτιμώνται ως «εθνικές» κι άλλες φέρονται να εκφράζουν περισσότερο τους δανειστές. Εργαλειοθήκες Παρισίων κι εργαλειοθήκες Αθηνών κοντράρονται αναζητώντας θιασώτες και υποστηρικτές. Εν μέσω σύγχυσης τόσο για το τι σημαίνουν οι μεταρρυθμίσεις όσο και, κυρίως, για το ποιές εξ αυτών πρέπει να εφαρμοστούν στην Ελλάδα και τι μπορούμε να πετύχουμε μ’ αυτές, έχει αρχίσει και διαμορφώνεται μια άποψη ότι αυτές δεν αποτελούν παρά «άδεια πουκάμισα» των οποίων το περιεχόμενο ορίζεται a la carte, ανάλογα με τον ιδιοκτήτη τους.

Τετάρτη, 04 Μάρτιος 2015 19:26

Εθνική συνεννόηση τώρα!

του Δρ. Παναγιώτη Καρκατσούλη.

Αφήνοντας πίσω μας την ψυχολογικά/επικοινωνιακά πλούσια αλλά πολιτικά πτωχή περίοδο, κυβέρνηση και δανειστές, οδεύουμε, μέσα σε απολύτως ασφυκτικές προθεσμίες, στον προσδιορισμό ενός συνόλου μεταρρυθμίσεων που θα κρίνουν, εφεξής, την ανάπτυξη του τόπου και την πορεία της δημοσιονομικής πειθαρχίας. Αντί, λοιπόν, να συνεχίσουμε την εσωστρεφή συζήτηση περί του «περιτυλίγματος» της συμφωνίας με στόχο την χειραγώγηση των λιγότερο ενημερωμένων, πρέπει να αρχίσουμε να δημιουργούμε το μεταρρυθμιστικό πρόγραμμα. Δεν σημαίνει ότι μ’ αυτό θα πάψουν οι πιεστικές συμπεριφορές, οι ανορθολογισμοί και οι «τσαμπουκάδες» ένθεν κακείθεν. Πλην, όμως, θα καταφέρουμε να μεταφέρουμε τη συζήτηση στα ουσιώδη.