130x180 books

130x180 monopati

130x107mathisi

130x300 unicef

 
130x180 amnesty

130x130 warchild


130x130 reporters

130x180 doctors sans


130x180 warchild

130x180 apopseis


130x130 cancer

130x180 twitter

130x300 books

 

 

Διαφήμιση
Κωνσταντίνος Λυκογιάννης

Κωνσταντίνος Λυκογιάννης

Ο Κωνσταντίνος Λυκογιάννης, είναι συνταξιούχος επιχειρηματίας και διαμένει στη Νέα Υόρκη. Γεννήθηκε στο Νομό Ηλείας πριν 84 χρόνια και πριν φύγει για την Αμερική, ήταν υποδιευθυντής του υποκαταστήματος της Ιονικής και Λαϊκής Τράπεζας στη Κηφισιά και ασχολείται με το γράψιμο ερασιτεχνικά.

Διεύθυνση Ιστότοπου:

γράφει ο Κωνσταντίνος Λυκογιάννης.


Εξοχότατε Κύριε Πρόεδρε,

Σαν Έλληνας πολίτης που ζω στο εξωτερικό, αισθάνομαι ευχάριστα υποχρεωμένος να σας συγχαρώ και να σας ευχαριστήσω για τη προσπάθειά σας να θεσμοθετηθεί ο τρόπος με τον οποίον οι έξω της χώρας Έλληνες πολίτες, θα εξασκήσουν το εκλογικό τους δικαίωμα από το τόπο διαμονής τους.

Πέμπτη, 12 Απρίλιος 2018 06:13

Ψήφος Αποδήμων

γράφει ο Κωνσταντίνος Λυκογιάννης.

Στο παρελθόν, ο κ. Στυλιανίδης μας έδινε 2, ο κ, Παυλόπουλος 3 και τώρα ο κ. Κουρουμπλής, που επισκέφθηκε πρόσφατα την Αμερική, σε συνέντευξή του στον Ε.Κ., είναι πιο γεναιόδωρος και μας δίνει 5. Όλα αυτά τα νούμερα αναφέρονται στις Έδρες Επικρατείας που κάθε κυβέρνηση, δεξιά ή αριστερά, είναι διατεθειμένη να δώσει στους Αποδήμους, σε μια Βουλή 300 εδρών, όταν θα αποφάσιζαν να νομοθετήσουν ώστε να επέτρεπαν να ψηφίζουν στις εθνικές εκλογές της χώρας μας από το τόπο διαμονής τους. Ο δε κ. Μιχάλης Κόκκινος, Υπεύθυνος Αποδήμου Ελληνισμού, επισκεπτόμενος στο παρελθόν την Νέα Υόρκη, μας είπε ότι η ψήφος μας δεν θα πρέπει «να ανεβάζει και να κατεβάζει κυβερνήσεις».

Κυριακή, 11 Μάρτιος 2018 08:29

Ανάγκη το Μονοεδρικό Πλειοψηφικό

γράφει ο Κωνσταντίνος Λυκογιάννης.

Κάθε μέρα ακούμε, βλέπουμε και διαβάζουμε δηλώσεις από διάφορους πολιτικούς, κυβερνητικούς και μη, που μας αραδιάζουν, ο καθένας με το δικό του τρόπο, πως θα ξεκινήσουμε αυτή τη πολυπόθητη «ανάπτυξη». Μάλιστα δε, η κυβέρνηση τη θέλει και «δίκαιη». Πράγμα που δυσχεραίνει τα πράγματα, αφού η ανάπτυξη είναι μία και επιτυγχάνεται με επενδύσεις με σκοπό το κέρδος. Δεν είναι φιλανθρωπική επιδίωξη και λειτουργεί με διαδικασίες που επιβάλουν οι κανόνες των σκληρών καπιταλιστικών νόμων της αγοράς.

Δευτέρα, 20 Νοέμβριος 2017 08:44

Δημοκρατία για κάθε χρήση

γράφει ο Κωνσταντίνος Λυκογιάννης.

Στη πατρίδα μας η έννοια «δημοκρατία» έχει χάσει την έννοιά της και, πολύ περισσότερο, έχει χάσει την αξία της. Είναι κάτι σαν κάτι περιττό που δεν χρειάζεται να περιφρουρηθεί. Έχει πάψει να είναι οδηγός στη διαδικασία των θεσμών και της διακυβέρνησης της χώρας. Τη μεταχειριζόμαστε σαν πηλό και ο καθένας μας της δίνει τη μορφή που τον εξυπηρετεί. Έχει γίνει παραπέτασμα πίσω από το οποίον κρύβεται κάθε κομματική κυβέρνηση για να κάνει τη διανομή των καρπών της εξουσίας, μεταξύ του κυβερνόντος κόμματος και των διαφόρων συμφερόντων που τη στηρίζουν. Είναι η σημαία, μέσα στην οποία τυλίγεται κάθε κοινωνική ομάδα που θέλει να νομιμοποιήσει τις παρανομίες της.

Σάββατο, 09 Σεπτέμβριος 2017 07:42

Απεμπόληση Χρέους

γράφει ο Κωνσταντίνος Λυκογιάννης.

Πολύ συχνά διαβάζουμε στις εφημερίδες καθώς και σε όλα τα άλλα μέσα μαζικής ενημέρωσης, για επιτυχίες επιφανών Ελλήνων που, για διάφορους λόγους, μετανάστευσαν στο εξωτερικό και διακρίθηκαν στο αντικείμενό τους με γνώσεις που απέκτησαν δωρεάν από Ελληνικά Πανεπιστήμια.

γράφει ο Κωνσταντίνος Λυκογιάννης.

Διάβασα το Κύριο Άρθρο του Εθνικού Κήρυκα της Νέας Υόρκης, της Πέμπτης 22 Ιουνίου αναφερόμενο σχετικά με τη κακοδαιμονία της Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης στη χώρα μας και βασικά συμφωνώ με τη θέση του αρθρογράφου. Όπως επίσης συμφωνώ με τη θεραπεία που προτείνει στη τελευταία παράγραφο του άθρου του: «Ας κοιτάξουν λίγο να δουν τι συμβαίνει στον ανεπτυγμένο κόσμο και όπου το κύριο μέλημα των Πανεπιστημίων είναι να συνδέουν το αντικείμενο των σπουδών τους με τις ανάγκες της αγοράς. Εκτός και αν απλά δεν θέλουν».

Τετάρτη, 17 Μάιος 2017 09:37

Κυριακή αργία;

γράφει ο Κωνσταντίνος Λυκογιάννης.

Το έχω πει πολλές φορές, μέχρι που έχω γίνει γραφικός, ότι εμείς που φύγαμε από τη πατρίδα, ξεφύγαμε, ή μάλλον ελευθερωθήκαμε, από τη κουλτούρα του κρατισμού. Ενθρονισμένος (ο κρατισμός) στο DNA του σύγχρονου Έλληνα, κυρίως κατά την εποχή της μεταπολιτευσης, έχει δημιουργήσει ένα λανθασμένο αίσθημα ασφαλείας, από τον οποίον όλοι περιμένουμε την κάθε προστασία.

Πέμπτη, 23 Φεβρουάριος 2017 08:35

Νεαροί ΙΙΙ

γράφει ο Κωνσταντίνος Λυκογιάννης.

Έχω ασχοληθεί και στο παρελθόν με το θέμα, αλλά αυτό εξακολουθεί να παραμένει διαχρονικό και επίκαιρο. Οι διαμορφωτές της κοινής γνώμης, περιγράφοντας το φαινόμενο της ανομίας που επικρατεί στη χώρα μας, προτιμούν τον εύκολο δρόμο για να το περιγράψουν, με αποτέλεσμα η ανομία να θεωρείται στη συνείδηση του λαόυ σαν φυσικό φαινόμενο.

Σάββατο, 04 Φεβρουάριος 2017 07:13

Μνημόνιο: καταστροφή ή σωτηρία;

γράφει ο Κωνσταντίνος Λυκογιάννης.

Είναι να απορεί κανένας για ό,τι ακούει και βλέπει στα τηλεοπτικά παράθυρα της πατρίδας και όσα γράφονται στις εφημερίδες σχετικά με την επταετή οικονομική κρίση που μαστίζει τη χώρα μας. Δεν μπορείς να πιστέψεις, πως είναι δυνατόν, μορφωμένοι άνθρωποι, βουλευτές, δικηγόροι, καθηγητές πανεπιστημίου, δημοσιογράφοι, να εκφράζουν τέτοιες ανοησίες σχετικά με τα αίτια της δημιουργίας και της συνέχισης της κρίσης που διέρχεται η χωρα μας.

Σάββατο, 10 Δεκέμβριος 2016 20:13

Πρώτη φορά γινόμαστε ρεζίλι;

γράφει ο Κωνσταντίνος Λυκογιάννης

Στις 28 Νοεμβρίου 2016, στο Μέγαρο της ΕΡΤ στην Αγία Παρασκευή, υπεγράφη συμφωνία συνεργασίας μεταξύ της ΕΡΤ και της Δημόσιας Τηλεόρασης του Bιετνάμ.

Ελπίζω να μην είδατε την τελετή στις ειδήσεις της ΕΡΤ. Εγώ που το είδα ντράπηκα. Και αναρωτήθηκα. Πως είναι δυνατόν, μορφωμένοι άνθρωποι, παραμορφωμένοι μάλιστα, να παίρνουν τόσο επιπόλαια (ζαμανφουτίστικα) τη δουλειά τους, όταν μάλιστα συμβαίνει να αντιπροσωπεύουν ένα ολόκληρο έθνος;

Πέμπτη, 10 Νοέμβριος 2016 08:05

Μακροζωία, αιτία δυστυχίας;

γράφει ο Κωνσταντίνος Λυκογιάννης.


Διάβασα το σχόλιο της Εφημερίδας ΕΘΝΙΚΟΣ ΚΗΡΥΞ της ΝέαςΥόρκης, «Τα καλά και τα ....κακά της μακροζωίας», του Σαββατοκύριακου 29-30 Οκτωβρίου και, ομολογώ, πως προβληματίστηκα. Επειδή έχω τα χρονάκια μου, αυτό το σχόλιο με έκανε να αισθάνομαι ένοχος γιατί ακόμα ζω. Σε ύφος που δεν σηκώνει αντίρρηση, υποστηρίζει ότι λόγω της μακροζωίας μας οι νέοι μας είναι άνεργοι. Ότι εμείς οι υπερήλικες έχουμε γίνει πολλοί και δεν υπάρχουν αρκετά ασφαλιστικά χρήματα για όλους, ότι δημιουργούμε οικονομικά και ψυχολογικά(;) προβλήματα στις οικογένειες και ότι η ποιότητα της ζωής υποφέρει. Και δεν έφταναν όλα αυτά, συμφωνεί με κάποιο δημοσιογράφο που προτείνει να συμφιλιωθούμε με την ιδέα της καθιέρωσης του «δικαιώματος του θανάτου». Δηλαδή, μας λέει, ότι υπάρχει και άλλος τρόπος, αν θέλαμε, να συμβάλουμε εθελοντικά στη μείωση του αριθμού μας.

Παρασκευή, 23 Σεπτέμβριος 2016 06:55

Πάλι με την ΕΡΤ

γράφει ο Κωνσταντίνος Λυκογιάννης.

Πρόσφατα δημοσιεύτηκε άρθρο μου που αμφισβητούσα τους ισχυρισμούς στελέχους της, ότι η ΕΡΤ παράγει πολιτισμό και προάγει δημοκρατία. Και ανάφερα γιατί. Είμαι ευτυχής ότι εκλεκτός φίλος, σχολιάζοντας στο άρθρο, εκφράζει την άποψη ότι κάνω λάθος γιατί η ΕΡΤ πράγματι παράγει πολιτισμό και προάγει δημοκρατία, αν τη συγκρίνουμε με ό,τι εκπέμπουν οι ιδιωτικοί τηλεοπτικοί σταθμοί. Εδώ πάλι βλέπουμε τη γνωστή επωδό, που τώρα τελευταία έχει γίνει της μόδας στη χώρα μας, για δικαιολογία. Ναι, αλλά οι άλλοι έκαναν ή κάνουν χειρότερα. Αυτό είναι πρόχειρη δικαιολογία γιατί όπως λένε εδώ στην Αμερική: Two wrongs dont make one right (Δύο λάθη δεν κάνουν ένα σωστό).

Κυριακή, 11 Σεπτέμβριος 2016 09:36

Ε.Ρ.Τ = πολιτισμός και δημοκρατία;

γράφει ο Κωνσταντίνος Λυκογιάννης.

Τη Κυριακή 21 Αυγούστου 2016, παρακολούθησα στην Ε.Ρ.Τ. το εκπληκτικό παιχνίδι Μπάσκετμπολ μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και της Σερβίας στους Ολυμπιακούς του Ρίο. Ήταν απόλαυση. Η ντριμτίμ θριάμβευσε. Για να καλυφθεί ο χρόνος του διαλείματος του παιχνιδιού, παρουσιάστηκε στην οθόνη ένα κύριος Ζαχαρίας Σώκος, ελπίζω να διάβασα σωστά το όνομά του, δημοσιογράφος, και μας έπλεξε το εγκώμιο της ΕΡΤ παρουσιάζοντάς την σαν θείο δώρο προς τον Ελληνικό λαό. Είπε πολλά αλλά εκείνο όμως που μου έμεινε από τη παρουσίασή του είναι ότι η ΕΡΤ, είναι ο μόνος τηλεοπτικός σταθμός που παράγει πολιτισμό και προάγει τη δημοκρατία.

γράφει ο Κωνσταντίνος Λυκογιάννης.

 

     Εξοχότατοι,                                      

       Σαν Έλληνας του εξωτερικού παρακολουθώ από μακριά τις πολιτικές και οικονομικές εξελίξεις στη χώρα μας με την αγωνία και την ελπίδα ότι κάποτε θα αρχίσουν επιτέλους να κινούνται προς τη κατεύθυνση της πολιτικής σταθερότητας και της πολυπόθητης ανάπτυξης. Ελπίζω πως κάποτε ο Έλληνας θα αντιληφθεί ότι δεν θα συμβεί καμία αλλαγή προς το καλύτερο, αν δεν αλλάξει ο ίδιος. Αν δεν κοιτάξει την αλήθεια κατάματα και αν δεν της αναγνωρίσει την ύπαρξη. Είναι αδύνατον να περιμένουμε να αλλάξουν και να προσαρμοστούν όλοι οι άλλοι στο νέο περιβάλον της λιτότητας αλλά εμείς να παραμείνουμε στο 2008.  

Κυριακή, 31 Ιούλιος 2016 23:24

Αναγκαίον κακόν

γράφει ο Κωνσταντίνος Λυκογιάννης.


Σας παρακαλώ, μη με πάρετε με τις πέτρες για αυτά που θα διαβάσετε παρακάτω. Πρόθεσή μου είναι να θέσω υπ’ όψιν σας τις απόψεις μου και ίσως από τη συζήτηση που ελπίζω ότι ανάμεσά σας μπορεί να ακολουθήσει, μπορεί κάτι καλό να προέλθει.

Κυριακή, 29 Μάιος 2016 21:21

«Αδικημένη γενιά»

γράφει ο Κωνσταντίνος Λυκογιάννης.      


Θυμάμαι, ότι όταν πήγαινα στο Δημοτικό στο χωριό μου, και επειδή ο πατέρας μου ήταν «νοικοκύρης» και φορούσα παπούτσια, έβγαζα τα δικά μου για να είμαι ξυπόλυτος, επειδή οι φίλοι μου δεν φορούσαν. Και όταν τα απογεύματα βρέχαμε τη φέτα του ψωμιού μας και το πασπαλίζαμε με ζάχαρη, η μάνα μου δεν μας άφηνε να βγούμε έξω στο δρόμο γιατί υπήρχαν γειτονόπουλα που δεν είχαν ζάχαρη στο σπίτι τους. Μετά τη κατοχή, μετά τη διακοπή τριών χρόνων, που άρχισα να φοιτώ πάλι στο Γυμνάσιο, πήγαινα κάθε μέρα με το ίδιο πανταλόνι με δυο μπαλώματα στο κάθισμα και δύο στα γόνατα. Και περπατούσαμε 4 χιλιόμετρα στις σιδηροδρομικές γραμμές για να πάμε στο σχολείο, με τρύπιες σόλες στα παπούτσια μας. Χωρίς βιβλία, που για να δώσουμε εξετάσεις διαβάζαμε τις σημειώσεις μας. Και όταν, για να μη περπατάμε, νοικιάζαμε ένα δωμάτιο στο κεφαλοχώρι του Γυμνασίου, η μάνα μας μας έδινε ένα καρβέλι ζυμωτό ψωμί στο τράστο για να περάσουμε τη βδομάδα.

Πέμπτη, 28 Απρίλιος 2016 08:12

Ελλάδα: Η χώρα των θαυμάτων

γράφει ο Κωνσταντίνος Λυκογιάννης.

Πολύ παράξενα πράγματα συμβαίνουν στη χώρα μας. Ανεξήγητα. Δεν μπορούμε να δούμε τον ελέφαντα στο δωμάτιο. Σαν λαός και σαν χώρα, έχουμε πολλά βροβλήματα αλλά αδυνατούμε να χωνέψουμε και να παραδεχτούμε ότι θα πρέπει να τα επιλύσουμε με βάση τη κοινή λογική και, στη περίπτωση των οικονομικών προβλημάτων, με τα νενομισμένα της διεθνούς οικονομίας. Από τη τρισκατάρατη αγορά. Αντ’ αυτού περιμένουμε ότι θα τα λύσουμε με θαύμα.

Τετάρτη, 13 Απρίλιος 2016 07:32

Νεαροί

του Κωνσταντίνου Λυκογιάννη.

Όλοι αυτοί  που ασχολούνται με τη μετάδοση πληροφοριών, σαν εφημερίδα, ραδιόφωνο ή τηλεόραση, διαπράττουν ένα εγκληματικό λάθος. Με μεγάλη ελαφρότητα και χωρίς να διασταυρώνουν τις πληροφορίες τους, ως ώφείλαν, αναφερόμενοι σε όλους γενικά τους παρανομούντες, κουκουλοφόρους και μη, που διαπράττουν τρομοκρατικές ενέργειες με ανθρώπινα θύματα και τεράστιες υλικές ζημιές, τους παρουσιάζουν σαν νεαρούς. Σύμφωνα με τις  περιγραφές που κάνουν οι διάφοροι δημοσιογράφοι, κάθε παραβάτης του νόμου, που δεν μεταχειρίζεται  μπαστούνι για να περπατάει, είναι «νεαρός». Πως είναι δυνατόν; Όπως φαίνεται, επειδή δεν ξέρουν και λόγω «προσωπικών δεδομένων» δεν μπορούν να αναφέρουν όνομα, το πιο βολικό είναι να ονομάζουν το πρόσωπο σαν «νεαρό». Ή, ίσως λόγω χρόνου και χώρου, επειδή ο χαρακτηρισμός «άτομο ακαθορίστου ηλικίας», αποτελείται από 12 συλλαβές και η λέξη «νεαρός(οί)», αποτελείται μόνο από 3.

Τετάρτη, 30 Μάρτιος 2016 21:21

Έτσι γεννιούνται οι μεσσίες

γράφει ο Κωνσταντίνος Λυκογιάννης.

Γιατί οι Αμερικανοί ψηφίζουν Τραμπ και Σάντερς; με ρώτησε φίλος, πίνοντας το καφέ μας σε τοπική Diner. Σε αυτή την ερώτηση απάντησε ο Ελληνικός λαός, του είπα, όταν ψήφισε Τσίπρα. Γιατί, όπως και ο Ελληνικός, έτσι και ο Αμερικανικός λαός, είναι οργισμένος. Γιατί αισθάνεται προδομένος. Γιατί βλέπει τους αντιπροσώπους του, στα κέντρα αποφάσεων,  να τυρβάζουν περισσότερο για τους εαυτούς των παρά για αυτόν που τους ψήφισε να τον αντιπροσωπεύσει. Γιατί τους βλέπει να έχουν τελείως αποκοπεί από τη καθημερινότητα των πολιτών και να αδυνατούν να κατανοήσουν τις ανάγκες τους. Γιατί νομοθετούν όχι με γνώμονα το συμφέρον των εντολέων τους, αλλά με γνώμονα τα συμφέροντα αυτών που χρηματοδοτούν την επανεκλογή τους. Γιατί οι λομπίστες, ανενόχλητοι, περιδιαβάζουν τους διαδρόμους του Καπιτωλίου μοιράζοντας επιταγές στους νομοθέτες.

Δευτέρα, 22 Φεβρουάριος 2016 07:34

H δημιουργία πνέει τα λοίσθια

γράφει ο Κωνσταντίνος Λυκογιάννης.

       Με τα κρούσματα ανυπακοής των διαφόρων κοινωνικών ομάδων, που εκδηλώνονται καθημερινώς σαν απεργίες, σαν διαδηλώσεις, σαν καταλήψεις, σαν κλείσιμο δρόμων και σαν προπηλακισμός πολιτικών, επιτελείται το έγκλημα της απαξίωσης της «δημιουργίας». Της απαξίωσης του δημιουργικού πνεύματος και του αποκλεισμού της δημιουργικής προσπάθειας, που αποτελούν τη κινητήριο δύναμη για τη παραγωγή κάθε έργου. Ατονεί η δημιουργική κρίση, που αποτελεί τη μάνα της δημιουργίας. Σύμφωνα με τις αντιλήψεις που επικρατούν στη χώρα μας σήμερα, οτιδήποτε σου λείπει θα πρέπει κάποιος να σου το δώσει. Είτε είναι κράτος, είτε εργοδότης. Είναι επόμενο λοιπόν ότι η απαξίωση της δημιουργίας γίνεται με το γεγονός ότι στη συνείδηση του λαού, οι διάφοροι διαμαρτυρόμενοι έχουν πάντα δίκιο και οι απαιτήσεις τους θα πρέπει να ικανοποιηθούν, χωρίς καμία θυσία των απαιτούντων. Σε όλο το κόσμο το δικαίωμα της απεργίας αποτελεί το τελευταίο μέσον, στη χώρα μας αποτελεί το πρώτο και μοναδικό τρόπο για την επίλυση οιασδήποτε διαφωνίας μεταξύ εργοδοσίας και εργαζομένων. Θυμάμαι μια περίπτωση απεργίας της ΕΡΤ, διότι ο προϊστάμενος, κατά τη γνώμη των εργαζομένων, μίλησε απρεπώς σε διακεκριμένη εκφωνήτρια των νέων. Για να μην αναφέρω τις απεργίες «συμπαράστασης», που αποτελούν χαμένο χρόνο και χαμένη παραγωγή, βασικά, χωρίς αντικείμενο.

Δευτέρα, 01 Φεβρουάριος 2016 10:25

Ευ αγωνίζεσθαι

του Κωνσταντίνου Λυκογιάννη.

Στη πατρίδα όλοι συνεχώς «αγωνίζονται». Με απεργίες, κινητοποιήσεις, δεν πληρώνω, κλείσιμο των δρόμων, ενέργειες που δραματοποιεί ο σημερινός Έλληνας και ονομάζει «αγώνες». Όλοι λένε ότι αγωνίζονται. Ο πρωθυπουγός αγωνίζεται για να γίνει πιστευτός και να αποδείξει ότι ακολουθεί το σωστό δρόμο και ότι οι θυσίες και οι αγώνες του λαού θα φέρουν αποτέλεσμα. Η Αξιωματική Αντιπολίτευση αγωνίζεται να αποδείξει ότι ο πρωθυπουργός είναι λάθος και ότι αυτή αγωνίζεται να έρθει στη εξουσία για να σώσει το τόπο. Οι οργανωμένοι εργαζόμενοι αγωνίζονται να διατηρήσουν όσα κεκτημένα έχουν απομείνει μετά τις περικοπές. Οι άνεργοι αγωνίζονται για να τα βγάλουν πέρα με κάθε νόμιμο ή παράνομο τρόπο. Δεν προσπαθούν, δεν επιδιώκουν, αλλά αγωνίζονται. Ο όρος «αγώνας», «αγωνίζομαι», «αγωνιστής» και γενικά, όλα τα παράγωγα της ρίζας «αγω-» είναι στην ημερησία διάταξη. Όλοι το χρησιμοποιούν σαν απόδειξη της σκληρής τους προσπάθειας. Ακόμα και ο πρωθυπουργός, που έχει φτάσει στην ανώτατη βαθμίδα που μπορεί να φτάσει ένας Έλληνας πολιτικός, μέσα στη Βουλή, μας λέει ότι ο «αγώνας» συνεχίζεται. Προφανώς, για να παραμείνει στη καρέκλα.

 

Δευτέρα, 07 Δεκέμβριος 2015 10:06

"Νεαροί"

γράφει ο Κωνσταντίνος Λυκογιάννης.

     Όλοι αυτοί που ασχολούνται με τη μετάδοση πληροφοριών, σαν εφημερίδα, ραδιόφωνο ή τηλεόραση, διαπράτεττουν ένα, αν όχι ατόπημα, τουλάχιστον εξοργιστικό λάθος. Με μεγάλη ελαφρότητα και χωρίς να διασταυρώνουν τις πληροφορίε τους, ως ώφείλαν,   αναφερόμενοι σε όλους γενικά τους παρανομούντες, κουκουλοφόρους και μη, που τώρα τελευταία διαπράττουν στη πατρίδα τρομοκρατικές ενέργειες με ανθρώπινα θύματα και τεράστιες υλικές ζημιές, τους παρουσιάζουν σαν νεαρούς. Πως είναι δυνατόν; Πραγματικά, δεν τους καταλαβαίνω.

του Κωνσταντίνου Λυκογιάννη.

Σήμερα δεν πρόκειται να ασχοληθούμε με το Ελληνικό πολιτικό θέατρο. Με τις επιδόσεις της κυβέρνησης ούτε με τις προκριματικές εκλογές της Νέας Δημοκρατίας. Θα ασχοληθούμε με τη δεύτερη πατρίδα μου την Αμερική, στην οποία, όπως και σε κάθε άλλη χώρα, δεν είναι όλα ρόδινα. Θα ασχοληθούμε με μια ιδιαιτερότητα του Αμερικανού, που, για μένα, αποτελεί στίγμα και αδύνατον να το εξηγήσω.

Δευτέρα, 26 Οκτώβριος 2015 08:51

Βουβοί και άβουλοι

του Κωνσταντίνου Λυκογιάννη.

Όταν μικρομάθεις δεν γερονταφήνεις, λένε στο χωριό μου. Από τα πρώτα χρόνια της ζωής μου μου έχει γίνει πίστη ότι οι φυσικοί ηγέτες ενός λαού είναι οι μορφωμένοι. Θυμάμαι ότι οι απλοί χωρικοί όταν είχαν μια διαφορά με την οικογένειά τους ή το γείτονα, δεν πήγαιναν για συμβουλή στον αστυνομικό σταθμάρχη ούτε στο πρόεδρο της κοινότητας. Πήγαιναν στο παπά ή στο δάσκαλο. Αναγνώριζαν δηλαδή ότι ο διαβασμένος, όπως ήσαν τότε ο παπάς και ο δάσκαλος, είναι πιο ικανοί να αναλύσουν τα γεγονότα και να δώσουν μια σεβαστή από όλους λύση. Συνέβαινε δε πολλές φορές ο παπάς ή ο δάσκαλος να επεμβαίνουν αν έβλεπαν αντιπαράθεση ανάμεσα σε χωριανούς ή συγγενείς. Έτσι ο σεβασμός που απολάμβαναν οι μορφωμένοι στη μικρή κοινωνία μας, εκ του αποτελέσματος, ήταν πολύ αντικειμενικός. Στηριζόταν στα αποτελέσματα και έτσι η μόρφωση αποδεικνύοταν χρήσιμη. Αυτή έστω η περιορισμένη μόρφωση του παπά και του δάσκαλου, έπαιζε ένα χρήσιμο ρόλο στη ζωή του μικρού μας κόσμου. Και από τότε μου έμεινε η πεποίθηση ότι έτσι φαίνεται ότι πρέπει να είναι.

του Κωνσταντίνου Λυκογιάννη.

     Εξοχότατοι κ,κ, Κώστα Καραμανλή και Αντώνη Σαμαρά,

     Σαν γεροντότερος, επιτρέψτε μου να σας δώσω μια πατρική συμβουλή. Αν και θα έπρεπε να το είχατε κάνει νωρίτερα, είναι ώρα να αποχωρήσετε από την αρένα της πολιτικής. Παίξατε το ρόλο σας στο πολιτικό θέατρο της χώρας μας και είναι ώρα να αποσυρθείτε στα παρασκήνια. Ή, ακόμα καλύτερα, ήρθε η ώρα να πάτε στα σπίτια σας. Η απουσία της βουλευτικής αποζημίωσης δεν θα αποτελέσει σοβαρή οικονομική επιβάρυνση για σας και φαντάζομαι πως θα μπορέσετε να επιβιώσετε και χωρίς αυτήν. Να είστε όμως βέβαιοι όμως ότι θα κριθείτε από την ιστορία για το τρόπο που χειριστήκατε την εμπιστοσύνη που σας έδειξε ο Ελληνικός λαός για να σας εμπιστευτεί τις τύχες του. Αυτή τη κρίσιμη περίοδο που διέρχεται η παράταξη και εφόσον σπαταλίσατε το πολιτικό σας κεφάλαιο, θα πρέπει να σταματείστε με τη παρουσία σας να επηρεάζετε αρνητικά τις διαδικασίες για την ανάδειξη της νέας ηγεσίας. Έτσι, θα πρέπει να παραδεχτείτε ότι η ενεργή παρουσία σας στο κόμμα αποτελεί πρόσκομα και θα πρέπει να δείξετε μεγαλωσύνη φεύγοντας.  

Δευτέρα, 14 Σεπτέμβριος 2015 07:45

Η σπατάλη της ψήφου

του Κωνσταντίνου Λυκογιάννη.

        Δεν τρέφω αυταπάτες, ότι όσοι διάβασαν το προηγούμενο άρθρο μου ««Μονοεδρικό – Πλειοψηφικό, η λύση» προβληματίστηκαν κατά το ελάχιστον. Λαμβανομένου δε υπ’ όψιν τη γοητεία που ασκεί στο εκλογικό Σώμα το Αναλογικό Σύστημα εκλογών, αμφιβάλλω αν κατάλαβαν τι εννοούσα όταν υποστήριζα ότι ο δικομματισμός, μέσω του Μονοεδρικού-Πλειοψηφικού, είναι αναγκαίον κακόν.

Τετάρτη, 02 Σεπτέμβριος 2015 07:41

«Μονοεδρικό – Πλειοψηφικό», η λύση

του Κωνσταντίνου Λυκογιάννη.

Έχουμε πάλι εκλογές και οργιάζουν οι προβλέψεις για το αποτέλεσμα. Όλοι όμως συμφωνούν ότι κανένα κόμμα δεν θα μπορέσει να κάνει αυτοδύναμη κυβέρνηση και το πρώτο κόμμα θα αναγκαστεί να συνεργαστεί με κάποιο άλλο, ώστε να προέλθει μια, υποτίθεται, σταθερή κυβέρνηση. Και εδώ μου γεννιέται μια μεγάλη απορία. Προσπαθώ να καταλάβω τους συμπατριώτες μου, αλλά όσο και αν προσπαθώ, δεν μπορώ να πιάσω το νήμα που οδηγεί στο λαβύρινθο της λογικής τους. Αποτελεί παραλογισμό να αναγνωρίζουμε ότι η χώρα χρειάζεται σταθερή κυβέρνηση αλλά την ίδια ώρα να πιστεύουμε ότι το ιδανικό εκλογικό σύστημα για τη χώρα μας είναι η «Απλή Αναλογική» ή κάποια παραλλαγή της. Το σύστημα που ισχύει σήμερα και με το οποίον θα γίνουν οι επικείμενες εκλογές, είναι η «Ενισχυμένη Αναλογική».

του Κωνσταντίνου Λυκογιάννη.

Δεν ειμαι οικονομολόγος και, συνεπώς, ούτε και ειδικός για να εκφράσω εξειδεικευμένη γνώμη στο θέμα της βιωσιμότητας του Ελληνικού χρέους. Ούτε ξέρω αν υπάρχει κάποια φόρμουλα βάσει της οποίας θα μπορούσα να συμπεράνω ότι είναι βιώσιμο ή μη. Και αν εκφράσω κάποια γνώμη σχετικά, αυτό δεν θα είναι βάσει επιστημονικών δεδομένων, αλλά βάσει του «κοινού νου». Της «κοινής λογικής» και τούτο γιατί πιστεύω ακράδαντα στο νόμο της βαρύτητας και στο 1 + 1 = 2.

Δευτέρα, 27 Ιούλιος 2015 08:11

Ο Νεοέλλην

του Κωνσταντίνου Λυκογιάννη.

 

      "Οι νεοέλληνες, Κωνσταντίνε, θα περάσουν στην ιστορία ως ο λαός που χωρίς πόλεμο, φυσική καταστροφή ή επιδημία κατόρθωσε να χρειάζεται ανθρωπιστική βοήθεια. Δεν είναι τραγικό;"

       Τάδε έφη, ο φίλος μου ο Στράτος, εκφράζοντας την απελπισία του για ό,τι διαδραματίζεται στη πατρίδα μας σήμερα. Ναι, Στράτο μου, είναι τραγικό. Επίτρεψέ μου λοιπόν, φίλε, να πρασπαθήσω να σου λύσω την απορία και να σου εξηγήσω το λόγο που βρισκόμαστε σε τούτο το χάλι. Γιατί ο «νεοέλλην» κατατρύχεται από ένα είδος μαζοχισμού και βρίσκει ευχαρίστηση στο να βασανίζει τον εαυτό του και να είναι υπερήφανα ευχαριστημένος επειδή αρνείται να τηρήσει τους κανόνες της νομιμότητας, οποιοιδήποτε και αν είναι αυτοί. Κλασσικό παράδειγμα η μη εφαρμογή της δανειακής συμφωνίας που υπογράψαμε το 2012 για να πάρουμε τα 240 δις δάνειο. Σε εφαρμογή αυτής της συμφωνίας, μας έδωσαν τα 232.800 και μέχρι πρότινος εκπλιπαρούσαμε να μας δώσουν το υπόλοιπο 7.200, χωρίς να θέλουμε να υποσχεθούμε οτι θα τηρήσουμε τους όρους της συμφωνίας. Καταριόμαστε το μνημόνιο για τη λιτότητα που μας επέβαλε, την ίδια στιγμή που μασουλάμε το ψωμί που αγοράσαμε με τα λεφτά που μας δάνεισαν σε εφαρμογή αυτού του μνημονίου.    

Κυριακή, 17 Μάιος 2015 05:15

Here we go again: Η Ψήφος των Αποδήμων

του Κωνσταντίνου Λυκογιάννη.

Μπορεί το θέμα να μην είναι επίκαιρο και μάλιστα σε αυτή τη περίοδο των συνεχών διαπραγματεύσεων για το μέλλον της χώρας και της κυβέρνησης και να θεωρηθούμε εγωϊστές και ανάλγητοι, ασχολούμενοι τώρα με ένα τέτοιο θέμα. Αλλά δεν μπορώ να σιωπήσω και να μην εκφράσω την αγανάκτησή μου για τον εμπαιγμό που κάθε νέα κυβέρνηση αισθάνεται ότι πρέπει να επιφυλάξει στους έξω της Ελλάδος Έλληνες, με την ανακίνηση του θέματος της ψήφου των Αποδήμων. Δεν το ζητήσαμε. Καθαρός εμπαιγμός, χωρίς τσίπα και χωρίς ίχνος ντροπήςνα μας κοιτάζουν στα μάτια, και να μας κοροϊδεύουν. Μας λένε πόσο ωραίοι Έλληνες είμαστε, μας θαυμάζουν για τις επιτεύξεις μας και υποστηρίζουν ότι εμείς οι Απόδημοι αποτελούμε το άλλο μισό του παγκόσμιου Ελληνισμού. Πρόσφατα, όλη η κυβέρνηση με επικεφαλής το πρωθυπουργό, με κάθε επισημότητα, δέχτηκαν την ηγεσία της ΑΧΕΠΑ, τους επεφύλαξαν θερμή υποδοχή και ζήτησαν τη συμβολή τους για την επίλυση του δράματος που διέρχεται σήμερα η χώρα μας. Και παρ’ όλα αυτά κανείς δεν μας παίρνει σοβαρά όσον αφορά το διακαίωμά μας να συμμετέχουμε στην εθνική εκλογική διαδικασία, όπως έχουν κάνει όλα τα κράτη του κόσμου για τους τους έξω της Επικρατείας κατοίκους τους.. Και διέρχονται κάθε τέχνασμα για να μη μπορέσουμε ποτέ να εκφραστούμε στη διαδικασία επιλογής των ηγετών της χώρας που στερηθήκαμε και που αγαπάμε περισσότερο από κάθε τί άλλο στη ζωή μας, πέρα από τις οικογένειές μας.

Δευτέρα, 04 Μάιος 2015 07:13

Η Ε.Ρ.Τ. διδάσκει

του Κωνσταντίνου Λυκογιάννη.

     Ακούμε και διαβάζουμε ότι η ΕΡΤ ανασταίνεται. Ότι θα επανέλθει στις παλιές της δόξες. Τα ίδια πρόσωπα, ο ίδιος τρόπος λειτουργίας της. Ο σχετικός νόμος ψηφίστηκε. Και επομένως θα αρχίσει πάλι να μας εξοργίζει με το τρόπο που η ηγεσία της θα επαναρχίσει να αξιοποιεί τον οβολό του Ελληνικού Λαού, που σε περισσότερες περιπτώσεις προέρχεται από το υστέρημά του. Θα αρχίσουμε πάλι να βλέπουμε μια στρατιά διαπρεπών εκφωνητών και δημοσιογράφων με υψηλούς μισθούς να προσφέρουν προϊόν εξαιρετικής ποιότητας συναγωνιζόμενοι τα ιδιωτικά τηλεοπτικά κανάλια. Πράγμα που δεν συνάδει με τους κανόνες λειτουργίας μιας υγιούς αγοράς σε ένα δημοκρατικό πολίτευμα. Δεν είναι καθόλου τίμιον, ένας τηλεοπτικός σταθμός που έχει εξασφαλίσει τη χρηματοδότησή του από το νομοθέτη με υποχρεωτική εισφορά από το λαό, να συναγωνίζεται τα ιδιωτικά κανάλια, που υπόκεινται σε βαριά φορολογία και κινδυνεύουν να κλείσουν λόγω της οικονομικής κρίσης. Και απορώ, πως αυτή η σκληρά πληττόμενη ιδιωτική οργανωμένη τηλεοπτική βιομηχανία, δεν έχει, στο παρελθόν και τώρα, καταφύγει στο Συμβούλιο Επικρατείας για να καταγγείλει το κράτος για «αθέμιτο συναγωνισμό».

Δευτέρα, 20 Απρίλιος 2015 00:31

Είναι στο χέρι μας

του Κωνσταντίνου Λυκογιάννη.

   Στο σχόλιό του διευθυντή στον Εθνικό Κήρυκα της 11-12 Απριλίου, διατυπώνεται μια αναμφισβήτητη αλήθεια, σχετικά με τη συμπεριφορά μας αντιμετωπίζοντας την οικονομική κρίση που διέρχεται η χώρα μας. Γράφει: Η ανατροπή των σημερινών δεδομένων είναι στο χέρι μας. Κανενός άλλου. Και συνεχίζει: Αν το καταλάβουμε αυτό και αποφασίσουμε να το αντιμετωπίσουμε θα έχουμε κάνει ένα μεγάλο άλμα προς τη λύση του. Οποιοσδήποτε με κοινό νου δεν θα χρειαζόταν να βασανίσει το μυαλό του για να κατανοήσει αυτή την ολοφάνερη αλήθεια. Είναι βασικό θεώρημα του κοινού νου. Ότι κανείς δεν μπορεί να σε βοηθήσει αν εσύ ο ίδιος δεν έχεις τη διάθεση να βοηθήσεις τον εαυτό σου.

Τετάρτη, 15 Απρίλιος 2015 07:30

Ανάγκη αλλαγής

του Κωνσταντίνου Λυκογιάννη.

Μα τι γίνεται σε αυτή την έρμη τη Κεντροδεξιά Παράταξη; Δεν νοιάζεται κανένας πια για αυτό το κομμάτι του λαού που δεν έχει που να ακουμπήσει; Παραπαίει ανερμάτιστο μεταξύ χρυσής αυγής και σύριζα χωρίς να βρίσκεται κανείς να τον πάρει από το χέρι και να τον οδηγήσει στην απάνεμη γωνιά ενός σταθερού ιδεολογικού προσανατολισμού, απαλλαγμένο από τη προσωπολατρεία, που συντηρείται με τη μελλοντική βασική επιδίωξη το βόλεμα, όταν δεήσει ο Θεός να έρθουμε στα πράγματα. Έχω νέα για αυτούς που πιστεύουν ότι η Παράταξη θα ξανακερδίσει εκλογές με τη σημερινή πολιτική και τη σημερινή ηγεσία. Δεν θα συμβει ποτέ.

του Κωνσταντίνου Λυκογιάννη.

         Παρακολουθώντας στην Ελληνική τηλεόραση και στο ιντερνέτ τις φωτογραφίες των αποκεφαλισμένων αγαλμάτων, τη βεβήλωση του προσώπου του Παλαμά, την ασχήμια του γραφίτη στους τοίχους του Πολυτεχνείου, την ιεροσυλία του Ναού των Αγίων Αναργύρων στη Σόλωνος, με πιάνει απελπισία και χάνω κάθε ελπίδα για το μέλλον του όμορφου τόπου γεννήθηκα. Πως είναι δυνατόν να συμβαίνουν όλα αυτά στην Ελλάδα μας; Πνιγμένος από αγανάκτιση, ζήτησα μια κάποια εξήγηση για το φαινόμενο από φίλο διανοούμενο που μένει στην Αθήνα. Το ότι με φοβίζει ότι γεμίσαμε Κάφρους, ειναι αλήθεια, μου απάντησε ο φίλος μου. Και συνεχίζει: Μια αρρωστημένη κοινωνία είναι πλέον η Ελλάδα και αυτό που με τρομάζει είναι πως όλο και πιο πολύ αρχίζει να μοιάζουμε με το τέρας, που έλεγε ο Χατζιδάκις.

Σάββατο, 21 Μάρτιος 2015 09:14

Ελλάδα: Η χώρα των θαυμάτων

του Κωνσταντίνου Λυκογιάννη.

        Μα είναι δυνατόν στη πατρίδα μας να πιστεύουμε ακόμα στα θαύματα; Είναι δυνατόν να πιστεύουμε στα όνειρα; Ότι μπορούμε να σταθούμε στην παγκοσμιοποιημένη οικονομία ανεξάρτητοι και χωρίς προσφυγή στις αγορές; Ότι μπορούμε να αλλάξουμε τη τύχη μας, σαν Έθνος και σαν λαός, αν δεν αλλάξουμε εμείς; Πως είναι δυνατόν, μορφωμένοι άνθρωποι σήμερα να πιστεύουν πως μπορεί να αλλάξει η ουσία των πραγμάτων αν τους άλλάξουμε το όνομα; Πως είναι δυνατόν να μισούμε τόσο πολύ την αλήθεια; Να μη μπορούμε να την αντικρύσουμε και να την αντιμετωπίσουμε;

Τετάρτη, 11 Μάρτιος 2015 07:47

Κυριαρχία; Αξιοπρέπεια;

του Κωνσταντίνου Λυκογιάννη.

         Οι σκέψεις που ακολουθούν δεν αποτελούν ιδεολογική αντιπαράθεση προς τη παρούσα νεοεκλεγείσα κυβέρνηση, προς την οποίαν από τα βάθη της ψυχής μου εύχομαι και ελπίζω ότι θα καταξιωθεί να εκπληρώσει όλες τις επαγγελίες της. Οι μέχρι τώρα όμως εντυπώσεις που εκπέμπει δεν φαίνονται και τόσο ελπιδοφόρες.

Σάββατο, 31 Ιανουάριος 2015 10:45

Ο κύκλος έκλεισε

Ανοιχτή επιστολή του Κωνσταντίνου Λυκογιάννη στον Αντώνη Σαμαρά.


         Κ. Πρόεδρε,

       Ήλθε η ώρα να κλείσετε την αυλαία της πολιτικής σας σκηνής. Το λάδι στο καντήλι της ηγεσίας σας τελείωσε. Η παράσταση τελείωσε, μαζέψτε το μπερντέ σας και πηγαίνετε σπίτι σας. Προσφέρατε ό,τι είχατε και δεν έχει μείνει τίποτα αλλο χρήσιμο στη φαρέτρα σας για τη πατρίδα μας. Είναι έντιμο λοιπόν, είναι χρήσιμο, είναι αντρίκιο να κατέβετε από το άτι της προεδρίας. Άλλωστε έχει γίνει παράδοση στη Νέα Δημοκρατία, ότι η ηγεσία της να αποχωρεί οικειοθελώς έπειτα από κάθε εκλογική ήττα. Αυτή τη παράδοση ακολούθησε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, Κώστας Καραμανλής. Οι δημοκρατικές διαδικασίες θα αναδείξουν το νέο πρόεδρο. Όχι το νέο «αρχηγό». Η δημοκρατία δεν έχει αρχηγούς, έχει μόνο προέδρους.

Δευτέρα, 19 Ιανουάριος 2015 11:48

Ο σοφός λαός

του Κωνσταντίνου Λυκογιάννη.

    «Σημαίνει ότι ο πάνσοφος λαός δεν προτίθεται να δώσει πλειοψηφική δύναμη σε κανέναν από .....», γράφει ο συμπαθέστατος παλαίμαχος δημοσιογράφος Χρήστος Πασαλάρης, στo REALNEWS.GR, που αναδημοσιεύτηκε στον ΕΘΝΙΚΟ ΚΗΡΥΚΑ της Νέας Υόρκης την 8/1/15. Και δεν είναι ο μόνος που χαρακτηρίζει το λαό μας σοφό και πάνσοφο, Μας το λένε πιο πολύ και οι πολιτικοί που ζουν από τη ψήφο του και αισθάνονται ότι πρέπει να τον κολακεύσουν. Η δημοκρατία δεν έχει αδιέξοδα και ο σοφός λαός θα δώσει τη λύση, μας λένεΕπομένως, ό,τι κάνει ο πολιτικός κόσμος είναι καλοκαμωμένο για το λαό αφού αυτός τους ψηφίζει και τους προσφερει τη καρέκλα της βουλής από την οποίαν ζουνμεγαλοπρεπώς. Και ξέρεις τι; Με τη ψήφο του του λέει ότι δεν φταίνε οι πολιτικοί για ό,τι γίνεται στη πατρίδα μας, αλλά ο λαός  που τους ψηφίζει ξανά και ξανά. Με έιδες λαέ, μας λένε,πως δεν νοιαζόμαστε για σένα, πως δεν δίναμε πεντάρα για τη μοίρα σου, μας είδες ότι κοιτούσαμε μόνο τη πάρτη μας και τη καλοπέρασή μας και συ λαέ εξακολουθούσες να μας ψηφίζειςξανά και ξανά. Και ξέρεις τι κατάλαβαμε λαέ; Ότι δεν αξίζειςκαλύτερα.

Σάββατο, 10 Ιανουάριος 2015 09:24

Η ελευθερία της βίας

του Κωνσταντίνου Λυκογιάννη.

     Η «ελευθερία» μαζί με τη «ζωή», αποτελούν το θεμέλιο, πάνω στο οποίον χτίζεται ο Καταστατικός Χάρτης κάθε χώρας. Και δικαιολογημένα έχουν χυθεί δισεκατομμύρια τόνων αίματος για τη προάσπιση ή την ανάκτηση της ελευθερίας. Μια ελευθερία λοιπόν, που στις μέρες μας έχει θεοποιηθεί, είναι η ελευθερία της έκφρασης. Να μπορεί κανείς να λέει ό,τι θέλει, χωρίς να μπορεί κανείς ή μάλλον, να μην έχει κανείς το δικαίωμα να τον εμποδίσει. Και το χρησιμοποιούμε κατά κόρον για δικαιολογία, όταν θέλουμε να πούμε κάτι που φοβόμαστε ότι μπορεί να θεωρηθεί απρεπές ή ακόμα και επικίνδυνον.

Δευτέρα, 29 Δεκέμβριος 2014 08:49

Απογοητευμένη γενιά

του Κωνσταντίνου Λυκογιάννη.

     «Στο ίδιο έργο θεατές», είναι ο τίτλος του άρθρου «νεαρής» δημοσιογράφου- συγγραφέως, που δημοσιεύτηκε στη στήλη ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ της ηλεκτρονικής έκδοσης της εφημερίδας «ΠΑΤΡΙΣ» Πύργου της Κυριακής 7 Δεκεμβρίου, και ομολογώ πως ακόμα δεν μπορώ να συνέλθω από το σόκ. Στο άρθρο αυτό, η συγγραφέας κατηγορεί τους κουκουλοφόρους, που έλαβαν μέρος στις εκδηλώσεις για την επέτειο του θανάτου του Αλέξη Γρηγορόπουλου στις 6 Δεκεμβρίου 2007, ότι, εκφράζοντας την οργή τους, δεν εκδηλώθηκαν αρκετά καταστρεπτικά. Πως μπορεί ένας νέος άνθρωπος να κρύβει μέσα του τόσο πάθος και τόσο μίσος εναντίον του «συστήματος» και της νομιμότητας. Από που προήλθαν αυτές οι αρρωστημένες αντιλήψεις για τη δικαιοσύνη και τη δημοκρατία; «Τόσο γρήγορα καταλάγιασε το μίσος;», γράφει η φρέσκια στη ζωή νέα αυτή γυναίκα. Με τέτοια εμπάθεια μέσα της, πως μπορεί να ζει, να κοιμάται, να ονειρεύεται, να ερωτεύεται; Πως μπορεί αύριο να επιτελέσει το βιολογικό της ρόλο, να γίνει μητέρα και θα αναθρέψει τους καρπούς της κοιλίας της; Από που προήλθε αυτό το δηλητήριο που, με το γραφτό της, ξεχύνει εναντίον της εκλεγμένης κρατούσας τάξης και οι προτροπές της για καταστροφή και ανομία;

Πέμπτη, 11 Δεκέμβριος 2014 08:30

Ζητείται: 1 + 1 = 2

του Κωνσταντίνου Λυκογιάννη.

     Κάθε μέρα από τις 12 το μεσημέρι μέχρι τις τρεις, παρακολουθώ. μέσω iντερνέτ. τα νέα από τη Πατρίδα. Στις 12 το μεσημέρι «Αλφα», στη 1 μ.μ. το «Αντένα» και στις 2 μ.μ. το «ΣΚΑΙ». Αν και ακούω τα ίδια νέα, εν τούτοις τους ανέχωμαι γιατί παρουσιάζουν τα νέα σε διαφορετικές παραλλαγές, αφού εκφωνούνται από διαφορετικούς ανθρώπους. Εκτός αυτού, μου αρέσουν οι δύο κυρίες εκφωνήτριες. Επίσης, αν και δεν με ενθουσιάζουν οι πρωϊνάδες, μερικοί απ’ αυτούς δεν ξέρουν ούτε να διαβάσουν ούτε να μιλάνε και αναρωτιέμαι αν αυτοί είναι το καλύτερο ανθρώπινο προϊόν που μπορεί να αναδείξει η βιομηχανία της Ελληνικής τηλεόρασης, εν τούτοις πριν πάω για ύπνο κάθε βράδυ τους παρακολουθώ, ειδικά για να δω τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων. Αλλά σήμερα δεν είναι αυτό το θέμα μας. Το βράδυ της 25/11/ 14 και το πρωϊ της 26/11/14, οι παραπάνω τηλεοπτικοί Σταθμοί μας αντί για νέα, έλεγαν άλλα λόγια ν’αγαπιώμαστε. Γιατί; Διότι όλοι Έλληνες δημοσιογράφοι, ανεξάρτητα από το ΜΜΕ που εργάζονταν, έκαναν απεργία. Απείχαν από τις δουλειές τους, διότι, όπως υποστήριζαν, με την απεργία “αντιδρούν στην ασκούμενη οικονομική πολιτική και για να λύσουν όλα τα προβλήματα της Ελληνικής κοινωνίας”.

Δευτέρα, 24 Νοέμβριος 2014 08:30

Ζητείται Ελπίδα

του Κωνσταντίνου Λυκογιάννη.

         Εμάς τους Έλληνες, μάς αρέσει η υπερβολή, το εντυπωσιακό, το δραματικό, αυτό που κάνει «μπάμ» και για να το πετύχουμε, δεν διστάζουμε να παραποιήσουμε ακόμα και την αλήθεια.

        Οι δημοσιογράφοι και, γενικά όσοι ασχολούνται με την επικοινωνία και τη μετάδοση πληροφοριών, θα πρέπει να είναι πιο υπέυθυνοι όταν μεταδίδουν τα νέα. Να λένε την αλήθεια, αλλά να μη την χρωματίζουν έτσι που εξάπτουν και αποπροσανατολίζουν το λαό, για να δημιουργήσουν μια φήμη που θα τους βοηθήσει να αναδειχτούν στο κύκλο του επαγγέλματος ή να εξυπηρετήσουν κομματικές ή και προσωπικές σκοπιμότητες. Το συναισθηματικό φόρτισμα του λαού, που προκαλούν με εμπρηστικές περιγραφές των γεγονότων, τον εμποδίζει  να πάρει τις σωστές αποφάσεις για να αντιμετωπίσει τα προβλήματα που δημιουργούν οι δύσκολες συνθήκες, που, πολλές φορές, δημιουργούν οι διαστρεβλωμένες αλήθειες. Μα, θα μου πεις, έχουμε ελευθερία του λόγου. Ασφαλώς την έχουμε, αλλά δεν έχουμε το δικαίωμα να λέμε φωτιά μεσα σε ένα γεμάτο θέατρο, ούτε να πούμε σε μια γυναίκα ότι είναι άσχημη. Ούτε είναι ελευθερία του λόγου να επισκέπτεσαι  ένα ασθενή σε νοσοκομείο και να του λες πόσο χλωμός φαίνεται και να τον ρωτάς αν έχει κάνει τη διαθήκη του;

του Κωνσταντίνου Λυκογιάννη.

       Αλήθεια, ξέρουν οι Έλληνες, που αποκαλούν τον εαυτό τους δημοκρατκούς και μάλιστα προοδευτικούς, γιατί διαμαρτύρονται οι φοιτητές στο Χονγκ-Κονγκ; Ξέρουν γιατί αψηφάνε μια αδίστακτη δογματική δικτατορία, με παρελθόν όπως τη σφαγή της Τιάναμεν Σκουέαρ;

       Διαμαρτύρονται γιατί δεν θέλουν να επιτρέψουν στο κόμμα να υποδείξει τους υποψηφίους άρχοντες της Πόλης. Διαμαρτύρονται γιατί δεν θέλουν να ψηφίσουν τα κομματικά αντρείκελα που προτείνει το κόμμα. Υποστηρίζουν ότι αυτοί ξέρουν καλύτερα από κάθε κομματικό αφέντη ποιοι είναι οι άνθρωποι που μπορούν να εμπιστευτούν για να τους χρήσουν σαν υποψήφιους αντιπροσώπους τους, για να χειριστούν τα συμφέροντά τους. Αυτοί ξέρουν τους καλούς, τους τίμιους, τους ικανούς, τους ηθικούς. Το απαιτούν γιατί αυτό επιτάσσει η ομαλή λειτουργία της δημοκρατίας.

Τρίτη, 09 Σεπτέμβριος 2014 06:32

Αγωγή του πολίτη

 του Κωνσταντίνου Λυκογιάννη.

       Στο μάθημα Διοίκησης Επιχειρήσεων, διδάσκουν ότι για να λύσεις ένα πρόβλημα, θα πρέπει πρώτα να το αναγνωρίσεις, να δεις ότι υπάρχει. Γιατί αν το δείς και το αναγνωρίσεις, τότε είναι σίγουρο ότι θα βρεις  τη λύση. Το πρόβλημα λοιπόν που έχουμε σήμερα στη χώρα μας, είναι, όχι αν το έχουμε ή όχι, αλλά  αν το  βλέπουμε,  ή, αν το βλέπουμε γιατί  το αγνοούμε. Δηλαδή, στη πραγματικότητα, το κοιτάζουμε και δεν το βλέπουμε. Η άρνηση όμως να δούμε το πρόβλημα, έχει φτάσει σε σημείο κρίσης και ήρθε η ώρα  να το αντιμετωπίσουμε και να το λύσουμε. Και το πρόβλημα είναι η “αμάθεια του Πολίτη”. Η απουσία γνώσης σχετικά με τα διακαιώματα και τις υποχρεώσεις του συμμετέχοντας στη λειτουργία της δημοκρατίας.  Να σας δώσω μερικά παραδείγματα:  Σήμερα, ο  λαός μας αποδέχεται ότι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας είναι δημοκρατικό να εκλέγεται από τη Βουλή. ‘Η, ο αρχηγός έχει το δικαίωμα να διορίζει βουλευτές με το θεσμό του  «βουλευτή Επικρατείας». Ή, να ψηφίζουμε δαγκωτό ό,ποιο ξόανο διαλέξει ο αρχηγός. Αυτά τα εγκλήματα κατά της δημοκρατίας, ο Έλληνας πολίτης τα βλέπει σαν απόδειξη ότι ζούμε σε δημοκρατία. Γιατί; Γιατί δεν ξέρει, γιατί κανείς δεν του υπέδειξε  ότι η επιλογή των αντιπροσώπων του και, γενικά της κυβέρνησης, είναι δικό του αποκλειστικό δικαίωμα και υποχρέωση.  

Σάββατο, 30 Αύγουστος 2014 07:58

Ανοικτή επιστολή

του Κωνσταντίνου Λυκογιάννη.

 

     Προς Αξιότιμον

     κ. Αλέξη Τσίπραν

     Πρόεδρον ΣΥ.ΡΙΖ.Α.

 

       Κύριε Πρόεδρε,

     Σας εύχομαι υγεία.

       Σας γράφω αυτή την επιστολή σαν «ανοικτή», γιατί δεν ξέρω τη διεύθυνσή σας και γιατί ελπίζω να διαβαστεί και από άλλους «προοδευτικούς» πολιτικούς, που ίσως προβληματισθούν.

       Είσθε νέος άνθρωπος, ενεργητικός, επιβλητικός και το σπουδαιότερο, έχετε γοητεία (appeal) που προσελκύει. Σε αυτή σας την υπεροχή λοιπόν θέλω να αναφερθώ, ώστε να μην απογοητεύσετε αυτούς που έχουν την επιθυμία να σας ακούσουν και, ίσως, να σας ακολουθήσουν στη πολιτική σας πορεία. Και έδώ έγκειται το πρόβλημά σας. Δεν πείθετε. Ως εκ τούτου επιτρέψτε μου να σας εκθέσω τη γνώμη μου, γιατί δεν πείθετε. Αυτά που υπόσχεσθε δεν ακουμπάνε στο χώμα. Δεν δείχνετε ότι κατέχεστε από γνήσιες δημοκρατικές αρχές και αξίες, ωστε να σας εμπιστευθούν ότι θα αποδειχτείτε άξιος πρωθυπουργός. Ας πάρουμε λοιπόν τα πράγματα από την αρχή.

Δευτέρα, 18 Αύγουστος 2014 05:43

Προοδευτικός, ή, όν

Του Κωνσταντίνου Λυκογιάννη,

Πριν εκφράσω τις απόψεις μου, θέλω να διευκρινήσω ότι όσα θα εκθέσω σε αυτό το σημείωμα, δεν έχουν πολιτική αφετηρία ούτε και προορισμό. Zώντας για παραπάνω από 50 χρόνια στην Αμερική, πρώτον, εξετάζoντας τις πολιτικές εξελίξεις στη πατρίδα χωρίς ιδεολογικά γιαλιά μπορώ να τα βλέπω όπως ακριβώς είναι και, δεύτερον, βλέποντάς τα από μακριά, τα βλέπω σφαιρικά και, αφού δεν με αγγίζουν άμεσα, είμαι πιο αντικειμενικός.

    Υπάρχει στη χώρα μας μια κακή συνήθεια, να αγνοούμε, μαζί με όλες τις άλλες που ανέφερα στο προηγούμενο σημείωμά μου, και μια ολοφάνερη αλήθεια. Μια αλήθεια που την έχει παραδεχτεί και έχει αποδεχτεί όλος ο κόσμος. Και αυτή είναι ότι: Ο Καπιταλισμός έχει επικρατήσει παγκοσμίως. Αυτό είναι ένα γεγονός αναμφισβήτητο. Ακόμα και το πιο ισχυρό και τελευταίο προπύργειο του «σοσιαλισμού», η Κίνα, παραδόθηκε αμαχητί.  Μπορεί να υπάρχουν σε μερικά κράτη μερικές μικρές παραλλαγές στην εφαρμογή του, σύμφωνα με τη κουλτούρα και τις ιδιαιτερότητες του κάθε κράτους, αλλά, βασικά, όλα τα οικονομικά συστήματα που λειτουργούν σε όλα τα κράτη του κόσμου, είναι παραλαγές του καπιταλισμού.  Παρ’ όλα αυτά, εμείς στην Ελλάδα τον καταράμε και τον εξορκίζουμε και με κάθε μέσον, προσπαθούμε να του κλείσουμε το δρόμο. Παρ’ όλον ότι το μέχρι πρότινος εξυμνούμενο «σοσιαλιστικό» σύστημα κατέρευσε εκ των έσσω και δεν λειτουργεί πουθενά. Δεν ξέρω αν τα οικονομικά συστήματα της Βόρειας Κορέας, της Κούβας και τη Βενεζουέλας, είναι σοσιαλιστικά, αλλά οτιδήποτε και αν είναι, είναι σίγουρο, ότι κανείς δεν θέλει να τα αντιγράψει.

Τρίτη, 05 Αύγουστος 2014 10:25

Η αλήθεια στο περιθώριο

Του Κωνσταντίνου Λυκογιάννη.

      

Πολλές φορές έχω χαρακτηριστεί από γνωστούς και φίλους σαν «αφελής»ή και ακόμα σαν «απλοϊκός», γιατί  πιστεύω στη «κοινή λογική», στο «κοινό νου» ή, όπως λένε στην αγγλική, «common sense”. Παίρνω και αντιμετωπίζω την αλήθεια όπως πραγματικά είναι, χωρίς να την παραποιώ και χωρίς να την αλλοιώνω και, το πιο σημαντικό, χωρίς να την αγνοώ επειδή δεν μου αρέσειΜας αρέσει δεν μας αρέσει η αλήθεια είναι μία και πρέπει να την αντιμετωπίσουμε, γιατί αν την αγνοήσουμε θα αποβεί εις βάρος μας, δεδομένου ότι  όλοι οι κανόνες της ζωής μας βασίζονται πάνω σ’ αυτή..  

      Και για να καταλάβουμε τι εννοώ, να σας δώσω μερικά παραδείγματα αλήθειας που δεν παίρνουν αμφισβήτηση καιπου, δυστυχώς, αγνοούνται στη χώρα μας: Ένα παράδειγμα αλήθειας: Στη δημοκρατία έχεις τόσα δικαιώματα όσες και υποχρεώσεις και τα δικαιώματά μας σταματούν εκεί που αρχίζουν τα δικαιώματα του άλλου. Αυτή η αλήθεια, αποτελεί το θεμέλιο της δημοκρατίας και χωρίς αυτή, δεν μπορεί να λειτουργήσειούτε η δημοκρατία ούτε η κοινωνία. Μια άλλη αλήθειαΌταν δανείζεσαι, υπογράφεις μια συμφωνία, στην οποία υπόσχεσαι ότι θα επιστρέψεις το δάνειο στο προκαθορισμένο χρόνο συν το τόκο. Άλλη αλήθεια: Όλοι οι νόμοι πρέπει να τηρούνται και όταν καταπατούνται πρέπει να υπάρχουν κυρώσειςΔηλαδή, δεν έχουμε τη πολυτέλεια να επιλέγουμε τους νόμους που θα τηρήσουμεΆλλη αλήθειαΤο Σύνταγμα δεν λέει πουθενά ότι όταν απεργούμε πρέπει να κάνουμε πορεία, ούτε όταν κάνουμε πορεία έχουμε το δικαίωμα να καταπατάμε το δικαίωμα του άλλου να πάει στη δουλειά του ή να σπάζουμε ότι βρεθεί μππροστά μας. Άλλη αλήθεια: Το Μνημόνιο μας έφερε περικοπές μισθών και συντάξεων, ύφεση, ανεργία, συσσίτια και δυστυχία. Αλλά έφερε και δανεικά για να πληρωθούν, έστω και μειωμένες, οι μισθοί και οι συντάξεις.Και άλλη: Όταν ανοίγει ένα μαγαζί, ένα εργοστάσιο και, γενικά, μια επιχείρηση, γίνεται για να αποκομίσει κέρδος ο επιχειρηματίας. Δεν γίνεται για να βρει ο εργάτης δουλειά.  Και άλλη: Η «αγορά» είναι  σκληρή και άκαρδη και όταν αγοράσεις ένα αγαθό επί πιστώσει και δεν πληρώσεις τη δόση σου, θα σου το πάρει πίσω. Μπορώ να αναφέρω πολλές ακόμα τέτοιες αλήθειες, αλλά σταματάω εδώ γιατί ο κατάλογος είναι κακρύς και δεν υπάρχει ούτε ο χώρος ούτε ο χρόνος.

Τρίτη, 10 Ιούνιος 2014 06:14

Ταφή της Αφής

Του Κωνσταντίνου Λυκογιάννη,


           

Τη Τετάρτη 30 Απριλίου, την ίδια ώρα που η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή, με την ανοχή της Ελληνικής Ολυμπιακής Επιτροπής και του Υπουργείου Πολιτισμού, στο Παναθηναϊκό Στάδιο, άναβε τη Φλόγα, που θα μεταφερόταν στην Ναγκίν της Κίνας, σαν Ολυμπιακή Φλόγα, για τους 2ους Ολυμπιακούς Αγώνες Νέων τη 16-18 Αυτγούστου, ο Δήμαρχος της Αρχαίας Ολυμπίας, με συντροφιά σύσσωμη την ηγεσία της Περιφέρειας Δυτικής Ελλάδος, έδινε τη χαριστική βολή στο ιστορικό Θεσμό της Αφής της Ολυμπιακής Φλόγας στην Ολυμπία. Με τη τήρηση «ενός λεπτού σιγή». Τετέλεσται.

Του Κωνσταντίνου Λυκογιάννη,

        Ειδικά τώρα, στα δύστυχα χρόνια της ύφεσης και των μνημονίων, κάθε μέρα σε κάθε τηλεόραση, σε κάθε εφημερίδα, σε κάθε ραδιόφωνο,ακόμα και στη Βουλή, ακούμε πομπώδεις και δακρύβρεκτες διαπιστώσεις για ανεργία, για συσίτια, για αυτοκτονίες, για λουκέτα και, γενικά, για κάθε μιζέρια που συμβαίνει στη κοινωνία μας. Και όλες αυτές οι αναφορές στη δυστυχία, χρησιμοποιούνται από τους πολιτικούς και τους δημοσιογράφους, σαν εργαλείο για να υποτιμήσουν τον πολιτικό αντίπαλο, για να εντυπωσιάσουν με τα στοιχεία που δείχνουν ότι ξέρουν, να αποφύγουν να απαντήσουν σε ερωτήσεις που δεν έχουν απάντηση και για, δικούς τους λόγους, να δείξουν πονόψυχοι για τα παθήματα των συμπολιτών τους. Και εν συνεχεία, για να αποδώσουν ευθύνες και να ζητήσουν τη τιμωρία των υπευθύνων από το εκλογικό Σώμα, στις επόμενες εκλογές. Και μέσα στον οίστρο τους, για να συμπληρώσουν το κατηγορητήριο, ζητάνε από τη κυβέρνηση ή τους αρμοδίους, αορίστως  και ασυναρτήτως, να βρουν τρόπους να επανορθώσουν τις αδικίες που επεσσώρευσαν στο λαό, και από αυτούς οι πολιτικοί, υπόσχονται επανόρθωση των αδικιών, αλλά χωρίς να μας λένε πως.

Πέμπτη, 01 Μάιος 2014 05:56

Διαμαρτυρία Φλόγας


ΨΗΦΙΣΜΑ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ

 

TO 14oν    ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΗΣ ΠΑΝΗΛΕΙΑΚΗΣ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΣ

 ΑΜΕΡΙΚΗΣ ΚΑΙ ΚΑΝΑΔΑ,

συνελθόν σήμερον 26 Απριλίου 2014, στο Χιώτικο Σπίτι, 44-01 Broadway, Astoria N.Y.

Του Κωνσταντίνου Λυκογιάννη.


Είναι να τραβάς τα μαλλιά σου, αν έχεις, με όσα παράξενα γίνονται στη πατρίδα μας. Ένα από αυτά, η Ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή, αποφάσισε να ανάψει στην Αθήνα στις 30 Απριλίου την  Φλόγα για τους Ολυμπιακούς της Κίνας στις 16 με 18 Αυγούστου, και την ονομάζει «Ολυμπιακή».

       Ποιοι είναι, επιτέλους, αυτοί που απαρτίζουν την Ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή;

       Έχουν τόσο μεγάλες εξουσίες, ώστε να μπορούν να αλλάξουν εθνικές πολιτιστικές παραδόσεις για να τις φέρουν στα μέτρα τους;

       Έχουν τόση μεγάλη δύναμη ώστε να μπορούν να ονομάζουν «Ολυμπιακή» τη Φλόγα που ανάφτηκε στην Αθήνα;

       Αύριο, αλήθεια, θα μπορούν να την Ονομάζουν Ολυμπιακή, έστω και αν ανάβεται στη Νέα Υόρκη, ή στο Λονδίνο, ή στη Ζανζιβάρη;

       Ίσως, επειδή τους είναι βαρετό να κάνουν 2 ώρες ταξίδι για να κατέβουν στην Ολυμπία για να κάνουν αυτό που επιτάσσει η πολιτιστική μας ιστορία.

     Την ίδια ώρα το Υπουργείο Πολιτισμού καθεύδει. Αντί  να αρθεί στο ύψος του, να τραβήξει τα αυτιά των «αθανάτων» και να βάλει πάραυτα τα πράγματα στη θέση τους, στη θέση που τα έχει κατατάξει η ροή της μακραίωνης ιστορίας μας, σιωπά αδιάφορα, σαν να μη συμβαίνει τίποτα

       Και κάτι άλλο.

       Που είναι η κοινοβουλευτική Αντιπροσωπεία του Νομού μας να διαμαρτυρηθεί;

       Αν πραγματικά είναι αντιπρόσωποι του Ηλειακού λαού, με ποιο τρόπο υπερασπίζοται τα συμφέροντα της Ηλείας; Την ιστορία της Ηλείας;

       Αν η αφή της Ολυμπιακής Φλόγας στο Παναθηναϊκό Στάδιο, δεν θεωρείται σοβαρό αντικείμενο, με τα οποίο δεν θεωρούν ότι πρέπει να ασχοληθούν, τότε τι είναι το σοβαρό για αυτούς;

     Γιατί δεν πήρε κανένας από τους εκλεγμένους μας, ίσως ο Αντιπεριφερειάρχης μας, τη πρωτοβουλία, να συγκαλέσει ένα κοινοβουλευτικό caucus, και να παρέμβουν συλλογικά στο αρμόδιο υπουργείο να ανακληθεί αυτή η υβριστική για το πολιτισμό μας και το νομό μας απόφαση της Ε.Ο.Ε.;

     Αν πραγματικά γίνει αυτή η κακοήθεια, και γίνει η αφή της Φλόγας στο Παναθηναϊκό Στάδιο, κατά τη γνώμη μου, η πράξη αυτή θα αποτελέσει ανεξίτηλη κηλίδα στο πρόσωπο όλων των εκλεγμένων εκπροσώπων μας. Οι κομματικές και οι ιδεολογικές διαφορές ανάμεσα στους εκλεκτούς μας, πρέπει να μπουν σε δεύτερη, να μη πω σε τελευταία, θέση όταν πρόκειται να υπερασπιστούν τα συμφέροντα του λαού που τους εκλέγει και τους πληρώνει.

      Που είναι το Εμπορικό Επιμελητήριο; Οι εκπολιτιστικές οργανώσεις του νομού;

      Γιατί δεν αποφασίστηκε να κλείσει συμβολικά ο δρόμος στου Λάπα για μια ώρα τουλάχιστον;

      Υπάρχει αρκετός καιρός για όλους τους Ηλειακούς φορείς να δράσουν για να αποφεχθεί αυτή η ύβρις κατά της ιστορίας μας.

      Υπάρχει αρκετός καιρός για δράση

      Το έχω ξαναρωτήσει και το επαναλμβάνω:  Αξίζουμε αυτή τη πατρίδα; Αξίζουμε αυτή την ιστορία;

Πέμπτη, 10 Απρίλιος 2014 05:33

Η κωμωδία της ψήφου των αποδήμων

 Του Κωνσταντίνου Λυκογιάννη.


      Έχει καταντήσει ρουτίνα, κάθε νέα κυβέρνηση που ανεβαίνει στην εξουσία, να φέρει πάντα στην επιφάνεια τη ψήφο των Αποδήμων, αναμασώντας την αποψη ότι θα πρέπει εμείς οι Απόδημοι να ψηφίζουμε και να έχουμε κάποια αντιπροσώπευση στην Ελληνική Βουλή. Το ίδιο γίνεται όταν  κάποιος κυβερνητικός παράγοντας επισκέπτεται μια παροικία  ή όταν κάποιος απόδημος ηγέτης επισκέπτεται τον αρμόδιο υπουργό. Αν, για να μας κολακεύσουν, μας λένε ότι αποτελούμε το άλλο μισό του  Ελληνισμού εκτός Ελλάδας, δηλαδή το 1/3 του συνολικού, τότε η αντιπροσώπευσή μας στη Βουλή θα  έπρεπε να είναι της τάξης των 100 εδρών. Όμως, ο μέν κ. Παυλόπουλος της κυβέρνησης Κώστα Καραμανλή,  γεναιόδωρα, μας παραχωρούσε τρεις έδρες, ο δε κ. Στυλιανίδης,  σημερινός υπουργός του κ. Σαμαρά, μας προσφέρει δύο.


       Ομολογώ, πως οι 100 έδρες για το 1/3 του Αποδήμου Ελληνισμού, που ανάφερα παραπάνω, είναι υπερβολικός και ανέφικτος, το δε 1/4 ή το 1/5 αγγίζει πιο πολύ τη πραγματικότητα. Για πρακτικούς όμως λόγους, πάω ακόμα παρακάτω και  αποδέχομαι, σαν το ελάχιστο ποσοστό, ότι ο έξω της Ελλάδας Ελληνισμός αποτελούμε το 1/10 του συνόλου. Δηλαδή, σύμφωνα με τα νούμερα, αν θα πρέπει να εκλέξουμε δικούς μας αντιπροσώπους, θα μας αναλογούσαν 30 έδρες. Αριθμός που νομίζω ότι μπορεί να θεωρηθεί δίκαιος και να γίνει αποδεκτός από τους Αποδήμους. Αν αποδεχτούμε όμως τον αριθμό των 30, τοτε θα πρέπει να μας προσβάλει, όταν συζητάμε να μας  εκχωρήσουν τρεις ή δύο.

Του Κωνσταντίνου Λυκογιάννη.

 

          Επειδή τα Καταστατικά των κομμάτων δεν επιτρέπουν την έκφραση  διαφορετικής  άποψης  από αυτήν του αρχηγού και διαγράφεται όποιος  τολμήσει , έχει γίνει κοινή πρακτική ότι, αν ένας βουλευτής θέλει να εκφραστεί διαφορετικά  από την ηγεσία του, πρέπει να ανεξαρτητοποιηθεί ή να δημιουργήσει δικό του κόμμα. Αποτέλεσμα, να έχουμε μια πληθώρα από ανεξάρτητους βουλευτές και πλειάδα μικρά κόμματα, στα οποία βρίσκουν καταφύγιο οι δυσαστημένοι των μεγάλων κομματικών παρατάξεων. Έτσι,  λόγω του αναλογικού εκλογικού συστήματος, υπάρχει πιθανότητα στις επόμενες εκλογές να έχουμε μια Βουλή με 10 κόμματα. Σε μια χώρα με δημοκρατική παράδοση, αυτό δεν θα μπορούσε  να  αποτελέσει εμπόδιο για μια αποτελεσματική κυβέρνηση συνεργασίας. Στη χώρα μας όμως, που επικτρατεί η κουλτούρα της κομματικής πόλωσης και μια συνεργασία κομμάτων αποτελεί ανάθεμα, μια 10κομματική βουλή μπορεί να προκαλέσει ακυβερνησία. Στις επόμενες βουλευτικές εκλογές, όποτε και αν γίνουν, αν  όλες οι κομματικές παραφυάδες  των μεγάλων κομμάτων εισέλθουν στη Βουλή,  οι εκλογές δεν θα λύσουν τα υπάρχοντα προβλήματα, αλλά απεναντίας θα τα περιπλέξουν. Σε αυτή τη περίπτωση, αυτή η ψήφος προς τα μικρά κόμματα, στη πραγματικότητα, πάει στράφι.

Δευτέρα, 10 Μάρτιος 2014 07:36

Όπως τα βλέπω: Ευ αγωνίζεσθαι;

Του Κωνσταντίνου Λυκογιάννη.

      Στη πατρίδα όλοι συνεχώς «αγωνίζονται». Με απεργίες, κινητοποιήσεις, δεν πληρώνω, κλείσιμο των δρόμων, ενέργειες  που δραματοποιεί ο σημερινός Έλληνας και ονομάζει «αγώνες». Όλοι λένε ότι αγωνίζονται. Ο πρωθυπουγός αγωνίζεται για να γίνει πιστευτός  και να αποδείξει ότι ακολουθεί το σωστό δρόμο και ότι οι θυσίες και οι αγώνες του λαού θα φέρουν αποτέλεσμα. Η Αξιωματική Αντιπολίτευση αγωνίζεται να αποδείξει ότι ο πρωθυπουργός είναι λάθος και ότι αυτή αγωνίζεται να έρθει στη εξουσία για να καταργήσει το μνημόνιο και να μειώσει το αβάστακτο βάρος του χρέους. Οι οργανωμένοι εργαζόμενοι αγωνίζονται να διατηρήσουν όσα κεκτημένα έχουν απομείνει μετά τις περικοπές. Οι άνεργοι αγωνίζονται για να τα βγάλουν πέρα με κάθε νόμιμο ή παράνομο τρόπο. Δεν προσπαθούν, δεν επιδιώκουν, αλλά αγωνίζονται. Ο όρος «αγώνας», «αγωνίζομαι», «αγωνιστής» και γενικά, όλα τα παράγωγα της ρίζας «αγω-« είναι στην ημερησία διάταξη. Όλοι το χρησιμοποιούν σαν απόδειξη της σκληρής τους προσπάθειας.

         Κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι η κατάσταση που επικρατεί στη χώρα μας σήμερα είναι δραματική ούτε και  είναι υπερβολικό να δικαιολογήσουμε την  προσπάθεια  που γίνεται σαν «αγώνα». Εκείνο που αμφισβητώ είναι το γεγονός ότι δικαιολογούμε και ονομάζουμε σαν «αγώνα» εκτός από τη πρασπάθεια αλλά και τη παρανομία που τον  συνοδεύουν. Ο ζήλος με τον οποίο ενεργοποιούμε τον αγώνα μας, ξεφεύγει από τον κοινά παραδεδεγμένο τρόπο επιδίωξης και ακουμπάει στα όρια της παρανομίας. Δηλαδή, θεωρούμε δικαιολογημένη τη παρανομία, αφού τη θεωρούμε σαν απαραίτητο στοιχείο του αγώνα και του  αγωνίζεσθαι γενικά. Και να φέρω μερικά παραδείγματα: Είναι αγώνας όταν οι δάσκαλοι κλείνουν τα σχολεία αντιδρώντας στο νόμο του υπουργείου Παιδείας να δουλεύουν 23 ώρες την εβδομάδα αντί των 21 που δουλεύουν σήμερα;  Είναι αγώνας να κλείνουν τα πανεπιστήμια επειδή οι πανεπιστημιακοί υπάλληλοι δεν αποδέχονται το νόμο που επιτάσσει ότι πρέπει να αξιολογηθούν, με αποτέλεσμα, οι φοιτητές να χάνουν το εξεταστικό τους εξάμηνο; Το Σύνταγμα επιτρέπει τις απεργίες των εργαζομένων για τη προσπάθειά τους να βελτιώσουν την οικονομική τους κατάσταση, αλλά πουθενά δεν αναφέρει ότι θα πρέπει οπωσδήποτε να διαδηλώνουν και να μην αφήνουν τίποτα όρθιο στο δρόμο τους. Είναι αγώνας, στη διάρκεια μια διαδήλωσης, να σπάσεις ένα μαγαζί; Να κάψεις ένα ξένο αυτοκίνητο; Να πετάξεις βόμβες μολότωφ;  Είναι αγώνας να βάλεις φωτιά σε ένα κτίριο και να πεθάνουν μέσα τρεις άνθρωποι; Ή να σπάσεις τα μάρμαρα των προσόψεων των κτιρίων και να χρησιμοποιήσεις τα κομάτια για να σπάσεις το κεφάλι του χωροφύλακα που κάνει τη δουλειά του; Είναι αγώνας να κάνεις κατάληψη του σχολείου σου και να καταστρέψεις ό,τι υπάρχει μέσα; Είναι αγώνας να κλείσεις το δρόμο και να μη μπορεί κάποιος να πάει στο νοσοκομείο ή γενικά να πάει ό,που θέλει; Είναι στοιχείο του αγώνα να διαδηλώνεις  με κοντάρια σημαιών που μπορεί να σπάσουν το κεφάλι ενός βουβαλιού με ένα χτύπημα;  

του Κωνσταντίνου Λυκογιάννη.

     Κύριε Πρόεδρε.

       Σας εύχομαι πάντα υγεία.

       Δεν θέλω να σας δώσω περισσότερους πονοκέφαλους από ότι έχετε, αλλά η συνείδησή μου δεν μου επιτρέπει να σιωπήσω και να μην σας απευθύνω μια παρέναιση, που, ποιος ξέρει, μπορεί να τη πάρετε σοβαρά υπ΄ όψιν και να λάβετε τις αποφάσεις, που μπορεί να αλλάξουν τη τύχη σας, αλλά και τη τύχη της Ελλάδας.

       Κύριε Πρόεδρε,

       Πρέπει να πάρετε τη μεγάλη απόφαση. Θα γίνετε   ηγέτης ή θα παραμείνετε κομματάρχης ;  Περισσότερο από κάθε άλλη χρονική συγκυρία η πατρίδα χρειάζεται ηγέτη. Χρειαζόμαστε κάποιον που θα βάλει τη πατρίδα πάνω από το κομματικό συμφέρον. Κάποιον που θα μας πάρει από το χέρι και θα μας οδηγήσει έξω από την αβεβαιότητα και το χάος που μας έχουν ρίξει οι πολιτικοί της μεταπολίτευσης. Παρ’ όλα τα δεινά, εξακολουθείτε να συμπεριφέρεστε σαν να μην συμβαίνει τίποτα. Ότι ο κομματικός φίλος πρέπει να εξυπηρετηθεί και ο κομματικός αντίπαλος πρέπει να απαξιωθεί. Φαίνεται ότι ακόμα δεν έχετε συνειδητοποιήσει ότι όταν χαθούμε δεν θα μετράνε ούτε τα κόμματα ούτε οι ιδεολογίες. Με τις πράξεις σας, ή μάλλον με την απραξία σας, δείχνετε ότι σας απασχολεί περισσότερο το πολιτικό κόστος και το μέλλον του κόμματός σας στις προσεχείς εκλογές, παρά το μέλλον του τόπου. Και είναι κρίμα για τη πατρίδα και για σας, γιατί, αν χαθούμε, Εσείς θα φέρετε την αποκλειστική ευθύνη.

Τετάρτη, 29 Ιανουάριος 2014 08:27

Θρησκευτικός πόλεμος

του Κωνσταντίνου Λυκογιάννη.

       Θρησκευτικός πόλεμος ξέσπασε ανάμεσα στη κυβέρνηση και το κόμμα της Αντιπολίτευσης, Ο αρμόδιος για τη θρησκεία του ΣΥΡΙΖΑ κ, Αμανατίδης, σε συνέντευξή του στη πρωϊνή εκπομπή του ΣΚΑΪ, ανακοίνωσε ότι ο αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης κ. Αλέξης Τσίπρας είναι «άθεος».

     Και άρχισαν τα όργανα.

     Το κυβερνητικό κόμμα, για να αμαυρώσει το ανερχόμενο ηγετικό άστρο του αρχηγού της Αντιπολίτευσης, δια του εκπροσώπου του, καλεί το κ. Τσίπρα να δηλώσει δημοσία και να επιβεβαιώσει ή να διαψεύσει τον εκπρόσωπο, ώστε ο Ελληνικός λαός να ξέρει τη θρησκευτική πλευρά της ιδιοσυγκρασίας του, ώστε όταν θα βρεθεί μπροστά στη κάλπη να είναι πληροφορημένος για να πάρει τις αποφάσεις του. Και ενώ ο κ. Τσίπρας, μέχρι τώρα, αποφεύγει να πάρει θέση, τα στελέχη του κόμματος, στα τηλεοπτικά παράθυρα, υποστηρίζουν ότι οι θρησκευτικές και οι πολιτικές πεποιθήσεις οποιουδήποτε είναι καθαρά προσωπική υπόθεση και αποτελεί στοιχείο των προσωπικών του δεδομένων. Και για να διακωμωδήσουν τους κυβερνητικούς, τους παρομοιάζουν σαν ιερωμένους του Μεσαίωνα, που απειλούν όσους δεν ομολογούν τη πίστη τους στο Χριστό, ότι θα καούν στη πυρά. Χωρίς να παραλείψουν να επικαιροποιήσουν την ειρωνία με το χαρακτηρισμό των κυβερνητικών σαν «ταλιμπάν» και να καταλήξουν στην επωδό ότι δεν χρειάζεται κάποιος να πιστεύει σε κάποιο θεό για να είναι κατάλληλος για πρωθυπουργός.

Πέμπτη, 16 Ιανουάριος 2014 10:03

Διαρροή εγκεφάλων

του Κωνσταντίνου Λυκογιάννη.

     Σχεδόν κάθε μέρα και από διάφορες πηγές και κατευθύνσεις ακούγονται οιμωγές και κλάμματα για το γεγονός, ότι οι πτυχιούχοι μας ζητάνε να κάνουν τη τύχη τους εκτός συνόρων, αφού στη χώρα μας δεν υπάρχει περίπτωση να σταδιοδρομήσουν. Στο πνεύμα αυτό, ότι η φυγή προς τα έξω των πτυχιούχων μας αποτελεί κατάρα για τη χώρα, πολλοί κοινωνικοί παράγοντες, είτε από ειλικρινή πατριωτικά αισθήματα είτε από αντιπολιτευτικό ζήλο, προτρέπουν τη κυβέρνηση να βρει τρόπους να συγκρατήσει τη «διαρροή εγκεφάλων» και καταλήγουν με την επωδό ότι : Η Πολιτεία έχει «χρέος» να εφαρμόσει άμεσα μέτρα που να κρατάνε τους επιστήμονες στην Ελλάδα. Εκ των πραγμάτων όμως, νομίζω πως η προτροπή αυτή είναι ανέφικτη, γιατί εκπορευόμενη από «ρομαντικό πατριωτισμό», δεν στηρίζεται στη πραγματικότητα. Και η πραγματικότητα είναι ότι παράγουμε περισσότερους επιστήμονες από τις θέσεις απασχόλησης που διαθέτουμε.

του Κωνσταντίνου Λυκογιάννη.

       Κινδυνεύω να γίνω κουραστικός και πληκτικός, αν όχι και γραφικός, επαναλαμβάνοντας και υποστηρίζοντας πεισματικά ότι δεν θα αλλάξει τίποτα στη χώρα μας αν δεν αλλάξει η ποιότητα του πολιτικού πλήθους. Και φαίνεται ότι δεν θα αλλάξει, γιατί δεν έχει εκφραστεί από καμία κοινωνική ηγεσία, πολιτική, πνευματική, δημοσιογραφική, η ανάγκη να αλλάξει ο τρόπος επιλογής του. Δεν θα σταματήσω όμως, μέχρι κάποιος από αυτές τις ηγεσίες της Ελληνικής κοινωνίας, θα το πει και θα το υποστηρίξει δημοσίως.

       Τη Τρίτη, 10 Δεκεμβρίου, αναδημοσιεύτηκε από τη ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, στην εφημρίδα ΕΘΝΙΚΟΣ ΚΗΡΥΞ της Νέας Υόρκης, άρθρο του φιλοσόφου καθηγητή κ. Χρήστου Γιανναρά, «Η παθογένεια του πολιτικού μας συστήματος», που καταλήγει με την εξής βαρυσήμαντη ρητορική ερώτηση: «Με ποιες δημοκρατικές διαδικασίες θα μπορούσε να οργανωθεί η μετάβαση από τη σημερινή ευτέλεια και παρακμή στην εξ υπαρχής ίδρυση δημοκρατίας κοινωνικά ελεγχόμενης       (αντιπροσωπευτικής); Ποιο Σύνταγμα, ποιοι θεσμοί θα κυοφορήσουν κράτος δικαίου, κοινωνικό κράτος, αξιοκρατία, προτεραιότητας και της αριστείας»; Μα το είπατε με ποιο τρόπο, κ. Καθηγητά μου. Με τη δημοκρατία. Με τις δημοκρατικές διαδικασίες. Με τη καθιέρωση της αμιγούς, της απλής, της ανόθευτης, δημοκρατίας. Της δημοκρατίας χωρίς παρατσούκλια. (Λαϊκή, Σοσιαλιστική, εθνική, κοινοβουλευτική κ.α.), γιατί κάθε παρατσούκλι, σημαίνει εξυπηρέτηση κάποιας σκοπιμότητας, σημαίνει νόθευση, ιδιοτέλεια, έλεγχο, ποδηγέτηση, σημαίνει δημοκρατία που γεννά τέρατα, όπως η μεταπολίτευση του 81, σημαίνει δημοκρατία εργαλείο εξυπηρέτησης συμφερόντων.

του Κωνσταντίνου Λυκογιάννη.

         Η κυβέρνηση λέει ότι περάσαμε το κάβο και το νέο έτος θα αρχίσει η ανάκαμψη. Η Αντιπολίτευση διαφωνεί και λέει ότι η κυβέρνηση ψεύδεται και ότι το νέο χρόνο θα έχουμε περισσότερους φόρους και επιπρόσθετα μέτρα, όπως μειώσεις των μισθών και των συντάξεων. Οι διανοούμενοι, από τους οποίους ο λαός περιμένει να ακούσει την αλήθεια, βολεμένοι στα πανεπιστήμια, στις ακαδημίες και στα ΜΜΕ, επιτείνουν το μπέρδεμα,εκπέμποντας αλληλοσυγκρουόμενες απόψεις σύμφωνα με τα ιδεολογικά γιαλιά που φοράνε ή σύμφωνα με τις απόψεις αυτού που υπογράφει την επιταγή του μισθού τους. Ως εκ τούτου ο λαός μας παραπαίει. Δεν ξέρει που βρίσκεται. Και το δείχνουν οι δημοσκοπήσεις, τα αποτελέσματα των οποίων μας λένε ότι,από το κέντρο πάνε στην αριστερά κι από τη κεντροδεξιά και δεξιά, στην άκρα δεξιά. Δεν μπορεί να βρει μέρος να σταθεί, δεν ξέρει που να ακουμπήσει για να μη τσακιστει. Αγανακτεί, οργίζεται, απειλεί, μουτζώνει και ζητάει κάποιον να του δώσει μια λογική συμβουλή για το δρόμο που πρέπει να ακολουθήσει ώστε να βρει, όχι τη τελική λύση των προβλημάτων του, αλλά τουλάχιστον την ισορροπία του και λίγη ελπίδα. Αντί αυτού, η πνευματική του και η πολιτική του ηγεσία του προσφέρει τους αντίπαλλους πολιτικούς σαν υπεύθυνους της δυστυχίας του,επάνω στους οποίους τον ωθεί να ξεσπάσει για να ξεθυμάνει την οργή του.

Κυριακή, 24 Νοέμβριος 2013 08:06

Κυριακή αργία;

του Κωνσταντίνου Λυκογιάννη.

Το έχω πει πολλές φορές, μέχρι που έχω γίνει αντικείμενο ειρωνικών σχολίων, ότι εμείς που φύγαμε από τη πατρίδα, ξεφύγαμε,ή μάλλον ελευθερωθήκαμε, από τη κουλτούρα του κρατισμού. Εγκατεστημένος στο DNAτου σύγχρονου Έλληνα, κυρίως κατά την εποχή της μεταπολιτευσης, έχει δημιουργήσει ένα λανθασμένο αίσθημα ασφαλείας,από τον οποίον(κρατισμό) όλοι,περιμένουμετη κάθε προστασία. Το αίσθημα όμως αυτό μαςατροφεί, μέχρι που αφανίζει, τις δικές μαςέμφυτες δημιουργικές τάσεις και μας εμποδίζει να επιτύχουμε κάτι καλύτερο για τον εαυτό μας. Το αποδείξαμε όλοι εμείς που φύγαμε και όχι μόνο πετύχαμε την οικονομική μας καταξίωση, αλλά και την ικανοποίηση να λέμε ότι «ανοιξε το μυαλό» μας. Απαλλαγμένοι από τη κρατική ομπρέλα ασφαλείας, αντιμετωπίσαμε κάθε δυσκολία που συναντήσαμε καιμετά από τις επιτυχείς μας προσπάθειες, απολαύσαμε την ικανοποίηση να διαπιστώσουμε ότι υπάρχουν και άλλοι τρόποι να αναδειχτείς. Και το κάναμε με το σπαθί μας χωρίς τη διαρκή επαιτεία, τη λένε απαίτηση, που εκφράζεται με τη κατάχρηση της απεργίας. Ανακαλύψαμε πως όταν δουλεύεις περισσότερο, αμοίβεσαι περισσότερο, πως όταν δουλεύεις καλύτερα αμοίβεσαι καλύτερα. Πως η βελτίωση της θέσης σου, εξαρτάται περισσότερο από εσένα και όχι από το αφεντικό σου ή απο το συνδικαλιστή σου. Αν είσαι καλός σε αυτό που κάνεις θα πάρεις προαγωγή, θα πάρεις αύξηση και θα αποκτήσεις την εμπειρία και την αυτοπεποίθηση ώστε να βάλεις τις γνώσεις και τις ικανότητές σου στην υπηρεσία του εαυτού σου για να δημιουργήσεις τη δική σου μοίρα.

Τετάρτη, 23 Οκτώβριος 2013 12:03

Κάθε ένας χωριστά, μπορεί

του Κωνσταντίνου Λυκογιάννη.

   Είτε λόγω της οικονομικής κρίσης που διερχόμαστε, είτε λόγω έλλειψης δημοκρατικής παιδείας, ο μέσος ‘Ελληνας θεωρεί τον εαυτό του άσχετο με τα διαδραματιζόμενα γύρω του και ως εκ τούτου δεν μπορεί να φανταστεί ότι μπορεί να συμβάλει κατά το ελάχιστο στην επίλυση των προβλημάτων του. Τι μπορώ να κάνω εγώ; Ποιος με ακούει εμένα; Τι θές να κάνω; Είμαι μόνος μου. Πόσες φορές τα έχουμε ακούσει αυτά, από όλους σχεδόν που νομίζουν ότι δεν μπορούν ή που δεν θέλουν ή που δεν ξέρουν πως να συμβάλουν αποτελεσματικά στη θεραπεία μιας κοινωνικής κακοδαιμονίας. Αν και σχεδόν όλοι μας είμαστε πολιτικά «πληροφορημένοι», εν τούτοις δεν μπορούμε να καταννοήσουμε πόσο μπορούμε να κάνουμε τη διαφορά αν ενεργοποιηθούμε, κάνοντας το καθήκον σαν πολίτες. Στεκόμαστε θεατές στο περιθώριο, περιμένοντας ότι κάποιος επίσημος θα κάνει κάτι σχετικά, ακόμα και όταν μας αφορά άμεσα, με αποτέλεσμα η απραξία μας να παρουσιάζεται σαν αδιαφορία. Βασικός λόγος είναι το γεγονός ότι οι πολιτικοί μας μας άφησαν έξω και δεν μας επέτρεψαν να αντιληφθούμε πόσο τεράστιος και ζωτικός μπορεί να καταστεί ο ρόλο μας στη διαδικασία λειτουργίας της δημοκρατίας μας και στη διαμόρφωση ευνοϊκών συνθηκών αν ενεργοποιηθούμε σαν πολίτες. Ίσως γιατί φοβούνται ότι μπορεί να αμφισβητηθεί η χρησιμότητά τους.

Τρίτη, 01 Οκτώβριος 2013 08:19

Κοινός νους

του Κωνσταντίνου Λυκογιάννη.

     Όλες αυτές οι διαδηλώσεις, οι καταλήψεις δημοσίων κτιρίων, η καταστροφή ξένης και δημόσιας περιουσίας, το δεν πληρώνω, η φοροδιαφυγή και ότι άλλες νόμιμες ή παράνομες ενέργειες που συνοδεύουν τις διεκδικήσεις των εργαζομένων, γίνονται χωρίς να έχουν εκτιμηθεί σωστά οι ανάγκες των εργαζομένων σε συνάρτηση με τις πραγματικότητες που επικρατούν στην υπό κατάρευση οικονομία μας. Οι αποφάσεις που παίρνονται για τις κινητοποιήσεις αποφασίζονται σύμφωνα με τη «λογική» μας και όχι με γνώμονα το «κοινό νου» (common sense). Και υπάρχει μεγάλη διαφορά μεταξύ των δύο αυτών εννοιών, όπως έχει επικρατήσει να εφαρμόζονται στη χώρα μας. Ο όρος «λογική» είναι μια έννοια σχετική και εξαρτάται από πολλούς παράγοντες, όπως, πολιτικές ή θρησκευτικές μας πεποιθήσεις, οι ανάγκες μας, οι καιρικές συνθήκες, η οικονομική μας κατάσταση, η μόρφωσή μας, τα συμφέροντα ή ενδιαφέροντά μας, με κέντρο πάντα το «εγώ» μας. Δηλαδή, βλέπουμε λογικό ό,τι μας ευνοεί και παράλογο ό,τι δεν μας συμφέρει. Ο «κοινός νους» όμως είναι κάτι διαφορετικό. Είναι η απόλυτη λογική, που βγαίνει από την ήρεμη σκέψη και γίνεται αποδεκτή, χωρίς αντιρρήσεις, από όλους και μάλιστα χρησιμοποιείται σαν μέτρο δικαίου από το νομοθέτη και τα δικαστήρια. Μια σωστή απόφαση που δεν βασίζεται σε μια εξειδικευμένη γνώση.(Sound judgment not based on specialized knowledge. Dictonary of American Heritage). Αυτό που συνθέτει το «ένα και ένα κάνουν δύο».

Δευτέρα, 16 Σεπτέμβριος 2013 09:12

Δημοκρατική Ηθική

του Κωνσταντίνου Λυκογιάννη.

       Στο κύμα των αλλαγών που έχει αναλάβει να κάνει η κυβέρνηση, ο Υπουργός Εσωτερικών κ. Μιχελάκης, ανακοίνωσε πρόσφατα ότι «έρχεται νέος νόμος εκλογής Δημάρχων και Περιφερειαρχών». Χωρίς να ανακοινωθούν λεπτομέρειες, αφέθηκε να διαρρεύσει η πληροφορία ότι με το νέο νόμο θα συνεχίσουν να υπάρχουν τα κομματικά ψηφοδέλτια για τους δημάρχους ή Περιφερειάρχες, αλλά θα θεσπιστεί ένα μόνον για τους Δημοτικούς ή Περιφερειακούς Συμβούλους, ανεξάρτητα από τη κομματική τους τοποθέτηση. Δηλαδή θα σταματήσουν τα κομματικά ψηφοδέλτια των συμβούλων και όλοι οι υποψήφιοι θα περιλαμβάνονται σε ένα και μοναδικό ψηφοδέλτιο, από το οποίον ο ψηφοφόρος δεν θα εκλέγει κόμμα αλλά θα σταυρώνει πρόσωπα. Δηλαδή, μπορεί να υπάρξει περίπτωση που ο Δήμαρχος ή ο Περιφερειάρχης να μην ανήκει στη κομματική πλειοψηφία του Συμβουλίου του, ή ακόμα μην έχει και κανένα σύμβουλο από το κόμμα του και όλες οι αποφάσεις να λαμβάνονται χωρίς κομματική επιρροή, εφόσον οι σύμβουλοι θα ψηφίζουν κατά συνείδηση και σύμφωνα με τα συμφέροντα των ψηφοφόρων τους οποίους εκπροσωπούν.

Σάββατο, 31 Αύγουστος 2013 09:04

Οι φελοί επιπλέουν;

του Κωνσταντίνου Λυκογιάννη.

 

         Μετά το πραξικόπημα διάλυσης της ΕΡΤ, γνωστός χρονογράφος, εκφράζοντας τη δυσφορία του για το τρόπο που ενήργησε σχετικά, έγραφε για το κ. Σαμαρά στον ΕΘΝΙΚΟ ΚΗΡΥΚΑ της Νέας Υόρκης: «....των πομπών πεσόντων διαπομπεύτηκε η δημοκρατία». Έχω νέα για το κ Χρονογράφο. Λυπάμαι πολύ, αλλά φαίνεται ότι, όπως και υπόλοιποι δημοσιογράφοι και διανοούμενοι, δεν έχει εξονυχίσει το είδος δημοκρατίας που εφαρμόστηκε και εφαρμόζεται στη χώρα μας. Η δημοκρατία μας δεν είναι μόνο διαπομπευμένη, αλλά είναι προ πολλού βιασμένη και κουρελιασμένη και μεταλλαγμένη και κομμένη και ραμμένη στα μέτρα του κάθε πρωθυπουργού που βασίλεψε στη χώρα μας από το '74 και μετά. Και θα έπρεπε να το ξέρει, γιατί αυτό υποτίθεται πως είναι δουλειά του, να ελέγχει την εκάστοτε εξουσία για το τρόπο που εφαρμόζει τη δημοκρατία. Και είναι πολύ εύκολο αφού κάθε μέρα ζούμε τη νοθευμένη αυτή δημοκρατία, γιατί κάθε μέρα υφιστάμεθα τις συνέπειες της εγκληματικής μετάλλαξης που της έχουν επιβάλλει οι πολιτικοί μας. Ανεχόμαστε π.χ. και το βλέπουμε σωστό και δημοκρατικό το πλειοψηφόν κόμμα να παίρνει 50 έδρες δώρο στις εκλογές και θαυμάζουμε τη σοφία της καθιέρωσης του θεσμού του «Βουλευτή Επικρατείας». Και δεν αντιδρούμε, γιατί μέσα σε αυτή τη νοθευμένη δημοκρατία μεγαλώσαμε και αυτή γνωρίσαμε και λατρέψαμε σαν ιδανική. Μάλιστα, τόσο πολύ (τη λατρέψαμε) που δεν τολμήσαμε ποτέ να της αμφισβητήσουμε τη ποιότητα, ούτε το τρόπο που εφαρμόστηκε από τον εκάστοτε διαχειριστή της, που εμείς, ο «σοφός» λαός, εκλέξαμε να του αναθέσουμε το ρόλο. Όχι μόνο, αλλά και τον χειροκροτούμε.

Δευτέρα, 19 Αύγουστος 2013 19:14

Άμπαρα κατάρμπαρα.....πουφ... Ή, θάψτε την

Του Κωνσταντίνου Λυκογιάννη.


    Μέσα και έξω από τη Βουλή, από τη τηλεόραση, το ραδιόφωνο, τις εφημερίδες, τα μπλόγκ, οι βουλευτές, οι δημοσιογράφοι, οι διανοούμενοι, οι φιλελεύθεροι, οι συντηρητικοί, οι προοδευτικοί καιγενικά, όλες οι ομιλούντες κεφαλές από κάθε πτέρυγα της δημοκρατικής βεντάλιας,συναγωνίζονται για να βρούν τους πιο βαρείς χαρακτηρισμούςγια να απαξιώσουν τη «Χρυσή Αυγή», με την ελπίδα ότι αυτοί που τη ψήφισαν  δεν θα το επαναλάβουν στις επόμενες εκλογέςκαι έτσι θα εκλείψει η απειλή της εκλογικής της επικράτησης. Και δεν τους αδικώ, ούτε και παίρνω ελαφρά την τυχόνεκλογική επικράτησή της. Θα ήταν το χειρότερο που θα μπορούσε να ενσκήψει στη χώρα μας.  

        Παρουσιαζόμαστε σαν ταχυδακτυλουργοίπου προσπαθούμε με το «άμπαρα-κατάρμπαρα ..πουφ», να την εξαφανίσουμε. Μάλιστα, αυτό ακριβώς κάνουμε με τις καθημερινές απαξιώσεις μας. Με το να ανεβαίνουμε σε κάθε βήμα και να εκτοξεύουμε κατάρες, να εκφράζουμε φόβους από την επικράτησή της, να περιγράφουμε με τα πιο χειρότερα χρώματα τις αυθαιρεσίες της, να επαναλαμβάνουμε με το νι και με το σίγμα τις κορώνες της μέσα στη Βουλή, να δημοσιεύουμε λεπτομερέστατα τις ανοησίες της, να προβάλουμε στη τηλεόραση πάλι και πάλι και πάλι τις σκηνές, όπως αυτή μεταξύ της κ. Κανέλλη και του Κασιδιάρη, αντι να την εξαφανίσουμε,την κρατάμε διαρκώς στην επιφάνεια και τη κάνουμε πρώτο θέμα συζήτησης. Όποια εφημερίδα και αν ανοίξεις, όποια τηλεοπτική εκπομπή, όποιο ραδιόφωνο, όποιο μπλογκ, θα βρεις μέσα τη χ.α.σαν πρώτο θέμα, σε κάθε μορφή απαξιωτικήςέκφρασης.

Τρίτη, 06 Αύγουστος 2013 18:11

Κοίταξε το καθρέφτη σου, Έλληνα

 Ανοιχτή Επιστολή


 

 Αγαπητέ μου Έλληνα,


     Ξέρω πως περνάς δύσκολες μέρες. Σου κόβουν το μισθό, τη σύνταξη και στη χειρότερη περίπτωση σε απολύουν από τη δουλειά σου. Τα χρέη που έχεις δημιουργήσει στους καλούς καιρούς, πρέπει να πληρωθούν. Το παιδί σου με το φρέσκο δίπλωμα του Πανεπιστημίου στο χέρι, δεν μπορεί να βρει δουλειά. Δεν ξέρεις σε ποιον να εμπιστευτείς, σε ποιον να πεις το πόνο σου και όπως είναι φυσικό, θυμώνεις. Σου ζητώ συγγνώμη και δεν θέλω να σε θυμώσω περισσότερο , αλλά δεν έχω άλλο τρόπο,  πρέπει να σου δείξω το χρόνο και το τρόπο που πήρες τις λάθος αποφάσεις. Πριν λοιπόν αφήσεις ελεύθερη την αγανάκτησή σου και αρχίσεις τις κατάρες και πριν αποδώσεις ευθύνες για τη σημερινή σου κατάσταση στους Γερμανούς, στη Μέρκελ, στη C.I.A,, στη Τρόϊκα, στους Εβραίους, στις αγορές, χρειάζεται να δεις το πραγματικό εχθρό σου. Πάρε βαθιά ανάσα λοιπόν, μέτρησε μέχρι το 10 και κοίταξε το καθρέφτη σου, Έλληνα. Εκεί είναι ο εχθρός σου. Ο εαυτός σου.

Πέμπτη, 18 Ιούλιος 2013 11:19

Διαρροή εγκεφάλων

Του Κωνσταντίνου Λυκογιάννη.

      Πολλά λέγονται και γράφονται στο τόπο μας για τη «διαρροή εγκεφάλων από την Ελλάδα». Ακούγονται οιμωγές απελπισίας και προβλέψεις κατακλυσμού για τη μελλοντική έλλειψη στελεχών για να επανδρώσουν την οικονομία μας.Μάλιστα, ο φίλος εκδότης ιδιοκτήτης της εφημερίδας ΕΘΝΙΚΟΣ  ΚΗΡΥΞ  της Νέας Υόρκης, έγραφε σχετικά σε σχόλιό του της Παρασκευής 21 Ιουνίου στον Ε.Κ.Η Πολιτεία έχει «χρέος» να εφαρμόσει άμεσα μέτρα που να κρατάνε τους επιστήμονες στην Ελλάδα. Ας με συγχωρήσει ο εκλεκτός φίλος μου, αλλά θα διαφωνήσω. Εκ των πραγμάτων νομίζω πως η προτροπή του είναι ανέφικτη γιατί ανήκει στη σφαίρα του«ρομαντικού πατριωτισμού»Είναι ανέφικτη γιατί, απλώς,παράγουμε περισσότερους επιστήμονες από όσους μπορούμε να απορροφήσουμε στις θέσεις που διαθέτει η οικονομία μας, και ως εκ τούτου οι ελπίδες τους να μείνουν όλοι και να σταδιοδρομήσουν στην πατρίδα, είναι εκ των πραγμάτων αδύνατη.

Παρασκευή, 14 Ιούνιος 2013 20:12

Η καυτή πατάτα της ΕΡΤ

του Κωνσταντίνου Λυκογιάννη.

         Κανείς δεν αμφισβητεί ότι η ΕΡΤ χρειαζόταν νοικοκύρεμα. Ότι υπήρχε στους κόλπους της ένας σωρός κόπρου που έπρεπε να καθαριστεί. Δεν υπήρχε κανείς που να μη συμφωνούσε με αυτή την άποψη. Κανείς δεν αμφισβητούσε τα καπετανιλίκια που υπήρχαν ούτε και τη σπατάλη για να μπορούν να διατηρηθούν. Αλλά να αποφασίσουμε το γκρέμισμα χωρίς να έχουμε έτοιμο αυτό που θα το αντικαταστήσει, είναι παράλογο και αντίθετο με τη λογική. Γιατί, παρ’ όλα τα ελατώματα που παρουσίαζε η ΕΡΤ, είχε γίνει ένας απαραίτητος παράγοντας της καθημερινότητας του Έλληνα πολίτη. Με εξασφαλισμένη την επαρκή χρηματοδότησή της από το χαράτσι επί του ηλεκτρικού ρεύματος, μπορούσε να ξοδέψει και να προσλάβει την επαγγελματική αφρόκρεμα του κλάδου και να αγοράζει εκδηλώσεις που ο κόσμος αγαπούσε και παρακολουθούσε, όπως π.χ. τους ποδοσφαιρικούς αγώνες Ολυμπιακού – Παναθηναϊκού και το διαγωνισμό του τραγουδιού της Γιουροβίζιον. Ειδικά, στο τομέα των νέων, ό,τι έλεγε η ΕΡΤ ήταν πάντοτε αυτό που αποδεχόταν ο λαός χωρίς επιφυλάξεις. Το είπανε στην ΕΡΤ, ήταν η επωδός κάθε φορά που κάποιος αναφερόταν στα νέα που κυκλοφορούσαν. Μπορεί οι ρίζες να ήσαν μέσα στη κοπριά, αλλά το λουλούδι που έτρεφαν αυτές οι ρίζες και απολάμβανε ο κόσμος σαν θέαμα και σαν ουσία, είχε γίνει απαραίτητο σε κάθε οικογένεια που διέθετε τηλεόραση.

του Κωνσταντίνου Λυκογιάννη


“Hold your horses”

       Κυρία Διαμαντοπούλου,

       Σας εύχομαι υγεία και μακροημέρευση.

       Είδα στη τηλεόραση το τελευταίο τμήμα της συνέντευξής σας στο δημοσιογράφο κ. Κοττάκη, στην εκπομπή ΑΛΛΗ ΟΨΗ και, ομολογώ, με απαγοητεύσατε. Σας θεωρώ μια σώφρωνα πολιτικό που πάντα ακουμπά στο χώμα και ρεαλιστή, που πιστεύει ότι η πολιτική είναι η επιστήμη του εφικτού και επομένως δεν θα μπορούσατε να υιοθετήσετε δονκιχωτικούς οραματισμούς ίδρυσης νέου δικού σας πολιτικού κόμματος. Με αυτό το τρόπο δεν βοηθιέται η Ελλάδα, μα ούτε και Σεις.

Δευτέρα, 08 Απρίλιος 2013 08:30

Ένωση;

του Κωνσταντίνου Λυκογιάννη.

 

     Προσπαθώντας να αναλύσει κανείς τη «διάσωση» της Κύπρου, δεν μπορεί παρά να προβληματιστεί για το νόημα της έννοιας «ένωση». Τι σημαίνει ένωση και αν συμβιβάζεται να λέμε ότι ανήκουμε στην Ευρωπαϊκή «Ένωση» και να υφιστάμεθα μια τέτοια απάνθρωπη διάσωση, όπως αυτή της Κύπρου. Σύμφωνα με το Μπαμπινιώτη, ένωση σημαίνει το «δεσμό ανάμεσα σε δύο ή περισσότερα χωριστά μέρη σε μια ενιαία οντότητα» σημαίνει «ενοποίηση, συνένωση», σημαίνει «Σύνδεση διαφορετικών κρατών ή εθνών σε ενιαίο πολιτικό οργανισμό με κοινό προσανατολισμό». Και σύμφωνα με το λεξικό του American Heritage, ένωση σημαίνει η «συμμαχία ή ομοσπονδία ατόμων, κομμάτων ή πολιτικών οντοτήτων που δημιουργείται για αμοιβαία συμφέροντα και ωφέλη». Δηλαδή στην «ένωση» δεν υπάρχει το «εμείς» και «αυτοί», παρά μόνο το «εμείς». Και είναι φυσικό, όταν είσαι μέλος,να έχεις μεν δικαιώματα αλλά οπωσδήποτε πρέπει να έχεις και υποχρεώσεις, όπως αυτές απορρέουν από τις συμφωνίες. Δηλαδή, σε μια ένωση, δεν μπορείς μόνο να παίρνεις, αλλά θα πρέπει και να δίνεις. Και στη περίπτωση των κρατών, αυτή η συναλλαγή αποβλέπει στο να φέρει τη κοινωνική και οικονομική όσμωση ανάμεσα στα διαφορετικές κοινωνίες και να επέλθει η ισότητα και η κοινωνική συνοχή που είναι απαραίτητη για την ομαλή λειτουργία των κοινών θεσμών.

του Κωνσταντίνου Λυκογιάννη.

       Σχολιάζοντας τα αυστηρά μέτρα της αστυνομίας εναντίον των κατοίκων της Ιερισσού, που εμπόδισαν την έρευνα σε σπίτια υπόπτων για τους βανδαλισμούς των εγκαταστάσεων των Ορυχείων χρυσού στις   Σκουριές Χαλκιδικής, στο σχόλιό του «Ας προσέξει η κυβέρνηση τα ανακλαστικά της» στην εφημερίδα ΕΘΝΙΚΟΣ ΚΗΡΥΞ της Νέας Υόρκης της 9-10 Μαρτίου, ο δημοσιογράφος της στην Αθήνα Α.Π., στον υπέρμετρο ζήλο του να «εξαφανίσει» τη Χρυσή Αυγή, κατά τη γνώμη μου, απεφάνθη με ένα λίγο υπερβολικά ρομαντικό, αλλά οξύμωρον σχήμα λόγου «Καλή η επιβολή της τάξης, καλύτερα τα ανθρώπινα δικαιώματα». Ρομαντικό, όπως είπα παραπάνω, αλλά βάζει το κάρο μπροστά από το άλογο, δεδομένου ότι δεν μπορεί να υπάρξουν «ανθρώπινα δικαιώματα» χωρίς τη δημοκρατική έννομη «τάξη». Τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι τα απότοκα της έννομης τάξης, είναι τα φρούτα της, είναι το ζητούμενο από κάθε ευνομούμενη κοινωνία, είναι ο λόγος ύπαρξης της έννομης τάξης, για να μπορούμε να έχουμε ανθρώπινα δικαιώματα.

       Αν πραγματικά θέλουμε να ζούμε μέσα σε μια δημοκρατία και να περιορίσουμε ή και να αφανίσουμε φαινόμενα όπως αυτά της Χρυσής Αυγής, είναι αδήριτη ανάγκη κάθε ένας από μας να αναλογιστούμε και να συνειδητοποιήσουμε σαν λαός, πως δεν μπορούμε να έχουμε ανθρώπινα δικαιώματα αν δεν αναλάβουμε τις ευθύνες μας και δεν συμβάλουμε στην εμπέδωση της δημοκρατικής έννομης τάξης, υπακούοντας πιστά τους νόμους. Σε όλους τους νόμους.

Κυριακή, 17 Μάρτιος 2013 16:15

Ν ε ρ ο κ ο υ β α λ η τ ά δ ε ς

του Κωνσταντίνου Λυκογιάννη.

 

         Έχετε παρακολουθήσει τις συνεδριάσεις της βουλής στη τηλεόραση; Σας συμβουλεύω να το κάνετε, είναι πολύ αστείο και θα γελάσετε. Όχι με τα απίθανα δαιδρά που θα ακούσετε, ούτε από τους θεατρινισμούς των αντιπροσώπων του λαού. Εκείνο που αξίζει να θαυμάσετε είναι οι νεροκουβαλητάδες. Στη δεξιά πόρτα της βουλής, δίπλα από τους βουλευτές της Χρυσής Αυγής, πάντα στέκεται, με το όπλο παραπόδας, ένας γραβατωμένος κλητήρας με ένα ποτήρι νερό στο χέρι και όταν ο αγορητής ανέβει στο βήμα, με κάθε επισημότητα, τρέχει και του το βάζει δίπλα του και παίρνει το ποτήρι του προηγούμένου, που στις πιο πολλές φορές είναι ανέγγιχτο. Ακόμα και αν ο ομιλητής θα αγορεύσει για τρία λεπτά, πρέπει να είναι δίπλα του φρέσκο νερό για να φρεσκάρει τις πολύτιμες φωνητικές του χορδές. Και το αστείο δεν σταματά εδώ. Όταν έλθει ο επόμενος ομιλητής, θα έλθει άλλος κλητήρας να του αλλάξει το νερό. Όχι ο ίδιος. Και άλλος για τον επόμενο. Εκτός των αρμοδίων, κανείς δεν ξέρει πόσοι κλητήρες είναι σε υπηρεσία (on duty) όταν συνεδριάζει η Βουλή, ούτε και με τι ασχολούνται όταν δεν συνεδριάζει ή είναι σε διακοπές.

Κυριακή, 24 Φεβρουάριος 2013 11:41

Όπως τα βλέπω: Δικομματισμός

του Κωνσταντίνου Λυκογιάννη.   

   Σχεδόν κάθε μέρα, μέσω των Μ.Μ.Ε., ακούμε και διαβάζουμε από αρκετούς διανοουμένους και τις ηγεσίες γενικά των μικρών κομμάτων, κατάρες και αναθέματα εναντίον του δικομματισμού και είναι να απορεί κανείς πως είναι δυνατόν πνευματικοί και σκεπτόμενοι, γενικά, άνθρωποι με πείρα στα πολιτικά της χώρας μας, με τόση μεγάλη ευκολία να του φορτώνουν(του δικομματισμού) κάθε φαινόμενο δυσλειτουργίας και ανεπάρκειας του πολιτικού συστήματος και για ό,τι στραβό και ανάποδο συμβαίνει στο τόπο μας.

Κυριακή, 10 Φεβρουάριος 2013 11:24

Η φωτογραφία της ντροπής

του Κωνσταντίνου Λυκογιάννη.

        Εμείς οι Έλληνες είμαστε επιρρεπείς στο δράμα και είναι φυσικό αφού αυτό γεννήθηκε στη χώρα μας και το συναντάμε κάθε μέρα μπροστά μας στην εξελιγμένη μορφή του, αυτής του «λαϊκισμού». Μάλιστα, πολλές φορές φτάνει στα όρια του ομαδικού μαζοχισμού, αν λάβουμε υπ’ όψιν ότι στην Ελλάδα μας δεν μπορείς να είσαι καλός δημοσιογράφος ή καλός συνδικαλιστής ή άξια του ονόματός σου αντιπολίτευση, αν δεν τα βλέπεις και δεν τα περιγράφεις όλα μαύρα. Αν πιστέψουμε ότι όλα όσα επινοούν και περιγράφουν, έστω και μερικώς, θα πραγματοποιηθούν, θα πρέπει να γίνουμε η αγέλη χοίρων που περιγράφει το Ευαγγέλιο και να αυτοκτονήσουμε ομαδικά στο πιο κοντινό γκρεμό σαν τη μόνη εφικτή λύση αφού στις επινοήσεις που δημοσιεύουν σαν ρεποστάζ δεν αφήνουν πουθενά ούτε καν μια ακτίνα ελπίδας για κάτι καλύτερο.

Κυριακή, 03 Φεβρουάριος 2013 10:27

Μισθωτοί ελεύθεροι επαγγελματίες

του Κωνσταντίνου Λυκογιάννη.  

 

Η φοροδιαφυγή ανθεί και ευδοκιμεί στη χώρα μας και αποτελεί το πρωταρχικό αίτιο της κρίσης που διερχόμαστε. Αν μπορούσαμε να εισπράξουμε τους φόρους που προβλέπονται από τη φορολογική νομοθεσία, η Ελλάδα μας θα ήταν Παράδεισος. Αλλά επειδή έχουμε κάνει επιστήμη τη προσπάθεια να αποφεύγουμε την υποχρέωση εκτέλεσης του πατριωτικού μας καθήκοντος να πληρώνουμε τους φόρους μας, επί χρόνια αναγκαζόμαστε να δανειζόμαστε για να ανταποκριθούμε στις υποχρεώσεις μας. Και το μόνο που μας απόμεινε είναι να περικόπτουμε οριζόντια μισθούς και συντάξεις για να μπορέσουμε να γλυτώσουμε τη χρεοκοπία. Και όπως είναι φυσικόν, υπάρχουν κοινωνικές αντιδράσεις που εκφράζονται με μαζικές εργατικές κινητοποιήσεις που αναστατώνουν τη κοινωνία και απορρυθμίζουν την ομαλή λειτουργία της δημοκρατίας, όπως το γεγονός ότι η ανομία να έχει γίνει νόμος και έχει καταντήσει κανόνας λογικής συμπεριφοράς του πολίτη.

Πέμπτη, 24 Ιανουάριος 2013 08:59

Συνδικαλιστικές σαπουνόφουσκες

του Κωνσταντίνου Λυκογιάννη.   

   «Το Δ.Σ. της Δ.Ο.Ε.(;) με εισήγησή του προς τους εκπαιδευτικούς της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης, εκφράζει την αντίθεσή του στη πολιτική του μνημονίου και δείχνει τη πρόθεσή του να συνεχίσει να καταβάλει κάθε δυνατή προσπάθεια συντονισμού και κοινής δράσης των εργαζομένων, των ανέργων, των συνταξιούχων και των νέων για την ανατροπή αυτών των πολιτικών». Αυτή τη νεφελώδη και μεγαλοπρεπή ανακοίνωση διάβασα στη τελευταία σελίδα της εφημερίδας ΠΑΤΡΙΣ Πύργου της 17.1.13. και έμεινα έκληκτος από το μέγεθος της πομφόλυγας που τέθηκε σαν σκοπός της εν λόγω συνδικαλιστικής οργάνωσης.

Τετάρτη, 16 Ιανουάριος 2013 10:52

Τριτοβάθμια εκπαίδευση ( Ι )

     Αφορμή για το παρόν σημείωμα, μου έδωσε η επιστολή του κ. Μύρωνα Ζαβλάνου, Ph.D., από το Μαρούσι, «ΣΧΟΛΕΙΑ ΥΨΗΛΗΣ ΠΟΙΟΤΗΤΟΣ» που δημοσιεύτηκε στη ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ . της 17.1.10., πάνω στην οποία θέλω να κάνω μερικές παρατηρήσεις και ει δυνατόν, να δώσω μια απάντηση στο ερώτημα που υποβάλει. «Τι εκπαίδευση και τι σχολεία θέλουμε να κάνουμε;» Σήμερα, το όραμα του 21ου αιώνα είναι να κάνουμε σχολεία υψηλής απόδοσης και ποιότητος. Και τέλος, να τολμήσω την απονενοημένη προσπάθεια, να περιγράψω το πως, κατά τη γνώμη μου, μπορεί να πετύχουμε τους στόχους που περιγράφει ο επιστολογράφος, για σχολεία που θα είναι ικανά να αντιμετωπίσουν τις προκλήσεις του 21ου αιώνα.  

Τρίτη, 08 Ιανουάριος 2013 07:45

Η κωμωδία της ψήφου των αποδήμων

του Κωνσταντίνου Λυκογιάννη.

 

       Έχει καταντήσει ρουτίνα, ότι κάθε κυβέρνηση που ανεβαίνει στην εξουσία, πρέπει μα φέρει στην επιφάνεια τη ψήφο των Αποδήμων. Δηλαδή ότι θα πρέπει να έχουμε κάποια αντιπροσώπευση στην Ελληνική Βουλή. Όταν λοιπόν κάποιος κυβερνητικός παράγοντας επισκέπτεται μια παροικία ή όταν κάποιος απόδημος ηγέτης επισκέπτεται τον αρμόδιο υπουργό, η ψήφος των αποδήμων γίνεται το πρώτο θέμα προς συζήτηση. Σύμφωνα με ότι μας λένε για να μας κολακεύσουν, όταν μας επισκέπτονται, ότι αποτελούμε το άλλο μισό του Ελληνισμού, δηλαδή το 1/3 του συνολικού, τότε η αντιπροσώπευσή μας στη Βουλή θα έπρεπε να είναι της τάξης των 100 εδρών. Όμως, ο μέν κ. Παυλόπουλος της κυβέρνησης Κώστα Καραμανλή, γεναιόδωρα, μας παραχωρούσε τρεις έδρες, ο δε κ. Στυλιανίδης σήμερα του κ. Σαμαρά, στις 24 Οκτωβρίου 2012, μας προσφέρει δύο.

Δευτέρα, 31 Δεκέμβριος 2012 14:23

Never on Sunday

       Το θέατρο που τώρα τελευταία παίζεται στη χώρα μας, μοιάζει μάλλον κωμωδία. Και το θέμα του είναι η αλλαγή του ωραρίου σχετικά με τη λειτουργία των καταστημάτων τη Κυριακή. Καταστηματάρχες, υπάλληλοι, ακόμα και ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας εμπόρων, είναι εναντίον. Παρ’όλη την έμφυτη προδιάθεση που έχουμε να συμμεριστούμε τη κρίση που διέρχεται η πατρίδα μας, εμείς που παρακολουθούμε από μακρυά, δεν μπορούμε να καταλάβουμε τη προσκόλληση που αξακολουθεί να υπάρχει σε απαρχαιομένες πρακτικές, που θέλουμε να διατηρήσουμε και που μας έφεραν στο σημερινό χάλι. Φαίνεται ότι ακόμη δεν έχουμε πλήρως κατανοήσει ότι, βασικά, η κρίση δεν προήλθε από έλλειψη χρημάτων αλλά από την επικράτηση αλλοπρόσαλλων, εγωκεντρικών και ανήθικων συμπεριφορών των πολιτικών μας και όλων όσων αποτελούσαν τις ηγετικές ελίτ της χώρας μας. Όλοι παραδέχονται ότι πρέπει να αλλάξουν τα πάντα, αλλά όλοι αντιστέκονται σε κάθε αλλαγή που προτείνεται.

ΤΙ, ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ, ΘΕΛΟΥΜΕ;

 

         Υπάρχουν άνθρωποι που νομίζουν πως λόγω πλούτου, λόγω κοινωνικής θέσεως, λόγω αναστήματος, λόγω παιδείας, λόγω εμφάνισης, είναι, αν όχι ανώτεροι, τουλάχιστον πιο προνομιούχοι από τους άλλους. (Εχουμε ζήσει και ζούμε τις συνέπειες αυτού του αισθήματος υπεροχής, όταν παρουσιάζεται σε επίπεδο εθνών). Εμείς οι Έλληνες έχουμε μεγάλη ιδέα για τον εαυτό μας και νομίζουμε ότι είμαστε ανώτεροι λόγω καταγωγής. Λόγω της αρχαιοελληνικής μας καταγωγής. Μας έχει γίνει πεποίθηση πως όλος ο κόσμος πρέπει να μας αγαπάει, να μας σέβεται, να μας ανέχεται και να μας συγχωρεί κάθε παρεκτροπή μας. Είναι φυσικό λοιπόν, εφόσον νομίζουμε τον εαυτό μας προνομιούχο και ανώτερο να νομίζουμε τους εαυτούς μας και πιο έξυπνους ώστε να βλέπουμε τους άλλους, όλους τους άλλους, σε ένα πιο χαμηλό διανοητικό επίπεδο.(κουτόφραγκοι, αμερικανάκια, κουνημένοι, μπρούκληδες, κ.α.). Και όχι μόνο, αλλά να μας έχει δημιουργηθεί η αντίληψη ότι όλος ο κόσμος μας χρωστάει. Ότι σαν λαός είμαστε προνομιούχοι, όπως είπα, και θα πρέπει όλος ο κόσμος να ταυτίζεται με τις θέσεις μας στα διεθνή φόρα, υποστηρίζοντας τις απόψεις μας στα εθνικά μας “Δίκαια”.

Κυριακή, 04 Νοέμβριος 2012 14:01

Επιλογή, όχι εκλογή

του Κωνσταντίνου Λυκογιάννη

      

     Σχεδόν κάθε μέρα, κάθε ομιλούσα κεφαλή στη τηλεόραση και κάθε πένα στον έντυπο τύπο περιγράφει την εγωκεντρική συμπεριφορά των πολιτικών και τη σκληρωτική λειτουργία της δημοσιοϋπαλληλίας. Όλοι τους επαναλαμβάνουν τις γνωστές παθογένειες που ταλανίζουν τη κοινωνία και, φυσικά, συνεχώς τις αποδίδουν στις ανοίκειες συμπεριφορές των πολιτικών και στη κρατική μηχανή. Το μόνο που μας σερβίρουν όμως είναι διαπιστώσεις και περιγραφές, σε δεσπόζουσα θέση την εκάστοτε αντιπολίτευση, που μεταχειρίζεται το μακρύ αυτό κατάλογο των παθών του λαού μας για να επιδείξει μια λαϊκίστικη συμπαράσταση προς ψηφοθηρίαν. Είτε από άγνοια είτε από σκοπιμότητα, κανένας παραμυθάς «οιδήμονας» δεν προτείνει   τρόπο δημιουργίας μιας κρατικής μηχανής και μια πολιτικής ηγεσίας, που θα έχει σαν σκοπό ύπαρξης την εξυπηρέτηση του πολίτη.

       Ξεκινώντας από «το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι» (οι πολιτικοί μας) και το γεγονός ότι το Σύνταγμά μας γράφτηκε από πολιτικούς, οι προσπάθειες για την εξεύρεση των αιτίων της σημερινής κακοδαιμονίας μας σκονταύτουν στην έλλειψη βούλησης των πολιτικών για αλλαγή. Η συνταγματικώς καθιερωμένη ατιμωρησία των πολιτικών, είναι φυσικόν να έχει απαλείψει από τη συνείδησή τους το φόβο των συνεπειών των πράξεών τους και έτσι μεταχειρίζονται κάθε θεμιτόν και αθέμιτον μέσον στη προσπάθεια της επανεκλογής τους και στην οικονομική καταξίωση του εαυτού των και των συγγενών τους. Επομένως, σαν σύνολον, το βουλευτικό Σώμα δεν δύναται να καυχηθεί ότι αποτελεί ηθικό παράδειγμα προς μίμηση από τη νέα γενιά και την Ελληνική κοινωνία γενικώτερα.

Κυριακή, 14 Οκτώβριος 2012 08:08

Η «λογική» της ανομίας

του Κωνσταντίνου Λυκογιάννη.     

Η δημοκρατία δημιουργήθηκε για να δώσει στο λαό ρόλο και λόγο στο τρόπο που κυβερνάται και το δικαίωμα να επιλέγει τους κυβερνήτες του. Και το όνομα ¨δημοκρατία» εννοεί την επικράτηση της θέλησης των οργανωμένων πολιτών και όχι του όχλου. Οι δε νόμοι αποτελούν τους κανόνες, βάσει των οποίων ρυθμίζονται οι σχέσεις των πολιτών με τη κυβέρνηση και οι σχέσεις μεταξύ των. Χωρίς αυτούς επικρατεί η ανομία, η ύπαρξη της οποίας καταργεί τη δημοκρατία

Πέμπτη, 27 Σεπτέμβριος 2012 09:54

Επιλεκτική επίκληση του Συντάγματος

         Μπορεί να χαρακτηριστώ αφελής και εκτός πραγματικότητας, αν ομολογήσω ότι δεν μπορώ να καταλάβω γιατί γίνονται όλες αυτές οι κινητοποιήσεις και οι απεργίες, που παραλύουν την αγορά και αναστατώνει τη κοινωνική ηρεμία, αφού όλοι ξέρουν ότι δεν υπάρχει πιθανότητα να ικανοποιηθεί κανένα από τα αιτήματά τους, όσο δίκαια και αν είναι. Όλοι ξέρουν ότι δεν υπάρχουν οι πόροι και ότι η κυβέρνηση δίνει ένα τιτάνιο αγώνα να αποφύγουμε τη χρεοκοπία. Ούτε μπορώ να καταλάβω γιατί κάθε μια κατηγορία εργαζομένων προσπαθεί να αποδείξει ότι πρέπει να εξαιρεθεί από τις περικοπές που επιβάλουν οι περιστάσεις για τη μείωση των δημοσίων δαπανών, επικαλούμενοι άρθρα του Συντάγματος που τους ευνοούν και αγνοόντας αυτά που αναφέρονται στις υποχρεώσεις τους.

Παρασκευή, 14 Σεπτέμβριος 2012 23:44

Κινητοποιήσεις

του Κωνσταντίνου Λυκογιάννη.  

    Οι «κοινωνικοί φορείς», έχουν αρχίσει ή θα αρχίσουν κινητοποιήσεις στο αμέσως προσεχές μέλλον. Η Αθήνα θα βρεθεί και πάλι στο κλοιό των διαδηλώσεων. Οι δάσκαλοι, οι γιατροί, οι δικηγόροι, οι δικαστικοί, οι καθηγητές των γυμνασίων και των πανεπιστημίων, οι άνδρες των ενόπλων δυνάμεων, οι πυροσβέστες και οι λιμενοφύλακες. Όλοι ετοιμάζουν τα στολισμένα με σημαίες στηλιάρια τους για να υπερασπιστούν τα «κεκτημένα» τους. «Δεν θα περάσει», θα κατεβάσουμε το διακόπτη, δεν θα αφήσουμε να καταστραφεί η δημόσια παιδεία, θα υπερασπιστούμε το δημόσιο χαρακτήρα της ΕΡΤ, κινδυνεύει η ανεξαρτησία της δικαιοσύνης, και πολλές άλλες ακόμα απειλές, προειδιοποιήσεις, εκφοβισμοί, καταστροφολογίες, λαϊκισμοί και σλόγαν, που επαναλαμβάνονται για να τονώσουν το αγωνιστικό φρόνημα των οπαδών τους. Όλα αυτά, χωρίς να προτείνουν λύσεις, αλλά με ένα κοινό επωδό-αίτηση προς τη κυβέρνηση: Δεν ξέρω τι θα κάνεις με τους άλλους, αλλά να μη περικοπούν οι δικές μου απολαυές.