130x180 books

130x180 monopati

130x107mathisi

130x300 unicef

 
130x180 amnesty

130x130 warchild


130x130 reporters

130x180 doctors sans


130x180 warchild

130x180 apopseis


130x130 cancer

130x180 twitter

130x300 books

 

 

Διαφήμιση
Προβολή αντικειμένων με βάση την ετικέτα: φτώχεια

γράφουν η Κατερίνα Χαρίση και ο Θάνος Καλαμίδας.

Εκείνη μιλά για τη ζωή σε επισφαλείς συνθήκες, για το λογαριασμό που δεν πληρώθηκε και τα μακαρόνια που πρέπει να φτάσουν για μια βδομάδα. Εκείνος …δεν ξέρει τι να γράψει.

γράφει ο Γιώργος Κοντογιάννης.

 

Η είδηση μεταδόθηκε χθες από όλες τις τηλεοράσεις και τις ιστοσελίδες. Μιλούσε για «Στριμωξίδι και σπρωξιές για ένα πιάτο φασολάδα στην Τούμπα», καθώς «η μαζική προσέλευση του κόσμου δημιούργησε δυσάρεστες καταστάσεις».

Παρασκευή, 20 Ιανουάριος 2017 10:10

Με τι ασχολούμαστε!

γράφει ο Θάνος Καλαμίδας.

Το πρωί διάβασα ένα άρθρο σε αμερικανικό έντυπο με τον τίτλο: μήπως ήρθε η ώρα οι δημοσιογράφοι να πάψουμε να ασχολούμαστε με τους πολιτικούς και να ασχοληθούμε με το ρεπορτάζ και τη κοινωνία; Κι από το πρωί έχουν περάσει μεν πολλές ώρες αλλά ο τίτλος έχει μείνει καρφωμένος στο μυαλό μου. Μάλιστα δεν περιορίζεται στους δημοσιογράφους αλλά γίνεται μια προτροπή προς όλη τη κοινωνία, μήπως ήρθε η ώρα να πάψουμε να ασχολούμαστε με τους πολιτικούς;

Δευτέρα, 16 Ιανουάριος 2017 09:51

Το 2017 δέσμιοι του χρόνου

Γράφει ο Φωτάκης Φ.Βασίλη.

Το 2017 καλούμαστε ως χώρα να αντιμετωπίσουμε όλα όσα σωρευτικά βάρυναν την τύχη αυτής της χώρας με τις όποιες κακοδαιμονίες κουβαλήσαμε χρόνια ολάκερα. Προβλήματα άλυτα επί ετών και μια δημόσια διοίκηση ξεχαρβαλωμένη. Η ασφάλεια και οι ελευθερίες πρωταρχικά ζητήματα σε μια παραπαίουσα κοινωνία. Εθνικά θέματα ανοιχτά και ένα εσωτερικό σε απίσχναση από κάθε στοιχειώδη συνοχή και στόχευση.

γράφει ο Θάνος Καλαμίδας.

Όταν ήμουν παιδί, κάθε πρωτοχρονιά και λίγο μετά τις δώδεκα η γιαγιά μου με ξύπναγε - αν με είχε πάρει ο ύπνος - με πάστωνε με πουλόβερ και μπουφάν και με …πέταγε έξω στο μαύρο σκοτάδι σε αποστολή της …πέτρας. Το ‘πέταγε’ στη κυριολεξία γιατί εγώ έχοντας ήδη χουχουλιάσει σαν τη γάτα, κρατιόμουνα με τα δόντια από το κούφωμα της πόρτας για να μη βγω στο κρύο.

γράφει ο Νίκος Νικολόπουλος.

Θέλω ευθύς εξ αρχής να τονίσω πως για τον προϋπολογισμό που κατατέθηκε έχω να καταθέσω μόνο την απογοήτευσή μου. Η τραγωδία συνεχίζεται, η κοινωνία στενάζει, η οικονομία είναι βαλτωμένη κι εμείς θα καθόμαστε εδώ να συζητάμε για αριθμούς, όταν στην ουσία πρόκειται για ανθρώπους. Το καταλαβαίνουμε όλοι αυτό;

Το καταλαβαίνουμε πως μιλάμε για ανθρώπινες ψυχές και όχι για απλούς αριθμούς στο εξέλ που θα περάσει από τον έλεγχο των δανειστών; Συνειδητοποιούμε όλοι τις ευθύνες μας έναντι των Ελλήνων και των Ελληνίδων που μας έστειλαν εδώ για να τους εκπροσωπούμε;

Τι μας καλεί δηλαδή η κυβέρνηση να κάνουμε; Να πούμε ναι σε αύξηση φόρων ύψους 2,4 δισ. ευρώ; Όταν οι πολίτες δεν μπορούν να πληρώσουν ούτε τους περσινούς, ούτε τους προπέρσινους, ούτε τους παραπροπέρσινους φόρους από πού θα βγουν αυτά τα 2.4 δις;

Το μεγαλύτερο δε μέρος είναι από την αύξηση έμμεσων φόρων που είναι ακόμα πιο κοινωνικά άδικοι. Τι να το κάνουμε ότι διπλασιάζεται το πρωτογενές πλεόνασμα όταν η κοινωνία και η οικονομία στενάζουν κι υποφέρουν;

budget-banners-gif-1Εδώ πλέον μιλάμε για σφαγείο. Οι πολίτες με άδειες τσέπες πλέον οδηγούνται στη φτώχεια και την ανέχεια. Στην απόγνωση και στην κατάθλιψη. Είμαι στην πολιτική για να λέω την άποψή μου. Γι αυτό ζητάω την ψήφο των συμπολιτών μου. Αυτοί είναι οι εντολοδόχοι μου.

Δεν είναι εντολοδόχοι μου οι δανειστές και το γεγονός πως διπλασιάστηκε το πλεόνασμα δεν αφορά τους δικούς μου εντολοδόχους. Στην κοινωνία διπλασιάστηκε η μιζέρια και η φτώχεια. Αλλά μαζί με τους φόρους λειτουργεί κι ο κόφτης. Κι άλλος περιορισμός δαπανών.

Μου αρέσει που χειροκροτούσαν όλοι τον Ομπάμα όταν μιλούσε για το πώς οι δημόσιες δαπάνες υποβοηθούν στην ανάπτυξη κι εδώ η μεν κυβέρνηση κάνει τα αντίθετα, η δε αξιωματική αντιπολίτευση υπερθεματίζει, ώστε να μη μείνει πέτρα πάνω σε πέτρα στο δημόσιο, ώστε να καταργηθούν και τα τελευταία απομεινάρια των συλλογικών συμβάσεων;

Αλήθεια ποιον εκπροσωπεί ο Κυριάκος  Μητσοτάκης; Μήπως την λαϊκή βάση, μήπως τον συντηρητικό λαϊκό κόσμο του Λαϊκού κόμματος; Ή μήπως μια ελίτ και τα συμφέροντα της; Πως τολμά να ξεστομίζει, μόλις χθες, ότι είναι ιδεοληψία οι συλλογικές συμβάσεις; Είναι αδιανόητο να ταυτίζεται ο Κυριάκος Μητσοτάκης με το ΔΝΤ και τους εργοδότες και να ζητά την περαιτέρω ισοπέδωση των εργασιακών σχέσεων. Δεν μπορώ να το πιστέψω ότι με τόση ευκολία δίνει βορά, τον κόσμο της εργασίας τις επιλογές των εργοδοτών του. Aσφαλώς και δεν θα περίμενα ακούσει εμένα έναν κλασσικό πολιτικό της κοινωνικής κεντροδεξιάς, αλλά νόμιζα πως θα άκουγε τουλάχιστον τους μπαρουτοκαπνισμένους αγωνιστές της ΔΑΚΕ, οι οποίοι πριν λίγες μέρες κατήγγειλαν τον ΣΕΒ. Λέγοντας πως ο ΣΕΒ, ταυτιζόμενος με τις θέσεις του ΔΝΤ, για τις συλλογικές συμβάσεις προσβάλλει τους κοινωνικούς εταίρους και είναι παράδειγμα προς αποφυγήν.

Σήμερα τι έχουν να πουν που τα ίδια ακριβώς λέει ο Κυριάκος Μητσοτάκης;

Επιτέλους θα πρέπει να μάθουμε γιατί ο κ. Μητσοτάκης δεν ακούει τις αγωνίες των απλών εργαζόμενων; Γιατί δεν ακούει τη φωνή των δικών του συνδικαλιστών; Τέλος  πάντων ευτυχώς, δεν διαπραγματεύεται αυτός και έτσι δεν θα έχει την χαρά να εκχωρήσει και την τελευταία γραμμή άμυνας των ανθρώπων του μεροκάματου

Αυτός όμως είναι ο προϋπολογισμός σας, κύριοι της κυβέρνησης και λυπάμαι πολύ γι αυτό.

Κατανοώ ασφαλώς πως καλείστε να πληρώσετε στα σπασμένα των «άλλων», όμως δεν βλέπω κι από σας την αποφασιστικότητα που απαιτείται.

Ώρες – ώρες μου δίνετε την εντύπωση κύριοι της κυβέρνησης πως απλά εξαγοράζετε χρόνο.

Όμως αυτό είναι πολιτική «μπακαλική», δεν είναι η εθνικά υπεύθυνη ηγεσία που έχει ανάγκη η πατρίδα μας τούτες τις δύσκολες εποχές. Προσαρμοστήκατε κύριοι στο «καλούπι» των δανειστών. Με αόριστες υποσχέσεις περί διευθέτησης του χρέους που δεν ανταποκρίνονται όμως σε πραγματικές προθέσεις – και καλό είναι σταματήσουμε να κοροϊδευόμαστε – μεταξύ μας, έχετε παραδοθεί και είστε με τα χέρια κάτω και λέτε ναι σε όλα. Εμείς συνεχίζουμε να παίρνουμε μέτρα μέχρι να ολοκληρωθεί ο κύκλος των εκλογικών αναμετρήσεων στην Ευρώπη. Αυτή είναι η μεγάλη αλήθεια. Και όσο περιμένουμε τους μονίμως αναποφάσιστους Ευρωπαίους, η χώρα καταρρέει. Εμείς παίρνουμε μέτρα κι αυτοί μας έχουν μονίμως και σταθερά στο «η κλήση σας προωθείται». Λοιπόν έτσι δεν πρόκειται να πάμε μακριά.

Μπορεί η Κυβέρνηση να ελπίζει ότι το 2017 θα υπάρξει βελτίωση κάποιων εκ των μακροοικονομικών δεικτών, αλλά το έργο το έχουμε ξαναδεί.

Όλα τα μέτρα που λαμβάνονται κάθε φορά χαρακτηρίζονται ως «τελευταία» πριν γυρίσουμε στην ανάπτυξη. Και κατέληξε η λέξη να είναι σύντομο ανέκδοτο. Γελάνε με το «έρχεται η ανάπτυξη» στα καφενεία όλη της Ελλάδας. Να σταματήσουμε λοιπόν να είμαστε το κλοτσοσκούφι του Σόιμπλε. Γιατί συζητούμε σήμερα τον  προϋπολογισμό του 2017 μέσα σε ένα ζοφερό  κοινωνικό, πολιτικό και  οικονομικό περιβάλλον. Για τα επιφανή μέλη της Βουλής που, όπως προκύπτει από τις πολιτικές τους δηλώσεις,  δεν έχουν σύνδεση με την πραγματικότητα, αλλά ακόμα και  για αυτούς που μπορούν να αφουγκραστούν, να νιώσουν και να δουν τις συνθήκες μέσα στις οποίες διαβιεί η μεγάλη πλειοψηφία των Ελλήνων  θα παραθέσω μερικά από τα  συγκλονιστικά  στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, που πρόσφατα είδαν το φως της δημοσιότητας. 

Είναι αριθμοί, αλλά είναι αριθμοί που αφορούν ανθρώπους, συμπολίτες, συνέλληνες. Με βάση, λοιπόν, τα στοιχεία της Έρευνας Εισοδήματος και Συνθηκών ∆ιαβίωσης των Νοικοκυριών 2015, o πληθυσμός που βρίσκεται σε κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικό αποκλεισµό ανέρχεται στο 35,7% του πληθυσµού της Χώρας. Ο κίνδυνος φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισµού είναι υψηλότερος στην περίπτωση των ατόµων ηλικίας 18-64 ετών (39,4%) Σε απόλυτους αριθμούς τα νοικοκυριά που βρίσκονται σε κίνδυνο φτώχειας εκτιµώνται σε 860.117 σε σύνολο 4.195.840 νοικοκυριών, και τα µέλη τους σε 2.293.172 στο σύνολο των 10.723.089 ατόµων του πληθυσµού της Χώρας.

Το κατώφλι της φτώχειας, για να ξέρουν όλοι  τι εννοούμε,  ανέρχεται, άκουσον - άκουσον,   στο ποσό των 4.512 ευρώ ετησίως ανά άτοµο, δηλαδή σε 376 ευρώ μηνιαίως, δηλαδή οι Έλληνες με ατομικό εισόδημα 390 ή 400 ευρώ και  οι συνταξιούχοι των 500 ευρώ  δεν συμπεριλαμβάνονται στο 35,7% ή στο 39,4% ή  στα  2.293.172 των φτωχών αλλά σε αυτούς  που ζουν αξιοπρεπώς.

Είναι θλιβερό το πώς η στατιστική ωραιοποιεί την πραγματικότητα και  το πως προσπαθεί να μας παρασύρει μακριά από την ουσία  της. Αλλά, ποια ήταν η συνταγή που «υπεραπέδωσε» το 2016, την οποία επιχειρούμε να επαναλάβουμε και για το 2017; Έμφαση στους έμμεσους φόρους και ιδιαίτερα στην αύξηση του συντελεστών του ΦΠΑ (437 εκατ. προσδοκώμενα έσοδα για το 2017), ιδίως στα είδη πρώτης ανάγκης, αυτά που προμηθεύεται η ελληνίδα νοικοκυρά από το σούπερ μάρκετ όπου είναι δύσκολη η φοροδιαφυγή.

Και παράλληλα μια σειρά από - υποτίθεται μικρές - επιβαρύνσεις σε πολλά διαφορετικά είδη λαϊκής κατανάλωσης (καύσιμα 422 εκ, τσιγάρα 142 εκ, καφές 62 εκ, μπύρα 62 εκ, σταθερή τηλεφωνία 54 εκ κλπ) με το σκεπτικό, όπως το εξήγησε και μια συνάδελφος παλιότερα, ότι δεν μπορεί κανείς να καπνίζει και να πίνει και μπύρα και καφέ.

Συνολικά κατά 1,4 δις ευρώ προγραμματίζεται να αυξηθούν οι έμμεσοι φόροι. Ξέρετε ποιο είναι το ποσοστό συμμετοχής των έμμεσων φόρων στο σύνολο της φορολογίας στη χώρας μας; Πλησιάζει το 38%, όταν ο μέσος όρος στην Ευρώπη είναι κάτω από 35% και σε πολλές χώρες, όπως η Γερμανία κάτω από 30%. Και εμείς πάμε να αυξήσουμε κι άλλο αυτό το ποσοστό. Κι εγώ σας λέω δεν πάει άλλο! Αυξάνετε βέβαια την ίδια ώρα και την άμεση φορολογία. Σχεδόν ένα δις προσδοκάτε από την αναμόρφωση του κώδικα φορολογίας εισοδήματος και 700 εκατ. από την αναμόρφωση των συντελεστών και την παράταση της εισφοράς αλληλεγγύης. Και μας λέτε ότι η αύξηση αυτή δεν θα επιβαρύνει τα λαϊκά εισοδήματα, αλλά μόνο τους ευπορότερους. Κάποια στιγμή όμως, πρέπει να σταθούμε και να αναλογισθούμε ποιοι είναι αυτοί οι εύποροι στη χώρα μας;

Αυτό που κάποτε ονομάζαμε μεσαία τάξη έχει φτωχοποιηθεί προ πολλού. Την έχουμε ξεζουμίσει τη μεσαία τάξη επειδή δεν κατεβαίνει στους δρόμους. Το αποτέλεσμα το βλέπετε στα στατιστικά στοιχεία του Υπουργείου Οικονομικών. Αυξάνονται μεν τα έσοδα, αλλά αυξάνονται με τον ίδιο ρυθμό και οι ληξιπρόθεσμες οφειλές. Μόνο το Σεπτέμβριο αυξήθηκαν κατά 10 εκατ και το σύνολο πλησιάζει, αν δεν ξεπέρασε ήδη τα 100 εκατ. Μπορεί κάποιος να μου εξηγήσει την οικονομική λογική του να αυξάνεις τους συντελεστές της φορολογίας και να μην εισπράττονται οι φόροι;

Ο κ. Πρωθυπουργός έδωσε πράγματι τον Ιούλιο του 2015 μια σκληρή μάχη, με την πλάτη στο τοίχο, για να πετύχει τους καλύτερους δυνατούς όρους στη συμφωνία με τους πιστωτές μας. Κανείς δεν το αρνείται αυτό. Όμως τα υπερβολικά πλεονάσματα του προϋπολογισμού τα οποία αποδέχθηκε και συνυπογράψαμε όλοι πέρσι το καλοκαίρι δεν πρόκειται να αφήσουν τον ελληνικό λαό να ανασάνει και την ελληνική οικονομία να αναπτυχθεί. Αν δεν πετύχουμε άμεσα τη μείωση των στόχων των πρωτογενών πλεονασμάτων, σας το υπογράφω ότι βιώσιμη ανάπτυξη δεν πρόκειται να δούμε. Και πράγματι η κυβέρνηση επαναδιαπραγματεύεται το σημείο αυτό. Μένω όμως με την απορία: Βοηθά τη διαπραγμάτευση αυτή η υπέρβαση των στόχων που εξαγγέλλουμε και διατυμπανίζουμε; Την ώρα που προσπαθούμε να διεκδικήσουμε στόχο 1,5% (όσο δηλαδή προτείνει και το ΔΝΤ) τι εξυπηρετεί να ανακοινώνουμε ότι το 2017 θα πάμε για 2% αντί για το συμφωνημένο 1,75%;

Για να έρθει και να μας πει ο Σόιμπλε, «ωραία τα καταφέρατε, πάμε τώρα για 4% αντί για 3% το 2018»; Δηλαδή βγάζουμε να μάτια μας μόνοι μας; Πραγματικά δεν το καταλαβαίνω, εκτός κι αν ο στόχος είναι από αυτό το πλεόνασμα να μοιράσουμε κάποια ψίχουλα κοινωνικού μερίσματος στους δικούς μας στην πλάτη όσων άντεξαν από τη μεσαία τάξη. Δεν είναι καλύτερη η εικόνα σε ότι αφορά στις δαπάνες. Προβλέπεται μείωση κατά 3,7%, ή 1,7 δις περίπου. Η μεγαλύτερη μείωση θα προέλθει από το μαχαίρι στις συντάξεις κατά περίπου 600 εκατομμύρια, λίγο παραπάνω από την υπέρβαση του στόχου του πλεονάσματος που προγραμματίζετε.

Και ρωτώ πάλι, γιατί; Κόβετε τις συντάξεις κατά 600 εκατ. ακόμη για να πετύχουμε ένα πλεόνασμα κατά περίπου 600 εκατ. μεγαλύτερο από αυτό που συμφωνήσαμε. Την ίδια ώρα οριακά μόνο μειωμένες κατά 100 εκατ. είναι οι δαπάνες για τόκους για το χρέος, ενώ καθηλωμένες στο 3,7% του ΑΕΠ είναι οι δαπάνες του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων. Σας το ξαναλέω: με αυτές τις προϋποθέσεις, και με τις καλύτερες των προθέσεων ανάκαμψη δεν θα έρθει. Κα όμως ο στόχος του προϋπολογισμού είναι ανάπτυξη 2,7% για το 2017. Θέλω πολύ να συμμερισθώ την αισιοδοξία σας, αλλά δεν μπορώ.

Δεν έχουμε την πολυτέλεια να σκεφτούμε καν ότι αυτή η κυβέρνηση μπορεί να αποτύχει στο έργο της, όμως η ψήφιση του προϋπολογισμού αποτελεί κορυφαία στιγμή της κοινοβουλευτικής διαδικασίας, κατά την οποία είθισται να θεωρείται η ψήφος μας λευκή επιταγή στην Κυβέρνηση. Και τέτοια επιταγή το Χριστιανοδημοκρατικό Κόμμα Ελλάδος δεν δίνει.

Ωστόσο δεν έχει παρά να συμφωνήσει κανείς με τον πρωθυπουργό. Είπε στους βουλευτές  του, ότι η κοινωνία δεν είναι δυσαρεστημένη επειδή υπήρχε άλλη επιλογή, αλλά επειδή αργεί η ανάκαμψη. Και πράγματι αυτό ισχύει. Ισχύει όμως και κάτι άλλο. Αν τα πράγματα πήγαιναν καλύτερα, θα είχε αρχίσει να γέρνει προς το παρελθόν τόσο η οργή για την πρόκληση της κρίσης όσο και η αγανάκτηση για τις πολιτικές και οικονομικές αποφάσεις που επιβλήθηκαν για την αποφυγή της χρεοκοπίας. Δεν θα είχε δοθεί άφεση, σίγουρα όμως το βάρος θα είχε πέσει στην επόμενη μέρα. ΑΛΛΑ κάθε επόμενη μέρα που έρχεται θυμίζει πολύ την προηγούμενη. Και ο κόσμος τείνει να απαυδήσει. ΚΑΛΕΙ λοιπόν ο Πρωθυπουργός τους Υπουργούς του να προχωρήσουν σε αποτελεσματικότερες αποφάσεις.

Εδώ όμως μπαίνει ένα ερώτημα. Είναι σε θέση εφαρμόζοντας οι Υπουργοί την πολιτική των δανειστών, υλοποιώντας την συνταγή της λιτότητας να αποφέρουν οποιοδήποτε αποτέλεσμα;

Το μέχρι σήμερα κατατεθειμένο δείγμα γραφής της δεν μας προδιαθέτει και πολύ θετικά.

ΕΔΩ που έχουμε φτάσει, όμως, δεν υπάρχουν περιθώρια. Για όλους λοιπόν αυτούς τους λόγους που εξέθεσα νωρίτερα και ειδικότερα την υπέρμετρη επιβάρυνση των λαϊκών εισοδημάτων τόσο από τα εισπρακτικά μέτρα όσο και από τις μειώσεις των δαπανών του προϋπολογισμού, η συνείδησή μου με υποχρεώνει να καταψηφίσω τον προϋπολογισμό του 2017.


 

Αγαπητοί φίλοι,

Εκατομμύρια παιδιά μεγαλώνουν μέσα στον πόλεμο και τη βία.  Παιδιά που η φτώχεια τους έχει στερήσει κάθε βασικό αγαθό: τροφή, υγεία, νερό, σχολείο, ασφάλεια, στέγη.

Κυριακή, 29 Μάιος 2016 21:21

«Αδικημένη γενιά»

γράφει ο Κωνσταντίνος Λυκογιάννης.      


Θυμάμαι, ότι όταν πήγαινα στο Δημοτικό στο χωριό μου, και επειδή ο πατέρας μου ήταν «νοικοκύρης» και φορούσα παπούτσια, έβγαζα τα δικά μου για να είμαι ξυπόλυτος, επειδή οι φίλοι μου δεν φορούσαν. Και όταν τα απογεύματα βρέχαμε τη φέτα του ψωμιού μας και το πασπαλίζαμε με ζάχαρη, η μάνα μου δεν μας άφηνε να βγούμε έξω στο δρόμο γιατί υπήρχαν γειτονόπουλα που δεν είχαν ζάχαρη στο σπίτι τους. Μετά τη κατοχή, μετά τη διακοπή τριών χρόνων, που άρχισα να φοιτώ πάλι στο Γυμνάσιο, πήγαινα κάθε μέρα με το ίδιο πανταλόνι με δυο μπαλώματα στο κάθισμα και δύο στα γόνατα. Και περπατούσαμε 4 χιλιόμετρα στις σιδηροδρομικές γραμμές για να πάμε στο σχολείο, με τρύπιες σόλες στα παπούτσια μας. Χωρίς βιβλία, που για να δώσουμε εξετάσεις διαβάζαμε τις σημειώσεις μας. Και όταν, για να μη περπατάμε, νοικιάζαμε ένα δωμάτιο στο κεφαλοχώρι του Γυμνασίου, η μάνα μας μας έδινε ένα καρβέλι ζυμωτό ψωμί στο τράστο για να περάσουμε τη βδομάδα.

Τετάρτη, 30 Δεκέμβριος 2015 09:00

Ατρόμητος ως Έλλην

της Λίλιαν Μπαντάνη.

Τελικά, είμαστε πολύ ανθεκτικός λαός. Και άφοβος. Και επειδή δεν σκοπεύω τελευταία Τετάρτη να αποχαιρετίσω τον παλιό το χρόνο με γκρίνιες και μιζέριες, σήμερα θα σας βγάλω όλη μου την περηφάνια, όπως την κουβαλάω μέσα μου κι εγώ ως γνήσια ατρόμητη Ελληνίδα! Αφήστε που βρισκόμαστε και στο κατώφλι ενός καινούριου χρόνου μεν, δίσεκτου δε, που ποιος ξέρει τι ακόμα μας επιφυλάσσει! Δεν είμαι καθόλου προληπτική, αλλά να τα λέμε κι αυτά – μην πείτε μετά, ότι δεν σας τα είπα!

Τετάρτη, 16 Δεκέμβριος 2015 07:29

Ένα έλατο χωρίς στολίδια

της Λίλιαν Μπαντάνη.

Χθες, τελείωσα επιτέλους, με τις κλασσικές χριστουγεννιάτικες προετοιμασίες, καθαριότητες και στολισμούς. Πέντε μέρες έκανα να στολίσω το δέντρο! Πέντε ολόκληρες μέρες! Το ανέβασα από την αποθήκη Τετάρτη και το τελείωσα Δευτέρα! Φέτος συνειδητοποίησα, ότι τα τελευταία έξι χρόνια, από τότε που η χώρα άρχισε να χώνεται, χρόνο με το χρόνο, όλο και βαθύτερα στην κρίση, κάθε χρονιά προστίθεται και μια επιπλέον μέρα καθυστέρησης στον στολισμό του δέντρου. Την πρώτη μέρα το ανεβάζω από την αποθήκη – κι αυτό, με τα χίλια ζόρια - και από την επόμενη μέρα, αρχίζουν να τοποθετούνται, με αργούς βασανιστικούς ρυθμούς, λίγα – λίγα τα στολίδια. Και η όλη διαδικασία διαρκεί μέρες…

JPAGE_CURRENT_OF_TOTAL