130x180 books

130x180 monopati

130x107mathisi

130x300 unicef

 
130x180 amnesty

130x130 warchild


130x130 reporters

130x180 doctors sans


130x180 warchild

130x180 apopseis


130x130 cancer

130x180 twitter

130x300 books

 

 

Διαφήμιση
Προβολή αντικειμένων με βάση την ετικέτα: φτώχεια

γράφουν η Κατερίνα Χαρίση και ο Θάνος Καλαμίδας.

Εκείνη

Στις αρχές του 1990 εξαφανίστηκαν ξαφνικά δέκα ολόκληρα εκατομμύρια Ρώσοι. Πώς γίνεται αυτό; Η Ρωσική δημοκρατία της Σοβιετικής Ένωσης είχε ιδρύσει πολλές …μονοπόλεις, δηλαδή πόλεις των οποίων η οικονομία στηριζόταν αποκλειστικά σε μία μόνο εταιρεία ή βιομηχανία. Το Κόμμα είχε επιβάλλει την εξειδίκευση σε έναν μόνο τομέα - έτσι αλλού επεξεργαζόταν η ξυλεία, αλλού εξόρυσσαν γαιάνθρακα κλπ. Όμως στην κάθε μία από αυτές τις μονοπόλεις, δεν υπήρχε μόνο το εργοστάσιο, αλλά και όλο το «πακέτο» που θα κρατούσε τον κόσμο εκεί. Νοσοκομεία, σχολεία, σπίτια, ακόμη και θέρετρα διακοπών.

Τρίτη, 09 Ιανουάριος 2018 08:31

Εκείνη & Εκείνος για τη ζωή που ζήσαμε

γράφουν η Κατερίνα Χαρίση και ο Θάνος Καλαμίδας.

Εκείνη

Είμαστε αντιμέτωποι όχι με μία, αλλά με τρεις ζωές. Υπάρχει η ζωή που ζήσαμε (ζούσαμε), η ζωή που θα ζήσουμε κι αυτό που ζούμε τώρα. Σαν μπαλάκια που χοροπηδάνε ανάμεσα σε τοίχους.

Παρασκευή, 29 Δεκέμβριος 2017 10:25

Παναγιά ΒΟΗΘΑ!

γράφει ο Θάνος Καλαμίδας.

Υπάρχουν δυο λαϊκές εκφράσεις που τα τελευταία χρόνια μονοπωλούν την ζωή στην Ελλάδα. Η μια είναι το: «Παναγία βοήθα», που ΔΕΝ ακολουθεί το «σ’ ευχαριστώ θέ μου», γιατί αυτό χάθηκε κάπου πριν ή μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας το 2004 με την Θάνου και τον Κεντέρη. Η άλλη, αυτή η πιο πνιγερή είναι το: «κάθε φέτος και χειρότερα».

γράφουν η Κατερίνα Χαρίση και ο Θάνος Καλαμίδας.

Εκείνη

Επιλέγοντας ως σημερινό θέμα και λίγο ή περισσότερο λόγω των ημερών τους άστεγους, έψαξα διάφορα άρθρα και αναφορές σχετικά. Τι να γράψεις πάλι που δεν έχει ήδη γραφτεί; Τι να πεις πάλι που δεν έχει ήδη ειπωθεί; Είναι και οι μέρες τέτοιες που ΠΡΕΠΕΙ κάτι να πεις γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε αυτούς τους ανθρώπους ούτε αυτές τις μέρες, ούτε ποτέ, μα κι από την άλλη το να επιλέγεις αυτές τις μέρες για να πεις κάτι, θυμίζει τα προεκλογικά λογύδρια, λόγια λόγια, περισσότερα λόγια, εικονική συμπόνια και ο καθένας στην τρύπα του.

γράφουν η Κατερίνα Χαρίση και ο Θάνος Καλαμίδας.

Εκείνη

Περιττό να τονίσω το πόσο σπάνια πια κάνω βόλτες στα μαγαζιά. Ο λόγος είναι απλός: Δεν μπορώ να αγοράσω. Κι όταν λέμε τίποτα, εννοούμε τίποτα. Η όποια ανάγκη προκύψει, είτε προβλεπόμενη είτε όχι, αντιμετωπίζεται με τον ίδιο πονοκέφαλο και στο τέλος αν δεν μπορώ να την αποφύγω, θα την πληρώσει πάλι το φαγητό - αφού μόνο από εκεί μπορούμε να κόψουμε.

Δευτέρα, 04 Σεπτέμβριος 2017 20:46

Εκείνη & Εκείνος και το φαγητό στο τραπέζι

γράφουν η Κατερίνα Χαρίση και ο Θάνος Καλαμίδας.


Εκείνη


Κανείς δεν πεθαίνει από την πείνα στην Ελλάδα, αλλά στο κάθε δεύτερο μισό του μήνα τρώμε ό,τι βρούμε επειδή ξεμένουμε από λεφτά.

Δευτέρα, 28 Αύγουστος 2017 21:15

Η «φωνή»…

γράφει ο Γιώργος Κοντογιάννης.

Ομόνοια 9.30 το πρωί.

Περιμένω στην αποβάθρα το τραίνο προς Πειραιά.

Ακούγεται μια περίεργη «φωνή» που κανείς δεν καταλαβαίνει τι έλεγε.

Το τραίνο φτάνει. Η «φωνή» μέσα στο βαγόνι ακούγεται πιο δυνατά αλλά και πάλι δεν καταλαβαίνω τι λέει.

γράφουν η Κατερίνα Χαρίση και ο Θάνος Καλαμίδας.

Εκείνη

Είχα ένα πάρα πολύ ενδιαφέρον άρθρο για την ελληνική κρίση και την κατάστασή μας από την Guardian να διαβάσω για σήμερα. Ξέρετε τι έκανα; Διάβασα πέντε σειρές και το έκλεισα. Ξέρετε γιατί; Γιατί δε βρίσκω νόημα πια. Δε βρίσκω νόημα στο να διαβάζω το τι μας συμβαίνει. Το βλέπω το τι μας συμβαίνει. Το ζω κάθε μέρα. Αυτό είναι κάτι που ακούγεται κάπως, αλλά είναι αλήθεια και ισχύει για τους περισσότερους από εμάς. Το έχω ξαναπεί, το να σπας το κεφάλι σου σε καθημερινή βάση για το πώς θα βγάλεις πέρα και αυτόν το μήνα, σου τρώει όλη την ενέργεια που μπορεί να έχεις. Δε θέλω να ασχοληθώ με κάτι άλλο. Κανείς μας δε θέλει. Δε μας αφορά. Μας αφορά μόνο το φαγητό στο τραπέζι και ο επόμενος λογαριασμός και κάποιο ανύπαρκτο - ή υπαρκτό, λίγη σημασία έχει - χρέος που μας φορτώθηκε και ξέρουμε πως δεν θα απαλλαχτούμε ποτέ από αυτό γιατί το σύστημα δε νοιάζεται να το ξεχρεώσεις.

Τρίτη, 30 Μάιος 2017 10:56

Εκείνη & η σκέψη …θετική

γράφει η Κατερίνα Χαρίση.

Τα τελευταία χρόνια κατά καιρούς με πιάνει το ματαιότης ματαιοτήτων μου. Κοινώς τα βλέπω όλα σκατά, τα βλέπω όλα μαύρα, μισώ τους ανθρώπους, μισώ την Ελλάδα, μισώ τον κόσμο, βαριέμαι τους πάντες, δε θέλω να κάνω τίποτα, δε θέλω να σηκωθώ από το κρεβάτι, δε θέλω να ντυθώ, δε θέλω να δω κανέναν και δε θέλω να πω τίποτα. Δεν έχω τίποτα να πω πια. Θέλω να γίνω χρυσαλλίδα, να τυλιχτώ σε ένα μεταξωτό κουκούλι και να κρεμαστώ από ένα φύλλο συκομουριάς, σε μια κατάσταση απόλυτου ζεν (ή αποχαύνωσης) και να περιμένω σε κατάσταση κρυογένεσης να αναστηθεί ο κόσμος αλλιώς για να ξυπνήσω.

γράφει ο Δημήτρς Κοντογιάννης.

Δεν υπάρχει μεγαλύτερο κλισέ από το «μπορούμε να κάνουμε την κρίση ευκαιρία». Όποτε το λέει κάποιος πολιτικός φωνάζω στην τηλεόραση σαν παππούς που βλέπει την εθνική να βάζει αυτογκόλ. Τι το καλό έχει η κρίση που μπορεί να γίνει ευκαιρία; Και ποιος είναι τόσο μάγκας που θα καταφέρει ένα άκρως πολύπλοκο και δυσεπίλυτο πρόβλημα με ρίζες δεκαετιών να το μετατρέψει σε κάτι θετικό; Όλοι αυτοί που θεωρούν ότι η σημερινή Ελλάδα με τους ηγέτες και τους πολίτες της μπορεί να εκμεταλλευτεί αυτή την συγκυρία, είναι σαν τον τερματοφύλακα που τρώει γκολ από την πάσα του αμυντικού του: κάτι δεν έχουν καταλάβει καθόλου καλά.

JPAGE_CURRENT_OF_TOTAL