130x180 books

130x180 monopati

130x107mathisi

130x300 unicef

 
130x180 amnesty

130x130 warchild


130x130 reporters

130x180 doctors sans


130x180 warchild

130x180 apopseis


130x130 cancer

130x180 twitter

130x300 books

 

 

Διαφήμιση
Προβολή αντικειμένων με βάση την ετικέτα: φτώχεια

γράφουν η Κατερίνα Χαρίση και ο Θάνος Καλαμίδας.

Εκείνη

Όλους μας έχει κυνηγήσει η μάνα μας ή η γιαγιά μας με το κουτάλι για να φάμε. Όλοι μας έχουμε ακούσει ότι «τα παιδάκια στο Λίβανο τρώνε πέτρες!» και «άλλα παιδάκια δεν έχουν τίποτα να φάνε κι εσύ αφήνεις το μισό φαγητό στο πιάτο σου», τόσες πολλές φορές, που άθελά μας όλοι έχουμε επαναλάβει στα δικά μας παιδιά ακριβώς τα ίδια, ακόμα κι αν δεν το έχουμε καταλάβει ότι το κάνουμε. Τώρα δε με το διαδίκτυο, όλες αυτές οι μαμαδογιαγιάδες μας εκδικούνται με έναν ακόμη τρόπο, φτιάχνοντας κινούμενες εικονίτσες ή βιντεάκια από πλάνα που ξεπατίκωσαν από δω κι εκεί, με λεζάντα το ίδιο ακριβώς σλόγκαν: «Κάποιοι δεν έχουν τίποτα να φάνε», «μην πετάς το φαγητό σου».

Τρίτη, 20 Μάρτιος 2018 07:52

Εκείνη & Εκείνος και ο θάνατος

γράφουν η Κατερίνα Χαρίση και ο Θάνος Καλαμίδας.

Εκείνη

Πριν από λίγες μέρες έφυγε ένας νέος άνθρωπος από τον στενό μας κύκλο γνωριμιών. Τώρα, με τους θανάτους νέων ανθρώπων ένα πράγμα συμβαίνει πάντα στην αρχή: Το σοκ της απότομα οριστικής απουσίας τους από τις ζωές μας. Ο θάνατος δεν πονάει μόνο όταν μας συνδέουν συγγένειες ή στενές φιλίες. Έχουμε πάντοτε την τάση να απαγκιστρωνόμαστε από τις σταθερές του περιβάλλοντός μας και συνήθως κάποιες από αυτές τις σταθερές είναι και άνθρωποι - χωρίς απαραίτητα μια στενή σχέση.

γράφουν η Κατερίνα Χαρίση και ο Θάνος Καλαμίδας.

Εκείνη

Κάποια στιγμή διαβάζοντας διάφορα ενδιαφέροντα, υπερβολικά και μη για την ελληνική κρίση στο διαδίκτυο, βρήκα ένα πάρα πολύ ενδιαφέρον άρθρο για την κατάστασή μας από την Guardian. Ξέρετε τι έκανα; Διάβασα πέντε σειρές και το έκλεισα. Και ξέρετε γιατί; Γιατί στο τέλος μου φάνηκε άσκοπο να διαβάζω το τι συμβαίνει. Δε βρίσκω νόημα στο να διαβάζω το τι μας συμβαίνει. Το βλέπω το τι μας συμβαίνει. Το ζω κάθε μέρα.

γράφουν η Κατερίνα Χαρίση και ο Θάνος Καλαμίδας.

Εκείνη

Όταν η Κρίση άρχισε να σέρνεται ύπουλα και μουλωχτά μέσα στα σπίτια, τα πρώτα χρόνια που κάποιοι τα καταλάβανε έντονα σα σεισμό, κάποιοι λιγότερο σαν ένα ξαφνικό αέρα και κάποιοι καθόλου, θυμάμαι μια ατάκα που για καιρό έπαιζε στις ειδήσεις αλλά και στις συζητήσεις: «Ποια κρίση; Οι καφετέριες είναι παντού γεμάτες».

γράφει η Φωτεινή Βρύνα.

 

Η Κυβέρνηση έχει αποτύχει να διαπραγματευτεί προς όφελος της χώρας μας. Δυστυχώς τα απόνερα αυτής της παταγώδους αποτυχίας, τα πληρώνει πολύ ακριβά η Ελληνική οικογένεια. Η χώρα έχει δεθεί χειροπόδαρα ακόμη και μετά τη λήξη του υπάρχοντος μνημονίου. Η ύφεση κυριαρχεί παντού. Θέσεις εργασίας έχουν χαθεί. Ρευστότητα δεν υπάρχει. Οι οφειλές των πολιτών πολλαπλασιάζονται. Το κράτος είναι σε άτυπη στάση πληρωμών. Η πραγματική οικονομία υποφέρει.

γράφουν η Κατερίνα Χαρίση και ο Θάνος Καλαμίδας.

Εκείνη

Στις αρχές του 1990 εξαφανίστηκαν ξαφνικά δέκα ολόκληρα εκατομμύρια Ρώσοι. Πώς γίνεται αυτό; Η Ρωσική δημοκρατία της Σοβιετικής Ένωσης είχε ιδρύσει πολλές …μονοπόλεις, δηλαδή πόλεις των οποίων η οικονομία στηριζόταν αποκλειστικά σε μία μόνο εταιρεία ή βιομηχανία. Το Κόμμα είχε επιβάλλει την εξειδίκευση σε έναν μόνο τομέα - έτσι αλλού επεξεργαζόταν η ξυλεία, αλλού εξόρυσσαν γαιάνθρακα κλπ. Όμως στην κάθε μία από αυτές τις μονοπόλεις, δεν υπήρχε μόνο το εργοστάσιο, αλλά και όλο το «πακέτο» που θα κρατούσε τον κόσμο εκεί. Νοσοκομεία, σχολεία, σπίτια, ακόμη και θέρετρα διακοπών.

Τρίτη, 09 Ιανουάριος 2018 08:31

Εκείνη & Εκείνος για τη ζωή που ζήσαμε

γράφουν η Κατερίνα Χαρίση και ο Θάνος Καλαμίδας.

Εκείνη

Είμαστε αντιμέτωποι όχι με μία, αλλά με τρεις ζωές. Υπάρχει η ζωή που ζήσαμε (ζούσαμε), η ζωή που θα ζήσουμε κι αυτό που ζούμε τώρα. Σαν μπαλάκια που χοροπηδάνε ανάμεσα σε τοίχους.

Παρασκευή, 29 Δεκέμβριος 2017 10:25

Παναγιά ΒΟΗΘΑ!

γράφει ο Θάνος Καλαμίδας.

Υπάρχουν δυο λαϊκές εκφράσεις που τα τελευταία χρόνια μονοπωλούν την ζωή στην Ελλάδα. Η μια είναι το: «Παναγία βοήθα», που ΔΕΝ ακολουθεί το «σ’ ευχαριστώ θέ μου», γιατί αυτό χάθηκε κάπου πριν ή μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας το 2004 με την Θάνου και τον Κεντέρη. Η άλλη, αυτή η πιο πνιγερή είναι το: «κάθε φέτος και χειρότερα».

γράφουν η Κατερίνα Χαρίση και ο Θάνος Καλαμίδας.

Εκείνη

Επιλέγοντας ως σημερινό θέμα και λίγο ή περισσότερο λόγω των ημερών τους άστεγους, έψαξα διάφορα άρθρα και αναφορές σχετικά. Τι να γράψεις πάλι που δεν έχει ήδη γραφτεί; Τι να πεις πάλι που δεν έχει ήδη ειπωθεί; Είναι και οι μέρες τέτοιες που ΠΡΕΠΕΙ κάτι να πεις γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε αυτούς τους ανθρώπους ούτε αυτές τις μέρες, ούτε ποτέ, μα κι από την άλλη το να επιλέγεις αυτές τις μέρες για να πεις κάτι, θυμίζει τα προεκλογικά λογύδρια, λόγια λόγια, περισσότερα λόγια, εικονική συμπόνια και ο καθένας στην τρύπα του.

γράφουν η Κατερίνα Χαρίση και ο Θάνος Καλαμίδας.

Εκείνη

Περιττό να τονίσω το πόσο σπάνια πια κάνω βόλτες στα μαγαζιά. Ο λόγος είναι απλός: Δεν μπορώ να αγοράσω. Κι όταν λέμε τίποτα, εννοούμε τίποτα. Η όποια ανάγκη προκύψει, είτε προβλεπόμενη είτε όχι, αντιμετωπίζεται με τον ίδιο πονοκέφαλο και στο τέλος αν δεν μπορώ να την αποφύγω, θα την πληρώσει πάλι το φαγητό - αφού μόνο από εκεί μπορούμε να κόψουμε.

JPAGE_CURRENT_OF_TOTAL