130x180 books

130x180 monopati

130x107mathisi

130x300 unicef

 
130x180 amnesty

130x130 warchild


130x130 reporters

130x180 doctors sans


130x180 warchild

130x180 apopseis


130x130 cancer

130x180 twitter

130x300 books

 

 

Διαφήμιση
Προβολή αντικειμένων με βάση την ετικέτα: φτώχεια
Δευτέρα, 04 Σεπτέμβριος 2017 20:46

Εκείνη & Εκείνος και το φαγητό στο τραπέζι

γράφουν η Κατερίνα Χαρίση και ο Θάνος Καλαμίδας.


Εκείνη


Κανείς δεν πεθαίνει από την πείνα στην Ελλάδα, αλλά στο κάθε δεύτερο μισό του μήνα τρώμε ό,τι βρούμε επειδή ξεμένουμε από λεφτά.

Δευτέρα, 28 Αύγουστος 2017 21:15

Η «φωνή»…

γράφει ο Γιώργος Κοντογιάννης.

Ομόνοια 9.30 το πρωί.

Περιμένω στην αποβάθρα το τραίνο προς Πειραιά.

Ακούγεται μια περίεργη «φωνή» που κανείς δεν καταλαβαίνει τι έλεγε.

Το τραίνο φτάνει. Η «φωνή» μέσα στο βαγόνι ακούγεται πιο δυνατά αλλά και πάλι δεν καταλαβαίνω τι λέει.

γράφουν η Κατερίνα Χαρίση και ο Θάνος Καλαμίδας.

Εκείνη

Είχα ένα πάρα πολύ ενδιαφέρον άρθρο για την ελληνική κρίση και την κατάστασή μας από την Guardian να διαβάσω για σήμερα. Ξέρετε τι έκανα; Διάβασα πέντε σειρές και το έκλεισα. Ξέρετε γιατί; Γιατί δε βρίσκω νόημα πια. Δε βρίσκω νόημα στο να διαβάζω το τι μας συμβαίνει. Το βλέπω το τι μας συμβαίνει. Το ζω κάθε μέρα. Αυτό είναι κάτι που ακούγεται κάπως, αλλά είναι αλήθεια και ισχύει για τους περισσότερους από εμάς. Το έχω ξαναπεί, το να σπας το κεφάλι σου σε καθημερινή βάση για το πώς θα βγάλεις πέρα και αυτόν το μήνα, σου τρώει όλη την ενέργεια που μπορεί να έχεις. Δε θέλω να ασχοληθώ με κάτι άλλο. Κανείς μας δε θέλει. Δε μας αφορά. Μας αφορά μόνο το φαγητό στο τραπέζι και ο επόμενος λογαριασμός και κάποιο ανύπαρκτο - ή υπαρκτό, λίγη σημασία έχει - χρέος που μας φορτώθηκε και ξέρουμε πως δεν θα απαλλαχτούμε ποτέ από αυτό γιατί το σύστημα δε νοιάζεται να το ξεχρεώσεις.

Τρίτη, 30 Μάιος 2017 10:56

Εκείνη & η σκέψη …θετική

γράφει η Κατερίνα Χαρίση.

Τα τελευταία χρόνια κατά καιρούς με πιάνει το ματαιότης ματαιοτήτων μου. Κοινώς τα βλέπω όλα σκατά, τα βλέπω όλα μαύρα, μισώ τους ανθρώπους, μισώ την Ελλάδα, μισώ τον κόσμο, βαριέμαι τους πάντες, δε θέλω να κάνω τίποτα, δε θέλω να σηκωθώ από το κρεβάτι, δε θέλω να ντυθώ, δε θέλω να δω κανέναν και δε θέλω να πω τίποτα. Δεν έχω τίποτα να πω πια. Θέλω να γίνω χρυσαλλίδα, να τυλιχτώ σε ένα μεταξωτό κουκούλι και να κρεμαστώ από ένα φύλλο συκομουριάς, σε μια κατάσταση απόλυτου ζεν (ή αποχαύνωσης) και να περιμένω σε κατάσταση κρυογένεσης να αναστηθεί ο κόσμος αλλιώς για να ξυπνήσω.

γράφει ο Δημήτρς Κοντογιάννης.

Δεν υπάρχει μεγαλύτερο κλισέ από το «μπορούμε να κάνουμε την κρίση ευκαιρία». Όποτε το λέει κάποιος πολιτικός φωνάζω στην τηλεόραση σαν παππούς που βλέπει την εθνική να βάζει αυτογκόλ. Τι το καλό έχει η κρίση που μπορεί να γίνει ευκαιρία; Και ποιος είναι τόσο μάγκας που θα καταφέρει ένα άκρως πολύπλοκο και δυσεπίλυτο πρόβλημα με ρίζες δεκαετιών να το μετατρέψει σε κάτι θετικό; Όλοι αυτοί που θεωρούν ότι η σημερινή Ελλάδα με τους ηγέτες και τους πολίτες της μπορεί να εκμεταλλευτεί αυτή την συγκυρία, είναι σαν τον τερματοφύλακα που τρώει γκολ από την πάσα του αμυντικού του: κάτι δεν έχουν καταλάβει καθόλου καλά.

Παρασκευή, 14 Απρίλιος 2017 08:43

Μεγάλης Παρασκευής ο λόγος

γράφει ο Θάνος Καλαμίδας.


Μεγάλη Παρασκευή. Ημέρα πένθους. Και σιωπής.

«Φίλε μου Θάνο, σύντομα θα είμαι πάλι στο δρόμο. Δεν ξέρω αν το αντέξω πάλι. Δεν θα αντέξω νομίζω. Στα 66 και με πρόβλημα υγείας πια…» Μήνυμα στο φατσοβιβλίο που το κοιτάζω και το ξανακοιτάζω χωρίς να μπορώ να απαντήσω. Δεν ξέρω τι να γράψω. Δεν ξέρω αν υπάρχουν λέξεις για να απαντήσω σε αυτόν τον πολύ αληθινό άνθρωπο που τα τελευταία επτά χρόνια ακροβατεί μεταξύ επαιτείας και ζωής χωρίς σκέπη και φαγητό σε ένα κράτος που νομίζει ό,τι …διαπραγματεύεται. 66 χρονών.

γράφουν η Κατερίνα Χαρίση και ο Θάνος Καλαμίδας.

Εκείνη μιλά για τη ζωή σε επισφαλείς συνθήκες, για το λογαριασμό που δεν πληρώθηκε και τα μακαρόνια που πρέπει να φτάσουν για μια βδομάδα. Εκείνος …δεν ξέρει τι να γράψει.

γράφει ο Γιώργος Κοντογιάννης.

 

Η είδηση μεταδόθηκε χθες από όλες τις τηλεοράσεις και τις ιστοσελίδες. Μιλούσε για «Στριμωξίδι και σπρωξιές για ένα πιάτο φασολάδα στην Τούμπα», καθώς «η μαζική προσέλευση του κόσμου δημιούργησε δυσάρεστες καταστάσεις».

Παρασκευή, 20 Ιανουάριος 2017 10:10

Με τι ασχολούμαστε!

γράφει ο Θάνος Καλαμίδας.

Το πρωί διάβασα ένα άρθρο σε αμερικανικό έντυπο με τον τίτλο: μήπως ήρθε η ώρα οι δημοσιογράφοι να πάψουμε να ασχολούμαστε με τους πολιτικούς και να ασχοληθούμε με το ρεπορτάζ και τη κοινωνία; Κι από το πρωί έχουν περάσει μεν πολλές ώρες αλλά ο τίτλος έχει μείνει καρφωμένος στο μυαλό μου. Μάλιστα δεν περιορίζεται στους δημοσιογράφους αλλά γίνεται μια προτροπή προς όλη τη κοινωνία, μήπως ήρθε η ώρα να πάψουμε να ασχολούμαστε με τους πολιτικούς;

Δευτέρα, 16 Ιανουάριος 2017 09:51

Το 2017 δέσμιοι του χρόνου

Γράφει ο Φωτάκης Φ.Βασίλη.

Το 2017 καλούμαστε ως χώρα να αντιμετωπίσουμε όλα όσα σωρευτικά βάρυναν την τύχη αυτής της χώρας με τις όποιες κακοδαιμονίες κουβαλήσαμε χρόνια ολάκερα. Προβλήματα άλυτα επί ετών και μια δημόσια διοίκηση ξεχαρβαλωμένη. Η ασφάλεια και οι ελευθερίες πρωταρχικά ζητήματα σε μια παραπαίουσα κοινωνία. Εθνικά θέματα ανοιχτά και ένα εσωτερικό σε απίσχναση από κάθε στοιχειώδη συνοχή και στόχευση.

JPAGE_CURRENT_OF_TOTAL