130x180 books

130x180 monopati

130x107mathisi

130x300 unicef

 
130x180 amnesty

130x130 warchild


130x130 reporters

130x180 doctors sans


130x180 warchild

130x180 apopseis


130x130 cancer

130x180 twitter

130x300 books

 

 

Διαφήμιση
Προβολή αντικειμένων με βάση την ετικέτα: το ποτάμι

γράφει ο Δρ. Παναγιώτης Καρκατσούλης.

Η συζήτηση για το Δημόσιο –μόνο του ή σε σχέση με τον ιδιωτικό τομέα– στη χώρα μας είναι, εν πολλοίς, παρελκυστική και άχαρη. Τα δεδομένα εξακολουθούν να χειραγωγούνται και παρ’ όλον ότι έχουμε απομακρυνθεί από τα επαίσχυντα «Greek statistics», επανέρχονται διαρκώς ερωτήματα του τύπου «πόσοι είναι τελικά οι δημόσιοι υπάλληλοι;» και «τι λεφτά παίρνουν στο Δημόσιο»; Συχνά, τα ερωτήματα είναι ρητορικά και τίθενται στο πλαίσιο υποκίνησης ενός κοινωνικού αυτοματισμού που στρέφει τον έναν τομέα εναντίον του άλλου.

Κυριακή, 15 Οκτώβριος 2017 07:15

Ελλάδα-Καζακστάν: Σημειώσατε 2

γράφει ο Δρ. Παναγιώτης Καρκατσούλης.

 

Βλέποντας στο πρόγραμμα της Βουλής τη συζήτηση για την κύρωση της συμφωνίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης (και των κρατών-μελών της) με το Καζακστάν, ανακάλεσα στη μνήμη μου το εξής: Πριν από 5 χρόνια, μεσούσης της κρίσης, επιχειρήθηκε ένα αδιανόητο για τα ελληνικά δεδομένα εγχείρημα: Να καταγραφούν όλοι εκείνοι οι παράγοντες που προκαλούν τις μείζονες διοικητικές παθολογίες. Μέχρι τότε, η γνώση μας για τη δημόσια διοίκηση περιοριζόταν σε αποστροφές του τύπου «ο μεγάλος ασθενής», «το τέρας της γραφειοκρατίας» και τα συναφή.

Τετάρτη, 11 Οκτώβριος 2017 04:51

Οι τρεις φυλές του κέντρου

γράφει ο Δρ. Παναγιώτης Καρκατσούλης.

Η συνεχιζόμενη επιμονή ορισμένων να αναφέρονται στις επικείμενες εκλογές για την ανάδειξη αρχηγού της «κεντρο-αριστεράς» στον υπό εκκόλαψη φορέα του κέντρου έχει πολλαπλές συμπαραδηλώσεις: Στην πρώτη ομάδα εντάσσονται εκείνοι που θέλουν το νέο να είναι συνέχεια του παλιού (άρα, όχι και τόσο νέο). Σ’ αυτήν συγκαταλέγονται παλαιο- και νεο-πασόκοι. Αυτοπροσδιορίζονται ως συνεχιστές του «πράσινου ήλιου» και των δοξαστικών του πάλαι ποτέ κραταιού ΠΑΣΟΚ και η σοβαρότητά τους ποικίλλει. Η ομάδα αυτή στοχεύει να συγκινήσει και να προσελκύσει όλους εκείνους που αντιλαμβάνονται την πολιτική με όρους συναισθηματισμού (πολλούς, δηλαδή) και παρουσιάζουν ένα σύμπτωμα καθήλωσης: Αρνούνται να δεχτούν ότι η ανάπτυξη φαινομένων κρατισμού, λαϊκισμού και οχλοκρατίας που θέριεψαν εκείνη την περίοδο ευθύνονται, τα μάλα, για την τραγωδία που βιώνουμε επί ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Μάλλον δεν πολυ-πιστεύουν ότι αυτό που ζούμε είναι τραγωδία. Γι’ αυτό και πολλοί απ’ αυτούς που μετοίκησαν στον «αντιμνημονιακό» ΣΥΡΙΖΑ του 2015, αφού απογοητεύτηκαν από την μεταστροφή του Αλέξη Τσίπρα, ξαναγυρίζουν πίσω στο κόμμα-μαμά.

Κυριακή, 08 Οκτώβριος 2017 06:02

Οι διακονιάρηδες της κεντροαριστεράς

γράφει ο Νίκος Γκίκας.

Οι μνηστήρες πολλοί. Η ύπαρξή τους διαμορφώνει τον σοσιαλιστικό ετερόκλιτο χώρο ως μια αντικειμενική πραγματικότητα. Η δημιουργία όμως του νέου φορέα απαιτεί νέα ηγετικά πρόσωπα σύμφωνα με τον Λ. Γρηγοράκο. Χειραφέτηση από τις λογής γκροτέσκες μορφές και τους υπονομευτές του, διότι η γύμνια και η ένδειά του οφείλεται στους ηγήτορές του. Χρειάζεται αναγέννηση και όχι συντηρητική παλινόρθωση με προοδευτικό δήθεν πρόσημο.

Πέμπτη, 05 Οκτώβριος 2017 04:28

Απώλεια ήθους και ηθικής

γράφει ο Δρ. Παναγιώτης Καρκατσούλης.

Η υποκατάσταση της κοινής λογικής από μια ιδιότυπη δική τους και η βίαιη παραβίαση των κανόνων της πολιτικής συμπεριφοράς από τους υπουργούς των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ θυμίζει την παλιά διάκριση του De la Volpiliere μεταξύ αληθούς και ψευδούς ευσέβειας [1]. Η αληθής ευσέβεια, κενή περιεχομένου, εγκατελείφθη στους θεολόγους, οι οποίοι προσπάθησαν να την οριοθετήσουν μέσω της ψευδούς ευγένειας. Νουθεσίες, οδυρμοί και ύβρεις ήρθαν να καλύψουν την αδυναμία τους να εννοιολογήσουν το δίπολο «αρετή - κακία» εντός της κοινωνίας.

γράφει ο Δρ. Παναγιώτης Καρκατσούλης.


Αν και για την περίπτωση της κ. Δούρου ισχύει το γνωμικό «στου κουφού την πόρτα όσο θέλεις χτύπα», επανέρχομαι, για τελευταία φορά, στην ολιγωρία και την διοικητική ανεπάρκεια που επέδειξε η Περιφερειάρχης Αττικής εν σχέσει προς την οικολογική καταστροφή του Σαρωνικού.

γράφει ο Δρ. Παναγιώτης Καρκατσούλης.

Η ικανότητα του ΣΥΡΙΖΑ ν’ ανοίγει μεγάλα θέματα είναι μοναδική. Για την ακρίβεια να κάνει ότι τα ανοίγει, προβοκάροντας άλλοτε συνοδοιπόρους κι άλλοτε αντιπάλους του. Έχοντας αναγάγει σε δόγμα του λόγου και των έργων του την αμφίσημη προσέγγιση της πολιτικής, ψαρεύει σε θολά νερά. Ακόμη και για ασήμαντη αφορμή, όπως είναι η συμμετοχή ενός υπουργού του σε μια ημερίδα στην Εσθονία! Η πολιτική στρατηγική αυτή του εξασφαλίζει μακροημέρευση και ηγεμονία όσο η αντιπολίτευση στέκεται αμήχανη μπροστά της. Οι Συριζαίοι γνωρίζουν ότι, ενώ η κομμουνιστική Αριστερά στην Ελλάδα ηττήθηκε στρατιωτικά και πολιτικά, το αφήγημά της επεκράτησε σε επίπεδο λαϊκής κουλτούρας. Οι Κοντονήδες, λοιπόν, με αφορμή μια συζήτηση για τα εγκλήματα των κομμουνιστικών καθεστώτων φέρνουν, από την πίσω πόρτα, στην επικαιρότητα το σκηνικό της εμφυλιοπολεμικής Ελλάδας. Το κάνουν, επειδή ξέρουν ότι ανάμεσα σ’ εκείνους που βλέπουν και κρίνουν μ’ ένα μάτι το ΕΑΜ, τον ΕΛΑΣ και τον Άρη Βελουχιώτη, αποσιωπώντας τα εγκλήματα, τα ολέθρια λάθη και τις παραλείψεις του ΚΚΕ και σ’ εκείνους που, επίσης μ’ ένα μάτι βλέπουν τα καλά που επιδαψίλευσε στην Ελλάδα ο Γράμμος, το Βίτσι, ο Πιουριφόι και ο Σκόμπυ χωρίς να βλέπουν τα Μακρονήσια και τα πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων, υπερτερούν οι πρώτοι.

γράφει ο Δρ. Παναγιώτης Καρκατσούλης.

Η λέξη «αξιολόγηση» κατά την ετυμολογία της σημαίνει απόδοση αξίας σε κάποιο πρόσωπο, αντικείμενο ή κατάσταση. Και η «αξία» σημαίνεται στην ελληνική γλώσσα διπλά: Τόσο ως μια ηθική κρίση σε σχέση με μια ιδιότητα στον/στην/στο αξιολογούμενο όσο και ως μια εργαλειακή πράξη, που αφορά το αποτέλεσμα της σύγκρισης κάποιου προσώπου/ πράγματος με κάποιο άλλο ομοειδές όπως και τον βαθμό επίτευξης ορισμένου σκοπού. Οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ απορρίπτουν για λόγους ιδεολογικούς την ηθική κρίση που οδηγεί, εκ των πραγμάτων, σε κοινωνική, οικονομική και διοικητική διαφοροποίηση, αφού προκρίνουν την ισοπέδωση και την αρχή του πεφωτισμένου κόμματος-ηγέτη. Όσον, δε, αφορά την «τεχνική» πλευρά της αξιολόγησης, δεν διαθέτουν τις διοικητικές ικανότητες που απαιτούνται γι’ αυτό ούτε διατίθενται να μάθουν από εκείνους που γνωρίζουν.

Παρασκευή, 11 Αύγουστος 2017 21:54

Παραδοξότητες

γράφει ο Δρ. Παναγιώτης Καρκατσούλης.

Τι κοινό έχει η «στάλα» της Μόνικα με το success story του Τσίπρα; Εν πρώτοις, τίποτα, πέραν του ότι ακούγονται και τα δύο ως παράδοξα, ως εκτός σειράς. H Mόνικα ακούγεται ως alien, εκτός του ήχου και του ρυθμού που μας έχει συνηθίσει. Ως κάτι που σε κάνει να σκέφτεσαι εάν πρέπει να γελάσεις ή όχι. Ο Τσίπρας, διαπρύσιος κήρυκας του αντι-μνημονίου και των οιωνδήποτε εναλλακτικών (ρώσικων, κινέζικων, βενεζουελάνικων) στην Ευρώπη, ακολουθεί μια πολιτική λιτότητας που ούτε οι πιο φανατικοί του «δόγματος του σοκ» δεν θα τολμούσαν να εφαρμόσουν. Αυτός ακριβώς είναι ο ορισμός των παραδόξων, τόσο στην φιλοσοφία όσο και στα μαθηματικά: Είναι τα εμπόδια στην λογική, είναι η ασυνέχεια σε μια σκέψη, είναι η άρνηση του διαλόγου σε μια συζήτηση.

Τετάρτη, 26 Ιούλιος 2017 06:39

Εμπιστοσύνη

γράφει ο Δρ. Παναγιώτης Καρκατσούλης.

 

Την προηγούμενη Παρασκευή στο πρωτοσέλιδο των «Νέων» παρουσιάστηκε ένα σημαντικό εύρημα για την ποιότητα της διακυβέρνησής μας: Με μέσο όρο εμπιστοσύνης των πολιτών στις κυβερνήσεις τους στις χώρες μέλη του ΟΟΣΑ το 42%, ο αντίστοιχος μέσος όρος στην Ελλάδα δεν ξεπερνάει το 13%. Η έρευνα που περιλαμβάνεται στο «Government at a glance» δείχνει ότι η Ελλάδα σε κάποιους άλλους περισσότερο περιγραφικούς δείκτες διακυβέρνησης καταγράφει, μεν, μια υστέρηση έναντι των υπολοίπων χωρών, αλλά σε καμία κατηγορία δεν παρατηρούνται τέτοιες αποκλίσεις, όπως σ’ αυτήν που διερευνάται ο βαθμός εμπιστοσύνης των πολιτών απέναντι στην κυβέρνηση. Γιατί, λοιπόν, ενώ η χώρα σε επίπεδο μακρο-οικονομικών δεικτών δείχνει να κερδίζει έδαφος, ολοένα και λιγότεροι Έλληνες εμπιστεύονται την κυβέρνηση; Και τι ακριβώς σημαίνει «εμπιστεύομαι την κυβέρνηση»;

JPAGE_CURRENT_OF_TOTAL