130x180 books

130x180 monopati

130x107mathisi

130x300 unicef

 
130x180 amnesty

130x130 warchild


130x130 reporters

130x180 doctors sans


130x180 warchild

130x180 apopseis


130x130 cancer

130x180 twitter

130x300 books

 

 

Διαφήμιση
Προβολή αντικειμένων με βάση την ετικέτα: το ποτάμι

γράφει ο Δρ. Παναγιώτης Καρκατσούλης.

Η διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ είναι οριακά συμβατή με τον φιλελεύθερο χαρακτήρα της Πολιτείας μας. Ο εθνολαϊκιστικός συνασπισμός έχει, μεν, καταλάβει την εξουσία μέσω συνταγματικά δόκιμων διαδικασιών αλλά προσπαθεί, συστηματικά, να εκτρέψει τη χώρα μας από την συνταγματική τάξη και την πολιτική κουλτούρα της αστικής δημοκρατίας. Τρία είναι τα πιο χαρακτηριστικά σημεία σ’ αυτή την διαδρομή: Η απόπειρα πολιτειακής εκτροπής τo 2015, η προσπάθεια ποδηγέτησης των ΜΜΕ και ο συστηματικός εποικισμός της δημόσιας διοίκησης με κομματικούς εγκάθετους.

γράφει ο Δρ. Παναγιώτης Καρκατσούλης.

Η τρίτη αξιολόγηση έκλεισε πριν καλά καλά αρχίσει. Ένα «ναι σε όλα» ήρθε να πιστοποιήσει την αρχή μιας νέας «φωτεινής» περιόδου. Εντός ολίγων ημερών θα ζούμε σε μια διαφορετική χώρα, αφού:

γράφει ο Δρ. Παναγιώτης Καρκατσούλης.

Ίσως λίγοι, πέραν των επαϊόντων, ασχολήθηκαν με τον Richard Thaler που πήρε το φετινό βραβείο Νόμπελ Οικονομίας. Και, σίγουρα, ακόμη λιγότεροι μεταξύ αυτών πρέπει να είναι οι πολιτικοί που γνωρίζουν τι προσκόμισε ο άνθρωπος αυτός στις κοινωνικές επιστήμες, της πολιτικής συμπεριλαμβανόμενης. Ο Thaler είναι ο εμπνευστής της θεωρίας της «παρότρυνσης» (nudging), μιας συμπεριφορικής διδασκαλίας, σύμφωνα με την οποία η συμμόρφωση σ’ έναν κανόνα ή με μια υπόδειξη μπορεί να γίνει καλύτερα μ’ ένα σκούντημα, με μια παρώθηση περί του πρακτέου [1]. Η παρότρυνση μπορεί να είναι περισσότερο αποτελεσματική απ’ ότι μια εντολή, μια τυπική υπόδειξη ή η βίαιη επιβολή μιας απόφασης. Η παρότρυνση νοούμενη ως «όχληση» ενός συστήματος είχε αναπτυχθεί από ψυχοθεραπευτές με καινοτόμο έργο και σκέψη, όπως ο Gregory Bateson, ο Paul Watzlawick κ.α.

Τετάρτη, 01 Νοέμβριος 2017 05:07

Ανελαστικότητες

γράφει ο Δρ. Παναγιώτης Καρκατσούλης.

Είθισται να αναφέρεται κανείς στις «ανελαστικές δαπάνες» του προϋπολογισμού εν είδει φυσικού νόμου. Σ’ αυτές περιλαμβάνεται, παγίως, η μισθοδοσία των δημοσίων υπαλλήλων, όχι όμως και η αξιολόγηση της αναγκαιότητας και της ποιότητας των υπηρεσιών που παρέχουν. Τούτο συμβαίνει, επειδή η "τυπική" οικονομική επιστήμη δεν προβληματοποιεί τη γενεσιουργή αιτία των ανελαστικών δαπανών. Αυτό μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο μιας μικρο-οικονομικής ανάλυσης στην οποία υπεισέρχονται διοικητικά και κοινωνικά δεδομένα.

γράφει ο Δρ. Παναγιώτης Καρκατσούλης.

Η συζήτηση για το Δημόσιο –μόνο του ή σε σχέση με τον ιδιωτικό τομέα– στη χώρα μας είναι, εν πολλοίς, παρελκυστική και άχαρη. Τα δεδομένα εξακολουθούν να χειραγωγούνται και παρ’ όλον ότι έχουμε απομακρυνθεί από τα επαίσχυντα «Greek statistics», επανέρχονται διαρκώς ερωτήματα του τύπου «πόσοι είναι τελικά οι δημόσιοι υπάλληλοι;» και «τι λεφτά παίρνουν στο Δημόσιο»; Συχνά, τα ερωτήματα είναι ρητορικά και τίθενται στο πλαίσιο υποκίνησης ενός κοινωνικού αυτοματισμού που στρέφει τον έναν τομέα εναντίον του άλλου.

Κυριακή, 15 Οκτώβριος 2017 07:15

Ελλάδα-Καζακστάν: Σημειώσατε 2

γράφει ο Δρ. Παναγιώτης Καρκατσούλης.

 

Βλέποντας στο πρόγραμμα της Βουλής τη συζήτηση για την κύρωση της συμφωνίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης (και των κρατών-μελών της) με το Καζακστάν, ανακάλεσα στη μνήμη μου το εξής: Πριν από 5 χρόνια, μεσούσης της κρίσης, επιχειρήθηκε ένα αδιανόητο για τα ελληνικά δεδομένα εγχείρημα: Να καταγραφούν όλοι εκείνοι οι παράγοντες που προκαλούν τις μείζονες διοικητικές παθολογίες. Μέχρι τότε, η γνώση μας για τη δημόσια διοίκηση περιοριζόταν σε αποστροφές του τύπου «ο μεγάλος ασθενής», «το τέρας της γραφειοκρατίας» και τα συναφή.

Τετάρτη, 11 Οκτώβριος 2017 04:51

Οι τρεις φυλές του κέντρου

γράφει ο Δρ. Παναγιώτης Καρκατσούλης.

Η συνεχιζόμενη επιμονή ορισμένων να αναφέρονται στις επικείμενες εκλογές για την ανάδειξη αρχηγού της «κεντρο-αριστεράς» στον υπό εκκόλαψη φορέα του κέντρου έχει πολλαπλές συμπαραδηλώσεις: Στην πρώτη ομάδα εντάσσονται εκείνοι που θέλουν το νέο να είναι συνέχεια του παλιού (άρα, όχι και τόσο νέο). Σ’ αυτήν συγκαταλέγονται παλαιο- και νεο-πασόκοι. Αυτοπροσδιορίζονται ως συνεχιστές του «πράσινου ήλιου» και των δοξαστικών του πάλαι ποτέ κραταιού ΠΑΣΟΚ και η σοβαρότητά τους ποικίλλει. Η ομάδα αυτή στοχεύει να συγκινήσει και να προσελκύσει όλους εκείνους που αντιλαμβάνονται την πολιτική με όρους συναισθηματισμού (πολλούς, δηλαδή) και παρουσιάζουν ένα σύμπτωμα καθήλωσης: Αρνούνται να δεχτούν ότι η ανάπτυξη φαινομένων κρατισμού, λαϊκισμού και οχλοκρατίας που θέριεψαν εκείνη την περίοδο ευθύνονται, τα μάλα, για την τραγωδία που βιώνουμε επί ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Μάλλον δεν πολυ-πιστεύουν ότι αυτό που ζούμε είναι τραγωδία. Γι’ αυτό και πολλοί απ’ αυτούς που μετοίκησαν στον «αντιμνημονιακό» ΣΥΡΙΖΑ του 2015, αφού απογοητεύτηκαν από την μεταστροφή του Αλέξη Τσίπρα, ξαναγυρίζουν πίσω στο κόμμα-μαμά.

Κυριακή, 08 Οκτώβριος 2017 06:02

Οι διακονιάρηδες της κεντροαριστεράς

γράφει ο Νίκος Γκίκας.

Οι μνηστήρες πολλοί. Η ύπαρξή τους διαμορφώνει τον σοσιαλιστικό ετερόκλιτο χώρο ως μια αντικειμενική πραγματικότητα. Η δημιουργία όμως του νέου φορέα απαιτεί νέα ηγετικά πρόσωπα σύμφωνα με τον Λ. Γρηγοράκο. Χειραφέτηση από τις λογής γκροτέσκες μορφές και τους υπονομευτές του, διότι η γύμνια και η ένδειά του οφείλεται στους ηγήτορές του. Χρειάζεται αναγέννηση και όχι συντηρητική παλινόρθωση με προοδευτικό δήθεν πρόσημο.

Πέμπτη, 05 Οκτώβριος 2017 04:28

Απώλεια ήθους και ηθικής

γράφει ο Δρ. Παναγιώτης Καρκατσούλης.

Η υποκατάσταση της κοινής λογικής από μια ιδιότυπη δική τους και η βίαιη παραβίαση των κανόνων της πολιτικής συμπεριφοράς από τους υπουργούς των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ θυμίζει την παλιά διάκριση του De la Volpiliere μεταξύ αληθούς και ψευδούς ευσέβειας [1]. Η αληθής ευσέβεια, κενή περιεχομένου, εγκατελείφθη στους θεολόγους, οι οποίοι προσπάθησαν να την οριοθετήσουν μέσω της ψευδούς ευγένειας. Νουθεσίες, οδυρμοί και ύβρεις ήρθαν να καλύψουν την αδυναμία τους να εννοιολογήσουν το δίπολο «αρετή - κακία» εντός της κοινωνίας.

γράφει ο Δρ. Παναγιώτης Καρκατσούλης.


Αν και για την περίπτωση της κ. Δούρου ισχύει το γνωμικό «στου κουφού την πόρτα όσο θέλεις χτύπα», επανέρχομαι, για τελευταία φορά, στην ολιγωρία και την διοικητική ανεπάρκεια που επέδειξε η Περιφερειάρχης Αττικής εν σχέσει προς την οικολογική καταστροφή του Σαρωνικού.

JPAGE_CURRENT_OF_TOTAL