130x180 books

130x180 monopati

130x107mathisi

130x300 unicef

 
130x180 amnesty

130x130 warchild


130x130 reporters

130x180 doctors sans


130x180 warchild

130x180 apopseis


130x130 cancer

130x180 twitter

130x300 books

 

 

Διαφήμιση
Προβολή αντικειμένων με βάση την ετικέτα: πείνα

γράφουν η Κατερίνα Χαρίση και ο Θάνος Καλαμίδας.

Εκείνη

Κάποια στιγμή διαβάζοντας διάφορα ενδιαφέροντα, υπερβολικά και μη για την ελληνική κρίση στο διαδίκτυο, βρήκα ένα πάρα πολύ ενδιαφέρον άρθρο για την κατάστασή μας από την Guardian. Ξέρετε τι έκανα; Διάβασα πέντε σειρές και το έκλεισα. Και ξέρετε γιατί; Γιατί στο τέλος μου φάνηκε άσκοπο να διαβάζω το τι συμβαίνει. Δε βρίσκω νόημα στο να διαβάζω το τι μας συμβαίνει. Το βλέπω το τι μας συμβαίνει. Το ζω κάθε μέρα.

γράφουν η Κατερίνα Χαρίση και ο Θάνος Καλαμίδας.

Εκείνη

Στις αρχές του 1990 εξαφανίστηκαν ξαφνικά δέκα ολόκληρα εκατομμύρια Ρώσοι. Πώς γίνεται αυτό; Η Ρωσική δημοκρατία της Σοβιετικής Ένωσης είχε ιδρύσει πολλές …μονοπόλεις, δηλαδή πόλεις των οποίων η οικονομία στηριζόταν αποκλειστικά σε μία μόνο εταιρεία ή βιομηχανία. Το Κόμμα είχε επιβάλλει την εξειδίκευση σε έναν μόνο τομέα - έτσι αλλού επεξεργαζόταν η ξυλεία, αλλού εξόρυσσαν γαιάνθρακα κλπ. Όμως στην κάθε μία από αυτές τις μονοπόλεις, δεν υπήρχε μόνο το εργοστάσιο, αλλά και όλο το «πακέτο» που θα κρατούσε τον κόσμο εκεί. Νοσοκομεία, σχολεία, σπίτια, ακόμη και θέρετρα διακοπών.

Δευτέρα, 28 Αύγουστος 2017 21:15

Η «φωνή»…

γράφει ο Γιώργος Κοντογιάννης.

Ομόνοια 9.30 το πρωί.

Περιμένω στην αποβάθρα το τραίνο προς Πειραιά.

Ακούγεται μια περίεργη «φωνή» που κανείς δεν καταλαβαίνει τι έλεγε.

Το τραίνο φτάνει. Η «φωνή» μέσα στο βαγόνι ακούγεται πιο δυνατά αλλά και πάλι δεν καταλαβαίνω τι λέει.

γράφουν η Κατερίνα Χαρίση και ο Θάνος Καλαμίδας.

Εκείνη

Είχα ένα πάρα πολύ ενδιαφέρον άρθρο για την ελληνική κρίση και την κατάστασή μας από την Guardian να διαβάσω για σήμερα. Ξέρετε τι έκανα; Διάβασα πέντε σειρές και το έκλεισα. Ξέρετε γιατί; Γιατί δε βρίσκω νόημα πια. Δε βρίσκω νόημα στο να διαβάζω το τι μας συμβαίνει. Το βλέπω το τι μας συμβαίνει. Το ζω κάθε μέρα. Αυτό είναι κάτι που ακούγεται κάπως, αλλά είναι αλήθεια και ισχύει για τους περισσότερους από εμάς. Το έχω ξαναπεί, το να σπας το κεφάλι σου σε καθημερινή βάση για το πώς θα βγάλεις πέρα και αυτόν το μήνα, σου τρώει όλη την ενέργεια που μπορεί να έχεις. Δε θέλω να ασχοληθώ με κάτι άλλο. Κανείς μας δε θέλει. Δε μας αφορά. Μας αφορά μόνο το φαγητό στο τραπέζι και ο επόμενος λογαριασμός και κάποιο ανύπαρκτο - ή υπαρκτό, λίγη σημασία έχει - χρέος που μας φορτώθηκε και ξέρουμε πως δεν θα απαλλαχτούμε ποτέ από αυτό γιατί το σύστημα δε νοιάζεται να το ξεχρεώσεις.

Τρίτη, 30 Μάιος 2017 10:56

Εκείνη & η σκέψη …θετική

γράφει η Κατερίνα Χαρίση.

Τα τελευταία χρόνια κατά καιρούς με πιάνει το ματαιότης ματαιοτήτων μου. Κοινώς τα βλέπω όλα σκατά, τα βλέπω όλα μαύρα, μισώ τους ανθρώπους, μισώ την Ελλάδα, μισώ τον κόσμο, βαριέμαι τους πάντες, δε θέλω να κάνω τίποτα, δε θέλω να σηκωθώ από το κρεβάτι, δε θέλω να ντυθώ, δε θέλω να δω κανέναν και δε θέλω να πω τίποτα. Δεν έχω τίποτα να πω πια. Θέλω να γίνω χρυσαλλίδα, να τυλιχτώ σε ένα μεταξωτό κουκούλι και να κρεμαστώ από ένα φύλλο συκομουριάς, σε μια κατάσταση απόλυτου ζεν (ή αποχαύνωσης) και να περιμένω σε κατάσταση κρυογένεσης να αναστηθεί ο κόσμος αλλιώς για να ξυπνήσω.

γράφουν η Κατερίνα Χαρίση και ο Θάνος Καλαμίδας.

Εκείνη μιλά για τη ζωή σε επισφαλείς συνθήκες, για το λογαριασμό που δεν πληρώθηκε και τα μακαρόνια που πρέπει να φτάσουν για μια βδομάδα. Εκείνος …δεν ξέρει τι να γράψει.

γράφει ο Γιώργος Κοντογιάννης.

 

Η είδηση μεταδόθηκε χθες από όλες τις τηλεοράσεις και τις ιστοσελίδες. Μιλούσε για «Στριμωξίδι και σπρωξιές για ένα πιάτο φασολάδα στην Τούμπα», καθώς «η μαζική προσέλευση του κόσμου δημιούργησε δυσάρεστες καταστάσεις».

Αγαπητοί φίλοι,

Εκατομμύρια παιδιά μεγαλώνουν μέσα στον πόλεμο και τη βία.  Παιδιά που η φτώχεια τους έχει στερήσει κάθε βασικό αγαθό: τροφή, υγεία, νερό, σχολείο, ασφάλεια, στέγη.

Κυριακή, 29 Μάιος 2016 21:21

«Αδικημένη γενιά»

γράφει ο Κωνσταντίνος Λυκογιάννης.      


Θυμάμαι, ότι όταν πήγαινα στο Δημοτικό στο χωριό μου, και επειδή ο πατέρας μου ήταν «νοικοκύρης» και φορούσα παπούτσια, έβγαζα τα δικά μου για να είμαι ξυπόλυτος, επειδή οι φίλοι μου δεν φορούσαν. Και όταν τα απογεύματα βρέχαμε τη φέτα του ψωμιού μας και το πασπαλίζαμε με ζάχαρη, η μάνα μου δεν μας άφηνε να βγούμε έξω στο δρόμο γιατί υπήρχαν γειτονόπουλα που δεν είχαν ζάχαρη στο σπίτι τους. Μετά τη κατοχή, μετά τη διακοπή τριών χρόνων, που άρχισα να φοιτώ πάλι στο Γυμνάσιο, πήγαινα κάθε μέρα με το ίδιο πανταλόνι με δυο μπαλώματα στο κάθισμα και δύο στα γόνατα. Και περπατούσαμε 4 χιλιόμετρα στις σιδηροδρομικές γραμμές για να πάμε στο σχολείο, με τρύπιες σόλες στα παπούτσια μας. Χωρίς βιβλία, που για να δώσουμε εξετάσεις διαβάζαμε τις σημειώσεις μας. Και όταν, για να μη περπατάμε, νοικιάζαμε ένα δωμάτιο στο κεφαλοχώρι του Γυμνασίου, η μάνα μας μας έδινε ένα καρβέλι ζυμωτό ψωμί στο τράστο για να περάσουμε τη βδομάδα.

γράφουν η Κατερίνα Χαρίση και ο Θάνος Καλαμίδας.

Εκείνη & Εκείνος μεταφέρονται στο τόπο και στο χρόνο, στο χτες και στο σήμερα, στο πεινούσα, πεινάω, πεινώ. Στο κεραμίδι στο κεφάλι μέχρι στο δρόμο και στο πεζοδρόμιο. Στη Ελλάδα που κανένας δεν θέλει να βλέπει.

JPAGE_CURRENT_OF_TOTAL