130x180 books

130x180 monopati

130x107mathisi

130x300 unicef

 
130x180 amnesty

130x130 warchild


130x130 reporters

130x180 doctors sans


130x180 warchild

130x180 apopseis


130x130 cancer

130x180 twitter

130x300 books

 

 

Διαφήμιση
Προβολή αντικειμένων με βάση την ετικέτα: κόκκινα δάνεια

γράφει η Φωτεινή Βρύνα.

Μια ημέρα πριν το 2ο Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ – η Κυβέρνηση προφανώς για να περιορίσει τις εσωκομματικές αντιδράσεις – υποσχέθηκε ότι «θα» φέρει νομοθετική ρύθμιση για να προστατέψει την πρώτη κατοικία από οφειλές προς το Δημόσιο.

Τετάρτη, 27 Ιανουάριος 2016 07:35

Οι καμινάδες της ματαιοδοξίας

της Λίλιαν Μπαντάνη.

Από “πάρτυ” σε “πάρτυ” είμαστε το τελευταίο διάστημα, μια με τη ΝΔ να γιορτάζει την εκλογή του νέου της αρχηγού και μια με την εορταστική επέτειο ενός χρόνου διακυβέρνησης της χώρας από την “πρώτη φορά αριστερά” κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ – “πρώτη φορά αριστερά” ή “πάρτο αλλιώς”, “κόφτο δεξιά”, “πάρτο πάλι αριστερά” και κάποια στιγμή, μπορεί και να το… παρκάρεις το ρημάδι, διαφορετικά παράτα το μες τη μέση του δρόμου, να ‘ρθει να το μαζέψει ο γερανός, να τελειώνουμε κάποτε. Ειλικρινά δεν ξέρω, αλλά είμαι πια σχεδόν βέβαιη, ότι εμείς και οι πολιτικοί μας ζούμε βίους παράλληλους. Ξέρετε… κάτι σαν εκείνα τα ζευγάρια που ζουν για χρόνια “μαζί”. Μαζί... κάτω από την ίδια στέγη, δηλαδή, από συνήθεια ή λόγω κάποιων κοινών συμφερόντων, χωρίς όμως να έχουν καμιά επικοινωνία μεταξύ τους κι ο καθένας απλά να πορεύεται τη δική του ζωή, χωρίς να ρίχνει ούτε καν μια ματιά στη ζωή του διπλανού του. Για τέτοιο “μαζί” μιλάω. Κάπως έτσι αισθάνομαι και τη σχέση μας με τους πολιτικούς μας. Αυτοί τραβάνε το δρόμο τους χωρίς εμάς. Χωρίς να μας ακούν, χωρίς να αντιλαμβάνονται τη θέση μας και τα προβλήματά μας. Χωρίς καν να γυρίζουν το κεφάλι για να μας ρίξουν μια ματιά, έτσι ρε αδερφέ, έστω χάριν της χρόνιας κοινής μας συμβίωσης. Κι εμείς από την άλλη, τραβάμε το κουπί. Το καθημερινό κουπί της προσπάθειας για επιβίωση, όπως κι αν αυτό μεταφράζεται για τον καθένα, χωρίς να τους ακούμε πια. Μόνοι τους διαφωνούν, μόνοι τους τακιμιάζουν, μόνοι τους εκλέγονται, μόνοι τους χαίρονται, φιλιούνται κι αγκαλιάζονται. Ποιος νοιάζεται; Ποιος τους ακούει πια; Κανείς. Πραγματικά, έχω αυτήν την αίσθηση. Πού και πού μπορεί και να στρέφουμε το βλέμμα μας προς το μέρος τους, όπως μπορεί καμιά φορά να συμβαίνει και όταν ο από χρόνια αδιάφορος σύζυγος στρέψει το βλέμμα του προς τη χρόνια εξίσου αδιάφορη σύζυγό του, επειδή φόρεσε ένα καινούριο εσώρουχο, που απλά έτυχε να το πάρει το μάτι του, περισσότερο από περιέργεια, δηλαδή, ή απορία ή έκπληξη, σίγουρα όχι πάντως από ερωτικό ενδιαφέρον. Μέχρι εκεί όμως. Παρακάτω δεν έχει. Έτσι και μ’ αυτούς. Έτσι και με μας. Οι πολιτικοί μας από τη μια κι εμείς από την άλλη. Και στη μέση η πολιτική της χώρας, δηλαδή, ο χαλασμένος γάμος...