130x180 books

130x180 monopati

130x107mathisi

130x300 unicef

 
130x180 amnesty

130x130 warchild


130x130 reporters

130x180 doctors sans


130x180 warchild

130x180 apopseis


130x130 cancer

130x180 twitter

130x300 books

 

 

Διαφήμιση
Προβολή αντικειμένων με βάση την ετικέτα: κρατισμός

γράφει ο Δρ. Παναγιώτης Καρκατσούλης.

Η συζήτηση για την «επόμενη μέρα» της μετα-μνημονιακής Ελλάδας δεν έχει εκπλήξεις. Έχουμε να διαλέξουμε ανάμεσα στην πομφόλυγα της «καθαρής εξόδου» του Τσίπρα που έχει υπονομευθεί πριν καν διατυπωθεί και στην μη έξοδο. Η μεν καθαρή έξοδος που θα μας οδηγήσει στα ουρί του Παραδείσου δεν μπορεί να πείσει ούτε τους πιο ψεκασμένους συριζανελίτες, αφού περιορίζεται σε γενικές υποσχέσεις του τύπου «θα πάρουμε τις τύχες μας στα χέρια μας» ενώ, ταυτόχρονα, πλησιάζει η αποφράδα ημερομηνία 1-1-2019 με τις επόμενες περικοπές στις συντάξεις και το αφορολόγητο. Βλέποντας ότι η δυναμική του αφηγήματος είναι περιορισμένη, τα κυβερνητικά στελέχη ετοιμάζουν ένα ακόμη μεγαλύτερο ψέμα που μας πάει πίσω στο 2015. Καλλιεργούν την υπόσχεση ότι θα αναιρέσουν με νόμο τις περικοπές που έχουν ήδη ψηφίσει, αδιαφορώντας για τις καταστροφικές επιπτώσεις που αυτό θα έχει στην αξιοπιστία μιας χώρας που μόλις θα έχει βγει στη «ζούγκλα των αγορών».

γράφει ο Δρ. Παναγιώτης Καρκατσούλης.

Οι Ανεξάρτητες Αρχές αποτελούν την κατάληξη συστηματικών προσπαθειών που καταβλήθηκαν από την επιστημονική κοινότητα, τους διεθνείς οργανισμούς και πολλές εθνικές κυβερνήσεις, κατά τον τελευταίο αιώνα, προκειμένου να περιοριστεί η κρατική αυθαιρεσία, να αναπτυχθεί η οικονομία και να διευρυνθεί η δημοκρατία. Στον διαδραμόντα χρόνο, οι Αρχές έχουν συνδεθεί με τον ρόλο τους ως εγγυητή των δικαιωμάτων των πολιτών, ως εκτελεστικών υπηρεσιών του κράτους με σκοπό την επικέντρωση των υπουργείων στα αμιγώς επιτελικά τους καθήκοντα, και ως διαχειριστές περιοχών της οικονομίας (φυσικοί πόροι, δίκτυα) που ήλεγχε, μονοπωλιακά, η κεντρική κυβέρνηση.

γράφει ο Δρ. Παναγιώτης Καρκατσούλης.

Οι δυσλειτουργίες της δημόσιας διοίκησης έχουν επισημανθεί πολλαπλώς κατά την περίοδο της κρίσης, χωρίς όμως να υπάρχουν σημαντικές βελτιώσεις στον τρόπο οργάνωσης και λειτουργίας της. Οι δαπάνες για τη συντήρησή της εξακολουθούν να παραμένουν υψηλές, ενώ τα γραφειοκρατικά βάρη για τις επιχειρήσεις αποτρέπουν και αποθαρρύνουν τους επενδυτές. Τα βασικά προβλήματα της δημόσιας διοίκησης είναι:

γράφει ο Δρ. Παναγιώτης Καρκατσούλης.

Ένα από τα κορυφαία, κομβικά προβλήματα του ελληνικού δημοσίου είναι οι «αρμοδιότητες». Έννοια εδραιωμένη στη νομοκρατούμενη ελληνική διοικητική παράδοση εξακολουθεί να στοιχειοθετεί το DNA του ελληνικού δημοσίου. Η «αρμοδιότητα» αποτελεί κατάλοιπο μιας παρωχημένης αντίληψης για την αποστολή και το έργο των διοικητικών οργάνων. Σύμφωνα μ’ αυτήν, τα δημόσια νομικά πρόσωπα προσομοιάζουν προς φυσικά πρόσωπα και, γι’ αυτό, η αρμοδιότητα είναι κάτι που αποδίδεται σ’ ένα πρόσωπο και εκχωρείται απ’ αυτό σε άλλα.

Σάββατο, 07 Ιανουάριος 2017 09:03

Εξωστρεφής προσανατολισμός

γράφει ο Νίκος Γκίκας.

Ένα χρόνο μετά την εκλογή του Κυριάκου, τη διαφορά δεν την κάνει απλά η έλευση ενός άξιου νεωτεριστή προέδρου ή η παρουσία καμιά δεκαριά νεόκοπων νοματαίων. Η αλλαγή ήταν επιβεβλημένη. Ακόμη και αν δεν είχε γίνει, η ανασύνθεση και οι βίαιοι κοινωνικοί κλυδωνισμοί θα την επέβαλαν. Δεν υπάρχουν πολιτικοί μεσσίες, η δε ευθύνη είναι συλλογική.

γράφει ο Δρ. Παναγιώτης Καρκατσούλης.

Ένα από τα θέματα που κατά τη συζήτηση του προϋπολογισμού δεν φωτίστηκε επαρκώς (και δεν είθισται, διαχρονικά, να φωτίζεται) είναι η ποιότητα της πολιτικής εν σχέσει προς την διοίκηση των δημοσίων δαπανών. Οι πατέρες του έθνους, στη συντριπτική τους πλειοψηφία, αφήνουν τις συζητήσεις τόσο για την πολιτική όσο και για τους φορείς άσκησής της εκτός του πεδίου των ενδιαφερόντων τους. Η πολιτική εξαντλείται, συνήθως, σε άλλα «μείζονα» ζητήματα, όπως είναι οι προσωπικές αντιπαραθέσεις και οι αλληλοκατηγορίες επίρριψης ευθυνών. Αυτό το μοντέλο πολιτικού διαλόγου έχει το πλεονέκτημα ότι αποπροσανατολίζει την δημόσια συζήτηση από τα ουσιώδη κι έτσι διαλανθάνουν της κριτικής τόσο οι κρατούντες όσο και οι προηγούμενοι που είχαν την ευθύνη της διακυβέρνησης. Σε μια τέτοια αντιπαράθεση που κυριαρχεί η παρα-πολιτική, ανθεί ο λαϊκισμός και η διαχείριση συμβόλων.Zx

του Παναγιώτη Καρκατσούλη.

Υπάρχουν διαφορετικοί τρόποι να αντιληφθεί κανείς τα συνταγματικά και κοινοβουλευτικά έκτροπα που έλαβαν χώρα στη Βουλή την προηγούμενη Παρασκευή, 24 Απριλίου. Από το να τα θεωρήσει με μια μεγάλη δόση κυνισμού «business as usual» (το άκουσα κι αυτό!) μέχρι να αισθανθεί ντροπή και απογοήτευση από το επίπεδο της αντιπαράθεσης. Προσωπικώς, δεν ξέρω πότε αισθάνθηκα χειρότερα: Όταν είδα τη δεύτερη Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου να έρχεται σε διάστημα ενός μηνός από την «πρώτη-φορά-αριστερά» κυβέρνηση ή όταν άκουγα τα ουρλιαχτά, τις ύβρεις και τις εκδηλώσεις των βουλευτών-χούλιγκαν που συμμετείχαν στο show της πρωϊνής συνεδρίασης. Σίγουρα, αισθάνθηκα ντροπή όταν άκουσα ότι όλη αυτή η σκηνή εξελισσόταν μπροστά στα μάτια μαθητών. Υποθέτω ότι η επόμενη επίσκεψη τους στο γήπεδο δεν θα τους ξαφνιάσει.

Σάββατο, 28 Φεβρουάριος 2015 09:26

Quo vadis Ελλάδα;

του Δρ. Σπύρου Παρασκευόπουλου.

Πέρασαν ήδη πάνω από τρεις εβδομάδες από την εκλογική νίκη του Αλέξη Τσίπρα στην Ελλάδα. Στο διάστημα αυτό, αν αφαιρέσεις τους Γερμανούς, όχι βέβαια στο σύνολό τους, μας εκπλήσσουν καθημερινώς οι πλείστες και ποικίλες κωλοτούμπες σε παγκόσμιο επίπεδο που γίνονται και μας κάνουν, άλλους να απορούν, άλλους να χαίρονται και να πανηγυρίζουν, άλλους να ξεχνούν αυτά που νόμιζαν ότι μέχρι σήμερα ήξεραν και άλλοι να τα έχουν τελείως χαμένα.