130x180 books

130x180 monopati

130x107mathisi

130x300 unicef

 
130x180 amnesty

130x130 warchild


130x130 reporters

130x180 doctors sans


130x180 warchild

130x180 apopseis


130x130 cancer

130x180 twitter

130x300 books

 

 

Διαφήμιση
Προβολή αντικειμένων με βάση την ετικέτα: κοινωνία
Δευτέρα, 13 Νοέμβριος 2017 10:06

Η κρίση των ασταμάτητων μονολόγων

γράφει η Κωνσταντίνα Κωνσταντίνου.

O πλουραλισμός και ειδικά στην εποχή των μέσων και της εικόνας είναι αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητας όλων. Ο καταιγισμός πληροφοριών καθιστά ακόμα και εκείνους που διαθέτουν άριστα κριτήρια σε συνεχή πάλη. Κάτι τέτοιο, στα πλαίσια της κρίσης και των δυσκολιών που περνά η χώρα, κάνει την κοινωνία όχι μόνο συνθετότερη αλλά συχνά ανίκανη να ξεπερνά ακόμη και τα απλά καθημερινά ζητήματα. Τα πάντα γίνονται ολοένα και πυκνότερα, αφήνοντας πίσω τους πλήθος μουδιασμένων μονάδων.

Τετάρτη, 02 Ιούλιος 2014 06:55

Εγκλημα και (σίγουρη) ατιμωρησία

Του Δρ. Χρήστου Γιανναρά,

Π​​άλι και πάλι: Κάποιοι πολίτες να συνεχίζουμε την αντίσταση στον παραλογισμό. Στον παραλογισμό που επιμένει να υποκαθιστά, εξουσιαστικά και θεσμικά, την πολιτική.

Δεν μας ενδιαφέρει, ούτε κατ’ ελάχιστο, αν η σημερινή, εκτρωματική από γεννησιμιού της κυβέρνηση εκλιπαρήσει ή όχι, πετύχει ή όχι, «εκπτώσεις» στις υποχρεώσεις που ανέλαβε με τα «Μνημόνια». Μας αφήνουν παγερά αδιάφορους οι επαγγελίες της αξιωματικής αντιπολίτευσης ότι, αν αυτή γίνει ποτέ κυβέρνηση, θα επαναδιαπραγματευθεί τα «Μνημόνια» και το χρέος. Δεν μας αγγίζουν (θα ήμασταν ηλίθιοι) οι καθημερινές και ακατάσχετες, πρόστυχες κενολογίες της κυβερνητικής προπαγάνδας για τους διεθνείς επαίνους που δεχόμαστε και βεβαιώνουν την «αρχή ανάκαμψης» της οικονομίας μας, την ετοιμότητα επενδυτών από όλο τον κόσμο να φέρουν τα χρήματά τους στο Ελλαδιστάν. Μας αηδιάζει, κυριολεκτικά, και το «νταηλίκι» κάποιων σπιθαμιαίων, που ενώ, όλα τα τελευταία χρόνια, υπέγραφαν πάντοτε αμαχητί «γην και ύδωρ», μόλις τους ξαναδόθηκε θώκος υπουργικός, ακκίζονται ότι διαφέρουν και παζαρεύουν μείωση απολύσεων.

Δευτέρα, 10 Μάρτιος 2014 07:36

Όπως τα βλέπω: Ευ αγωνίζεσθαι;

Του Κωνσταντίνου Λυκογιάννη.

      Στη πατρίδα όλοι συνεχώς «αγωνίζονται». Με απεργίες, κινητοποιήσεις, δεν πληρώνω, κλείσιμο των δρόμων, ενέργειες  που δραματοποιεί ο σημερινός Έλληνας και ονομάζει «αγώνες». Όλοι λένε ότι αγωνίζονται. Ο πρωθυπουγός αγωνίζεται για να γίνει πιστευτός  και να αποδείξει ότι ακολουθεί το σωστό δρόμο και ότι οι θυσίες και οι αγώνες του λαού θα φέρουν αποτέλεσμα. Η Αξιωματική Αντιπολίτευση αγωνίζεται να αποδείξει ότι ο πρωθυπουργός είναι λάθος και ότι αυτή αγωνίζεται να έρθει στη εξουσία για να καταργήσει το μνημόνιο και να μειώσει το αβάστακτο βάρος του χρέους. Οι οργανωμένοι εργαζόμενοι αγωνίζονται να διατηρήσουν όσα κεκτημένα έχουν απομείνει μετά τις περικοπές. Οι άνεργοι αγωνίζονται για να τα βγάλουν πέρα με κάθε νόμιμο ή παράνομο τρόπο. Δεν προσπαθούν, δεν επιδιώκουν, αλλά αγωνίζονται. Ο όρος «αγώνας», «αγωνίζομαι», «αγωνιστής» και γενικά, όλα τα παράγωγα της ρίζας «αγω-« είναι στην ημερησία διάταξη. Όλοι το χρησιμοποιούν σαν απόδειξη της σκληρής τους προσπάθειας.

         Κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι η κατάσταση που επικρατεί στη χώρα μας σήμερα είναι δραματική ούτε και  είναι υπερβολικό να δικαιολογήσουμε την  προσπάθεια  που γίνεται σαν «αγώνα». Εκείνο που αμφισβητώ είναι το γεγονός ότι δικαιολογούμε και ονομάζουμε σαν «αγώνα» εκτός από τη πρασπάθεια αλλά και τη παρανομία που τον  συνοδεύουν. Ο ζήλος με τον οποίο ενεργοποιούμε τον αγώνα μας, ξεφεύγει από τον κοινά παραδεδεγμένο τρόπο επιδίωξης και ακουμπάει στα όρια της παρανομίας. Δηλαδή, θεωρούμε δικαιολογημένη τη παρανομία, αφού τη θεωρούμε σαν απαραίτητο στοιχείο του αγώνα και του  αγωνίζεσθαι γενικά. Και να φέρω μερικά παραδείγματα: Είναι αγώνας όταν οι δάσκαλοι κλείνουν τα σχολεία αντιδρώντας στο νόμο του υπουργείου Παιδείας να δουλεύουν 23 ώρες την εβδομάδα αντί των 21 που δουλεύουν σήμερα;  Είναι αγώνας να κλείνουν τα πανεπιστήμια επειδή οι πανεπιστημιακοί υπάλληλοι δεν αποδέχονται το νόμο που επιτάσσει ότι πρέπει να αξιολογηθούν, με αποτέλεσμα, οι φοιτητές να χάνουν το εξεταστικό τους εξάμηνο; Το Σύνταγμα επιτρέπει τις απεργίες των εργαζομένων για τη προσπάθειά τους να βελτιώσουν την οικονομική τους κατάσταση, αλλά πουθενά δεν αναφέρει ότι θα πρέπει οπωσδήποτε να διαδηλώνουν και να μην αφήνουν τίποτα όρθιο στο δρόμο τους. Είναι αγώνας, στη διάρκεια μια διαδήλωσης, να σπάσεις ένα μαγαζί; Να κάψεις ένα ξένο αυτοκίνητο; Να πετάξεις βόμβες μολότωφ;  Είναι αγώνας να βάλεις φωτιά σε ένα κτίριο και να πεθάνουν μέσα τρεις άνθρωποι; Ή να σπάσεις τα μάρμαρα των προσόψεων των κτιρίων και να χρησιμοποιήσεις τα κομάτια για να σπάσεις το κεφάλι του χωροφύλακα που κάνει τη δουλειά του; Είναι αγώνας να κάνεις κατάληψη του σχολείου σου και να καταστρέψεις ό,τι υπάρχει μέσα; Είναι αγώνας να κλείσεις το δρόμο και να μη μπορεί κάποιος να πάει στο νοσοκομείο ή γενικά να πάει ό,που θέλει; Είναι στοιχείο του αγώνα να διαδηλώνεις  με κοντάρια σημαιών που μπορεί να σπάσουν το κεφάλι ενός βουβαλιού με ένα χτύπημα;