130x180 books

130x180 monopati

130x107mathisi

130x300 unicef

 
130x180 amnesty

130x130 warchild


130x130 reporters

130x180 doctors sans


130x180 warchild

130x180 apopseis


130x130 cancer

130x180 twitter

130x300 books

 

 

Διαφήμιση
Προβολή αντικειμένων με βάση την ετικέτα: εθνικισμός

γράφει ο Θάνος Καλαμίδας.

Μεταξύ Ιουνίου και Σεπτεμβρίου του 2008, υπήρξε μια πολύ έντονη αντιπαράθεση ακαδημαϊκών που έφτασε μέχρι τις σελίδες του εγκύρου διεθνούς περιοδικού, Foreign Affairs. Όσο ειρωνικό κι αν ακουστεί η όλη διαφωνία ξεκίνησε από μια σκέψη του Τσώρτσιλ σε ομιλία του πριν από εκατό περίπου χρόνια (λίγο μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο) και σε αναφορά των προβλημάτων που είχε η Βρετανία τότε με τα απελευθερωτικά κινήματα στις αποικίες της. Ο Τσώρτσιλ τότε είχε πεί ότι: «η μίξη πληθυσμών με διαφορετικές εθνικές καταβολές σημαίνει πολλά και σοβαρά προβλήματα.»

Τρίτη, 08 Αύγουστος 2017 21:08

Τι ιστορία θέλουμε;

γράφει ο Μανώλης Πέπονας.

Ξεκινώντας αυτό το γραπτό νιώθω μια ενδόμυχη ανάγκη να απολογηθώ. Το θέμα με το οποίο θα καταπιαστώ αρμόζει ίσως σε επαγγελματίες πολύ πιο έμπειρους και πολυγραφότερους από εμένα. Τέτοιοι στη χώρα μας υπάρχουν πολλοί. Μια ματιά στην κοντινή βιβλιοθήκη είναι αρκετή για να αποδείξει πως ο σημερινός κλάδος της ιστορίας είναι σαφέστατα πλουσιότερος σε σχέση με άλλες εποχές. Τα πανεπιστήμια, με όλες τους τις παθογένειες, αποτελούν φορείς ελεύθερης έκφρασης, οι οποίοι παρέχουν σχετικά ικανοποιητικές συνθήκες για τη διαπαιδαγώγηση ενός νέου ερευνητή. Παράλληλα, κάθε χρόνο λαμβάνουν χώρα στην Ελλάδα τουλάχιστον δύο τοπικά και ένα διεθνές συνέδριο, όπου κάθε λογής επιστήμονες ανταλλάζουν απόψεις και παρουσιάζουν τα αποτελέσματα των ερευνών τους. Πέρα λοιπόν από τις διάφορες τελεολογικού χαρακτήρα θεωρίες, ο κλάδος της ιστορίας ανθίζει τα τελευταία χρόνια.

Παρασκευή, 14 Ιούλιος 2017 07:39

Έλληνες ανθέλληνες

γράφει ο Θάνος Καλαμίδας.

Πριν από πολλά χρόνια, γνώρισα έναν Ελβετό που μπορούσε να απαγγείλει σε άψογα αρχαία Ελληνικά εκατοντάδες γραμμές από την Οδύσσεια. Έχω γνωρίσει έναν Αυστριακό που έπαιζε στη κιθάρα του και τραγουδούσε στα ελληνικά Θεοδωράκη και μια Σουηδή που έχει διαβάσει στα Ελληνικά Καζαντζάκη. Ανάμεσα σε αυτούς έχω γνωρίσει εκατοντάδες, συν κάποιο πολύ αγαπημένο πρόσωπο από τη Βρετανία, που η επίσκεψη τους στην Ελλάδα και ειδικά στην Ακρόπολη ήταν όνειρο ζωής. Άνθρωποι μοντέρνοι, σύγχρονοι, από διαφορετικές οικονομικές τάξεις και διαφορετικού μορφωτικού επιπέδου, που αγαπούν τις πατρίδες τους αλλά όταν μιλάνε για την Ελλάδα νιώθεις να δακρίζεις και ταυτόχρονα να ντρέπεσαι.

γράφει ο Γιώργος Κοντογιάννης.

Δεν είχα σκοπό να ασχοληθώ με το τι γίνεται στο Ωραιόκαστρο ή σε άλλες περιοχές της Ελλάδος που κάποιοι ελληναράδες φωνάζουν και ωρύονται κατά της πολιτείας που επιτρέπει σε προσφυγόπουλα να πηγαίνουν σε ελληνικά σχολεία.

Ωστόσο αυτά που συνέβησαν χθες μεταξύ της αυτοαποκαλούμενης «πατριωτικής» οργάνωσης και των αντιεξουσιαστών και η επίθεση τους εναντίον της συναδέλφου δημοσιογράφου Ελένης Ιατρού, με άφησε άφωνο.

γράφει ο Θεόδωρος Κατσανέβας.


Ολοένα και περισσότερο αναρωτιέμαι τελευταία μήπως μαζί με τις ραγδαίες αλλαγές στην οικονομία και την κοινωνία, έχει  αλλοιωθεί σημαντικά και η έννοια των λέξεων σήμερα. Ποιός είναι ο ορισμός της δεξιάς και ποιος της αριστεράς στην εποχή μας ;

γράφει ο Μανώλης Πέπονας.

Οι γιορτές πέρασαν. Τα λίγα στολισμένα δέντρα που έμειναν μας θυμίζουν πως έφυγε το προηγούμενο έτος, ήρθε ένα νέο και εμείς πρέπει να επανέλθουμε στην καθημερινότητά μας. Είναι εκείνες οι αναθεματισμένες μέρες που ο μέσος άνθρωπος επιστρέφει στο γραφείο του, βλέπει τη δουλειά που συσσωρεύτηκε, βρίζει και -αν είναι γνήσιος Έλληνας- τα παρατάει όλα για να πάει να φτιάξει φραπέ. Όταν όμως επιστρέψει, με τον καφέ στο χέρι, θα δει τί γίνεται γύρω του για πρώτη φορά μετά από ημέρες: τις εξελίξεις στη διαπραγμάτευση με τους θεσμούς, τις προσπάθειες για λύση στο Κυπριακό, την “Αντετοκουνμπιάδα”.

Σάββατο, 10 Δεκέμβριος 2016 08:44

Quo vadis Europa;

γράφει ο Δημήτρης Τζελέπης.

Υπάρχει τρόπος να διαλυθεί η Ευρώπη- Ευρωζώνη; Η απάντηση σε αυτό το ερώτημα είναι: Ναι, αλλά κάτω από κάποιες προϋποθέσεις. Ποιες είναι αυτές; Εάν οι Ιταλικές τράπεζες δεν αντέξουν και δεν τρέξει να τις σώσει κάποιος, τότε μπορεί να οδηγηθούμε στην διάλυση του ενιαίου νομίσματος. Τα λεφτά για να σωθεί το Ιταλικό τραπεζικό σύστημα είναι πολλά.

γράφει ο Δημήτρης Κοντογιάννης.

Κάθε χρονιά, στα μέσα Νοεμβρίου θα ακούσουμε από διάφορους πολιτικούς ότι "και φέτος το μήνυμα του Πολυτεχνείου παραμένει πιο επίκαιρο από ποτέ". Πολλοί από αυτούς θα εστιάσουν στη διαχρονική σημασία του Πολυτεχνείου για την Ελλάδα και τους Έλληνες. Κανένας όμως από αυτούς δεν θα εστιάσει στη σημασία που έχει το Πολυτεχνείο για τον ίδιο τον εαυτό του και την πολιτική του ανέλιξη. Και δεν μιλάω για αυτούς της "γενιάς του Πολυτεχνείου" που συμμετείχαν στα γεγονότα -άλλωστε λίγο πολύ αυτοί έχουν πλέον χαθεί από την πολιτική μας καθημερινότητα- αλλά για τους τριαντάρηδες και σαραντάρηδες που ήταν αγέννητοι το 1973 και χρησιμοποίησαν τους αντιδικτατορικούς αγώνες για να φτιάξουν πολιτικά το όνομά τους.

γράφει ο Δημήτρης Τζελέπης.

 

Ο πλανήτης μούδιασε τα ξημερώματα της Τρίτης. Η εκλογή Τραμπ ήταν ένα μήνυμα ότι πια ο κόσμος σε κάθε γωνιά της γης ψηφίζει, αντιδρά με τον θυμό. Ο λαϊκισμός είναι τόσο απλός, που τον καταλαβαίνουν όλα τα κοινωνικά στρώματα. Ο Τραμπ επένδυσε σε αυτό, ώστε να τον καταλάβουν οι αγρότες της Νεμπράσκα, αλλά και οι απλοί πολίτες που είχαν αγανακτήσει από το σύστημα της Ουάσιγκτον.

Τετάρτη, 13 Ιανουάριος 2016 17:48

Γιατί διαβάζουμε λάθος την ιστορία;

γράφει ο Γιώργος Λιμαντζάκης.

Eισαγωγή σε μια διαφορετική, ευρύτερη αντίληψη της ταυτότητας


Ένα από τα κλασικά προβλήματα που αντιμετωπίζει κανείς όταν επιχειρεί να εξηγήσει ιστορικά γεγονότα του περασμένου ή και προπερασμένου αιώνα είναι η -τυπική θα έλεγα- προκατάληψη του ακροατή ως προς αυτό που θεωρεί βασικά ιστορικά δεδομένα, δηλαδή την ύπαρξη ενός ορισμένου λαού σε μια συγκεκριμένη γεωγραφική περιοχή, ο οποίος τείνει να μιλάει μια συγκεκριμένη γλώσσα ή να πιστεύει σε ένα ορισμένο θεό. Ωστόσο, τα στοιχεία αυτά σπάνια συντρέχουν κατά τον τρόπο που ισχύει σήμερα, και ακόμα λιγότερο στο σύνολό τους. Παρά ταύτα, οι περισσότεροι τείνουμε να θεωρούμε πολλά από αυτά ως προκαθορισμένα, σε μια προσπάθεια να καταλάβουμε το παρελθόν με όρους του παρόντος. Αυτό όμως δεν μπορεί παρά να δυσχεραίνει την πραγματική κατανόηση των συνθηκών της εποχής, συχνά οδηγώντας -είτε εν συνειδήσει, είτε από παραπλάνηση- σε αβάσιμα ή και λάθος συμπεράσματα για τα γεγονότα του παρελθόντος.