130x180 books

130x180 monopati

130x107mathisi

130x300 unicef

 
130x180 amnesty

130x130 warchild


130x130 reporters

130x180 doctors sans


130x180 warchild

130x180 apopseis


130x130 cancer

130x180 twitter

130x300 books

 

 

Διαφήμιση
Προβολή αντικειμένων με βάση την ετικέτα: δημόσιο

γράφει ο Δρ. Παναγιώτης Καρκατσούλης.

Βρέθηκα πρόσφατα σε μια ομήγυρη πολιτικών και πολιτικολογούντων ευρέως φάσματος. Ήταν μια από εκείνες τις συνευρέσεις που προσδοκάς ότι κάτι καινούργιο θα συζητηθεί, κάποια καινούργια ιδέα θα πέσει, έστω και για την δρομολόγηση αλλαγών και μεταρρυθμίσεων που συζητούνται επί χρόνια αλλά δεν μπορούν να τελεσφορήσουν. Η συζήτηση περιστρεφόταν γύρω από την υπερφορολόγηση, το αδιέξοδο που διαγράφεται ενόψει της διαφαινόμενης εξάντλησης των φορολογικών υποζυγίων. Ανακυκλώνονταν οι ίδιες ιδέες, η πιο ριζοσπαστική εκ των οποίων αναφερόταν σ’ ένα διαφορετικό μείγμα φορολόγησης που θα οδηγούσε σε μια δικαιότερη και ενδεχομένως (φιλο-) αναπτυξιακή προοπτική. Δεν με ξένισε η ανακύκλωση των ιδεών και προτάσεων που συζητούνται από τη ΝΔ μεχρι τον ΣΥΡΙΖΑ.

Τετάρτη, 01 Νοέμβριος 2017 05:07

Ανελαστικότητες

γράφει ο Δρ. Παναγιώτης Καρκατσούλης.

Είθισται να αναφέρεται κανείς στις «ανελαστικές δαπάνες» του προϋπολογισμού εν είδει φυσικού νόμου. Σ’ αυτές περιλαμβάνεται, παγίως, η μισθοδοσία των δημοσίων υπαλλήλων, όχι όμως και η αξιολόγηση της αναγκαιότητας και της ποιότητας των υπηρεσιών που παρέχουν. Τούτο συμβαίνει, επειδή η "τυπική" οικονομική επιστήμη δεν προβληματοποιεί τη γενεσιουργή αιτία των ανελαστικών δαπανών. Αυτό μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο μιας μικρο-οικονομικής ανάλυσης στην οποία υπεισέρχονται διοικητικά και κοινωνικά δεδομένα.

Δευτέρα, 23 Οκτώβριος 2017 08:57

Ναι βρε κράτος, εγώ είμαι λέμε!

γράφει ο Δημήτρης Κοντογιάννης.

Πάντα είχα απορία πως καταφέρνουν οι Αμερικάνοι και λειτουργούν το κράτος τους χωρίς να έχουν οι πολίτες κανένα έγγραφο που να λειτουργεί ως ταυτότητα, με ΑΔΤ, σφραγίδα και φωτογραφία. Είναι κάτι που, για εμάς που αναγκαστήκαμε να βγάλουμε ταυτότητα στα 16, φαντάζει απίστευτο. Πώς γίνεται ένα κράτος με περισσότερους από 320 εκατομμύρια κατοίκους να μπορεί να λειτουργεί με βασικό τρόπο για να αναγνωρίζεται κάποιος πολίτης από την άδεια οδήγησης, η οποία δεν είναι καν υποχρεωτική; Φαίνεται όμως ότι τις ίδιες ανησυχίες έχει και το δικό μας κράτος, αλλά αποφάσισε να φτάσει στο άλλο άκρο δημιουργώντας κυριολεκτικά δεκάδες υποχρεωτικούς τρόπους για να αποδεικνύεις το αυτονόητο, ότι είσαι ο εαυτός σου.

γράφει ο Δρ. Παναγιώτης Καρκατσούλης.

Η συζήτηση για το Δημόσιο –μόνο του ή σε σχέση με τον ιδιωτικό τομέα– στη χώρα μας είναι, εν πολλοίς, παρελκυστική και άχαρη. Τα δεδομένα εξακολουθούν να χειραγωγούνται και παρ’ όλον ότι έχουμε απομακρυνθεί από τα επαίσχυντα «Greek statistics», επανέρχονται διαρκώς ερωτήματα του τύπου «πόσοι είναι τελικά οι δημόσιοι υπάλληλοι;» και «τι λεφτά παίρνουν στο Δημόσιο»; Συχνά, τα ερωτήματα είναι ρητορικά και τίθενται στο πλαίσιο υποκίνησης ενός κοινωνικού αυτοματισμού που στρέφει τον έναν τομέα εναντίον του άλλου.

Κυριακή, 15 Οκτώβριος 2017 07:15

Ελλάδα-Καζακστάν: Σημειώσατε 2

γράφει ο Δρ. Παναγιώτης Καρκατσούλης.

 

Βλέποντας στο πρόγραμμα της Βουλής τη συζήτηση για την κύρωση της συμφωνίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης (και των κρατών-μελών της) με το Καζακστάν, ανακάλεσα στη μνήμη μου το εξής: Πριν από 5 χρόνια, μεσούσης της κρίσης, επιχειρήθηκε ένα αδιανόητο για τα ελληνικά δεδομένα εγχείρημα: Να καταγραφούν όλοι εκείνοι οι παράγοντες που προκαλούν τις μείζονες διοικητικές παθολογίες. Μέχρι τότε, η γνώση μας για τη δημόσια διοίκηση περιοριζόταν σε αποστροφές του τύπου «ο μεγάλος ασθενής», «το τέρας της γραφειοκρατίας» και τα συναφή.

Κυριακή, 01 Οκτώβριος 2017 05:43

Ανάγκη πολιτικής βούλησης

γράφει ο Νίκος Γκίκας.

Πρόσφατα ένας πολίτης μου έλεγε πως αν το σόι είναι μεγάλο και το χωριό συγκαταβατικό, με ανάλογες στοχευμένες εκδουλεύσεις και κάνοντας χρήση διατάξεων του εκλογικού νόμου, δημόσιοι υπάλληλοι μπορούν να υπερπληρώσουν θέσεις στην περιφέρεια. Έτσι, συχνά περιφερειακά κέντρα υγείας έχουν περισσότερους νοσηλευτές αναλογικά απ’ ό,τι κεντρικά νοσοκομεία. Το ίδιο με τους εκπαιδευτικούς, καθώς όλοι θέλουν να εργαστούν στο διπλανό σχολείο, ακόμη κι΄ αν είναι στη διάθεση ή στο γραφείο του τοπικού κομισάριου και φυσικά ούτε λέξη για αξιολόγηση.

γράφει ο Δρ. Παναγιώτης Καρκατσούλης.

Η λέξη «αξιολόγηση» κατά την ετυμολογία της σημαίνει απόδοση αξίας σε κάποιο πρόσωπο, αντικείμενο ή κατάσταση. Και η «αξία» σημαίνεται στην ελληνική γλώσσα διπλά: Τόσο ως μια ηθική κρίση σε σχέση με μια ιδιότητα στον/στην/στο αξιολογούμενο όσο και ως μια εργαλειακή πράξη, που αφορά το αποτέλεσμα της σύγκρισης κάποιου προσώπου/ πράγματος με κάποιο άλλο ομοειδές όπως και τον βαθμό επίτευξης ορισμένου σκοπού. Οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ απορρίπτουν για λόγους ιδεολογικούς την ηθική κρίση που οδηγεί, εκ των πραγμάτων, σε κοινωνική, οικονομική και διοικητική διαφοροποίηση, αφού προκρίνουν την ισοπέδωση και την αρχή του πεφωτισμένου κόμματος-ηγέτη. Όσον, δε, αφορά την «τεχνική» πλευρά της αξιολόγησης, δεν διαθέτουν τις διοικητικές ικανότητες που απαιτούνται γι’ αυτό ούτε διατίθενται να μάθουν από εκείνους που γνωρίζουν.

Δευτέρα, 13 Φεβρουάριος 2017 09:14

Πως κυβερνάς με το 5%

γράφει ο Δημήτρης Κοντογιάννης.

Διαβάζοντας τον τίτλο πολλοί από εσάς θα υποθέσετε ότι θα μιλήσω για το πώς επιβάλει τις αποφάσεις του το ΠΑΣΟΚ του Βενιζέλου στην κυβέρνηση Σαμαρά ή οι ΑΝΕΛ του Καμμένου στην κυβέρνηση Τσίπρα. Λογικό είναι. Η απειλή της απώλειας της πλειοψηφίας είναι αρκετό κίνητρο για να κάνεις δυσάρεστες παραχωρήσεις στο συγκυβερνών κόμμα. Όμως όχι, το άρθρο αυτό είναι για το πώς κυβερνάει σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ έχοντας ανάγκη μόνο 5% των ψηφοφόρων.

γράφει ο Δρ. Παναγιώτης Καρκατσούλης.

Δεν ξέρω αν το προσέξατε αλλά, πάντως, η κυβέρνηση εξήγγειλε, δια της κ. Αντωνοπούλου, ένα νέο πρόγραμμα προσλήψεων στο δημόσιο: Θα αφορά ανθρώπους 55-67 ετών και θα προβλέπει την δωδεκάμηνη απασχόληση στο δημόσιο, η οποία θα μπορεί να ανανεωθεί για έναν ακόμη χρόνο. Είναι εκείνες οι προσλήψεις που «δεν-είναι-προσλήψεις». Είναι «κάτι-σαν-προσλήψεις», καταλάβατε;

Παρασκευή, 06 Ιανουάριος 2017 09:18

Ποδαρικό με διαφθορά

γράφει ο Θάνος Καλαμίδας.

Πριν από μερικές μέρες έτυχε να έχω μια αρκετά μεγάλη συζήτηση με έναν φίλο που ζει στην Ελλάδα και έχουμε κοινές επαγγελματικές ρίζες. Αφού μιλήσαμε για κοινούς γνωστούς και συναδέλφους άρχισε να μου λέει για τα ενδιάμεσα χρόνια, αυτά που «έχασα» εγώ στην Ελλάδα. Κάτι σαν τα χαμένα επεισόδια. Ίσως να ακουστώ εγωιστής ή ακόμα και κυνικός, αλλά η κάθε του πρόταση για μένα ήταν σαν να μου έλεγε, καλά που έφυγες νωρίς.

JPAGE_CURRENT_OF_TOTAL