130x180 books

130x180 monopati

130x107mathisi

130x300 unicef

 
130x180 amnesty

130x130 warchild


130x130 reporters

130x180 doctors sans


130x180 warchild

130x180 apopseis


130x130 cancer

130x180 twitter

130x300 books

 

 

Διαφήμιση
Προβολή αντικειμένων με βάση την ετικέτα: δημόσιο

γράφει ο Δημήτρης Κοντογιάννης.

Δεν ξέρω πώς θα ήταν ένας κομμουνιστικός παράδεισος. Δεν μιλάω βέβαια για ένα μεταφυσικό μέρος όπου πηγαίνουν οι φανατικοί κομμουνιστές μετά θάνατον (όπου προφανώς θα υπήρχε κάθε μεσημέρι ομιλία του Μαρξ και κάθε απόγευμα αφισσοκόληση για την αυριανή ομιλία), αλλά για ένα πραγματικό μέρος όπου ο κομμουνισμός θα εφαρμοζόταν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Είμαι όμως σίγουρος ότι, αν υπήρχε ο κομμουνιστικός παράδεισος, σχεδόν δεν θα υπήρχε η δυνατότητα για κοινωνική ανέλιξη.

Σάββατο, 26 Μάιος 2018 05:56

Προσλήψεων το ανάγνωσμα!

γράφει ο Δρ. Παναγιώτης Καρκατσούλης.

Λοιπόν, ο χρόνος των εκλογών δεν μπορεί παρά να είναι το 2019. Και μάλιστα, με τις ευλογίες των δανειστών! Κατέληξα σ’ αυτό το συμπέρασμα μετά την ανακοίνωση της κυβέρνησης ότι, σε συμφωνία με την Τρόικα, ο κανόνας που θα ισχύσει για τις προσλήψεις στο δημόσιο, από 1-1-2019, θα είναι: Μια πρόσληψη για κάθε μια αποχώρηση. Επομένως, το 2019, θα μπορούν να διοριστούν στο δημόσιο x υπάλληλοι, πλέον αυτών που θα διοριστούν σε θέσεις συμβασιούχων των οποίων ο αριθμός είναι y.

γράφει ο Δρ. Παναγιώτης Καρκατσούλης.

Οι δυσλειτουργίες της δημόσιας διοίκησης έχουν επισημανθεί πολλαπλώς κατά την περίοδο της κρίσης, χωρίς όμως να υπάρχουν σημαντικές βελτιώσεις στον τρόπο οργάνωσης και λειτουργίας της. Οι δαπάνες για τη συντήρησή της εξακολουθούν να παραμένουν υψηλές, ενώ τα γραφειοκρατικά βάρη για τις επιχειρήσεις αποτρέπουν και αποθαρρύνουν τους επενδυτές. Τα βασικά προβλήματα της δημόσιας διοίκησης είναι:

γράφει ο Δρ. Παναγιώτης Καρκατσούλης.

Η Εσθονία είναι μια χώρα που έγινε γνωστή για τις εντυπωσιακές επιδόσεις της στην ηλεκτρονική διακυβέρνηση. Μέσα από τον μετασχηματισμό του γραφειοκρατικού-σοβιετικού τύπου κράτους της σε ψηφιακό, δημιούργησε τις προϋποθέσεις ανάπτυξης της οικονομίας της και μια εντυπωσιακή περιστολή δαπανών. Η Ελλάδα βρίσκεται στον αντίποδα της Εσθονίας, αφού υστερεί στα τρία τέταρτα των δεικτών του Digital Scoreboard, ενώ στον Δείκτη Ψηφιακής Οικονομίας και Κοινωνίας (DESI), το 2017, καταλαμβάνει μία από τις τελευταίες θέσεις, την 21η σε σύνολο 26.

γράφει ο Δρ. Παναγιώτης Καρκατσούλης.

H πρόσφατη απόφαση της προέδρου του Ελληνικού Οργανισμού Φαρμάκων να διανείμει ως «επίδομα παραγωγικότητας», ένα μέρος του πλεονάσματος που συγκέντρωσε, αφού ξεπέρασε τον δημοσιονομικό στόχο που είχε τεθεί γι’ αυτόν, δημιούργησε αντιδράσεις του τύπου: «Δημόσιοι υπάλληλοι μοιράζουν μπόνους στον εαυτό τους, την ώρα που ο κόσμος πεινάει». Το πρόβλημα δεν βρισκόταν στο ίδιο το επίδομα ή στην προέλευσή του ούτε στον στόχο που εξυπηρετούσε, αλλά στο ότι το πήραν οι «βολεμένοι» δημόσιοι υπάλληλοι. Ο λαϊκισμός ελλοχεύει παντού: Ούτε η διοίκηση του ΕΟΦ μας ενημέρωσε για την δημοσιονομική υγεία του οργανισμού (το πλεόνασμα, άραγε, προέρχεται από την κερδοφορία ενός υγιούς οργανισμού ή πρόκειται, απλώς, για «σφιχτή» ταμειακή διαχείριση;) ούτε όμως κι εκείνοι που θέλγονται από τους κοινωνικούς αυτοματισμούς (κακοί δημόσιοι υπάλληλοι εναντίον καλών ιδιωτικών), σκέφτονται για την ορθότητα ή το λάθος του στόχου που εξυπηρετεί το μέτρο.

γράφει ο Δρ. Παναγιώτης Καρκατσούλης.

Ένα από τα κορυφαία, κομβικά προβλήματα του ελληνικού δημοσίου είναι οι «αρμοδιότητες». Έννοια εδραιωμένη στη νομοκρατούμενη ελληνική διοικητική παράδοση εξακολουθεί να στοιχειοθετεί το DNA του ελληνικού δημοσίου. Η «αρμοδιότητα» αποτελεί κατάλοιπο μιας παρωχημένης αντίληψης για την αποστολή και το έργο των διοικητικών οργάνων. Σύμφωνα μ’ αυτήν, τα δημόσια νομικά πρόσωπα προσομοιάζουν προς φυσικά πρόσωπα και, γι’ αυτό, η αρμοδιότητα είναι κάτι που αποδίδεται σ’ ένα πρόσωπο και εκχωρείται απ’ αυτό σε άλλα.

γράφει ο Δρ. Παναγιώτης Καρκατσούλης.

Βρέθηκα πρόσφατα σε μια ομήγυρη πολιτικών και πολιτικολογούντων ευρέως φάσματος. Ήταν μια από εκείνες τις συνευρέσεις που προσδοκάς ότι κάτι καινούργιο θα συζητηθεί, κάποια καινούργια ιδέα θα πέσει, έστω και για την δρομολόγηση αλλαγών και μεταρρυθμίσεων που συζητούνται επί χρόνια αλλά δεν μπορούν να τελεσφορήσουν. Η συζήτηση περιστρεφόταν γύρω από την υπερφορολόγηση, το αδιέξοδο που διαγράφεται ενόψει της διαφαινόμενης εξάντλησης των φορολογικών υποζυγίων. Ανακυκλώνονταν οι ίδιες ιδέες, η πιο ριζοσπαστική εκ των οποίων αναφερόταν σ’ ένα διαφορετικό μείγμα φορολόγησης που θα οδηγούσε σε μια δικαιότερη και ενδεχομένως (φιλο-) αναπτυξιακή προοπτική. Δεν με ξένισε η ανακύκλωση των ιδεών και προτάσεων που συζητούνται από τη ΝΔ μεχρι τον ΣΥΡΙΖΑ.

Τετάρτη, 01 Νοέμβριος 2017 05:07

Ανελαστικότητες

γράφει ο Δρ. Παναγιώτης Καρκατσούλης.

Είθισται να αναφέρεται κανείς στις «ανελαστικές δαπάνες» του προϋπολογισμού εν είδει φυσικού νόμου. Σ’ αυτές περιλαμβάνεται, παγίως, η μισθοδοσία των δημοσίων υπαλλήλων, όχι όμως και η αξιολόγηση της αναγκαιότητας και της ποιότητας των υπηρεσιών που παρέχουν. Τούτο συμβαίνει, επειδή η "τυπική" οικονομική επιστήμη δεν προβληματοποιεί τη γενεσιουργή αιτία των ανελαστικών δαπανών. Αυτό μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο μιας μικρο-οικονομικής ανάλυσης στην οποία υπεισέρχονται διοικητικά και κοινωνικά δεδομένα.

Δευτέρα, 23 Οκτώβριος 2017 08:57

Ναι βρε κράτος, εγώ είμαι λέμε!

γράφει ο Δημήτρης Κοντογιάννης.

Πάντα είχα απορία πως καταφέρνουν οι Αμερικάνοι και λειτουργούν το κράτος τους χωρίς να έχουν οι πολίτες κανένα έγγραφο που να λειτουργεί ως ταυτότητα, με ΑΔΤ, σφραγίδα και φωτογραφία. Είναι κάτι που, για εμάς που αναγκαστήκαμε να βγάλουμε ταυτότητα στα 16, φαντάζει απίστευτο. Πώς γίνεται ένα κράτος με περισσότερους από 320 εκατομμύρια κατοίκους να μπορεί να λειτουργεί με βασικό τρόπο για να αναγνωρίζεται κάποιος πολίτης από την άδεια οδήγησης, η οποία δεν είναι καν υποχρεωτική; Φαίνεται όμως ότι τις ίδιες ανησυχίες έχει και το δικό μας κράτος, αλλά αποφάσισε να φτάσει στο άλλο άκρο δημιουργώντας κυριολεκτικά δεκάδες υποχρεωτικούς τρόπους για να αποδεικνύεις το αυτονόητο, ότι είσαι ο εαυτός σου.

γράφει ο Δρ. Παναγιώτης Καρκατσούλης.

Η συζήτηση για το Δημόσιο –μόνο του ή σε σχέση με τον ιδιωτικό τομέα– στη χώρα μας είναι, εν πολλοίς, παρελκυστική και άχαρη. Τα δεδομένα εξακολουθούν να χειραγωγούνται και παρ’ όλον ότι έχουμε απομακρυνθεί από τα επαίσχυντα «Greek statistics», επανέρχονται διαρκώς ερωτήματα του τύπου «πόσοι είναι τελικά οι δημόσιοι υπάλληλοι;» και «τι λεφτά παίρνουν στο Δημόσιο»; Συχνά, τα ερωτήματα είναι ρητορικά και τίθενται στο πλαίσιο υποκίνησης ενός κοινωνικού αυτοματισμού που στρέφει τον έναν τομέα εναντίον του άλλου.

JPAGE_CURRENT_OF_TOTAL