130x180 books

130x180 monopati

130x107mathisi

130x300 unicef

 
130x180 amnesty

130x130 warchild


130x130 reporters

130x180 doctors sans


130x180 warchild

130x180 apopseis


130x130 cancer

130x180 twitter

130x300 books

 

 

Διαφήμιση
Προβολή αντικειμένων με βάση την ετικέτα: δημόσιο
Κυριακή, 15 Οκτώβριος 2017 07:15

Ελλάδα-Καζακστάν: Σημειώσατε 2

γράφει ο Δρ. Παναγιώτης Καρκατσούλης.

 

Βλέποντας στο πρόγραμμα της Βουλής τη συζήτηση για την κύρωση της συμφωνίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης (και των κρατών-μελών της) με το Καζακστάν, ανακάλεσα στη μνήμη μου το εξής: Πριν από 5 χρόνια, μεσούσης της κρίσης, επιχειρήθηκε ένα αδιανόητο για τα ελληνικά δεδομένα εγχείρημα: Να καταγραφούν όλοι εκείνοι οι παράγοντες που προκαλούν τις μείζονες διοικητικές παθολογίες. Μέχρι τότε, η γνώση μας για τη δημόσια διοίκηση περιοριζόταν σε αποστροφές του τύπου «ο μεγάλος ασθενής», «το τέρας της γραφειοκρατίας» και τα συναφή.

Κυριακή, 01 Οκτώβριος 2017 05:43

Ανάγκη πολιτικής βούλησης

γράφει ο Νίκος Γκίκας.

Πρόσφατα ένας πολίτης μου έλεγε πως αν το σόι είναι μεγάλο και το χωριό συγκαταβατικό, με ανάλογες στοχευμένες εκδουλεύσεις και κάνοντας χρήση διατάξεων του εκλογικού νόμου, δημόσιοι υπάλληλοι μπορούν να υπερπληρώσουν θέσεις στην περιφέρεια. Έτσι, συχνά περιφερειακά κέντρα υγείας έχουν περισσότερους νοσηλευτές αναλογικά απ’ ό,τι κεντρικά νοσοκομεία. Το ίδιο με τους εκπαιδευτικούς, καθώς όλοι θέλουν να εργαστούν στο διπλανό σχολείο, ακόμη κι΄ αν είναι στη διάθεση ή στο γραφείο του τοπικού κομισάριου και φυσικά ούτε λέξη για αξιολόγηση.

γράφει ο Δρ. Παναγιώτης Καρκατσούλης.

Η λέξη «αξιολόγηση» κατά την ετυμολογία της σημαίνει απόδοση αξίας σε κάποιο πρόσωπο, αντικείμενο ή κατάσταση. Και η «αξία» σημαίνεται στην ελληνική γλώσσα διπλά: Τόσο ως μια ηθική κρίση σε σχέση με μια ιδιότητα στον/στην/στο αξιολογούμενο όσο και ως μια εργαλειακή πράξη, που αφορά το αποτέλεσμα της σύγκρισης κάποιου προσώπου/ πράγματος με κάποιο άλλο ομοειδές όπως και τον βαθμό επίτευξης ορισμένου σκοπού. Οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ απορρίπτουν για λόγους ιδεολογικούς την ηθική κρίση που οδηγεί, εκ των πραγμάτων, σε κοινωνική, οικονομική και διοικητική διαφοροποίηση, αφού προκρίνουν την ισοπέδωση και την αρχή του πεφωτισμένου κόμματος-ηγέτη. Όσον, δε, αφορά την «τεχνική» πλευρά της αξιολόγησης, δεν διαθέτουν τις διοικητικές ικανότητες που απαιτούνται γι’ αυτό ούτε διατίθενται να μάθουν από εκείνους που γνωρίζουν.

Δευτέρα, 13 Φεβρουάριος 2017 09:14

Πως κυβερνάς με το 5%

γράφει ο Δημήτρης Κοντογιάννης.

Διαβάζοντας τον τίτλο πολλοί από εσάς θα υποθέσετε ότι θα μιλήσω για το πώς επιβάλει τις αποφάσεις του το ΠΑΣΟΚ του Βενιζέλου στην κυβέρνηση Σαμαρά ή οι ΑΝΕΛ του Καμμένου στην κυβέρνηση Τσίπρα. Λογικό είναι. Η απειλή της απώλειας της πλειοψηφίας είναι αρκετό κίνητρο για να κάνεις δυσάρεστες παραχωρήσεις στο συγκυβερνών κόμμα. Όμως όχι, το άρθρο αυτό είναι για το πώς κυβερνάει σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ έχοντας ανάγκη μόνο 5% των ψηφοφόρων.

γράφει ο Δρ. Παναγιώτης Καρκατσούλης.

Δεν ξέρω αν το προσέξατε αλλά, πάντως, η κυβέρνηση εξήγγειλε, δια της κ. Αντωνοπούλου, ένα νέο πρόγραμμα προσλήψεων στο δημόσιο: Θα αφορά ανθρώπους 55-67 ετών και θα προβλέπει την δωδεκάμηνη απασχόληση στο δημόσιο, η οποία θα μπορεί να ανανεωθεί για έναν ακόμη χρόνο. Είναι εκείνες οι προσλήψεις που «δεν-είναι-προσλήψεις». Είναι «κάτι-σαν-προσλήψεις», καταλάβατε;

Παρασκευή, 06 Ιανουάριος 2017 09:18

Ποδαρικό με διαφθορά

γράφει ο Θάνος Καλαμίδας.

Πριν από μερικές μέρες έτυχε να έχω μια αρκετά μεγάλη συζήτηση με έναν φίλο που ζει στην Ελλάδα και έχουμε κοινές επαγγελματικές ρίζες. Αφού μιλήσαμε για κοινούς γνωστούς και συναδέλφους άρχισε να μου λέει για τα ενδιάμεσα χρόνια, αυτά που «έχασα» εγώ στην Ελλάδα. Κάτι σαν τα χαμένα επεισόδια. Ίσως να ακουστώ εγωιστής ή ακόμα και κυνικός, αλλά η κάθε του πρόταση για μένα ήταν σαν να μου έλεγε, καλά που έφυγες νωρίς.

γράφει ο Βασίλης Βρανάς.

Είναι κοινή παραδοχή, αν και τείνει να ξεχαστεί τα τελευταία χρόνια, ότι κάθε μείγμα πολιτικής καθορίζεται από το ιδεολογικό στίγμα αυτού που το εφαρμόζει. Για παράδειγμα, μία κυβέρνηση που ασπάζεται την ιδεολογία του σοσιαλισμού θα εφαρμόσει ένα μείγμα πολιτικής που εστιάζει στην συρρίκνωση της ιδιωτικής επιχειρηματικής πρωτοβουλίας και θα στοχεύσει στην διεύρυνση του δημόσιου τομέα. Η στήριξη της πολιτικής αυτής, δεδομένου ότι το Δημόσιο χρειάζεται κρατική χρηματοδότηση για να ανταπεξέλθει στις ανάγκες του, εστιάζει στην αύξηση της φορολογίας. Στον αντίποδα έχουμε το φιλελεύθερο μοντέλο διακυβέρνησης που δίνει έμφαση στην ιδιωτική πρωτοβουλία και στην συρρίκνωση του Δημοσίου τομέα, με απώτερο σκοπό να το καταστήσει πιο λειτουργικό μέσω και της παράλληλης μείωσης της γραφειοκρατίας. Φυσικά στην περίπτωση αυτή συνεπάγεται μείωση των φορολογικών εισφορών των πολιτών και έμφαση στην φορολόγηση των επιχειρήσεων. Αυτή η σύντομη εισαγωγή, γίνεται μόνο και μόνο για να γίνει αντιληπτό ότι ανεξαρτήτως μνημονίων και απαιτήσεων των θεσμών, το ιδεολογικό πρόσημο της εκάστοτε Κυβέρνησης που καλείται να εφαρμόσει τα μέτρα για την εξυγίανση της ελληνικής οικονομίας, καθορίζει την έκβαση της εφαρμοζόμενης πολιτικής.

γράφει ο Βασίλης Βρανάς.

 

Έχει τύχει πολλές φορές να βρεθώ με παρέες και όταν ξεκινάει η πολιτική συζήτηση, πάντα κάπου μέσα στην κουβέντα ακούγεται η φράση: «Μα γιατί μειώνουν συνεχώς μισθούς και συντάξεις;» Είναι ένα ερώτημα που μεγάλο ποσοστό των Ελλήνων έχει και όχι άδικα! Χιλιάδες συμπολίτες μας βλέπουν το μηνιαίο εισόδημά τους να μειώνεται και κανείς δεν μπορεί όχι μόνο να τους υποσχεθεί ότι τα λεφτά που τους «κόπηκαν» θα επιστραφούν, αλλά ούτε καν ότι το ψαλίδι κάποια στιγμή θα σταματήσει. Οι άνθρωποι αυτοί, δικαιολογημένα αγανακτούν και το χειρότερο; Δεν βλέπουν ή έστω δεν αισθάνονται, ότι οι περικοπές αυτές βοηθούν στην αναγέννηση της οικονομίας της χώρας.

γράφει ο Δημήτρης Κοντογιάννης.


Με το ΦΠΑ να αυξάνει στο 24% όλοι καταλαβαίνουμε ότι η οικονομία θα έρθει σε ακόμα μεγαλύτερη ύφεση και η φοροαποφυγή θα γίνει ακόμα πιο δελεαστική.

 

Ακόμα και ο πιο νομοταγής πολίτης αποκλείεται να μην έχει δελεαστεί από το κέρδος της φοροδιαφυγής: ο πελάτης αγοράζει το προϊόν με έκπτωση 24% και ο πωλητής κερδίζει το 29% του φόρου, άρα και οι δύο είναι κερδισμένοι με μόνο ζημιωμένο το κράτος. Αμέσως σκεπτόμαστε ότι είναι πολύ σοβαρό το να χάνει χρήματα η χώρα, ειδικά αυτή την τόσο δύσκολη περίοδο, και ότι οι φόροι υπάρχουν για να συνεχίσει το κράτος να μας προσφέρει τις υπηρεσίες του. Αλήθεια όμως, ποιές υπηρεσίες του; Τι είναι αυτό που τελικά παίρνουμε ως αντάλλαγμα για τους φόρους που πληρώνουμε;

γράφει ο Δρ. Παναγιώτης Καρκατσούλης.

 

Το Ποτάμι έχει ξεκινήσει μια καμπάνια σ’ όλη τη χώρα με σκοπό να πληροφορήσει τους πολίτες για την πρότασή του για την περιστολή των δημοσίων δαπανών.Είμαστε απολύτως πεπεισμένοι ότι η πρόταση αυτή μπορεί να αποτελέσει ένα ρεαλιστικό αντίβαρο στην πολιτική της υπερ-φορολόγησης που έχει επιλέξει η συγκυβέρνηση Τσίπρα-Καμμένου. Η πολιτική της υπέρμετρης φορολόγησης οδηγεί σε απελπισία όσους μικρο-μεσαίους επιχειρηματίες εξακολουθούν να προσπαθούν να επιβιώσουν σε μια αγορά που βρίσκεται στην εντατική και στη φτωχοποίηση μεγάλα στρώματα του πληθυσμού, τα οποία ήταν ήδη σε κρίσιμη οικονομική κατάσταση, έχοντας πληγεί από τα προηγούμενα μνημόνια.

JPAGE_CURRENT_OF_TOTAL