130x180 books

130x180 monopati

130x107mathisi

130x300 unicef

 
130x180 amnesty

130x130 warchild


130x130 reporters

130x180 doctors sans


130x180 warchild

130x180 apopseis


130x130 cancer

130x180 twitter

130x300 books

 

 

Διαφήμιση
Προβολή αντικειμένων με βάση την ετικέτα: δημόσιοι υπάλληλοι

γράφει ο Δρ. Παναγιώτης Καρκατσούλης.

Η λέξη «αξιολόγηση» κατά την ετυμολογία της σημαίνει απόδοση αξίας σε κάποιο πρόσωπο, αντικείμενο ή κατάσταση. Και η «αξία» σημαίνεται στην ελληνική γλώσσα διπλά: Τόσο ως μια ηθική κρίση σε σχέση με μια ιδιότητα στον/στην/στο αξιολογούμενο όσο και ως μια εργαλειακή πράξη, που αφορά το αποτέλεσμα της σύγκρισης κάποιου προσώπου/ πράγματος με κάποιο άλλο ομοειδές όπως και τον βαθμό επίτευξης ορισμένου σκοπού. Οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ απορρίπτουν για λόγους ιδεολογικούς την ηθική κρίση που οδηγεί, εκ των πραγμάτων, σε κοινωνική, οικονομική και διοικητική διαφοροποίηση, αφού προκρίνουν την ισοπέδωση και την αρχή του πεφωτισμένου κόμματος-ηγέτη. Όσον, δε, αφορά την «τεχνική» πλευρά της αξιολόγησης, δεν διαθέτουν τις διοικητικές ικανότητες που απαιτούνται γι’ αυτό ούτε διατίθενται να μάθουν από εκείνους που γνωρίζουν.

γράφει ο Λουκάς Γεωργιάδης.

Κατά καιρούς έχουν γραφτεί διάφορα για τους... ανάλγητους (νεο)φιλελεύθερους που θέλουν απολύσεις στο Δημόσιο, χωρίς όμως να ααναρωτηθεί κανείς πόσο τους στοιχίζει σε φόρους η παρουσία πλήθους υπαλλήλων που θα μπορούσαν να έχουν ως εργοδότη έναν... ιδιώτη! Οι εταίροι-δανειστές το 2010, διέπραξαν ένα τεράστιο λάθος δομικού και ποσοτικού χαρακτήρα, καθώς δεν επέμειναν στη μείωση των δημοσίων δαπανών αναδεικνύοντας την παράμετρο των θέσεων εργασίας στον ευρύτερο δημόσιο τομέα. Έτσι, φτάναμε κάθε τρεις και λίγο στη... γνωστή συνταγή των υπερβολικών φόρων και των περικοπών κυρίως μέσω πιο δραστικών παρεμβάσεων στο σκέλος των συντάξεων ή ακόμη και των μισθών στον ίδιο τον δημόσιο τομέα.

γράφει ο Δημήτρης Κοντογιάννης.

Πρωτομαγιά λοιπόν, αργία για όλους τους εργαζόμενους και ευκαιρία για ξεκούραση. Ευκαιρία για καφεδάκι στην πλατεία, εφημεριδούλα, τηλεόραση ή ίσως και σινεμά το βράδυ. Εκτός φυσικά αν είσαι αυτός που φέρνει το καφεδάκι, πουλάει την εφημεριδούλα, είναι τεχνικός σε κάποιο κανάλι ή καθαρίζει το σινεμά το βράδυ. Σε αυτή την περίπτωση μπορείς να θαυμάσεις όσους απολαμβάνουν τα εργασιακά τους δικαιώματα ενώ ταυτόχρονα τους εξυπηρετείς, προσέχοντας πάντα να μη παρασυρθείς από την χαλαρότητα της ημέρας και χάσεις τον επαγγελματισμό σου.

Δευτέρα, 13 Φεβρουάριος 2017 09:14

Πως κυβερνάς με το 5%

γράφει ο Δημήτρης Κοντογιάννης.

Διαβάζοντας τον τίτλο πολλοί από εσάς θα υποθέσετε ότι θα μιλήσω για το πώς επιβάλει τις αποφάσεις του το ΠΑΣΟΚ του Βενιζέλου στην κυβέρνηση Σαμαρά ή οι ΑΝΕΛ του Καμμένου στην κυβέρνηση Τσίπρα. Λογικό είναι. Η απειλή της απώλειας της πλειοψηφίας είναι αρκετό κίνητρο για να κάνεις δυσάρεστες παραχωρήσεις στο συγκυβερνών κόμμα. Όμως όχι, το άρθρο αυτό είναι για το πώς κυβερνάει σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ έχοντας ανάγκη μόνο 5% των ψηφοφόρων.

Παρασκευή, 06 Ιανουάριος 2017 09:18

Ποδαρικό με διαφθορά

γράφει ο Θάνος Καλαμίδας.

Πριν από μερικές μέρες έτυχε να έχω μια αρκετά μεγάλη συζήτηση με έναν φίλο που ζει στην Ελλάδα και έχουμε κοινές επαγγελματικές ρίζες. Αφού μιλήσαμε για κοινούς γνωστούς και συναδέλφους άρχισε να μου λέει για τα ενδιάμεσα χρόνια, αυτά που «έχασα» εγώ στην Ελλάδα. Κάτι σαν τα χαμένα επεισόδια. Ίσως να ακουστώ εγωιστής ή ακόμα και κυνικός, αλλά η κάθε του πρόταση για μένα ήταν σαν να μου έλεγε, καλά που έφυγες νωρίς.

γράφει ο Δρ. Παναγιώτης Καρκατσούλης.


Αν υπάρχει περίπτωση η ατάκα του Γκυ Φέρχοφσταντ «λάθος Ευρώπη, λάθος μνημόνιο, λάθος κυβέρνηση» να έχει πεδίο εφαρμογής, τότε η τάλαινα ελληνική δημόσια διοίκηση αποτελεί το πιο πρόσφορο. Προσέξτε: Μια εφημερίδα ανακοινώνει ότι, σύμφωνα με το ρεπορτάζ της, επίκεινται απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων. Η καλή εφημερίδα σκέφτηκε ότι σε χαλεπούς καιρούς για τις πωλήσεις, ένας τίτλος που «πουλάει» μπορεί να βοηθήσει. Και το θέμα των απολύσεων πουλάει, σίγουρα. Από την άλλη, η αρμόδια Υπουργός ανακοίνωσε ότι οι απολύσεις δεν συμπεριλαμβάνονται στις εκκρεμότητες της δεύτερης αξιολόγησης και, ως εκ τούτου, το δημοσίευμα είναι ανυπόστατο. Άλλο, συναφές: Από παντού ακούγεται ότι επίκειται «τέταρτο μνημόνιο». Ο Υπουργός Επκρατείας κ. Φλαμπουράρης μας διαβεβαιώνει ότι τέταρτο μνημόνιο δεν θα υπάρξει, γιατί, κατά τον θυμόσοφο γέροντα, «μνημόνιο σημαίνει μέτρα». Προφανώς η παραχώρηση της δημόσιας περιουσίας ή η επιτροπεία, ειδική ή γενική, δεν είναι μνημόνιο, άρα, τι χρείαν έχομεν μαρτύρων; Οι όποιες εκδουλεύσεις του εθνικολαϊκιστικού μορφώματος έναντι των δανειστών έχουν προκαταβολικά συγχωρηθεί.

γράφει ο Δημήτρης Κοντογιάννης.


Με το ΦΠΑ να αυξάνει στο 24% όλοι καταλαβαίνουμε ότι η οικονομία θα έρθει σε ακόμα μεγαλύτερη ύφεση και η φοροαποφυγή θα γίνει ακόμα πιο δελεαστική.

 

Ακόμα και ο πιο νομοταγής πολίτης αποκλείεται να μην έχει δελεαστεί από το κέρδος της φοροδιαφυγής: ο πελάτης αγοράζει το προϊόν με έκπτωση 24% και ο πωλητής κερδίζει το 29% του φόρου, άρα και οι δύο είναι κερδισμένοι με μόνο ζημιωμένο το κράτος. Αμέσως σκεπτόμαστε ότι είναι πολύ σοβαρό το να χάνει χρήματα η χώρα, ειδικά αυτή την τόσο δύσκολη περίοδο, και ότι οι φόροι υπάρχουν για να συνεχίσει το κράτος να μας προσφέρει τις υπηρεσίες του. Αλήθεια όμως, ποιές υπηρεσίες του; Τι είναι αυτό που τελικά παίρνουμε ως αντάλλαγμα για τους φόρους που πληρώνουμε;

Πέμπτη, 27 Αύγουστος 2015 22:12

Ο δρόμος με τις καλές προθέσεις

του Θάνου Καλαμίδα.

«Στην αρχή ήταν ο βάλτος». Έτσι ξεκινάει ένα από τα ομορφότερα βιβλία της παγκόσμιας λογοτεχνίας που έχω διαβάσει και κατά τύχη είναι φιλανδικό, γραμμένο από τον Βάινο Λίννα. Για τους Φιλανδούς ήταν ο βάλτος, για τους Έλληνες ήταν ο βράχος. Ο Φιλανδός από τον βάλτο έβγαλε στάχι και πατάτα και από τα νερά ψάρι. Ο Έλληνας από το βράχο έβγαλε λάδι και λεμόνι και από το νερό ψάρια. Πολλές φορές έχω γράψει πόσο μοιάζουν αυτοί οι δυο λαοί από τα δυο άκρα της ευρωπαϊκής ηπείρου.

Δευτέρα, 13 Οκτώβριος 2014 06:46

Το εμβληματικό δίδυμο

του Δρ. Χρήστου Γιανναρά.

Θα είχε τεράστια σημασία, αν υπήρχε μια «κρίσιμη εκλογική μάζα» με ρεαλιστική αντίληψη της πολιτικής πραγματικότητας – ένας αριθμός ψηφοφόρων ποσοτικά ικανός να κρίνει – καθορίσει το εκλογικό αποτέλεσμα αξιολογώντας πραγματικά δεδομένα, όχι εντυπώσεις. Θα είχε σημασία μεγάλη, αλλά το ζητούμενο είναι δυσκατόρθωτο, μοιάζει αδύνατο. Κυρίως, επειδή είναι σπάνιες οι εφημερίδες και μάλλον ανύπαρκτα τα κανάλια και τα ραδιόφωνα που δεν αναμασούν, σε παραλληλία ή αντιμαχία, την αγοραία (πειθαρχημένη στους νόμους της αγοράς) κομματική λαϊκίστικη προπαγάνδα.

Κάποτε, μια έντιμη, δηλαδή αδέσμευτη δημοσιογραφία μπορούσε να διαμορφώνει «κοινή γνώμη» – πρόσφερε αφτιασίδωτη την πληροφορία και απροκατάληπτη την κρίση – αξιολόγησή της. Το ίδιο όμως πολιτισμικό «παράδειγμα» που κάποτε καταξίωνε την ελεύθερη δημοσιογραφία, σήμερα παράγει μόνο τον έμπρακτο εκμηδενισμό της. Δεν υπάρχει περιθώριο σήμερα να διαμορφώσει ο πολίτης τη δική του πολιτική γνώμη κρίνοντας και αποτιμώντας αξιόπιστες πληροφορίες για πραγματικά δεδομένα. Σήμερα η πολιτική μόνο «παίζεται»: Οι πραγματικοί παίκτες είναι άγνωστοι στον πολίτη, τα πιόνια του παιχνιδιού είναι ειδικά εκπαιδευμένοι επαγγελματίες (κάτι ανάλογο με τα ντρεσαρισμένα άλογα του ιπποδρόμου ή τους πανάκριβα αγορασμένους ποδοσφαιριστές). Και ο ρόλος των δημοσιογράφων είναι να κρατούν σε συνέγερση το πλήθος, παθιασμένο για το παιχνίδι, δηλαδή για τη μέθεξη σε μια εικονική πραγματικότητα. Πάθος, μένος και συνεπαρμός μόνο για χειρισμούς, επιδεξιότητες, «ευκαιρίες», μεταγραφές, δηλαδή για μόνη την εικόνα, για μόνο το τίποτα.

Σήμερα η πολιτική μόνο «παίζεται», και παίζεται ως παιχνίδι εικονικό, με αχρηστευμένη τη σκέψη, την κρίση, με όρους ψυχολογικής αποκλειστικά συμμετοχής – ποιος θα κερδίσει τις εντυπώσεις. Ταυτίζεται η πολιτική με την απώλεια επαφής με την πραγματικότητα, απώλεια αίσθησης της πραγματικότητας. Από τα κορυφαία δείγματα αυτής της απώλειας είναι το γεγονός ότι στις δημοσκοπήσεις και στην πάγια ερώτηση «ποιον κρίνετε καταλληλότερο για πρωθυπουργό», πλειοψηφεί πάντοτε όποιος τυχαίνει να βρίσκεται εκείνη την περίοδο στον πρωθυπουργικό θώκο, έστω και με νοημοσύνη ανεπαρκή ή παταγωδώς ανίκανος.

Είναι παιχνίδι σήμερα η πολιτική, παίζεται ακριβώς με τους όρους του επαγγελματικού ποδοσφαίρου. Οι πραγματικοί παίκτες είναι αθέατοι: λειτουργούν ως «παράγοντες» (παράγουν το θέαμα), αγοράζουν (απευθείας ή με μεταγραφή) τους εικονικούς παίκτες, «στήνουν αγώνες», συντηρούν «παράγκες». Και το αφιονισμενο πλήθος χορταίνει θέαμα. Οι δημοσιογράφοι μετέχουν (με το αζημίωτο) στο εικονικό παιχνίδι και οι ντοπαρισμένοι «φίλαθλοι», αφελέστατοι πάντοτε (όπως και οι «αγνοί ιδεολόγοι» ή οι πατριώτες) παθιάζονται και αντιμαχούν για την «ομαδάρα»τους (ή για το κόμμα «τους») που είναι γι’ αυτούς «θρησκεία» (πρβλ. τις υστερικές κραυγές κορυφαίου εξωπραγματισμού: «Το ΠΑΣΟΚ είναι εδώ, ενωμένο, δυνατό» – με 3,6% στις δημοσκοπήσεις – «Γιώργο γερά, να πέσει η Δεξιά», προς τον θλιβερό ύπατο της ανικανότητας).

Η γλώσσα που χρησιμοποιούμε για την πολιτική έχει τόση σχέση με την πραγματικότητα όση σχέση έχει και η γλώσσα των «ποδοσφαιρόφιλων» με την αγάπη για την άθληση. Το φοβερό και δεινότατο είναι ότι το παραισθησιογόνο πάθος για το ποδόσφαιρο απλώς καθηλώνει κάποιες μάζες ανθρώπων σε έναν εκούσια επιλεγμένο κρετινισμό, με την ανάλογη γλωσσική υπανάπτυξη. Ενώ η αποκοπή της πολιτικής από την πραγματικότητα της ζωής μας εγκαταλείπει τα ουσιώδη του βίου μας, το ψωμί μας από το μέλλον των παιδιών μας, την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και την ποιότητα της ζωής μας, στα χέρια ανίκανων και συχνά φαύλων ανθρώπων, που κάνουν καριέρα παίζοντας με την κατασκευή εντυπώσεων, για να συνεχίσουν οι ίδιοι να ζουν βίο πριγκήπων, αν και τυχάρπαστοι.

Οταν ο «υπουργός» κ. Ντινόπουλος συντάσσεται με την πολιτική του αντίπαλο κ. Δούρου προκειμένου να μη διερευνηθούν και τιμωρηθούν κοινωνικά εγκλήματα πλαστογραφίας, κακουργήματα ιταμής αδικοπραγίας, το κάνει, προφανέστατα, επειδή παίζει την επανεκλογή του στη Β΄ Αθηνών – θέλει να κερδίσει εντυπώσεις φιλολαϊκού πολιτευτή σε σύγκριση με τον κομματικό του συνυποψήφιο κ. Κυριάκο Μητσοτάκη. Και την ίδια ώρα, ο πρωθυπουργός κ. Σαμαράς, που έχει ο ίδιος αποφασίσει και τολμήσει να συμπεριλάβει στην κυβέρνηση διαχείρισης μιας ολοκληρωτικής καταστροφής αναιδέστατους «ταβλαδόρους» τύπου Ντινόπουλου, επαίρεται και κομπάζει για φαντασιώδεις και ανυπόστατες επιτυχίες. Δεν διανοείται να διαλεχθεί δημόσια με την ακομμάτιστη, ρεαλιστική δημοσιογραφία, που τεκμηριώνει ατράνταχτα την πιστοποίηση ότι, πέντε χρόνια τώρα, η Ελλάδα τρέχει τροχάδην επιτόπου, μένοντας στο ίδιο τέλμα της διάλυσης και καταστροφής: Το πελατειακό κράτος άθικτο, η θεσμοποιημένη διαφθορά και αδικία ανέπαφη («Οικονομ. Καθημ.» 28.9.2014, σελ. 1, 5, 6).

Εκπληξη, ταυτόχρονα, και η ταχύτατη προσαρμογή της αξιωματικής αντιπολίτευσης στους φτηνιάρικους όρους του παιχνιδιού των εντυπώσεων, η ευκολία απεμπόλησης και των «ριζοσπαστικών» επαγγελιών και των «αριστερών» προσχημάτων. Αρχισαν κιόλας να συζητούν για τη μοιρασιά των υπουργείων («Κ» 28.9.2014, σελ. 10), ενώ στη ΔΕΘ ο κ. Τσίπρας εμφανίστηκε αποκρουστικά ολόιδιος με ό,τι επαγγελλόταν ότι θα ανατρέψει: Πρόσφερε υποσχέσεις παροχών καταναλωτικής ευχέρειας, «τεκμηριωμένες» με τα ίδια χιλιοφθαρμένα «θα» σαράντα χρόνων ευδαιμονικής αοριστολογίας. Ούτε λέξη για προσπάθεια κατάλυσης του πελατειακού κράτους, για αποκατάσταση αξιοκρατίας στον δημόσιο βίο, για κίνητρα δημιουργικής παραγωγικότητας, για κοινωνιοκεντρικές στοχεύσεις ρεαλιστικά προγραμματισμένες – κανένα στέρεο αντιστύλι στο κατεαγμένο ηθικό αυτού του λαού.

Ντινόπουλος και Δούρου αναδείχθηκαν εκ των πραγμάτων οι εμβληματικές φιγούρες της μη-διαφοράς Ν.Δ. και ΣΥΡΙΖΑ. Το «παιχνίδι» της πολιτικής συνεχίζεται απαράλλαχτο, ερήμην της κοινωνικής καταστροφής και της τραγωδίας του λαού μας. Δυόμισι εκατομμύρια Ελληνες κάτω από το όριο της φτώχειας και τρία εκατομμύρια οκτακόσιες χιλιάδες σχεδόν στο όριο. Οι εικονικοί παίκτες του πολιτικού παιχνιδιού πασχίζουν να διαφοροποιηθούν για να τηρούνται τα προσχήματα, αλλά δεν τα καταφέρνουν, μοιάζουν να είναι όλοι, στο κόμμα όπου βρίσκονται, από μεταγραφή. Ως τώρα μιλάγαμε για πράσινο και γαλάζιο ΠΑΣΟΚ, σε λίγο θα μιλάμε και για κόκκινο.

Περιμένουμε την κίνηση που θα επιλέξουν οι πραγματικοί αλλά αφανείς παίκτες στο επόμενο δίμηνο.