130x180 books

130x180 monopati

130x107mathisi

130x300 unicef

 
130x180 amnesty

130x130 warchild


130x130 reporters

130x180 doctors sans


130x180 warchild

130x180 apopseis


130x130 cancer

130x180 twitter

130x300 books

 

 

Διαφήμιση
Προβολή αντικειμένων με βάση την ετικέτα: αυτοοργανώσεις

Προς την (επαν)εμφάνιση εννοιών οργάνωσης και 
συμμετοχής περισσότερο ομότιμων και ριζοσπαστικών;

τoυ Δημήτρη Γκούσκου.

Το παρόν ειδικό τεύχος του διαδικτυακού περιοδικού apopseis.gr, με θέμα Δράσεις κοινωνικής αυτο-οργάνωσης και διαδίκτυο, αποτελεί δείγμα γραφής μιας από τις πολυάριθμες προσπάθειες που βρίσκονται σε εξέλιξη, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και σε ολόκληρο σχεδόν τον κόσμο, με σκοπό να συγκροτηθεί ένα σώμα σκέψης και αναφορών σε συγκεκριμένα παραδείγματα και καλές πρακτικές για τους τρόπους με τους οποίους το αίτημα της κοινωνικής αυτο-οργάνωσης, υπό την καταλυτική επίδραση των σύγχρονων κρίσεων, βρίσκει πλατφόρμες και δυνατότητες υλοποίησης στο διαδίκτυο.

της Ελένης-Ρεβέκκας Στάιου,

Με την οικονομική κρίση να είναι συνοδοιπόρος μας εδώ και 4 περίπου χρόνια και με τα αποτελέσματά της να γίνονται ολοένα και πιο φανερά στην καθημερινότητά μας και στην ψυχολογία μας, θεωρούμε πλέον τις διάφορες πρωτοβουλίες των πολιτών για αλληλεγγύη και βοήθεια των συνανθρώπων μας φυσιολογικό φαινόμενο. Δεν ήταν όμως πάντα έτσι.

Η άμεση και παγκόσμια διάδοση των πληροφοριών που γίνεται μέσω του διαδικτύου δίνει μια πρωτοφανή δυνατότητα σε ομάδες με κοινούς στόχους να οργανωθούν για την επίτευξή τους, χωρίς τη μεσολάβηση ειδικών ή θεσμικών φορέων. 

Το apopseis και η ερευνητική ομάδα "Ψηφιακά Μέσα για Συμμετοχή" του Εργαστηρίου Νέων Τεχνολογιών στην Επικοινωνία, την Εκπαίδευση και τα ΜΜΕ του Τμήματος Επικοινωνίας και ΜΜΕ ΕΚΠΑ, μαζί με προσκεκλημένους συνεργάτες, εστιάζουν στην κοινωνική αυτοοργάνωση με τη βοήθεια του διαδικτύου, στις ευκαιρίες που αναδύονται και τους σκοπέλους που παραμονεύουν.


Για να διαβάσετε ή να κατεβάσετε το pdf πατήστε στον ακόλουθο σύνδεσμο:

pdf"Δράσεις κοινωνικής αυτοοργάνωσης και διαδίκτυο"

Όλα τα κείμενα του τεύχους αποτελούν πνευματική ιδιοκτησία των συγγραφόντων και είναι διαθέσιμα, όπως και το τεύχος στο σύνολό του, με άδεια Creative Commons BY-NC-ND (λεπτομέρειες εδώ, αλλά και μέσα στο τεύχος).

της Δήμητρας Καραντζένη.

Η στάση των νέων(1) δεν είναι α-πολιτική. Έχουν απαρνηθεί αυτό που σχεδόν νομοτελειακά τους έχει επιβληθεί, το δικομματισμό, τον ουτοπικό κομμουνισμό, τον ψευδή αριστερισμό, τον εξόφθαλμο λαϊκισμό, τα παχιά λόγια που στερούνται βάσης και ουσίας, τις φρούδες υποσχέσεις που εξωραϊζουν το σκληρό τώρα με αντάλλαγμα ένα ευοίωνο αύριο... Ο νέος, παρά το σθένος της ηλικίας του, νιώθει γερασμένος, πνευματικά εξουθενωμένος, ψυχολογικά αποκαρδιωμένος, έχοντας αγγιξει πολλές φορές τα όριά του και συνειδητοποιώντας πως, ακόμα και αν τα ξεπεράσει, δεν ξέρει ποιον δρόμο να ακολουθήσει. Κι αυτό διότι δεν προκύπτουν από πουθενά ειλικρινής ελπίδα, στόχος και όραμα να αγκιστρωθεί και να αφοσιωθεί ώστε να τα επιτύχει.

Η μελέτη των αυτο-οργανώσεων, είτε πρόκειται για ποσοτική είτε για ποιοτική, δίνει μια αρκετά καθαρή εικόνα σχετικά με την ύπαρξη και την λειτουργία αυτών των πρωτοβουλιών ανά την Ελλάδα.

Μέσα από μια πρώτη χαρτογράφηση που επιχειρείται μέσω του Οργάνωση 2.0, βλέπουμε ότι κάποιες περιοχές είναι πιο ενεργές από τις άλλες ενώ κάποια είδη αυτο-οργανώσεων παρατηρούνται πολύ πιο συχνά.

Όπως είναι λογικό, η Αττική συγκεντρώνει τον μεγαλύτερο αριθμό πρωτοβουλιών καθώς εδώ παρατηρείται και η μεγαλύτερη συγκέντρωση πληθυσμού. Κάθε δήμος έχει και ένα κοινωνικό παντοπωλείο, υπάρχουν αρκετές περιοχές με κοινωνικά ιατρεία, φαρμακεία και φροντιστήρια. Υπάρχουν όμως και αρκετές τράπεζες χρόνου, πρωτοβουλίες για ανταλλαγές πραγμάτων και υπηρεσιών. Ανάλογη κινητικότητα παρουσιάζει και η Θεσσαλονίκη όπως είναι λογικό. Τα μεγάλα αστικά κέντρα έχουν δραστηριοποιηθεί από πολύ νωρίς και προσφέρουν παράδειγμα αλλά και πρακτική βοήθεια στις γύρω περιοχές. Ενδιαφέρον προκαλεί η Κρήτη η οποία είναι πάρα πολύ ενεργή παρόλο το μικρό της μέγεθος.

Το Ερευνητικό Πανεπιστημιακό Ινστιτούτο Εφηρμοσμένης Επικοινωνίας και το Τμήμα Επικοινωνίας & ΜΜΕ του Πανεπιστημίου Αθηνών διοργανώνουν για όγδοη χρονιά τη σειρά διαλέξεων «Ζητήματα Επικοινωνίας». Σας προσκαλούμε να παρευρεθείτε στην τέταρτη εκδήλωσή μας, με θέμα:

«δράσεις κοινωνικής αυτο-οργάνωσης και διαδίκτυο: προς μια έννοια οργάνωσης 2.0;»

Στη σημερινή εποχή στην Ελλάδα, πολυάριθμες κινήσεις αλληλεγγύης αυτο-οργανώνονται με σκοπό την αλληλοβοήθεια και τη συλλογική δράση σε πολλά πεδία όπου η μέριμνα του κράτους δεν επαρκεί, ή/και η οικονομική κρίση δημιουργεί έντονα προβλήματα. Υπό τις τρέχουσες συνθήκες, σε συνδυασμό και με την αύξηση των χρηστών του διαδικτύου και την εξάπλωση και ευχρηστία των συλλογικών ψηφιακών μέσων, οι πρωτοβουλίες αυτές πολλαπλασιάζονται και γίνονται πιο εύκολα και γρήγορα γνωστές.

της Ελένης-Ρεβέκκας Στάιου, δημιουργό του Οργάνωση 2.0.

Σίγουρα η ανάγκη για πρακτική βοήθεια είναι ένας πολύ σημαντικός παράγοντας για την δημιουργία αυτο-οργανώσεων από τους πολίτες. Αλλά τι κρύβεται πίσω από αυτό; Μόνο τα υλικά αγαθά ή οι πρακτικές ανάγκες ενώνουν αυτούς τους ανθρώπους, έστω και αν πρόκειται σε μερικές περιπτώσεις για ζητήματα επιβίωσης ή ακόμη και υγείας; Μιλάμε για μια επιφανειακή βοήθεια ή για κάτι βαθύτερο το οποίο δεν θα ξεχαστεί με την καθημερινότητα;

Παρατηρώντας τις δράσεις αυτο-οργάνωσης αλλά και τους ανθρώπους που υπάρχουν πίσω και μέσα σε αυτές, μπορεί κανείς να διαβλέψει και μια ανάγκη των ανθρώπων αυτών για συμμετοχή, μια ανάγκη να ανήκουν κάπου.

Σάββατο, 26 Ιανουάριος 2013 09:22

Ανάγκη για Οργάνωση

της Ελένης-Ρεβέκκας Στάιου, δημιουργό του Οργάνωση 2.0.

Μερικές φορές οι εξελίξεις μας προλαβαίνουν και μας δίνουν μαθήματα πολύ πιο σκληρά από αυτά που θα δίναμε εμείς στον εαυτό μας. Η ανάγκη για οργάνωση και αλληλεγγύη είναι ένα από αυτά τα μαθήματα που τα μαθαίνεις αφού έχεις πέσει και χρειάζεται πάλι να σηκωθείς.

Περνώντας αρκετά χρόνια μέσα στην άνεση, ένα μεγάλο ποσοστό ανθρώπων τουλάχιστον, όταν μπήκε η κρίση με φόρα στη ζωή μας, χάσαμε το έδαφος κάτω από τα πόδια μας και δεν ξέραμε πού να πιαστούμε για να μην πέσουμε. Αυτά που είχαμε και ήμασταν σίγουροι γι αυτά εξαφανίστηκαν ή έγιναν αβέβαια. Η ανασφάλεια έγινε καθημερινότητα. Μέχρι που στραφήκαμε απλά στον διπλανό μας. Και εκείνος σε εμάς.