130x180 books

130x180 monopati

130x107mathisi

130x300 unicef

 
130x180 amnesty

130x130 warchild


130x130 reporters

130x180 doctors sans


130x180 warchild

130x180 apopseis


130x130 cancer

130x180 twitter

130x300 books

 

 

Διαφήμιση
Προβολή αντικειμένων με βάση την ετικέτα: αριστερά
Κυριακή, 22 Ιανουάριος 2017 08:53

Οι ραντιέρηδες της κεντροαριστεράς

γράφει ο Νίκος Γκίκας.

Η προσπάθεια συσπείρωσης μεγάλη. Αλλά το πρότερο ΠΑΣΟΚ και οι μετέπειτα ραφινάτοι γαλούχησαν τα πλήθη στην ελάσσονα προσπάθεια και στην προσδοκία από το κράτος πατερούλη. Που να φανταζόταν οι κουτόφραγκοι πως τα δεκάδες δις ευρώ, από την εποχή ακόμη των μεσογειακών προγραμμάτων έως και τις επιδοτήσεις, το ΕΣΠΑ και όλα τα υπόλοιπα, θα γινότανε μία ωραία κατανάλωση. Από τα “πολιτιστικά κέντρα” του αείμνηστου Γιαννόπουλου, τις βίλες και τα 4χ4, μέχρι τους χιλιάδες διορισμούς του προέδρου.

Δευτέρα, 16 Ιανουάριος 2017 11:05

Ο αργός θάνατος της αριστεράς

γράφει ο Δημήτρης Κοντογιάννης.

Σε γιορτές, πάρτυ και λοιπές φιλικές ή οικογενειακές συναθροίσεις όλοι έχουμε ζήσει τον απόλυτο τρόμο: να ξεκινήσει πολιτική συζήτηση. Υπάρχουν πάντα δύο πιθανές καταλήξεις: η μία είναι να συμφωνήσουν όλοι ότι αυτοί που κυβερνάνε ή που αντιπολιτεύονται ή γενικότερα οι πολιτικοί στο σύνολό τους είναι «ένα τσούρμο καραγκιόζηδες». Η άλλη περίπτωση είναι αυτή που όλοι τρέμουμε, αυτή που περιελάμβανε τουλάχιστον από έναν υπερήφανο αριστερό και έναν παραδοσιακό δεξιό και κατέληγε σε συμπεράσματα τύπου «είστε φασίστες» «και εσείς αναρχοάπλυτοι μπαχαλακηδες». Μόνο που φέτος η αριστερή πλευρά του τσακωμού ήταν λίγο λιγότερο υπερήφανη.

Κυριακή, 15 Ιανουάριος 2017 10:27

Η σωφρονιστική του αριστερού ουμανισμού

γράφει ο Νίκος Γκίκας.


Πραγματικά κάποιοι νομίζουν πως με ρητορικά συγγράμματα απευθύνονται σε ανόητους. Ξεχνούν πως προκειμένου να κρατηθούνε στην εξουσία, πέτυχαν σε ελάχιστο διάστημα να αποκτήσουν τόσους πολλούς τίτλους “τιμής” και “παράσημα” όσο κανένας άλλος πολιτικός.

γράφει ο Θεόδωρος Κατσανέβας.


Ολοένα και περισσότερο αναρωτιέμαι τελευταία μήπως μαζί με τις ραγδαίες αλλαγές στην οικονομία και την κοινωνία, έχει  αλλοιωθεί σημαντικά και η έννοια των λέξεων σήμερα. Ποιός είναι ο ορισμός της δεξιάς και ποιος της αριστεράς στην εποχή μας ;

γράφει ο Λουκάς Γεωργιάδης.         


Στη Μεταπολίτευση κυριάρχησε ένα μοτίβο που ήθελε την εκάστοτε αντιπολίτευση κυρίως όταν αυτή προερχόταν από τον αριστερό χώρο να πλειοδοτεί σε παροχές και... παραμύθια. Όταν στη συνέχεια γινόταν κυβέρνηση, τα δεδομένα ήταν εντελώς διαφορετικά και εν τέλει ο ελληνικός λαός "ψαχνόταν" σε σχέση με το τι δεν πήγε καλά και τα όνειρά του έγιναν εφιάλτες. Ο λαϊκισμός και η παρουσία πολιτικών δημαγωγών στο δημόσιο βίο της χώρας σε συνδυασμό με την άσκηση ενός κρατικοδίαιτου μοντέλου ανάπτυξης ώστε να... δέσουν την "πελατεία" τους είχαν τα γνωστά αποτελέσματα.

γράφει η Δήμητρα Καραντζένη.


Ο απολογισμός της χρονιάς που μόλις αποχαιρετήσαμε δύσκολα θα μπορούσε να αποφύγει το βαρύ, αρνητικό της πρόσημο τόσο σε εθνικό όσο και σε διεθνές επίπεδο. Μια γκρίζα, καταθλιπτική χρονιά με επώδυνες χρωματικές παραλλαγές στις αποχρώσεις του κόκκινου…

γράφει ο Λουκάς Γεωργιάδης.

Μια χώρα χρεοκοπεί όταν οι πολιτικοί της γίνονται δημαγωγοί και υπακούουν στις Σειρήνες του λαϊκισμού. Μετά την πτώση της δικτατορίας το 1974, στη χώρα ξαναφούντωσαν τα εμφυλιοπολεμικά σύνδρομα. Μια ταραχώδης περίοδος είχε κλείσει και άνοιγε ένας κύκλος με ιδιαίτερα ιδεολογικά χαρακτηριστικά που θα αποτελούσαν το... πυρ στα θεμέλια της ελληνικής οικονομίας, οδηγώντας τη χώρα σε καθολική οικονομική εξάρτηση από τον διεθνή δανεισμό.

γράφει ο Γιώργος Κοντογιάννης.

Ένα από τα επιχειρήματα που προβάλει ο ΣΥΡΙΖΑ και οι υποστηρικτές του για να αποφύγει τις εκλογές, είναι ότι οι αν γίνουν πρόωρες εκλογές η χώρα θα περιπέσει στη δίνη της αστάθειας, προβάλλοντας τον ισχυρισμό ότι κανένα κόμμα δεν θα μπορέσει να σχηματίσει κυβέρνηση.

Κυριακή, 18 Δεκέμβριος 2016 09:59

Από την αγανάκτηση στη συνειδητοποίηση

γράφει ο Νίκος Γκίκας.

Η κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα της μεταπολίτευσης καταρρέει με πάταγο και συμπαρασύρει μία σειρά αριστερίστικων ιδεολογισμών που εξέθρεψε η γενιά αυτή. Η γενιά με τα στραβά μάτια, η γενιά της αυθαιρεσίας και της ατιμωρησίας, του πελατειακού κράτους και του παρασιτισμού, των πλαστών συντάξεων και των αεριτζίδικων επιδομάτων. Με συνεταιρισμούς, σωματεία, ΜΚΟ και Δήμους να υπεξαιρούν τον πλούτο της κοινωνίας, ως εστίες διαφθοράς, και μία κοινωνία καταναλίσκουσα, που σταμάτησε να παράγει, αλλά έκλεινε διακόπτες, δρόμους και λιμάνια και διεκδικούσε προσόδους από τους πάντα πρόθυμους κρατιστές του αριστερού και δεξιού κέντρου, τους εκπροσώπους των λαϊκών συμφερόντων, τις ελίτ, οι οποίες μοίραζαν αφειδώς αργυρώνητα κεκτημένα και οφίκια.

γράφει ο Δημήτρης Κοντογιάννης.

Κάθε χρονιά, στα μέσα Νοεμβρίου θα ακούσουμε από διάφορους πολιτικούς ότι "και φέτος το μήνυμα του Πολυτεχνείου παραμένει πιο επίκαιρο από ποτέ". Πολλοί από αυτούς θα εστιάσουν στη διαχρονική σημασία του Πολυτεχνείου για την Ελλάδα και τους Έλληνες. Κανένας όμως από αυτούς δεν θα εστιάσει στη σημασία που έχει το Πολυτεχνείο για τον ίδιο τον εαυτό του και την πολιτική του ανέλιξη. Και δεν μιλάω για αυτούς της "γενιάς του Πολυτεχνείου" που συμμετείχαν στα γεγονότα -άλλωστε λίγο πολύ αυτοί έχουν πλέον χαθεί από την πολιτική μας καθημερινότητα- αλλά για τους τριαντάρηδες και σαραντάρηδες που ήταν αγέννητοι το 1973 και χρησιμοποίησαν τους αντιδικτατορικούς αγώνες για να φτιάξουν πολιτικά το όνομά τους.

JPAGE_CURRENT_OF_TOTAL