130x180 books

130x180 monopati

130x107mathisi

130x300 unicef

 
130x180 amnesty

130x130 warchild


130x130 reporters

130x180 doctors sans


130x180 warchild

130x180 apopseis


130x130 cancer

130x180 twitter

130x300 books

 

 

Διαφήμιση
Δευτέρα, 27 Νοέμβριος 2017 07:58

Πάνος Τσοχατζόπουλος;

γράφει ο Δημήτρης Κοντογιάννης.

Ο λαός μας μπορεί να μην είναι σοφός –και φροντίζει να το αποδεικνύει τουλάχιστον κάθε 4 χρόνια- αλλά έχει μέσα του σοφία. Βλέπετε, όταν κάνεις λάθη, μπορεί να αδυνατείς να βελτιώσεις τον εαυτό σου, αλλά τουλάχιστον καταλήγεις να έχεις κάποιο ωραίο ρητό για να παραδώσεις στους επόμενους. Έτσι λοιπόν, κάποιος πρόγονός μας είχε καταλήξει ότι είναι πολύ καλύτερα να σου βγει το μάτι, παρά το όνομα, κάτι στο οποίο είμαι σίγουρος ότι συμφωνεί ο Πάνος Καμμένος.

Παρασκευή, 05 Μάιος 2017 07:48

Ο Αλέξης, ο Ιβάν και ο Μπένι

γράφει ο Θάνος Καλαμίδας.

Αντε, επιτέλους τελειώσαμε με την διαπραγμάτευση για να ξεκινήσουν οι διαπραγματεύσεις για την διαπραγμάτευση. Αυτά για τη κυβέρνηση, γιατί στο μεταξύ η αξιωματική αντιπολίτευση αδωνίζεται και η αντιπολίτευση γενικά αυνανίζεται. Ενδιάμεσα έχουμε …συνεντεύξεις.

Παρασκευή, 18 Απρίλιος 2014 05:49

Απλά για να παραμυθιαζόμαστε

Του Θάνου Καλαμίδα.

 

Την ώρα που θα διαβάζετε αυτό το κείμενο, θα έχετε περάσει από τη σταύρωση στον επιτάφιο. Αλλά αυτό το ζείτε κυριολεκτικά τα τελευταία χρόνια. Για την ανάσταση έχω τις αμφιβολίες μου. Όχι για το αν θα τη ζήσετε το βράδυ του Μεγάλου Σαββάτου αλλά για το αν θα τη ζήσετε ποτέ.

 

Να σας πω την αλήθεια έχω βαρεθεί πια την τόση υποκρισία και έχω πολλές φορές σκεφτεί ότι αντί για κείμενο κάποια Παρασκευή να γράψω απλά μια πρόταση, «πως κοιμάσαι τα βράδια, ρε Αντωνάκη;» Αν δεν σας βολεύει το Αντωνάκη βάλτε εσείς ότι άλλο θέλετε. Από Βαγγελάκη μέχρι Γιαννάκη, ακόμα κι Αλέξη αν θέλετε. Σε όλους ταιριάζει.

Παρασκευή, 28 Σεπτέμβριος 2012 07:34

Η αμείλικτη ιστορία

Όπως σας είχα γράψει τη προηγούμενη Παρασκευή τις τελευταίες δέκα μέρες ταξιδεύω για τη προώθηση του βιβλίου μου και παράλληλα για κάποιες ομιλίες που κάνω σε διάφορες ευρωπαϊκές πόλεις. Όπως είναι φυσιολογικό η ελληνική μου καταγωγή αργά η γρήγορα γίνεται μαγνήτης ερωτήσεων που τις περισσότερες φορές έχουν θέμα τη σημερινή κατάσταση και επειδή οικονομολόγος δεν είμαι προσπαθώ να επικεντρώνω τις απαντήσεις μου στον ανθρώπινο παράγοντα. Μιλάω για τη ανεργία που συνέχεια αυξάνεται και ειδικά ανάμεσα στους νέους σε τρομακτικούς αριθμούς, για την απόγνωση των χαμηλόμισθων και των συνταξιούχων και για ένα σύστημα που θα έπρεπε να φροντίζει τον πολίτη του και να προστατεύει το μέλλον του από την κατάρρευση.

Τρεις διαφορετικές ευρωπαϊκές χώρες, τρεις χώρες τις ευρωζώνης και κάθε φορά η ίδια αγωνία αδιάφορα της οικονομικής κατάστασης της κάθε χώρας γιατί με τίποτα δεν συγκρίνεται η Αυστρία με την Ιταλία. Πριν από τρία χρόνια σε μια ανάλογη περιοδεία είχα δεχτεί ακόμα και επιθέσεις για την ελληνική διαφθορά και ανικανότητα, αυτή τη φορά οι ερωτήσεις και τα πρόσωπα έκρυβαν φόβο και στην περίπτωση των ιταλών ο φόβος είναι υπαρκτός και ορατός αλλά στην περίπτωση των αυστριακών τίποτα δεν δείχνει κίνδυνο, αλλά ο φόβος ήταν εκεί. Ξέρετε τι άλλο ήταν κοινό; Οι πολιτικοί!