130x180 books

130x180 monopati

130x107mathisi

130x300 unicef

 
130x180 amnesty

130x130 warchild


130x130 reporters

130x180 doctors sans


130x180 warchild

130x180 apopseis


130x130 cancer

130x180 twitter

130x300 books

 

 

Διαφήμιση

γράφει ο Γιώργος Κοντογιάννης.

Όταν την Παρασκευή τον πρωί «έσκασε» η είδηση ότι το όνομα έκπληξη στο οποίο είχε αναφερθεί ο Αλέξης Τσίπρας για την ονομασία των Σκοπίων ήταν το «Δημοκρατία της Ίλιντεν Μακεδονίας», καταλάβαμε ότι η έκπληξη ήταν στο πώς είναι δυνατόν ένας Έλληνας πρωθυπουργός να μπαίνει σε συζήτηση για τη συγκεκριμένη ονομασία που αποτελεί τη μήτρα του αλυτρωτισμού των ψευτομακεδόνων.

γράφει ο Δημήτρης Τζελέπης.

ΚΙ. ΝΑΛ. ή ΠΑΣΟΚ; Μάλλον όπως λέει μία ελληνική παροιμία «άλλαξε ο Μανωλιός και έβαλε τα ρούχα του αλλιώς». Αυτό είναι το Κίνημα Αλλαγής. Ένα κίνημα με πολλές τάσεις που ο καθένας λέει την άποψή του. Πλουραλιστικό ναι μεν, αλλά από την άλλη δε με πολλές αντιδράσεις από πολλούς. Δεν είναι μόνο ότι αντιδρούν τα μικρά ψάρια, αλλά τα μεγάλα όπως Λοβέρδος και Βενιζέλος που όποτε τους δοθεί ευκαιρία ασκούν σκληρή κριτική προς της κ. Γεννηματά για τις πρωτοβουλίες που έχει πάρει κατά καιρούς. Φυσικά η Γεννηματά δεν άκουσε αυτούς που της εισηγούνταν να διαγράψει τον Βενιζέλο, γιατί ήξερε τι πλήγμα θα είναι αυτό για όλους.

γράφει ο Θάνος Καλαμίδας.

Στη Μυτιλήνη, πάντα αυθόρμητα και υποκινούμενοι από την αγάπη τους για την πατρίδα και τον άγιο παστίτσιο, απλοί πολίτες διαδηλώνουν κατά του Τσίπρα που έχει κάνει την Ελλάδα ξέφραγο αμπέλι και έχουμε γεμίσει πρόσφυγες που δεν είναι στην πραγματικότητα πρόσφυγες αλλά κομάντος του Ισλαμικού στρατού με που έρχονται για να μας κάνουν όλους μουσουλμάνους και να μας πάρουν τα σπίτια και τις καταθέσεις στις τράπεζες, - που τις ελέγχουν οι εβραίοι και ο Σόρρος για να μην ξεχνιόμαστε – και να μας βιάσουν τις γυναίκες.

γράφει ο Γιώργος Κοντογιάννης.

Για τους απελπισμένους συνηθίζεται η ρήση «η ελπίδα πεθαίνει τελευταία».

Ίσως κάποιος πει ότι κατ’ εξοχήν η συγκεκριμένη ρήση ισχύσει για τον κ. Τσίπρα και την εμμονή του να κάνει εκλογές στο τέλος της τετραετίας.

Είναι όμως έτσι;

γράφει ο Γιώργος Κοντογιάννης.

Την προηγούμενη εβδομάδα κάναμε αναφορά στο σχέδιο Τσίπρα και τις κινήσεις που σκοπεύει να κάνει σε μια προσπάθεια για να κλείσει η «ψαλίδα» με τη ΝΔ ώστε να ελπίζει ότι ο Κ. Μητσοτάκης δεν θα μπορέσει να σχηματίσει κυβέρνηση και να οδηγηθεί η χώρα εκ νέου σε εκλογές, αυτή τη φορά με απλή αναλογική, και να μπορεί να παραμείνει «ζωντανός» στο πολιτικό μας σύστημα.

γράφει ο Λουκάς Γεωργιάδης.

Από το 2010, όταν εν μέσω της νέας οικονομικής και κοινωνικής πραγματικότητας άρχισε να ξετυλίγεται το... ταλέντο του Αλέξη Τσίπρα στην απάτη, παρακολουθούσαμε την ευθεία αντιστοίχιση της χυδαιότητας, της ανευθυνότητας και της θρασύτητας του με την αντίστοιχη σημαντικής μερίδας του ελληνικού λαού. Η ανάληψη της διακυβέρνησης το 2015 απέδειξε αυτό που όλοι βλέπαμε και ήμασταν σε θέση να ερμηνεύσουμε πολύ πριν διαβεί την πόρτα του Μεγάρου Μαξίμου...

γράφει ο Γιώργος Κοντογιάννης.

Με τις δημοσκοπήσεις να δίνουν σταθερή τη διαφορά της ΝΔ από τον ΣΥΡΙΖΑ γύρω στις 10 μονάδες, είναι απορίας άξιο πώς είναι δυνατόν να μιλά κανείς για άμεσες πρόωρες εκλογές.

γράφει ο Δρ. Παναγιώτης Καρκατσούλης.

Μπορεί να υπάρξει σύγκλιση του αυταρχικού λαϊκισμού, τον οποίο εκπροσωπούν οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, με το Κίνημα Αλλαγής που πρεσβεύει στην ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας με παράλληλη ενδυνάμωση των θεσμών και του κράτους δικαίου; Η απάντηση είναι όχι. Τότε, όμως, γιατί εξακολουθεί να διακινείται το σενάριο συνεργασίας μεταξύ των λαϊκιστών και ημών; Μάλλον, διότι οι καλοί μαθητές των μεγάλων προπαγανδιστών γνωρίζουν ότι με το «πες, πες, πες», κάτι μένει στο τέλος. Μένει στους, έστω λίγους, καλοπροαίρετους και ελλιπώς πληροφορημένους, ότι απευθύνουν μια πρόσκληση σ’ έναν, δήθεν, όμορο χώρο την οποία απορρίπτουμε. Προφανώς, στην διατήρηση της συζήτησης βοηθούν ποικίλα όσα συμφέροντα όπως και οι πρόθυμοι που δεν πρόλαβαν να συστεγαστούν με τους Τσίπρα και Καμμένο. Απέναντι σ’ αυτή την χονδροειδή προπαγάνδα που ψαρεύει σε θολά νερά, πρέπει να υπάρχει μια σαφής πολιτική απάντηση.

γράφει ο Γιώργος Κοντογιάννης.

 

Πασχαλινές διακοπές τέλος. Επιστροφή στα προβλήματα που γεννά ο Γολγοθάς της ελληνικής καθημερινής πραγματικότητας.

Αυτό που έμεινε από τον εφετινό εορτασμό του Πάσχα είναι οι ευχές του συνόλου σχεδόν του πολιτικού προσωπικού, με προεξάρχοντα τον ίδιο τον πρωθυπουργό, για πέρασμα (αυτό σημαίνει άλλωστε και η εβραϊκή λέξη Πάσχα) από την Ελλάδα της κρίσης, στην Ελλάδα της ομαλότητας.

γράφει ο Δημήτρης Κοντογιάννης.

Στις πρώτες μας πολιτικές συζητήσεις –ανεξάρτητα από τις πεποιθήσεις μας- όλοι βρεθήκαμε στην περίεργη κατάσταση του να μην έχουμε ιδέα για ποιο πράγμα μιλάει ο συνομιλητής μας. Σκεφτείτε για παράδειγμα έναν ΔΑΠίτη και έναν ΚΝίτη, που στο ευγενές δεκαοκτάχρονο μυαλό τους έχουν λύσει όλα τα προβλήματα του κόσμου, να προσπαθούν να επικοινωνήσουν. Έννοιες όπως «δικτατορία του προλεταριάτου», «σοβιέτ» και «κρατικό μονοπώλιο της βίας» γίνονται όργανα βασανιστηρίου για όσους πιο έμπειρους παρακολουθούν την συζήτηση.

JPAGE_CURRENT_OF_TOTAL