130x180 books

130x180 monopati

130x107mathisi

130x300 unicef

 
130x180 amnesty

130x130 warchild


130x130 reporters

130x180 doctors sans


130x180 warchild

130x180 apopseis


130x130 cancer

130x180 twitter

130x300 books

 

 

Διαφήμιση
Προβολή αντικειμένων με βάση την ετικέτα: Τρομοκρατία
Δευτέρα, 10 Ιούλιος 2017 09:11

Λίγο από Καμμένο στον Μπογδάνο

γράφει ο Δημήτρης Κοντογιάννης.

Μία από τις πιο μακροσκελείς αναλύσεις που έχω ακούσει ποτέ στη ζωή μου ήταν σε ένα μεσημεριανό για το Survivor σχετικά με το αν όταν ο Κύπριος Μάριος είπε για την Λάουρα ότι έιναι με «τον κώλον τον τόσον» εννοούσε ότι είναι κυριολεκτικά με παχύ πωπό ή ότι είναι μεταφορικά τυχερή και πωπόφαρδη. Ειλικρινά, είχε πολύ μεγαλύτερο ενδιαφέρον από την ανάλυση του τι εννοούσε ο Μπογδάνος όταν μίλησε για «πρώην συντρόφους» του Τσίπρα.

Σάββατο, 27 Μάιος 2017 05:14

Η θανάτωση των αθώων

γράφει ο Δημήτρης Τζελέπης.

Ήταν στην Μαδρίτη το 2004 που ο τότε πρωθυπουργός Χοσέ Μαρία Ανθάρ στήριξε τον πόλεμο στο Ιράκ μαζί με τους «πρόθυμους» Μπους , Μπλερ και του ήρθε η απάντηση από την Αλ Κάιντα μέσω τρομοκρατικού χτυπήματος. Έναν χρόνο μετά 2005 Λονδίνο οι Άγγλοι βγαίνουν στους δρόμους για να διαδηλώσουν κατά της εισβολής στο Ιράκ. Αλλά ήταν ήδη αργά, η αποφράδα 7η Ιουλίου 2005 για τους Άγγλους μαγνητίζεται από τρομοκρατικό χτύπημα. Οι Άγγλοι θρηνούν και μετράνε 52 νεκρούς. Το χτύπημα έγινε στα μέσα μαζικής μεταφοράς.

Πέμπτη, 25 Μάιος 2017 22:00

Σύγκρουση πολιτισμού

γράφει ο Θάνος Καλαμίδας.

Αυτό που συνέβει στο Μάντσεστερ έχει σοκάρει πολύ κόσμο και, αν και δεν θα μπορούσε να υπάρχει μετρητής σε αυτά τα πράγματα, αυτό που συνέβει σοκάρει πολύ περισσότερο όποιον ξέρει ή, καλυτέρα, όποιον έχει ζήσει έστω και για λίγο τη Βρετανική μεγαλούπολη. Το Μάντσεστερ, σε αντίθεση με το Λονδίνο των τουριστικών ατραξιόν, είναι μια πόλη που δονείται από τη συνεχή κίνηση και την πολυχρωμία των ανθρώπων της. Και ίσως η λέξη «κίνηση» να μην ήταν η πιο σωστή αλλά αυτό που εννοούσα είναι ότι είναι μια πόλη που συμβαίνουν πολλά πράγματα ταυτόχρονα αλλά πάντα με κέντρο τους τον άνθρωπο κι όχι άψυχα κτίρια και ερείπια μαυσωλεία.

γράφει ο Νίκος Στέφος.

 

Ψάχνω από χτες να βρω στα social media έστω έναν "προοδευτικό" που να καταδικάζει ή να θλίβεται για τη σφαγή των Αιγυπτίων χριστιανών και δεν βρίσκω κανέναν! Μα ούτε έναν!!! Όπως κανένας από αυτούς δεν έκλαψε για τους εκατοντάδες που βρήκαν φρικτό θάνατο από τα χημικά όπλα του Άσαντ... Αντίθετα έριξαν ποταμούς κροκοδείλιων δακρύων για τα θύματα από τους βομβαρδισμούς του Τραμπ!

Σάββατο, 07 Ιανουάριος 2017 08:52

Εορτολόγιο

γράφει ο Νώτης Ιωάννου.

Προέχουν οι Γιορτές, ασφαλώς. Η ανάγκη μας να συλλαβίσουμε μια ευχή που να ξεπερνά τις λέξεις, να την ανατείνουμε με προσδοκία στον αέρα, να γίνει σπορά. Η βαθειά επιθυμία μας να αγκαλιάσουμε σιωπηλά όλους όσους αγαπούμε, αποζητώντας γαλήνιοι την επαλήθευση ότι δεν είμαστε μόνοι. Αυτή η ποθούμενη επίγνωση, της συνεκπλήρωσης, είναι το αρχέγονο ελιξίριο που μας μυεί στην αρμονία των Χριστουγέννων, ένα απαράμιλλο, πάμφωτο Σύμπαν που χτίσαμε παιδιά κι από τότε νοσταλγούμε.

γράφει η Δήμητρα Καραντζένη.


Ο απολογισμός της χρονιάς που μόλις αποχαιρετήσαμε δύσκολα θα μπορούσε να αποφύγει το βαρύ, αρνητικό της πρόσημο τόσο σε εθνικό όσο και σε διεθνές επίπεδο. Μια γκρίζα, καταθλιπτική χρονιά με επώδυνες χρωματικές παραλλαγές στις αποχρώσεις του κόκκινου…

Σάββατο, 24 Δεκέμβριος 2016 08:59

Από κατάσταση Α σε μία κατάσταση Β

γράφει ο Δημήτρης Τζελέπης.

Οι πρώτες επιθέσεις κατά υιών και κορασίδων των Σταυροφόρων ήταν στην Μαδρίτη 11 Μαρτίου 2004 και στο Λονδίνο 7 Ιουλίου 2005. Από τότε άρχισε η τρομοκρατία να εξαπλώνεται ανά τας Ευρώπας. Το φαινόμενο τα τελευταία δύο χρόνια άρχισε να παίρνει άλλες διαστάσεις με την επίθεση στο Charlie Hebdo, μετά η πολύνεκρη επίθεση στο Bataclan, μετά στην Κυανή Ακτή το καλοκαίρι, στο αεροδρόμιο των Βρυξελλών και τώρα σε μία κεντρική πλατεία του Βερολίνου.

γράφει ο Βασίλης Φωτάκης.

«σε τούτα δω τα μάρμαρα κακιά σκουριά δεν πιάνει».

 

Στις 26 Σεπτεμβρίου συμπληρώνονται 27 χρόνια από τη δολοφονία του μεγάλου πολιτικού, του αγωνιστή της δημοκρατίας, εκείνου που ως όραμά του είχε μια Ελλάδα χωρίς τις διαχωριστικές γραμμές του παρελθόντος. Την Ελλάδα της Εθνικής Συμφιλίωσης.

γράφει ο Βασίλης Βρανάς.

«Δουλειά του κράτους είναι να εφαρμόζει το νόμο, δουλειά του κινήματος είναι να υπερασπίζεται τους ανθρώπους. Δουλειά του ΣΥΡΙΖΑ είναι να αλλάξει το κράτος. [...] Ο ΣΥΡΙΖΑ [...] ουδόλως άλλαξε γνώμη. Υπερασπιζόταν και υπερασπίζεται πάντα τα ατομικά δικαιώματα, μεροληπτεί υπέρ όσων έχουν στοχοποιηθεί από το κράτος ακόμα και αν πολιτικά δεν συμφωνεί. Οι δυο συλληφθέντες εμπίπτουν σε αυτήν την κατηγορία διώξεων φρονηματικού χαρακτήρα. […] Ο ΣYΡΙΖΑ ταυτόχρονα είναι κυβέρνηση στο δεδομένο κράτος.»

Τετάρτη, 20 Ιούλιος 2016 07:27

Γιαλαντζί ιστορίες

γράφει η Λίλιαν Μπαντάνη.

Κάποτε, παντρευόταν ένα φιλικό ζευγάρι του πολύ στενού οικογενειακού μας κύκλου, που λόγω ειδικής κατάστασης αποφάσισε να κάνει πολιτικό γάμο. Μέχρι εκείνη την στιγμή, στον φιλικό και οικογενειακό κύκλο των γονιών μου, δεν υπήρχε κανείς άλλος, που να είχε επιλέξει τον πολιτικό γάμο. Οι συγκεκριμένοι φίλοι πρωτοστάτησαν. Συνομιλώντας ο πατέρας μου με τον πατέρα του γαμπρού και καθώς εκείνος τον διαβεβαίωνε – μάλλον και ο ίδιος προσπαθούσε να χωνέψει την καινοτομία – ότι θα ακολουθήσει σύντομα και ο θρησκευτικός, ο μπαμπάς μου τον ρώτησε: «Δηλαδή, ρε Ν, γάμος γιαλαντζί;» Τι το ‘θελε, ο Χριστιανός, που δεν μπορούσε να κρατήσει τη γλώσσα του; Θα τον φαρμάκωσε ακόμα περισσότερο τον άνθρωπο. Τέλος πάντων…

JPAGE_CURRENT_OF_TOTAL