130x180 books

130x180 monopati

130x107mathisi

130x300 unicef

 
130x180 amnesty

130x130 warchild


130x130 reporters

130x180 doctors sans


130x180 warchild

130x180 apopseis


130x130 cancer

130x180 twitter

130x300 books

 

 

Διαφήμιση
Προβολή αντικειμένων με βάση την ετικέτα: Συνθήκη Λωζάνης

γράφει ο Νίκος Νικολόπουλος.


«Ο Ερντογάν αμφισβητεί ανοικτά και δημόσια τη Συνθήκη της Λωζάννης.

Η Ελλάδα θα εμείνει στις “ονειρώξεις” περί φιλίας και συνεργασίας;»

 

Αν ο Ταγίπ Ερντογάν έκανε τις δηλώσεις αυτές για εσωτερική κατανάλωση ή ως αποδοχή ήττας στο χρονίζον θέμα της υφαλοκρηπίδας και των ΑΟΖ, η ουσία δεν αλλάζει πολύ για την Ελλάδα. Κι αν ισχύει το πρώτο τότε η Τουρκία είναι ακόμη πιο θανάσιμα επικίνδυνη για την ύπαρξη της χώρας μας, αφού πολύ απλά σημαίνει ότι το πολιτικό παιχνίδι μεταξύ των τουρκικών κομμάτων δεν γίνεται με μορφές πολιτικής αντιπαλότητας επί τη βάσει άσκησης οικονομικής, αναπτυξιακής ή άλλων φυσιολογικών, όπως συμβαίνει σε χώρες εν καιρώ ειρήνης, αλλά αντιθέτως διεξάγεται καθαρά σε επίπεδο κομμάτων μιας χώρας, η οποία βρίσκεται ήδη ή πολύ σύντομα ετοιμάζεται να βρεθεί σε συνθήκες ΠΟΛΕΜΟΥ.

γράφει ο Γιώργος Λιμαντζάκης.

 

«Αυτοί που εγκαταλείπουν την πραγματική ελευθερία

για να αποκτήσουν προσωρινή ασφάλεια

δεν αξίζουν ούτε ελευθερία, ούτε ασφάλεια»

Benjamin Franklin

 

γράφει ο Γιώργος Λιμαντζάκης.

Η ιδέα της ανταλλαγής πληθυσμών ως μέτρο για την πρόληψη περαιτέρω συγκρούσεων διατυπώθηκε πρώτη φορά σε διμερές πρωτόκολλο που επισυνάφθηκε στη Συνθήκη Ειρήνης μεταξύ Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και Βουλγαρίας στις 29 Σεπτεμβρίου 1913. Παρότι η σχετική πρόνοια αποτελούσε αναγνώριση ενός ήδη τετελεσμένου γεγονότος (fait accompli) και ο χαρακτήρας της ανταλλαγής ήταν εκούσιος, το κείμενο αυτό ήταν η πρώτη διακρατική συμφωνία που προέβλεπε ανταλλαγή πληθυσμών. Την πρωτοβουλία φαίνεται να είχε η οθωμανική κυβέρνηση, η οποία ανυπομονούσε να απαλλαγεί από τη βουλγαρική μειονότητα στην ανατολική Θράκη, ενώ σημαντικό ρόλο έπαιξε και το γεγονός ότι οι περισσότερες βουλγαρικές περιουσίες στην περιοχή είχαν ήδη καταπατηθεί από μουσουλμάνους πρόσφυγες από τη δυτική Θράκη.[1] Η επιτυχία αυτής της ανταλλαγής οδήγησε τους Νεότουρκους στην απόπειρα να λύσουν με αντίστοιχο τρόπο το πολύ πιο σημαντικό πρόβλημα της μεγάλης ελληνικής μειονότητας, επιχειρώντας δηλαδή να επικυρώσουν νομικά τις πολιτικές διώξεις που οι ίδιοι είχαν μόλις ξεκινήσει.