130x180 books

130x180 monopati

130x107mathisi

130x300 unicef

 
130x180 amnesty

130x130 warchild


130x130 reporters

130x180 doctors sans


130x180 warchild

130x180 apopseis


130x130 cancer

130x180 twitter

130x300 books

 

 

Διαφήμιση
Προβολή αντικειμένων με βάση την ετικέτα: Ρατσισμός

γράφει ο Δημήτρης Κοντογιάννης.

Η διαγραφή του Δημήτρη Καμπόσου, του Δημάρχου Άργους, ήταν κάτι που θεωρούσα επιβεβλημένο και αυτονόητο. Δεν ξέρω αν ήταν επιβεβλημένο, αλλά από ό,τι φαίνεται αυτονόητο δεν ήταν. Λίγες ώρες αφού μαθεύτηκε η διαγραφή του από τη Νέα Δημοκρατία, μίλησα με έναν φίλο παραδοσιακό δεξιό και Νεοδημοκράτη. «Είναι πράγματα αυτά;» με ρώτησε. Προτού προλάβω να απαντήσω, συνέχισε «είναι δυνατόν άλλη μια φορά να κάνουμε ό,τι θέλουν οι Συριζαίοι;»

γράφει ο Θάνος Καλαμίδας.

Στη Μυτιλήνη, πάντα αυθόρμητα και υποκινούμενοι από την αγάπη τους για την πατρίδα και τον άγιο παστίτσιο, απλοί πολίτες διαδηλώνουν κατά του Τσίπρα που έχει κάνει την Ελλάδα ξέφραγο αμπέλι και έχουμε γεμίσει πρόσφυγες που δεν είναι στην πραγματικότητα πρόσφυγες αλλά κομάντος του Ισλαμικού στρατού με που έρχονται για να μας κάνουν όλους μουσουλμάνους και να μας πάρουν τα σπίτια και τις καταθέσεις στις τράπεζες, - που τις ελέγχουν οι εβραίοι και ο Σόρρος για να μην ξεχνιόμαστε – και να μας βιάσουν τις γυναίκες.

Παρασκευή, 23 Μάρτιος 2018 05:09

Το καρκίνωμα του μίσους

γράφει ο Θάνος Καλαμίδας.

Πριν από δέκα χρόνια ακριβώς, έζησα αυτή τη περιπέτεια υγείας που δεν θέλει να ζήσει κανένας. Για να με διαβάζετε αυτή τη στιγμή καταβαίνετε ότι όλα πήγαν «καλά», χωρίς αυτό να σημαίνει ότι με άφησε χωρίς τραύματα και πληγές, μερικές πολύ βαθιές.

γράφει ο Νίκος Στέφος.

Δεν υποστηρίζω τις απόψεις του Αμβρόσιου. Διαφωνώ πολιτικά και αισθητικά μαζί του. Διαφωνώ όμως και με όλους αυτούς που θέλουν να του κλείσουν το στόμα! Να μην έχει το δικαίωμα να λέει τις απόψεις του! Αυτές τις αυταρχικές, σκοταδιστικές και φασιστικές απόψεις...

Τετάρτη, 14 Μάρτιος 2018 20:31

Με αφορμή ένα σκισμένο μπουφάν

γράφει ο Μανώλης Πέπονας.

 

Καθώς πριν κάποιες ημέρες εορταζόταν η παγκόσμια ημέρα της γυναίκας, τα συνηθισμένα δείγματα φαλλοκρατίας έκαναν την εμφάνισή τους. Από αισχρά υπονοούμενα έως σαφέστατες υποδαυλίσεις βίας, πέρασαν μπροστά μας. Πέρασαν δυστυχώς δίχως να ακουμπήσουν καμιά δήθεν ευαίσθητη χορδή, δίχως να αφυπνίσουν τη μόνιμα υπνωτισμένη ελληνική δικαιοσύνη, δίχως να προκαλέσουν σπουδαίες αντιδράσεις. Το τεράστιο ποσοστό των κακοποιημένων γυναικών αντί να γίνει νοητή θηλιά για τους λαιμούς μας, παρέμεινε απλώς ένας αριθμός στις τελευταίες σελίδες των εφημερίδων.   

Παρασκευή, 12 Ιανουάριος 2018 09:48

Αντανακλαστικός εθνικισμός

γράφει ο Θάνος Καλαμίδας.

Στο πέρασμα των δεκαετιών που έχω ζήσει - με το μεγαλύτερο μέρος τους εκτός Ελλάδας - έχω γνωρίσει και έχω συναναστραφεί με ανθρώπους από όλα τα έθνη της γης συμπεριλαμβανόμενων πολλών Βαλκάνιων και δει Τούρκων. Τονίζω τους Τούρκους γιατί πάντα μου φαινόταν ειρωνική η «έλξη» των Τούρκων για τους Έλληνες και αντιστρόφως όταν ζουν στον εξωτερικό. Ξαφνικά δεν υπάρχει καμιά θάλασσα να μας χωρίζει και χιλιάδες μικροπράγματα να μας ενώνουν, από τον καφέ μέχρι την κοινή (συχνά ρατσιστική) αντιμετώπιση από τους ντόπιους.

Τρίτη, 31 Οκτώβριος 2017 07:05

Εκείνη & Εκείνος και η σημαία

γράφουν η Κατερίνα Χαρίση και ο Θάνος Καλαμίδας.

Εκείνη

Θυμάστε όταν ήμασταν πιτσιρίκια που παίζαμε μπουνιές; Δεν μπορεί, κάτι ψιλές θα ρίξατε και κάτι ψιλές θα φάγατε. Θυμάστε που τότε, πρώτη φορά, στις πρώτες μας μπουνιές, μάθαμε ότι ακόμα κι εκεί, στις μπουνιές μεταξύ πιτσιρικάδων υπάρχουν άγραφοι κανόνες ηθικής; Δε χτυπάς άνθρωπο με γυαλιά. Δε χτυπάς τα κορίτσια. Δε χτυπάς τους μικρότερους.

γράφουν η Κατερίνα Χαρίση και ο Θάνος Καλαμίδας.

& Εκείνος πρώτος

Πιθανώς την ιστορία να την έχω ξαναγράψει αλλά είναι από αυτές που χαράζονται στο μυαλό σου και μένουν για πάντα, σ' αρέσει-δεν σ' αρέσει. Συν ότι είναι από αυτές που δυστυχώς πάντα υπάρχει λόγος να επαναλάβεις. Το γεγονός ξετυλίχτηκε στο Ελσίνκι πριν από επτά χρόνια περίπου, το έζησε πολύ στενός μου φίλος και μου το διηγήθηκε τρέμοντας την επομένη από το συμβάν.

γράφουν η Κατερίνα Χαρίση και ο Θάνος Καλαμίδας.

Εκείνη

Πριν λίγες μέρες ξαναβρήκα - διαδικτυακά μιλώντας - μια παιδική μου φίλη από την Αγγλία. Αν και η φιλία μας κράτησε κάτι λιγότερο από δυο χρόνια, φαίνεται πως καμιά μας δεν ξέχασε ποτέ την άλλη. Λένε πως ποτέ δε θα ξανακάνεις τους φίλους που είχες στα 10 και ίσως να είναι αλήθεια. Προσπαθώντας άτσαλα να καλύψουμε 25 χρόνια απουσίας μέσω messenger, η Ρεβέκκα μου είπε πως έκτοτε επέστρεψε πολλές φορές στην Ελλάδα και σε εκείνον τον τόπο που έζησε έστω για λίγο, επειδή σε κείνον τον τόπο είχα ζήσει κι εγώ και η παιδική μας φιλία την έφερνε ξανά πίσω. Από την άλλη, εγώ ποτέ μου δεν ξέχασα τη Ρεβέκκα επειδή ήταν η Ρεβέκκα, όμως σε κείνον τον τόπο δεν επέστρεψα ποτέ - κι ούτε θέλησα ποτέ να το κάνω - παρόλο που τον αγάπησα. Για μένα ο τόπος δεν ήταν η Ρεβέκκα.

γράφει ο Μανώλης Πέπονας.


Σε αυτά εδώ τα μέρη η κάθε μουσική μπερδεύεται. Σαν τις μυρωδιές, τα βλέμματα, τα βήματα των ανθρώπων. Μια απλή βόλτα, από τα Πετράλωνα στο Θησείο. Είπαμε, για εμάς αυτό είναι πατρίδα και εθνικός μας ύμνος ένας πεντοζάλης συνοδευόμενος από αφρικανικά κρουστά. Περίεργη ετούτη η γη, θαρρείς πως βγήκε από αρχαίο μύθο που όλα τα εξηγούν δυο θεϊκές συνουσίες. Γη πατρική για όλους, στην οποία δεν υφίστανται “γηγενείς” και “μετανάστες”.

JPAGE_CURRENT_OF_TOTAL