130x180 books

130x180 monopati

130x107mathisi

130x300 unicef

 
130x180 amnesty

130x130 warchild


130x130 reporters

130x180 doctors sans


130x180 warchild

130x180 apopseis


130x130 cancer

130x180 twitter

130x300 books

 

 

Διαφήμιση
Προβολή αντικειμένων με βάση την ετικέτα: Προϋπολογισμός

γράφει η Φωτεινή Βρύνα.

Άλλος ένας Δεκέμβρης, μας βρίσκει να συζητάμε για τον Προϋπολογισμό της χώρας, που αποτελεί ίσως τη σημαντικότερη κοινοβουλευτική διαδικασία. Αντί όμως να υπάρχει μια αχτίδα φωτός, είμαστε ξανά στο ίδιο έργο θεατές.

Δευτέρα, 28 Νοέμβριος 2016 15:41

Πρόκληση που ξεπερνά τα όρια

γράφει η Λίνα Κλείτου.

 

Βρισκόμαστε στο παραπέντε για τη λήψη νέων σκληρών μέτρων -ο προυπολογισμός του 2017 είναι φωτιά- και ενός νέου μνημονίου, είτε αυτοτελώς, είτε ως μεσοπρόθεσμο. Ο κοσμος στενάζει απο την ανέχεια, την ανεργία, το κοψιμο των συντάξεων, κινδυνεύει να χασει τα σπίτια του απο τους πλειστηριασμούς και ο Αλέξης πάει ταξίδι στην Κούβα...

γράφει ο Νίκος Νικολόπουλος.

Θέλω ευθύς εξ αρχής να τονίσω πως για τον προϋπολογισμό που κατατέθηκε έχω να καταθέσω μόνο την απογοήτευσή μου. Η τραγωδία συνεχίζεται, η κοινωνία στενάζει, η οικονομία είναι βαλτωμένη κι εμείς θα καθόμαστε εδώ να συζητάμε για αριθμούς, όταν στην ουσία πρόκειται για ανθρώπους. Το καταλαβαίνουμε όλοι αυτό;

Το καταλαβαίνουμε πως μιλάμε για ανθρώπινες ψυχές και όχι για απλούς αριθμούς στο εξέλ που θα περάσει από τον έλεγχο των δανειστών; Συνειδητοποιούμε όλοι τις ευθύνες μας έναντι των Ελλήνων και των Ελληνίδων που μας έστειλαν εδώ για να τους εκπροσωπούμε;

Τι μας καλεί δηλαδή η κυβέρνηση να κάνουμε; Να πούμε ναι σε αύξηση φόρων ύψους 2,4 δισ. ευρώ; Όταν οι πολίτες δεν μπορούν να πληρώσουν ούτε τους περσινούς, ούτε τους προπέρσινους, ούτε τους παραπροπέρσινους φόρους από πού θα βγουν αυτά τα 2.4 δις;

Το μεγαλύτερο δε μέρος είναι από την αύξηση έμμεσων φόρων που είναι ακόμα πιο κοινωνικά άδικοι. Τι να το κάνουμε ότι διπλασιάζεται το πρωτογενές πλεόνασμα όταν η κοινωνία και η οικονομία στενάζουν κι υποφέρουν;

budget-banners-gif-1Εδώ πλέον μιλάμε για σφαγείο. Οι πολίτες με άδειες τσέπες πλέον οδηγούνται στη φτώχεια και την ανέχεια. Στην απόγνωση και στην κατάθλιψη. Είμαι στην πολιτική για να λέω την άποψή μου. Γι αυτό ζητάω την ψήφο των συμπολιτών μου. Αυτοί είναι οι εντολοδόχοι μου.

Δεν είναι εντολοδόχοι μου οι δανειστές και το γεγονός πως διπλασιάστηκε το πλεόνασμα δεν αφορά τους δικούς μου εντολοδόχους. Στην κοινωνία διπλασιάστηκε η μιζέρια και η φτώχεια. Αλλά μαζί με τους φόρους λειτουργεί κι ο κόφτης. Κι άλλος περιορισμός δαπανών.

Μου αρέσει που χειροκροτούσαν όλοι τον Ομπάμα όταν μιλούσε για το πώς οι δημόσιες δαπάνες υποβοηθούν στην ανάπτυξη κι εδώ η μεν κυβέρνηση κάνει τα αντίθετα, η δε αξιωματική αντιπολίτευση υπερθεματίζει, ώστε να μη μείνει πέτρα πάνω σε πέτρα στο δημόσιο, ώστε να καταργηθούν και τα τελευταία απομεινάρια των συλλογικών συμβάσεων;

Αλήθεια ποιον εκπροσωπεί ο Κυριάκος  Μητσοτάκης; Μήπως την λαϊκή βάση, μήπως τον συντηρητικό λαϊκό κόσμο του Λαϊκού κόμματος; Ή μήπως μια ελίτ και τα συμφέροντα της; Πως τολμά να ξεστομίζει, μόλις χθες, ότι είναι ιδεοληψία οι συλλογικές συμβάσεις; Είναι αδιανόητο να ταυτίζεται ο Κυριάκος Μητσοτάκης με το ΔΝΤ και τους εργοδότες και να ζητά την περαιτέρω ισοπέδωση των εργασιακών σχέσεων. Δεν μπορώ να το πιστέψω ότι με τόση ευκολία δίνει βορά, τον κόσμο της εργασίας τις επιλογές των εργοδοτών του. Aσφαλώς και δεν θα περίμενα ακούσει εμένα έναν κλασσικό πολιτικό της κοινωνικής κεντροδεξιάς, αλλά νόμιζα πως θα άκουγε τουλάχιστον τους μπαρουτοκαπνισμένους αγωνιστές της ΔΑΚΕ, οι οποίοι πριν λίγες μέρες κατήγγειλαν τον ΣΕΒ. Λέγοντας πως ο ΣΕΒ, ταυτιζόμενος με τις θέσεις του ΔΝΤ, για τις συλλογικές συμβάσεις προσβάλλει τους κοινωνικούς εταίρους και είναι παράδειγμα προς αποφυγήν.

Σήμερα τι έχουν να πουν που τα ίδια ακριβώς λέει ο Κυριάκος Μητσοτάκης;

Επιτέλους θα πρέπει να μάθουμε γιατί ο κ. Μητσοτάκης δεν ακούει τις αγωνίες των απλών εργαζόμενων; Γιατί δεν ακούει τη φωνή των δικών του συνδικαλιστών; Τέλος  πάντων ευτυχώς, δεν διαπραγματεύεται αυτός και έτσι δεν θα έχει την χαρά να εκχωρήσει και την τελευταία γραμμή άμυνας των ανθρώπων του μεροκάματου

Αυτός όμως είναι ο προϋπολογισμός σας, κύριοι της κυβέρνησης και λυπάμαι πολύ γι αυτό.

Κατανοώ ασφαλώς πως καλείστε να πληρώσετε στα σπασμένα των «άλλων», όμως δεν βλέπω κι από σας την αποφασιστικότητα που απαιτείται.

Ώρες – ώρες μου δίνετε την εντύπωση κύριοι της κυβέρνησης πως απλά εξαγοράζετε χρόνο.

Όμως αυτό είναι πολιτική «μπακαλική», δεν είναι η εθνικά υπεύθυνη ηγεσία που έχει ανάγκη η πατρίδα μας τούτες τις δύσκολες εποχές. Προσαρμοστήκατε κύριοι στο «καλούπι» των δανειστών. Με αόριστες υποσχέσεις περί διευθέτησης του χρέους που δεν ανταποκρίνονται όμως σε πραγματικές προθέσεις – και καλό είναι σταματήσουμε να κοροϊδευόμαστε – μεταξύ μας, έχετε παραδοθεί και είστε με τα χέρια κάτω και λέτε ναι σε όλα. Εμείς συνεχίζουμε να παίρνουμε μέτρα μέχρι να ολοκληρωθεί ο κύκλος των εκλογικών αναμετρήσεων στην Ευρώπη. Αυτή είναι η μεγάλη αλήθεια. Και όσο περιμένουμε τους μονίμως αναποφάσιστους Ευρωπαίους, η χώρα καταρρέει. Εμείς παίρνουμε μέτρα κι αυτοί μας έχουν μονίμως και σταθερά στο «η κλήση σας προωθείται». Λοιπόν έτσι δεν πρόκειται να πάμε μακριά.

Μπορεί η Κυβέρνηση να ελπίζει ότι το 2017 θα υπάρξει βελτίωση κάποιων εκ των μακροοικονομικών δεικτών, αλλά το έργο το έχουμε ξαναδεί.

Όλα τα μέτρα που λαμβάνονται κάθε φορά χαρακτηρίζονται ως «τελευταία» πριν γυρίσουμε στην ανάπτυξη. Και κατέληξε η λέξη να είναι σύντομο ανέκδοτο. Γελάνε με το «έρχεται η ανάπτυξη» στα καφενεία όλη της Ελλάδας. Να σταματήσουμε λοιπόν να είμαστε το κλοτσοσκούφι του Σόιμπλε. Γιατί συζητούμε σήμερα τον  προϋπολογισμό του 2017 μέσα σε ένα ζοφερό  κοινωνικό, πολιτικό και  οικονομικό περιβάλλον. Για τα επιφανή μέλη της Βουλής που, όπως προκύπτει από τις πολιτικές τους δηλώσεις,  δεν έχουν σύνδεση με την πραγματικότητα, αλλά ακόμα και  για αυτούς που μπορούν να αφουγκραστούν, να νιώσουν και να δουν τις συνθήκες μέσα στις οποίες διαβιεί η μεγάλη πλειοψηφία των Ελλήνων  θα παραθέσω μερικά από τα  συγκλονιστικά  στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, που πρόσφατα είδαν το φως της δημοσιότητας. 

Είναι αριθμοί, αλλά είναι αριθμοί που αφορούν ανθρώπους, συμπολίτες, συνέλληνες. Με βάση, λοιπόν, τα στοιχεία της Έρευνας Εισοδήματος και Συνθηκών ∆ιαβίωσης των Νοικοκυριών 2015, o πληθυσμός που βρίσκεται σε κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικό αποκλεισµό ανέρχεται στο 35,7% του πληθυσµού της Χώρας. Ο κίνδυνος φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισµού είναι υψηλότερος στην περίπτωση των ατόµων ηλικίας 18-64 ετών (39,4%) Σε απόλυτους αριθμούς τα νοικοκυριά που βρίσκονται σε κίνδυνο φτώχειας εκτιµώνται σε 860.117 σε σύνολο 4.195.840 νοικοκυριών, και τα µέλη τους σε 2.293.172 στο σύνολο των 10.723.089 ατόµων του πληθυσµού της Χώρας.

Το κατώφλι της φτώχειας, για να ξέρουν όλοι  τι εννοούμε,  ανέρχεται, άκουσον - άκουσον,   στο ποσό των 4.512 ευρώ ετησίως ανά άτοµο, δηλαδή σε 376 ευρώ μηνιαίως, δηλαδή οι Έλληνες με ατομικό εισόδημα 390 ή 400 ευρώ και  οι συνταξιούχοι των 500 ευρώ  δεν συμπεριλαμβάνονται στο 35,7% ή στο 39,4% ή  στα  2.293.172 των φτωχών αλλά σε αυτούς  που ζουν αξιοπρεπώς.

Είναι θλιβερό το πώς η στατιστική ωραιοποιεί την πραγματικότητα και  το πως προσπαθεί να μας παρασύρει μακριά από την ουσία  της. Αλλά, ποια ήταν η συνταγή που «υπεραπέδωσε» το 2016, την οποία επιχειρούμε να επαναλάβουμε και για το 2017; Έμφαση στους έμμεσους φόρους και ιδιαίτερα στην αύξηση του συντελεστών του ΦΠΑ (437 εκατ. προσδοκώμενα έσοδα για το 2017), ιδίως στα είδη πρώτης ανάγκης, αυτά που προμηθεύεται η ελληνίδα νοικοκυρά από το σούπερ μάρκετ όπου είναι δύσκολη η φοροδιαφυγή.

Και παράλληλα μια σειρά από - υποτίθεται μικρές - επιβαρύνσεις σε πολλά διαφορετικά είδη λαϊκής κατανάλωσης (καύσιμα 422 εκ, τσιγάρα 142 εκ, καφές 62 εκ, μπύρα 62 εκ, σταθερή τηλεφωνία 54 εκ κλπ) με το σκεπτικό, όπως το εξήγησε και μια συνάδελφος παλιότερα, ότι δεν μπορεί κανείς να καπνίζει και να πίνει και μπύρα και καφέ.

Συνολικά κατά 1,4 δις ευρώ προγραμματίζεται να αυξηθούν οι έμμεσοι φόροι. Ξέρετε ποιο είναι το ποσοστό συμμετοχής των έμμεσων φόρων στο σύνολο της φορολογίας στη χώρας μας; Πλησιάζει το 38%, όταν ο μέσος όρος στην Ευρώπη είναι κάτω από 35% και σε πολλές χώρες, όπως η Γερμανία κάτω από 30%. Και εμείς πάμε να αυξήσουμε κι άλλο αυτό το ποσοστό. Κι εγώ σας λέω δεν πάει άλλο! Αυξάνετε βέβαια την ίδια ώρα και την άμεση φορολογία. Σχεδόν ένα δις προσδοκάτε από την αναμόρφωση του κώδικα φορολογίας εισοδήματος και 700 εκατ. από την αναμόρφωση των συντελεστών και την παράταση της εισφοράς αλληλεγγύης. Και μας λέτε ότι η αύξηση αυτή δεν θα επιβαρύνει τα λαϊκά εισοδήματα, αλλά μόνο τους ευπορότερους. Κάποια στιγμή όμως, πρέπει να σταθούμε και να αναλογισθούμε ποιοι είναι αυτοί οι εύποροι στη χώρα μας;

Αυτό που κάποτε ονομάζαμε μεσαία τάξη έχει φτωχοποιηθεί προ πολλού. Την έχουμε ξεζουμίσει τη μεσαία τάξη επειδή δεν κατεβαίνει στους δρόμους. Το αποτέλεσμα το βλέπετε στα στατιστικά στοιχεία του Υπουργείου Οικονομικών. Αυξάνονται μεν τα έσοδα, αλλά αυξάνονται με τον ίδιο ρυθμό και οι ληξιπρόθεσμες οφειλές. Μόνο το Σεπτέμβριο αυξήθηκαν κατά 10 εκατ και το σύνολο πλησιάζει, αν δεν ξεπέρασε ήδη τα 100 εκατ. Μπορεί κάποιος να μου εξηγήσει την οικονομική λογική του να αυξάνεις τους συντελεστές της φορολογίας και να μην εισπράττονται οι φόροι;

Ο κ. Πρωθυπουργός έδωσε πράγματι τον Ιούλιο του 2015 μια σκληρή μάχη, με την πλάτη στο τοίχο, για να πετύχει τους καλύτερους δυνατούς όρους στη συμφωνία με τους πιστωτές μας. Κανείς δεν το αρνείται αυτό. Όμως τα υπερβολικά πλεονάσματα του προϋπολογισμού τα οποία αποδέχθηκε και συνυπογράψαμε όλοι πέρσι το καλοκαίρι δεν πρόκειται να αφήσουν τον ελληνικό λαό να ανασάνει και την ελληνική οικονομία να αναπτυχθεί. Αν δεν πετύχουμε άμεσα τη μείωση των στόχων των πρωτογενών πλεονασμάτων, σας το υπογράφω ότι βιώσιμη ανάπτυξη δεν πρόκειται να δούμε. Και πράγματι η κυβέρνηση επαναδιαπραγματεύεται το σημείο αυτό. Μένω όμως με την απορία: Βοηθά τη διαπραγμάτευση αυτή η υπέρβαση των στόχων που εξαγγέλλουμε και διατυμπανίζουμε; Την ώρα που προσπαθούμε να διεκδικήσουμε στόχο 1,5% (όσο δηλαδή προτείνει και το ΔΝΤ) τι εξυπηρετεί να ανακοινώνουμε ότι το 2017 θα πάμε για 2% αντί για το συμφωνημένο 1,75%;

Για να έρθει και να μας πει ο Σόιμπλε, «ωραία τα καταφέρατε, πάμε τώρα για 4% αντί για 3% το 2018»; Δηλαδή βγάζουμε να μάτια μας μόνοι μας; Πραγματικά δεν το καταλαβαίνω, εκτός κι αν ο στόχος είναι από αυτό το πλεόνασμα να μοιράσουμε κάποια ψίχουλα κοινωνικού μερίσματος στους δικούς μας στην πλάτη όσων άντεξαν από τη μεσαία τάξη. Δεν είναι καλύτερη η εικόνα σε ότι αφορά στις δαπάνες. Προβλέπεται μείωση κατά 3,7%, ή 1,7 δις περίπου. Η μεγαλύτερη μείωση θα προέλθει από το μαχαίρι στις συντάξεις κατά περίπου 600 εκατομμύρια, λίγο παραπάνω από την υπέρβαση του στόχου του πλεονάσματος που προγραμματίζετε.

Και ρωτώ πάλι, γιατί; Κόβετε τις συντάξεις κατά 600 εκατ. ακόμη για να πετύχουμε ένα πλεόνασμα κατά περίπου 600 εκατ. μεγαλύτερο από αυτό που συμφωνήσαμε. Την ίδια ώρα οριακά μόνο μειωμένες κατά 100 εκατ. είναι οι δαπάνες για τόκους για το χρέος, ενώ καθηλωμένες στο 3,7% του ΑΕΠ είναι οι δαπάνες του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων. Σας το ξαναλέω: με αυτές τις προϋποθέσεις, και με τις καλύτερες των προθέσεων ανάκαμψη δεν θα έρθει. Κα όμως ο στόχος του προϋπολογισμού είναι ανάπτυξη 2,7% για το 2017. Θέλω πολύ να συμμερισθώ την αισιοδοξία σας, αλλά δεν μπορώ.

Δεν έχουμε την πολυτέλεια να σκεφτούμε καν ότι αυτή η κυβέρνηση μπορεί να αποτύχει στο έργο της, όμως η ψήφιση του προϋπολογισμού αποτελεί κορυφαία στιγμή της κοινοβουλευτικής διαδικασίας, κατά την οποία είθισται να θεωρείται η ψήφος μας λευκή επιταγή στην Κυβέρνηση. Και τέτοια επιταγή το Χριστιανοδημοκρατικό Κόμμα Ελλάδος δεν δίνει.

Ωστόσο δεν έχει παρά να συμφωνήσει κανείς με τον πρωθυπουργό. Είπε στους βουλευτές  του, ότι η κοινωνία δεν είναι δυσαρεστημένη επειδή υπήρχε άλλη επιλογή, αλλά επειδή αργεί η ανάκαμψη. Και πράγματι αυτό ισχύει. Ισχύει όμως και κάτι άλλο. Αν τα πράγματα πήγαιναν καλύτερα, θα είχε αρχίσει να γέρνει προς το παρελθόν τόσο η οργή για την πρόκληση της κρίσης όσο και η αγανάκτηση για τις πολιτικές και οικονομικές αποφάσεις που επιβλήθηκαν για την αποφυγή της χρεοκοπίας. Δεν θα είχε δοθεί άφεση, σίγουρα όμως το βάρος θα είχε πέσει στην επόμενη μέρα. ΑΛΛΑ κάθε επόμενη μέρα που έρχεται θυμίζει πολύ την προηγούμενη. Και ο κόσμος τείνει να απαυδήσει. ΚΑΛΕΙ λοιπόν ο Πρωθυπουργός τους Υπουργούς του να προχωρήσουν σε αποτελεσματικότερες αποφάσεις.

Εδώ όμως μπαίνει ένα ερώτημα. Είναι σε θέση εφαρμόζοντας οι Υπουργοί την πολιτική των δανειστών, υλοποιώντας την συνταγή της λιτότητας να αποφέρουν οποιοδήποτε αποτέλεσμα;

Το μέχρι σήμερα κατατεθειμένο δείγμα γραφής της δεν μας προδιαθέτει και πολύ θετικά.

ΕΔΩ που έχουμε φτάσει, όμως, δεν υπάρχουν περιθώρια. Για όλους λοιπόν αυτούς τους λόγους που εξέθεσα νωρίτερα και ειδικότερα την υπέρμετρη επιβάρυνση των λαϊκών εισοδημάτων τόσο από τα εισπρακτικά μέτρα όσο και από τις μειώσεις των δαπανών του προϋπολογισμού, η συνείδησή μου με υποχρεώνει να καταψηφίσω τον προϋπολογισμό του 2017.


 

του Δρ. Παναγιώτη Καρκατσούλη.

 

Ένας ακόμη προϋπολογισμός ψηφίστηκε. Με τα ίδια χαρακτηριστικά που είχαν οι προηγούμενοι: Προϋπολογισμοί- διαχειρστές της μιζέριας που απομένει μετά από μια φοροκαταιγίδα που έρχεται να σαρώσει ό,τι έχει απομείνει ως αποκούμπι στην δοκιμαζόμενη κοινωνία. Προϋπολογισμοί- morituri/ μελλοθάνατοι. Μετά από μια εβδομαδιαία συζήτηση επί παντός, καταλήξαμε να έχουμε έναν προϋπολογισμό προγραμμένο. Έναν προϋπολογισμό που δεν «βγαίνει» και που ο συμπληρωματικός του προεξοφλείται από τους ίδιους τους συντάκτες του. Πάνω απ’ όλα, όμως, αυτός ο προϋπολογισμός συνιστά ένα εξόχως αντι-αναπτυξιακό εργαλείο. Και, εν ταυτώ, ένα ακόμη ανάχωμα στις προσπάθειες των ολίγων σ’ αυτή τη χώρα να αντιμετωπίσουν το πελατειακό κράτος.

του Κωνσταντίνου Μαργαρίτη.

Η ψήφιση του προυπολογισμού σηματοδοτεί μια σειρά νέων εξελίξεων για τη χώρα, που απαιτεί ιδιαίτερους χειρισμούς και άριστες συμμαχίες. Τα όρια υπομονής των πολιτών έχουν εξαντληθεί και απαιτούν άμεσες λύσεις στα προβλήματα της καθημερινότητας τους.

Η κουλτούρα συνεννόησης των πολιτικών κομμάτων είναι ακόμη υπόθεση εργασίας και αδυνατούν ορισμένοι να καταλάβουν ότι η πατρίδα μας βρίσκεται σε οριακό σημείο.

Το προσφυγικό έχει επισκιάσει τα εσωτερικά προβλήματα όπως η ανεργία, η έλλειψη ρευστότητας, η δημιουργία νέων εσόδων για τα ταμεία του κράτους και όλες οι ενέργειες της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ εξαντλούνται στην επιβολή νέων φόρων.

του Νίκου Νικολόπουλου.

Το Χριστιανοδημοκρατικό Κόμμα Ελλάδος αρνήθηκε να δώσει ψήφο εμπιστοσύνης και απείχε συνειδητά από την ψηφοφορία, αφού κατά την συζήτηση στην ολομέλεια τοποθετηθήκαμε και αναπτύξαμε επαρκούς τους λόγους που επιβάλουν την αλλαγή ακολουθημένης καταστροφικής οικονομικής πολιτικής και στην άμεση εφαρμογή ενός εθνικού ταχύρυθμου αναπτυξιακού σχεδίου εθνικής ανασυγκρότησης.  

του Αλέξη Μητρόπουλου.

Κυρίες-κύριοι βουλευτές,

Ο προϋπολογισμός, από τις απαρχές της εποχής της νεωτερικότητας
(δηλαδή της οργάνωσης τής αστικής δημο-κρατίας), αποτελεί την κορυφαία πολιτική πράξη του έτους.

Η υποβολή τού εκάστοτε σχεδίου του, η συζήτηση και έγκρισή του από την κυρίαρχη και λαογενή νομοθετική λειτουργία είναι η σημαντικότερη στιγμή του κοινοβου-λευτισμού, που τόνιζε με μοναδικό και ξεκάθαρο τρόπο τη διάκριση των εξουσιών.

του Γιώργου Κοντογιάννη.   

   Κύριε Πρόεδρε, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, παρακολουθώ με προσοχή τα τελευταία χρόνια την πολιτική και ρητορική που ακολουθεί ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και όσα ελέχθησαν χθες και σήμερα στη συζήτηση για τον προϋπολογισμό του 2015.

Από την επομένη των εκλογών του 2012 ο ΣΥΡΙΖΑ ζητά και προβλέπει εκλογές και λαϊκές εξεγέρσεις που θα ανατρέψουν την Κυβέρνηση και διαρκώς διαψεύδεται. Στηρίζει την επιτυχία της πολιτικής του σε ένα δώρο που περιμένει ως μάννα εξ ουρανού, στην πτώση την Κυβέρνησης.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

 

Ευθύς εξαρχής το λέω, γιατί πλέον δεν το κρύβει και κανείς, ούτε καν η κυβέρνηση: Συζητούμε έναν εικονικό προϋπολογισμό, που με μια γομολάστιχα στα χέρια σβήνουν και γράφουν οι κυβερνητικοί μανδαρίνοι και οι τροικανοί.

 

Έναν προϋπολογισμό που τον έχει ήδη αλλάξει η τρόικα και θα αλλάξει πάλι, ποιός ξέρει πόσες φορές μέσα στο 2015, αλλά και που, εν πάση περιπτώσει, θα πάει στον κάδο της ανακύκλωσης οριστικά μετά την εκλογική συντριβή των συντακτών του. 

του Μίμη Ανδρουλάκη.

Να μου επιτρέψετε κύριοι συνάδελφοι μια και έχω καλυφθεί στα βασικά ζητήματα του προϋπολογισμού να εξειδικεύσω την ομιλία μου κατ’ αρχήν σε μερικές πολιτικές συγχύσεις – ακαδημαϊκές ψευδαισθήσεις γύρω από το ζητούμενο εξωστρεφές παραγωγικό μοντέλο.

Η εσωτερική υποτίμηση στην εξωστρέφεια

Ο χρόνος στην πολιτική και την οικονομία δεν είναι ουδέτερος, δεν είναι αντιστρεπτός. Ό, τι γράφει δεν ξεγράφει. Ό, τι γίνεται δεν ξεγίνεται δίχως τίμημα μ’ έναν αυτοματισμό. Ο χρόνος εμπεριέχει τη φθορά, την απώλεια «ενέργειας». Αν διανύσουμε στην οικονομία μια απόσταση χ, η αντίστροφη κίνηση, , δεν συνεπάγεται ισοδύναμη κατανάλωση “ενέργειας”. Τα ίσα, μ’ αυτήν την έννοια, είναι άνισα. Για παράδειγμα: Μπορεί κανείς να ισχυριστεί ότι έχουμε μια αποτυχία του ευρώ στην Ελλάδα ή μια αποτυχία της Ελλάδας στο ευρώ. Ευρύτερα στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Χτυπητή ένδειξη η μακροχρόνια μείωση της εξαγωγικής επίδοσης της χώρας πριν την κρίση και μετά, χωρίς το Μνημόνιο και με το Μνημόνιο. Από το 2001 έως το 2013, επί δώδεκα συνεχή χρόνια. Πρόκειται για μια μακροχρόνια παρακμή του εξωστρεφούς παραγωγικού τομέα εντός Ευρωζώνης, εντός Ευρωπαϊκής Ένωσης, παρά τη φούσκα του 2000-2009, παρά τους υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης επί χρόνια που ξεπερνούσαν ακόμα και το 4%. Κι αυτό συνέβη ενώ την ίδια περίοδο είχαμε εντυπωσιακή μεγέθυνση των δυνητικών αγορών μας, των αγορών προορισμού των ελληνικών εξαγωγών εντός και εκτός της Ευρωζώνης. Πρόκειται για ελληνική αποτυχία αφού σημειώνεται η καθαρή πτώση της εξαγωγικής επίδοσης της Ελλάδας, με τιμές αναφοράς το 2005, όταν την ίδια περίοδο 2001-2013 η Ισπανία και η Πορτογαλία, χώρες συγκρίσιμες με μας, βελτίωσαν σημαντικά την εξαγωγική θέση τους στον διεθνή ανταγωνισμό, ενώ η Ιρλανδία και η Κύπρος την σταθεροποίησαν. Μπορεί κανείς όμως να υποθέσει ότι αν αντιστρέψουμε την πορεία, αν εγκαταλείψουμε το ευρώ ή την ΕΕ θα αντιστραφεί αυτόματα και η εξαγωγική επίδοση της χώρας; Όχι! Γενικότερα η μετάβαση από ένα εθνικό νόμισμα σ’ ένα κοινό δεν είναι ισοδύναμη -σε πολιτική, οικονομική και κοινωνική «ενέργεια»- με την αντίστροφη μετάβαση από ένα κοινό σ’ ένα εθνικό νόμισμα. Τι συμβαίνει όμως και κάνω αυτή τη μακροσκελή εισαγωγή;

JPAGE_CURRENT_OF_TOTAL