130x180 books

130x180 monopati

130x107mathisi

130x300 unicef

 
130x180 amnesty

130x130 warchild


130x130 reporters

130x180 doctors sans


130x180 warchild

130x180 apopseis


130x130 cancer

130x180 twitter

130x300 books

 

 

Διαφήμιση
Προβολή αντικειμένων με βάση την ετικέτα: Πολυτεχνείο
Παρασκευή, 01 Ιούνιος 2018 05:15

Εδώ Πολυτεχνείο, εδώ... χρεοκοπία!

γράφει ο Λουκάς Γεωργιάδης.

Πολλές φορές έχει γραφτεί ή ειπωθεί ότι το DNA της εποχής του Πολυτεχνείου ήταν αυτό το οποίο δηλητηρίασε μετέπειτα την πολιτική, οικονομική και κοινωνική ζωή της χώρας. Και μάλλον δεν έχουν άδικο. Κάποιοι μπέρδεψαν τους αγώνες για την αποκατάσταση της δημοκρατίας και την ανάκτηση των ελευθεριών του πολίτη, με το δικαίωμα στη μεταδικτατορική ασυδοσία. Δεν... γνωριστήκαμε καθόλου καλά στην πρώτη μεταπολιευτική δημοκρατία και ως εκ τούτου παραγνωριστήκαμε αργότερα...

Παρασκευή, 17 Νοέμβριος 2017 09:19

Με δύο λόγια

γράφει ο Θάνος Καλαμίδας.

 

Από τη στιγμή που ένα ιστορικό γεγονός γίνεται άποψη και (κατά)κτηση των ολίγων αντί για κτήμα ενός ολόκληρου λαού – και μάλιστα εν ζωή αυτών που το έζησαν - τότε αυτός ο λαός είναι καταδικασμένος να επαναλάβει τα λάθη που οδήγησαν στο συγκεκριμένο ιστορικό γεγονός. Και κάπως έτσι κλείνει η φωτεινή μου συμβολή σε μια πολύ σοβαρή επέτειο της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας, που έχει απαξιωθεί, αρχικά με το να γίνει υποχρεωτική σχολική εορτή και στη συνέχεια με την Αδώνεια βλακεία, η απαξίωσή της να θεωρείται πολιτική ωρίμανση.

γράφει ο Δημήτρης Κοντογιάννης.

Κάθε χρονιά, στα μέσα Νοεμβρίου θα ακούσουμε από διάφορους πολιτικούς ότι "και φέτος το μήνυμα του Πολυτεχνείου παραμένει πιο επίκαιρο από ποτέ". Πολλοί από αυτούς θα εστιάσουν στη διαχρονική σημασία του Πολυτεχνείου για την Ελλάδα και τους Έλληνες. Κανένας όμως από αυτούς δεν θα εστιάσει στη σημασία που έχει το Πολυτεχνείο για τον ίδιο τον εαυτό του και την πολιτική του ανέλιξη. Και δεν μιλάω για αυτούς της "γενιάς του Πολυτεχνείου" που συμμετείχαν στα γεγονότα -άλλωστε λίγο πολύ αυτοί έχουν πλέον χαθεί από την πολιτική μας καθημερινότητα- αλλά για τους τριαντάρηδες και σαραντάρηδες που ήταν αγέννητοι το 1973 και χρησιμοποίησαν τους αντιδικτατορικούς αγώνες για να φτιάξουν πολιτικά το όνομά τους.

Σάββατο, 27 Φεβρουάριος 2016 08:32

Θυμάσαι;

ένα ποίημα του Νίκου Λάιου.

 

Θυμάσαι;

του Κωνσταντίνου Λυκογιάννη.

         Παρακολουθώντας στην Ελληνική τηλεόραση και στο ιντερνέτ τις φωτογραφίες των αποκεφαλισμένων αγαλμάτων, τη βεβήλωση του προσώπου του Παλαμά, την ασχήμια του γραφίτη στους τοίχους του Πολυτεχνείου, την ιεροσυλία του Ναού των Αγίων Αναργύρων στη Σόλωνος, με πιάνει απελπισία και χάνω κάθε ελπίδα για το μέλλον του όμορφου τόπου γεννήθηκα. Πως είναι δυνατόν να συμβαίνουν όλα αυτά στην Ελλάδα μας; Πνιγμένος από αγανάκτιση, ζήτησα μια κάποια εξήγηση για το φαινόμενο από φίλο διανοούμενο που μένει στην Αθήνα. Το ότι με φοβίζει ότι γεμίσαμε Κάφρους, ειναι αλήθεια, μου απάντησε ο φίλος μου. Και συνεχίζει: Μια αρρωστημένη κοινωνία είναι πλέον η Ελλάδα και αυτό που με τρομάζει είναι πως όλο και πιο πολύ αρχίζει να μοιάζουμε με το τέρας, που έλεγε ο Χατζιδάκις.

Τρίτη, 25 Νοέμβριος 2014 10:35

Η θέα που πάντα με τρόμαζε

του Νεκτάριου Τσεσμελόπουλου.

Παρακολούθησα το βίντεο με τους άντρες των ΜΑΤ να κλέβουν το ψυγείο του περιπτερά στην πλατεία Εξαρχείων. Είμαι και εγώ ένας από αυτούς που στις καταλήψεις του 1990-91 (βλ. δολοφονία Τεμπονέρα) συμμετείχα κανονικά, ως μαθητής, στις τότε μεγάλες κινητοποιήσεις. Είναι μια περίοδος η οποία με σημάδεψε για πάντα και με έκανε να βλέπω τα πράγματα με άλλο μάτι. Ξαφνικά έπρεπε να ωριμάσω βλέποντας πως κάποια παιδιά που τότε με περνούσαν 2-3 χρόνια είχαν την εξουσιοδότηση από την κυβέρνηση και τους νόμους να επιβάλουν την τάξη. Τα χρόνια πέρασαν, δεν είμαι πια 17 ετών, αλλά 41. Τότε μετά τα επεισόδια, συνέχισα να πηγαίνω στο φροντιστήριό μου στην πλατεία Κάνιγγος... κάθε 5 βήματα που έκανα πάντα γυρνούσα να κοιτάξω πίσω μου διότι ένιωθα πως με παρακολουθούσαν. Ήταν αρκετά μεγάλο το σοκ της εικόνας των δυνάμεων των ΜΑΤ να χτυπούν ανελέητα συμμαθητές μου, τους οποίους τους τραβούσαμε από τα ρούχα για να τους γλιτώσουμε από τις κλωτσιές που δέχονταν στα κουλουριασμένα κορμιά τους. Ψυχολογικά, αυτή η μορφή που χαρακτηρίζεται από ασπίδα, γκλοπ και κράνος, την ένιωθα ως μια μορφή που προκαλεί τρόμο και πόνο. Θα μου πεις... αυτός είναι ο στόχος. Ίσως.

του Μάξιμου Χαρακόπουλου.

Η Ελλάδα, 41 χρόνια μετά τα γεγονότα του Πολυτεχνείου και την αυθόρμητη και ηρωική στάση φοιτητών και πολιτών που, χωρίς κομματικούς διαχωρισμούς, διατράνωσαν τη θέλησή τους για την αποκατάσταση της δημοκρατίας, βρίσκεται ενώπιον νέων προκλήσεων.

Δυστυχώς, ο λαϊκισμός και οι ακραίες συμπεριφορές υπονόμευσαν τα επιτεύγματα που πετύχαμε μετά το 1974, τόσο ως προς τη λειτουργία της δημοκρατίας μας όσο και στο επίπεδο διαβίωσης.

Δευτέρα, 17 Νοέμβριος 2014 07:08

Εδώ Πολυτεχνείο! ! !

του Διονύση Κονταρίνη.

Στις 17 του Νοέμβρη η επέτειος του Πολυτεχνίου. Η ματωμένη βραδυά που τα τάνκς της χούντας γκρέμισαν την πόρτα του πνευματικού ιδρύματος, παρασέρνοντας κάτω από τις αλυσσίδες τους κάποιους φοιτητές και φοιτήτριες γράφοντας έτσι σκοτεινές και εγκληματικές σελίδες στην ιστορία του τόπου. Κάθε χρόνο η πατρίδα και ο λαός της θα τη γιορτάσουν σαν ένα φόρο τιμής σ΄αυτούς που έστησαν τα στήθια τους μπροστά στη χούντα.

Πέρασαν από τότε σαρανταένα χρόνια. Σαρανταένα χρόνια που η φωνή της Μαρίας Δαμανάκη δεν σταμάτησε να συντροφεύει τις καρδιές των Ελλήνων για καλύτερες μέρες.

-Εδώ Πολυτεχνείο. Εδώ Πολυτεχνείο

Παρασκευή, 14 Νοέμβριος 2014 08:17

Ο δοσατζής!

του Θάνου Καλαμίδα.

Το αφεντικό τρελάθηκε, περάστε κόσμε, όλα σε δόσεις. Σε 24 δόσεις, σε 100 δόσεις, όλοι θα πάρετε μη σπρώχνεστε! Η επιτομή της διακυβέρνησης Σαμαρά, όλα σε δόσεις. Τα μνημόνια σε δόσεις, τα δάνεια σε δόσεις, η τρόικα σε δόσεις, το φαγητό σε δόσεις. Έτσι μην μας έρθουν όλα απότομα και μαζεμένα και πάθουμε και τίποτα. Σε λίγο και ο αέρας που αναπνέουμε θα έρχεται σε δόσεις και φορολογημένος. Αλλά μην στενοχωριέστε, το φόρο θα τον πληρώνετε σε δόσεις.

Τώρα είπα αέρα και το μυαλό μου πήγε στον Θεοδωράκη. Πως έχω μπλέξει μέσα μου το ρυάκι με τον αέρα, μυστήριο. Μάλλον θα έχει να κάνει με τον αέρα τον κοπανιστό. Αλλά να σας πω την αλήθεια από την προηγούμενη εβδομάδα ήθελα να γράψω για τον Σταύρο και κυρ Σταύρο και αφέντη τσουστουλομύτη όπως έλεγε κάποτε ο Νιόνιος. Κάποτε γιατί τώρα τον βλέπω ρυάκι να ψηφίζει κι αυτός, με τις τόσες κωλοτούμπες που έχει κάνει τα τελευταία χρόνια. Αλλά ας τον αφήσουμε τον Νιόνιο για κάποια άλλη στιγμή.

Παρασκευή, 28 Μάρτιος 2014 06:54

Ένα παιδί μετράει τη δημοκρατία

Του Θάνου Καλαμίδα.

 

Έχω μια σχολική ανάμνηση που θα συνοδεύει εμένα και αρκετούς συμμαθητές μου, από ότι έχω ανακαλύψει, πιθανώς για πάντα. Έχω μάλιστα και αποδείξεις για το γεγονός. Όπως έχω γράψει αρκετές φορές, στην Ελλάδα δεν έρχομαι όσο συχνά πιθανώς θα ήθελα και οι επισκέψεις μου είναι πάντα σύντομες με ένα κομμάτι τους τρέχοντας να δω όσο πιο πολλούς φίλους και γνωστούς μπορώ. Ένα πράγμα όμως που φροντίζω πάντα να κάνω σε αυτές τις επισκέψεις είναι μια βόλτα στα παλιά μου τα «λημέρια».

 

Πέρσι τέτοιο καιρό ήμουν για τελευταία φορά στην Αθήνα και φυσικά μια μέρα την αφιέρωσα περπατώντας και πίνοντας καφέ ανάμεσα στο Νέο Παγκράτι και στη πλατεία Μεσολογγίου. Κάπου εκεί στη Φιλολάου άκουσα κάποιον να με φωνάζει και γυρίζοντας είδα έναν, σοβαρών διαστάσεων μουστακαλή ασπρομάλλη, να έρχεται προς το μέρος μου με χεριά ανοιχτά, έτοιμο να με αγκαλιάσει.

JPAGE_CURRENT_OF_TOTAL