130x180 books

130x180 monopati

130x107mathisi

130x300 unicef

 
130x180 amnesty

130x130 warchild


130x130 reporters

130x180 doctors sans


130x180 warchild

130x180 apopseis


130x130 cancer

130x180 twitter

130x300 books

 

 

Διαφήμιση
Δευτέρα, 12 Φεβρουάριος 2018 09:57

Έστω ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει δίκιο

γράφει ο Δημήτρης Κοντογιάννης.

Μέσα σε μία εβδομάδα ξεχάσαμε το σκοπιανό, την οικονομία, την “καθαρή” ή “βρώμικη” έξοδο από τα μνημόνια και το μόνο με το οποίο ασχολούμαστε είναι το σκάνδαλο Novartis.

γράφει ο Δημήτρης Κοντογιάννης.

Ας υποθέσουμε ότι είστε ένας μέσος Αμερικανός ο οποίος διαβάζει στην εφημερίδα του για το συλλαλητήριο που έγινε στην Θεσσαλονίκη. Τι πιστεύετε ότι θα καταλάβει; Αν η απάντησή σας είναι ότι εκατοντάδες χιλιάδες κόσμου διαφόρων πολιτικών ιδεολογιών διαδήλωσαν ειρηνικά και με καλές προθέσεις επειδή νιώθουν αδικημένοι, τότε καλό είναι να κάνετε μία πρόχειρη αναζήτηση στον ξένο τύπο.

Δευτέρα, 24 Ιούλιος 2017 06:09

Από γκρίνια καλά πάμε

γράφει ο Δημήτρης Κοντογιάννης.

Πριν από λίγες ημέρες βρέθηκα με έναν φίλο δικηγόρο με τον οποίο είχαμε να τα πούμε λίγο καιρό. Αφού είπαμε τα νέα μας, τον ρώτησα τι πιστεύει για το θέμα των ημερών, την απόφαση να παραμείνει φυλακισμένη η Ηριάννα Β.Λ.. Ξαφνικά πήρε πάρα πολύ σοβαρό ύφος και με σταθερή, αυστηρή φωνή μου απάντησε «Δεν έχω διαβάσει τη δικογραφία και δεν μπορώ να γνωρίζω». Μου φάνηκε όλη η απάντηση τόσο απίστευτη που έμεινα για 2-3 δεύτερα απλά να τον κοιτάω.

γράφει ο Γιώργος Κοντογιάννης.

Θα κυκλοφορούσατε ποτέ με όπλο αν δεν είχατε σκοπό να το χρησιμοποιήσετε;

Είναι κανόνας ότι όποιος οπλοφορεί κάποια στιγμή θα χρησιμοποιήσει το όπλο του.

Με δεδομένο αυτό το αξίωμα, ίσως είναι περιττό να ρωτούμε αν καταλάβατε τι μας είπε ο κ. Βαρουφάκης.

γράφει ο Δρ. Παναγιώτης Καρκατσούλης.

Με το γνωστό, άθλιο στυλ συριζαϊκής νομοθέτησης, δηλαδή, με μια ακόμη εκπρόθεσμη τροπολογία, η κυβέρνηση παρουσίασε μια νέα δομή υγείας, τις «Τοπικές Ομάδες Υγείας» (ΤΟΜΥ). Σκοπός των ΤΟΜΥ είναι η «αναβάθμιση και διεύρυνση του έργου που προσφέρουν οι δημόσιες δομές παροχής υπηρεσιών πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας του Π.Ε.Δ.Υ. και οι αποκεντρωμένες μονάδες τους».

γράφει ο Δημήτρης Κοντογιάννης.


Για να έχετε βρεθεί αυτή τη στιγμή να διαβάζετε ένα άρθρο για τον Νίκο Φίλη σε μια ιστοσελίδα πολιτικής αρθρογραφίας αντί να βλέπετε βίντεο με γάτες υποθέτω ότι έχετε περάσει την εφηβεία. Τότε όμως που ήμασταν έφηβοι ή ακόμα νωρίτερα, όταν ήμασταν μικρά παιδιά, θα θυμάστε σίγουρα που διαβάζαμε Αστερίξ. Μπορεί να μη πιάναμε όλα τα αστεία -δεν ξέρω για εσάς, αλλά εγώ στα 11 μου δεν γνώριζα ποιός ήταν ο Καλιγούλας- αλλά κάποια τα καταλαβαίναμε ανεξαρτήτως ηλικίας. Θυμάμαι λοιπόν τον Οβελίξ να μπουφλιάζει μερικούς Ρωμαίους και να προσπαθεί να τους κάνει να καταλάβουν ότι δεν είναι χοντρός αλλά απλά εύσωμος, κάτι που παρ'όλη την παιδική μας αθωότητα μας έκανε να γελάμε επειδή καταλαβαίναμε πόσο παράλογο ήταν. Μπορείτε να με χαρακτηρίσετε όπως θέλετε, αλλά έτσι ακριβώς γέλασα και όταν ο Νίκος Φίλης παραπονέθηκε ότι του κάνουν επίθεση επειδή τον "λένε χοντρό".

του Γιώργου Κοντογιάννη.

«Όποιος δεν φοβάται το πρόσωπο του τέρατος, πάει να πει ότι του μοιάζει [...] Η πιθανή προέκταση του αξιώματος είναι, να συνηθίσουμε τη φρίκη, να μας τρομάζει η ομορφιά [...] Η υποταγή ή ο εθισμός σε μια τέτοια συνύπαρξη, ή συνδιαλλαγή, δεν προκαλεί τον κίνδυνο της αφομοίωσης ή της λήθης, του πως πρέπει, του πως οφείλουμε να σκεφτόμαστε, να πράττουμε και να μιλάμε; Αναμφισβήτητα αρχίσαμε να το ανεχόμαστε. Και η ανοχή, πολλαπλασιάζει τα ζώα στη δημόσια ζωή, τα ισχυροποιεί και τα βοηθά να συνθέσουν με ακρίβεια τη μορφή του τέρατος που προΐσταται, ελέγχει και μας κυβερνά. Η μορφή του τέρατος είναι αποκρουστική. Όταν όμως το πρόσωπο του τέρατος πάψει να μας τρομάζει, τότε πρέπει να φοβόμαστε... γιατί αυτό σημαίνει ότι έχουμε αρχίσει να του μοιάζουμε».

του Γιώργου Κοντογιάννη.

Παρατηρώντας κανείς τις απίστευτα προκλητικές δηλώσεις κυβερνητικών στελεχών σχετικά με την συγκέντρωση της 15ης Ιουνίου στο Σύνταγμα, διαπιστώνει κανείς πώς αντιλαμβάνονται την δημοκρατία κάποιοι στην Αριστερά, όταν οι ίδιοι βρίσκονται στην εξουσία.

Για εμάς τους δημοσιογράφους αυτό δεν είναι κάτι ξένο. Οι πιο σκληροί διευθυντές εφημερίδων, αλλά και άλλων επιχειρήσεων, ήταν πρώην στελέχη της ΚΝΕ και του Ρήγα Φεραίου. Στελέχη που όταν η ζωή τους έδινε το δικαίωμα να ασκήσουν εξουσία, πολλοί εξ αυτών, ξεχνούσαν όσα περί ισότητας και δικαιοσύνης πρέσβευαν και γινόντουσαν σχεδόν ένα με την εργοδοσία.