130x180 books

130x180 monopati

130x107mathisi

130x300 unicef

 
130x180 amnesty

130x130 warchild


130x130 reporters

130x180 doctors sans


130x180 warchild

130x180 apopseis


130x130 cancer

130x180 twitter

130x300 books

 

 

Διαφήμιση
Προβολή αντικειμένων με βάση την ετικέτα: Πέπονας
Παρασκευή, 06 Απρίλιος 2018 06:57

Μη μιλάς

γράφει (και υπογράφει) ο Μανώλης Πέπονας

 

Σώπα, μη μιλάς, είναι ντροπή

κόψ’ τη φωνή σου

σώπασε επιτέλους

κι αν ο λόγος είναι αργυρός

η σιωπή είναι χρυσός.

(από το ποίημα “Σώπα μη μιλάς!” του Αζίζ Νεσίν)

Τετάρτη, 14 Μάρτιος 2018 20:31

Με αφορμή ένα σκισμένο μπουφάν

γράφει ο Μανώλης Πέπονας.

 

Καθώς πριν κάποιες ημέρες εορταζόταν η παγκόσμια ημέρα της γυναίκας, τα συνηθισμένα δείγματα φαλλοκρατίας έκαναν την εμφάνισή τους. Από αισχρά υπονοούμενα έως σαφέστατες υποδαυλίσεις βίας, πέρασαν μπροστά μας. Πέρασαν δυστυχώς δίχως να ακουμπήσουν καμιά δήθεν ευαίσθητη χορδή, δίχως να αφυπνίσουν τη μόνιμα υπνωτισμένη ελληνική δικαιοσύνη, δίχως να προκαλέσουν σπουδαίες αντιδράσεις. Το τεράστιο ποσοστό των κακοποιημένων γυναικών αντί να γίνει νοητή θηλιά για τους λαιμούς μας, παρέμεινε απλώς ένας αριθμός στις τελευταίες σελίδες των εφημερίδων.   

γράφει ο Μανώλης Πέπονας.

 

Η πρόσφατη διαδήλωση για την ονομασία της Πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας υπήρξε αδιαμφισβήτητα ένα γεγονός χαρμόσυνο. Χιλιάδες καρναβαλιστές φέροντες τις εξαρτήσεις τους (από στολές σαμουράι μέχρι και άλογα και βόμβες μολότοφ), ανταγωνίστηκαν με τον καλύτερο τρόπο αντίστοιχα σωματεία από την Ελλάδα ή το εξωτερικό. Στην τελευταία κατηγορία πρώτευσαν Αγνώστου Ταυτότητος Ιπτάμενοι Αναρχοαυτόνομοι (τα γνωστά Α.Τ.Ι.Α.), οι οποίοι έσπευσαν να διαμαρτυρηθούν διαμαρτυρόμενοι στη διαμαρτυρία των διαμαρτυρόμενων συναδέλφων τους. Στο πρόγραμμα της παρέλασης συγκαταλεγόταν δράσεις όπως οι καύσεις ιστορικών κτηρίων, διαγωνισμός για την καλύτερη μίμηση του Βουκεφάλα και ο πατήρ Κλεομένης σε ρόλο έκπληξη. Η νέα πορεία που θα πραγματοποιηθεί σε λίγες ημέρες στην Αθήνα μάλιστα, αναμένεται ακόμη πιο διασκεδαστική.

Κυριακή, 24 Δεκέμβριος 2017 07:10

Σκέψεις Χριστουγέννων

γράφει ο Μανώλης Πέπονας.

Τα Χριστούγεννα είναι ίσως η μόνη περίοδος που ενώνει πιστεύοντες και μη. Για τους πρώτους πρόκειται για μια υπενθύμιση της έλευσης του θεού-σωτήρα στη γη, μια απόδειξη δηλαδή πως υπάρχει κάτι ανώτερο και μάλιστα ενδιαφέρεται για τους ανθρώπους. Για εμάς τους υπόλοιπους από την άλλη πλευρά, είναι μια ευκαιρία για διακοπές, φωτεινά λαμπάκια, πρόσθετες δόσεις παλιμπαιδισμού και άλογου συνήθως ενθουσιασμού, ο οποίος μας επιτρέπει να ονομάζουμε ένα αποτυχημένο δείγμα πορτοκαλί σκαλωσιάς στο κέντρο των Ιωαννίνων «χριστουγεννιάτικο δέντρο». Αμφότεροι είμαστε χαρούμενοι, με την ομορφιά του παραλογισμού που οι μέρες επιβάλλουν.

Πέμπτη, 23 Νοέμβριος 2017 09:30

Προς έναν ειρηνικό αντιφασισμό

γράφει ο Μανώλης Πέπονας.

 

Από τις διακηρύξεις πολιτικών παρατάξεων όλων των αποχρώσεων έως την προσπάθεια δικαιολόγησης της ύπαρξης παρασιτικών αντιδημοκρατικών στοιχείων, ο όρος “αντιφασισμός” χρησιμοποιείται αλλεπάλληλα και ποικιλοτρόπως. Οι πολλαπλές νοηματοδοτήσεις που του αποδίδονται συχνά αντιφάσκουν, ενώ επίσης δεν είναι λίγες οι φορές που άτομα τα οποία διακηρύττουν την αντιφασιστική τους άποψη δρουν με τρόπους ανάλογους του εχθρού τους. Σε όλη αυτή τη σύγχυση μάλιστα πρέπει να προστεθούν τα πολλά πρόσωπα που διαθέτει ο ίδιος ο φασισμός, όντας ικανός να περάσει απαρατήρητος με τις κατάλληλες παραλλαγές του.

γράφει ο Μανώλης Πέπονας.


Στις 22 Ιουνίου 2016 ένας 46χρονος άνδρας βρέθηκε νεκρός. Για το φόνο συνελήφθη μια 22χρονη, η οποία κατηγορήθηκε πως τον δολοφόνησε με μαχαίρι οικιακής χρήσης. Πριν λίγες ημέρες, η κατηγορούμενη καταδικάστηκε σε 15ετή φυλάκιση. Πιθανότατα, αιτία ήταν πως σκότωσε τον επίδοξο βιαστή της. Το δικαστήριο θεώρησε πως βρισκόταν σε ψύχραιμη κατάσταση, πως ο άνδρας δεν κρατούσε μαχαίρι και πως δεν έγινε κάποια κίνηση βιασμού τουλάχιστον με αυστηρά σωματικά κριτήρια. Η πλευρά του νεκρού μάλιστα έφτασε σε σημεία σχεδόν προσβλητικά: η συνήγορος υπεράσπισης τόνισε την ιδιαίτερη ψυχολογική κατάσταση στην οποία βρίσκονταν το “θύμα” εκείνη τη στιγμή, όντας υπό το καθεστώς επίμονης αναζήτησης ερωτικού συντρόφου καθώς πρόσφατα είχε χωρίσει με την περιστασιακά ερωμένη του. Μάλιστα. Φαντάζομαι δηλαδή πως όποιος χωρίζει με τον περιστασιακό του σύντροφο έχει σαν πρώτη λύση να προσβάλει σεξουαλικά έναν άλλο άνθρωπο και, κατά πάσα πιθανότητα, να προσπαθήσει να το βιάσει. Μια 22χρονη λοιπόν κοπέλα καταδικάστηκε σε μακροχρόνια κάθειρξη, δημιουργώντας ένα ακόμη πλήγμα στην εμπιστοσύνη των μελών της κοινωνίας για την ίδια την κοινωνία.

γράφει ο Μανώλης Πέπονας.

Μεγαλώνουμε σε μια χώρα ηρώων. Ή τουλάχιστον έτσι μας λένε. Σαν τον Τάκη που κατάφερε να περάσει το μάθημα στο πανεπιστήμιο, έχοντας ξενυχτήσει πίνοντας το προηγούμενο βράδυ. Ή τον Μήτσο που πέτυχε να πείσει το αφεντικό του πως είναι δική του η κλεμμένη από τον συνάδελφό του δουλειά. Ή το Δημητράκη που έκανε τον άρρωστο για να γλιτώσει το διαγώνισμα. Ή αυτόν που πέρασε από τελευταίος πρώτος στη σειρά, ή αυτόν που σφύριξε σαν γορίλας στην κοπέλα που περνούσε, ή εμένα κι εσένα τον ίδιο σε τελική ανάλυση. Ήρωες καθημερινοί. Από φθηνό δράμα πιθανότατα.

Τρίτη, 08 Αύγουστος 2017 21:08

Τι ιστορία θέλουμε;

γράφει ο Μανώλης Πέπονας.

Ξεκινώντας αυτό το γραπτό νιώθω μια ενδόμυχη ανάγκη να απολογηθώ. Το θέμα με το οποίο θα καταπιαστώ αρμόζει ίσως σε επαγγελματίες πολύ πιο έμπειρους και πολυγραφότερους από εμένα. Τέτοιοι στη χώρα μας υπάρχουν πολλοί. Μια ματιά στην κοντινή βιβλιοθήκη είναι αρκετή για να αποδείξει πως ο σημερινός κλάδος της ιστορίας είναι σαφέστατα πλουσιότερος σε σχέση με άλλες εποχές. Τα πανεπιστήμια, με όλες τους τις παθογένειες, αποτελούν φορείς ελεύθερης έκφρασης, οι οποίοι παρέχουν σχετικά ικανοποιητικές συνθήκες για τη διαπαιδαγώγηση ενός νέου ερευνητή. Παράλληλα, κάθε χρόνο λαμβάνουν χώρα στην Ελλάδα τουλάχιστον δύο τοπικά και ένα διεθνές συνέδριο, όπου κάθε λογής επιστήμονες ανταλλάζουν απόψεις και παρουσιάζουν τα αποτελέσματα των ερευνών τους. Πέρα λοιπόν από τις διάφορες τελεολογικού χαρακτήρα θεωρίες, ο κλάδος της ιστορίας ανθίζει τα τελευταία χρόνια.

γράφει ο Μανώλης Πέπονας.


Σε αυτά εδώ τα μέρη η κάθε μουσική μπερδεύεται. Σαν τις μυρωδιές, τα βλέμματα, τα βήματα των ανθρώπων. Μια απλή βόλτα, από τα Πετράλωνα στο Θησείο. Είπαμε, για εμάς αυτό είναι πατρίδα και εθνικός μας ύμνος ένας πεντοζάλης συνοδευόμενος από αφρικανικά κρουστά. Περίεργη ετούτη η γη, θαρρείς πως βγήκε από αρχαίο μύθο που όλα τα εξηγούν δυο θεϊκές συνουσίες. Γη πατρική για όλους, στην οποία δεν υφίστανται “γηγενείς” και “μετανάστες”.

γράφει ο Μανώλης Πέπονας.

 

Οι επιθέσεις έναντι στον Πολυμέρη Βόγλη και τον Χάρη Αθανασιάδη δεν είναι κάτι πρωτόγνωρο. Τα βιβλία τους έχουν οδηγήσει σε μια γενικότερη επανεξέταση της σχέσης της σχολικής ιστορίας με την πολιτική, αμφισβητώντας ανοιχτά τα θέσφατα της εθνικής συνέχειας, όπως τουλάχιστον αυτά προβάλλονται εδώ και καιρό από την κρατούσα ιστοριογραφία. Μια επίθεση κατά του ήθους των κατηγόρων θα ήταν ίσως ανούσια, όπως και το ερώτημα για το τί οδηγεί εφημερίδες όπως το «Πρώτο Θέμα», η γερμανική «Bild» και η βρετανική «Sun» να έχουν τέτοια απήχηση στις λαϊκές μάζες. Το ζήτημα δεν είναι απλά ηθικό. Πολύ περισσότερο, έχει να κάνει με τον επαγγελματικό κλάδο της ιστορίας και τα μεθοδολογικά-ιδεολογικά της θεμέλια.  

JPAGE_CURRENT_OF_TOTAL