130x180 books

130x180 monopati

130x107mathisi

130x300 unicef

 
130x180 amnesty

130x130 warchild


130x130 reporters

130x180 doctors sans


130x180 warchild

130x180 apopseis


130x130 cancer

130x180 twitter

130x300 books

 

 

Διαφήμιση
Προβολή αντικειμένων με βάση την ετικέτα: Πέπονας

γράφει ο Μανώλης Πέπονας.


Στις 22 Ιουνίου 2016 ένας 46χρονος άνδρας βρέθηκε νεκρός. Για το φόνο συνελήφθη μια 22χρονη, η οποία κατηγορήθηκε πως τον δολοφόνησε με μαχαίρι οικιακής χρήσης. Πριν λίγες ημέρες, η κατηγορούμενη καταδικάστηκε σε 15ετή φυλάκιση. Πιθανότατα, αιτία ήταν πως σκότωσε τον επίδοξο βιαστή της. Το δικαστήριο θεώρησε πως βρισκόταν σε ψύχραιμη κατάσταση, πως ο άνδρας δεν κρατούσε μαχαίρι και πως δεν έγινε κάποια κίνηση βιασμού τουλάχιστον με αυστηρά σωματικά κριτήρια. Η πλευρά του νεκρού μάλιστα έφτασε σε σημεία σχεδόν προσβλητικά: η συνήγορος υπεράσπισης τόνισε την ιδιαίτερη ψυχολογική κατάσταση στην οποία βρίσκονταν το “θύμα” εκείνη τη στιγμή, όντας υπό το καθεστώς επίμονης αναζήτησης ερωτικού συντρόφου καθώς πρόσφατα είχε χωρίσει με την περιστασιακά ερωμένη του. Μάλιστα. Φαντάζομαι δηλαδή πως όποιος χωρίζει με τον περιστασιακό του σύντροφο έχει σαν πρώτη λύση να προσβάλει σεξουαλικά έναν άλλο άνθρωπο και, κατά πάσα πιθανότητα, να προσπαθήσει να το βιάσει. Μια 22χρονη λοιπόν κοπέλα καταδικάστηκε σε μακροχρόνια κάθειρξη, δημιουργώντας ένα ακόμη πλήγμα στην εμπιστοσύνη των μελών της κοινωνίας για την ίδια την κοινωνία.

γράφει ο Μανώλης Πέπονας.

Μεγαλώνουμε σε μια χώρα ηρώων. Ή τουλάχιστον έτσι μας λένε. Σαν τον Τάκη που κατάφερε να περάσει το μάθημα στο πανεπιστήμιο, έχοντας ξενυχτήσει πίνοντας το προηγούμενο βράδυ. Ή τον Μήτσο που πέτυχε να πείσει το αφεντικό του πως είναι δική του η κλεμμένη από τον συνάδελφό του δουλειά. Ή το Δημητράκη που έκανε τον άρρωστο για να γλιτώσει το διαγώνισμα. Ή αυτόν που πέρασε από τελευταίος πρώτος στη σειρά, ή αυτόν που σφύριξε σαν γορίλας στην κοπέλα που περνούσε, ή εμένα κι εσένα τον ίδιο σε τελική ανάλυση. Ήρωες καθημερινοί. Από φθηνό δράμα πιθανότατα.

Τρίτη, 08 Αύγουστος 2017 21:08

Τι ιστορία θέλουμε;

γράφει ο Μανώλης Πέπονας.

Ξεκινώντας αυτό το γραπτό νιώθω μια ενδόμυχη ανάγκη να απολογηθώ. Το θέμα με το οποίο θα καταπιαστώ αρμόζει ίσως σε επαγγελματίες πολύ πιο έμπειρους και πολυγραφότερους από εμένα. Τέτοιοι στη χώρα μας υπάρχουν πολλοί. Μια ματιά στην κοντινή βιβλιοθήκη είναι αρκετή για να αποδείξει πως ο σημερινός κλάδος της ιστορίας είναι σαφέστατα πλουσιότερος σε σχέση με άλλες εποχές. Τα πανεπιστήμια, με όλες τους τις παθογένειες, αποτελούν φορείς ελεύθερης έκφρασης, οι οποίοι παρέχουν σχετικά ικανοποιητικές συνθήκες για τη διαπαιδαγώγηση ενός νέου ερευνητή. Παράλληλα, κάθε χρόνο λαμβάνουν χώρα στην Ελλάδα τουλάχιστον δύο τοπικά και ένα διεθνές συνέδριο, όπου κάθε λογής επιστήμονες ανταλλάζουν απόψεις και παρουσιάζουν τα αποτελέσματα των ερευνών τους. Πέρα λοιπόν από τις διάφορες τελεολογικού χαρακτήρα θεωρίες, ο κλάδος της ιστορίας ανθίζει τα τελευταία χρόνια.

γράφει ο Μανώλης Πέπονας.


Σε αυτά εδώ τα μέρη η κάθε μουσική μπερδεύεται. Σαν τις μυρωδιές, τα βλέμματα, τα βήματα των ανθρώπων. Μια απλή βόλτα, από τα Πετράλωνα στο Θησείο. Είπαμε, για εμάς αυτό είναι πατρίδα και εθνικός μας ύμνος ένας πεντοζάλης συνοδευόμενος από αφρικανικά κρουστά. Περίεργη ετούτη η γη, θαρρείς πως βγήκε από αρχαίο μύθο που όλα τα εξηγούν δυο θεϊκές συνουσίες. Γη πατρική για όλους, στην οποία δεν υφίστανται “γηγενείς” και “μετανάστες”.

γράφει ο Μανώλης Πέπονας.

 

Οι επιθέσεις έναντι στον Πολυμέρη Βόγλη και τον Χάρη Αθανασιάδη δεν είναι κάτι πρωτόγνωρο. Τα βιβλία τους έχουν οδηγήσει σε μια γενικότερη επανεξέταση της σχέσης της σχολικής ιστορίας με την πολιτική, αμφισβητώντας ανοιχτά τα θέσφατα της εθνικής συνέχειας, όπως τουλάχιστον αυτά προβάλλονται εδώ και καιρό από την κρατούσα ιστοριογραφία. Μια επίθεση κατά του ήθους των κατηγόρων θα ήταν ίσως ανούσια, όπως και το ερώτημα για το τί οδηγεί εφημερίδες όπως το «Πρώτο Θέμα», η γερμανική «Bild» και η βρετανική «Sun» να έχουν τέτοια απήχηση στις λαϊκές μάζες. Το ζήτημα δεν είναι απλά ηθικό. Πολύ περισσότερο, έχει να κάνει με τον επαγγελματικό κλάδο της ιστορίας και τα μεθοδολογικά-ιδεολογικά της θεμέλια.  

γράφει ο Μανώλης Πέπονας.

 

Πατρίδα. Όνειρα θερινής νυκτός με θέα την Ακρόπολη. Κουκάκι, Πετράλωνα, Θησείο, ως εκεί. Με σύνορα. Από τη στάση του τραίνου ως τη λεωφόρο Συγγρού, από το Φιξ ως τον περιφερειακό. Με στρατιώτες. Μικρά παιδιά κυρίως, από αυτά που έχουν σαν ύμνους χιπ-χοπ μουσικές, που περπατούν στους ίδιους δρόμους με τους ίδιους φίλους, που φοβούνται τον φόβο περισσότερο από τα αποτελέσματά του. Με ήρωες. Ανθρώπους καθημερινούς δίχως περιττές κουβέντες, κατοίκους υπογείων, εργαζόμενους για ένα ενοίκιο συν κάτι ψιλά. Με αγγέλους που γαβγίζουν στις εναπομείνασες αυλές. Με όνειρα, πολλά όνειρα. Καλά κρυμμένα, όπως όλα τα σημαντικά πράγματα. Ανόθευτα και λίγο ξεχασμένα. Με σκιές κυρίως, από αυτές που σου θυμίζουν πως κάποτε ήσουν εδώ.

γράφει ο Μανώλης Πέπονας.

 

Πέρασε το άγιο Πάσχα, έφυγε η θεία φώτιση -εξάλλου η ΔΕΗ δεν λογαριάζει θρησκείες και τα σχετικά-, κρύφτηκαν οι σούβλες και τα άλλα σύνεργα της συνηθισμένης γενοκτονίας των αρνιών. Τα ελάχιστα φαγώσιμα είδη ζώων που γλίτωσαν τη φετινή σφαγή, θα συνεχίσουν πιθανότατα τη γεμάτη γρασίδι ζωή τους, μια ζωή υπό τη δαμόκλειο σπάθη των διατροφικών συνηθειών του κυρίαρχου -τρομάρα μας κακιά- ανθρωπίνου είδους. Εμείς συνεχίσαμε τη ζωή μας δυο-τρία κιλά βαρύτεροι, μετρώντας ανάποδα τις ημέρες για τις επόμενες διακοπές. Πίσω έμεινε μόνο η μυρωδιά της τσίκνας και ορισμένοι γραφικοί, για τους οποίους είμαστε αναγκασμένοι να γράφουμε είτε από μένος είτε από συνήθεια.

Κυριακή, 12 Μάρτιος 2017 09:38

Η βία κατά των γυναικών: πόσο ακόμη;

γράφει ο Μανώλης Πέπονας.

 

Ορισμένοι είμαστε τυχεροί. Γεννηθήκαμε με λευκό δέρμα, δίχως κάποια αναπηρία και άνδρες -ετερόφυλοι πάντα. Έχουμε τη δυνατότητα να καπνίζουμε όπου θέλουμε, να μιλάμε άσχημα κάποιες φορές, ως και να σηκώνουμε το χέρι μας εναντίον της συζύγου/κοπέλας/κόρης μας. Ορισμένες από αυτές τις απόψεις μπορεί να ακούγονται γελοίες, αλλά δυστυχώς μόνο τέτοιες δεν είναι. Αρκετοί συνάνθρωποί μας (δυστυχώς γυναίκες και άνδρες), πιστεύουν ακόμη στην ανωτερότητα του άνδρα. Δεν θεωρούν περίεργο το “να πέσει κανένα χαστούκι”, εξάλλου “αυτή έφταιγε”. Τέτοιες απόψεις ακούγονται παντού: από τις πόλεις ως την επαρχία, από τα πανεπιστήμια ως το δρόμο, από τις αίθουσες εκδηλώσεων ως τα σπίτια, ο βίαιος σεξισμός ζει και βασιλεύει.

Σάββατο, 11 Φεβρουάριος 2017 07:02

Δημιουργώντας πύργους στην άμμο

γράφει ο Μανώλης Πέπονας.

 

Είμαστε παιδιά. Είτε θέλουμε να το παραδεχθούμε, είτε όχι. Ώριμα, ανώριμα, καμιά σημασία δεν έχει. Παιδιά μικρά, από αυτά που κλαίνε, φωνάζουν, γελούν δυνατά -τις περισσότερες φορές χωρίς να το δείχνουν στους άλλους βέβαια. Παιδιά.

γράφει ο Μανώλης Πέπονας.

Οι γιορτές πέρασαν. Τα λίγα στολισμένα δέντρα που έμειναν μας θυμίζουν πως έφυγε το προηγούμενο έτος, ήρθε ένα νέο και εμείς πρέπει να επανέλθουμε στην καθημερινότητά μας. Είναι εκείνες οι αναθεματισμένες μέρες που ο μέσος άνθρωπος επιστρέφει στο γραφείο του, βλέπει τη δουλειά που συσσωρεύτηκε, βρίζει και -αν είναι γνήσιος Έλληνας- τα παρατάει όλα για να πάει να φτιάξει φραπέ. Όταν όμως επιστρέψει, με τον καφέ στο χέρι, θα δει τί γίνεται γύρω του για πρώτη φορά μετά από ημέρες: τις εξελίξεις στη διαπραγμάτευση με τους θεσμούς, τις προσπάθειες για λύση στο Κυπριακό, την “Αντετοκουνμπιάδα”.

JPAGE_CURRENT_OF_TOTAL