130x180 books

130x180 monopati

130x107mathisi

130x300 unicef

 
130x180 amnesty

130x130 warchild


130x130 reporters

130x180 doctors sans


130x180 warchild

130x180 apopseis


130x130 cancer

130x180 twitter

130x300 books

 

 

Διαφήμιση
Προβολή αντικειμένων με βάση την ετικέτα: Μικρά Ασία
Τετάρτη, 25 Οκτώβριος 2017 08:29

Γενοκτονία της μνήμης…

γράφει ο Μάξιμος Χαρακόπουλος.

Τα τελευταία χρόνια διεξάγεται μια ιδιόμορφη εκστρατεία πλήρους αναθεώρησης της ελληνικής ιστορίας. Αμφισβητείται και ανατρέπεται κάθε αλήθεια για το παρελθόν μας, όπως είχε συγκροτηθεί από δεκάδες ιστορικούς και κυρίως από την προφορική παράδοση του λαού μας. Ως εκ τούτου, εδώ και καιρό, είμαστε υποχρεωμένοι να δίνουμε μάχες για τα αυτονόητα, για την ίδια την ανάγκη να μην αλλοιώνεται και να μην συγκαλύπτεται η ιστορική αλήθεια. Πρόσφατο κρούσμα υπήρξε η πρωτοφανής απόφαση του προεδρείου της Βουλής των Ελλήνων στην ημερήσια διάταξη της συνεδρίασης που ήταν αφιερωμένη στην «Ημέρα Εθνικής Μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας, από το τουρκικό κράτος», να απαλείψει αυθαίρετα την λέξη «Γενοκτονία» και να την αντικαταστήσει με τη ουδέτερη λέξη «Καταστροφή». Η πράξη αυτή, δυστυχώς, δεν αναθεωρήθηκε ούτε μετά τις διαμαρτυρίες μου εντός του Κοινοβουλίου, ούτε μετά τη σχετική επιστολή μου στον πρόεδρο της Βουλής, που κοινοποιήθηκε σε όλους τους αρχηγούς του συνταγματικού τόξου.

γράφει ο Γιώργος Λιμαντζάκης.

Η ιδέα της ανταλλαγής πληθυσμών ως μέτρο για την πρόληψη περαιτέρω συγκρούσεων διατυπώθηκε πρώτη φορά σε διμερές πρωτόκολλο που επισυνάφθηκε στη Συνθήκη Ειρήνης μεταξύ Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και Βουλγαρίας στις 29 Σεπτεμβρίου 1913. Παρότι η σχετική πρόνοια αποτελούσε αναγνώριση ενός ήδη τετελεσμένου γεγονότος (fait accompli) και ο χαρακτήρας της ανταλλαγής ήταν εκούσιος, το κείμενο αυτό ήταν η πρώτη διακρατική συμφωνία που προέβλεπε ανταλλαγή πληθυσμών. Την πρωτοβουλία φαίνεται να είχε η οθωμανική κυβέρνηση, η οποία ανυπομονούσε να απαλλαγεί από τη βουλγαρική μειονότητα στην ανατολική Θράκη, ενώ σημαντικό ρόλο έπαιξε και το γεγονός ότι οι περισσότερες βουλγαρικές περιουσίες στην περιοχή είχαν ήδη καταπατηθεί από μουσουλμάνους πρόσφυγες από τη δυτική Θράκη.[1] Η επιτυχία αυτής της ανταλλαγής οδήγησε τους Νεότουρκους στην απόπειρα να λύσουν με αντίστοιχο τρόπο το πολύ πιο σημαντικό πρόβλημα της μεγάλης ελληνικής μειονότητας, επιχειρώντας δηλαδή να επικυρώσουν νομικά τις πολιτικές διώξεις που οι ίδιοι είχαν μόλις ξεκινήσει.