130x180 books

130x180 monopati

130x107mathisi

130x300 unicef

 
130x180 amnesty

130x130 warchild


130x130 reporters

130x180 doctors sans


130x180 warchild

130x180 apopseis


130x130 cancer

130x180 twitter

130x300 books

 

 

Διαφήμιση
Προβολή αντικειμένων με βάση την ετικέτα: Μανώλης Πέπονας

γράφει ο Μανώλης Πέπονας.

 

Οι επιθέσεις έναντι στον Πολυμέρη Βόγλη και τον Χάρη Αθανασιάδη δεν είναι κάτι πρωτόγνωρο. Τα βιβλία τους έχουν οδηγήσει σε μια γενικότερη επανεξέταση της σχέσης της σχολικής ιστορίας με την πολιτική, αμφισβητώντας ανοιχτά τα θέσφατα της εθνικής συνέχειας, όπως τουλάχιστον αυτά προβάλλονται εδώ και καιρό από την κρατούσα ιστοριογραφία. Μια επίθεση κατά του ήθους των κατηγόρων θα ήταν ίσως ανούσια, όπως και το ερώτημα για το τί οδηγεί εφημερίδες όπως το «Πρώτο Θέμα», η γερμανική «Bild» και η βρετανική «Sun» να έχουν τέτοια απήχηση στις λαϊκές μάζες. Το ζήτημα δεν είναι απλά ηθικό. Πολύ περισσότερο, έχει να κάνει με τον επαγγελματικό κλάδο της ιστορίας και τα μεθοδολογικά-ιδεολογικά της θεμέλια.  

γράφει ο Μανώλης Πέπονας.

 

Πατρίδα. Όνειρα θερινής νυκτός με θέα την Ακρόπολη. Κουκάκι, Πετράλωνα, Θησείο, ως εκεί. Με σύνορα. Από τη στάση του τραίνου ως τη λεωφόρο Συγγρού, από το Φιξ ως τον περιφερειακό. Με στρατιώτες. Μικρά παιδιά κυρίως, από αυτά που έχουν σαν ύμνους χιπ-χοπ μουσικές, που περπατούν στους ίδιους δρόμους με τους ίδιους φίλους, που φοβούνται τον φόβο περισσότερο από τα αποτελέσματά του. Με ήρωες. Ανθρώπους καθημερινούς δίχως περιττές κουβέντες, κατοίκους υπογείων, εργαζόμενους για ένα ενοίκιο συν κάτι ψιλά. Με αγγέλους που γαβγίζουν στις εναπομείνασες αυλές. Με όνειρα, πολλά όνειρα. Καλά κρυμμένα, όπως όλα τα σημαντικά πράγματα. Ανόθευτα και λίγο ξεχασμένα. Με σκιές κυρίως, από αυτές που σου θυμίζουν πως κάποτε ήσουν εδώ.

γράφει ο Μανώλης Πέπονας.

 

Πέρασε το άγιο Πάσχα, έφυγε η θεία φώτιση -εξάλλου η ΔΕΗ δεν λογαριάζει θρησκείες και τα σχετικά-, κρύφτηκαν οι σούβλες και τα άλλα σύνεργα της συνηθισμένης γενοκτονίας των αρνιών. Τα ελάχιστα φαγώσιμα είδη ζώων που γλίτωσαν τη φετινή σφαγή, θα συνεχίσουν πιθανότατα τη γεμάτη γρασίδι ζωή τους, μια ζωή υπό τη δαμόκλειο σπάθη των διατροφικών συνηθειών του κυρίαρχου -τρομάρα μας κακιά- ανθρωπίνου είδους. Εμείς συνεχίσαμε τη ζωή μας δυο-τρία κιλά βαρύτεροι, μετρώντας ανάποδα τις ημέρες για τις επόμενες διακοπές. Πίσω έμεινε μόνο η μυρωδιά της τσίκνας και ορισμένοι γραφικοί, για τους οποίους είμαστε αναγκασμένοι να γράφουμε είτε από μένος είτε από συνήθεια.

Σάββατο, 11 Φεβρουάριος 2017 07:02

Δημιουργώντας πύργους στην άμμο

γράφει ο Μανώλης Πέπονας.

 

Είμαστε παιδιά. Είτε θέλουμε να το παραδεχθούμε, είτε όχι. Ώριμα, ανώριμα, καμιά σημασία δεν έχει. Παιδιά μικρά, από αυτά που κλαίνε, φωνάζουν, γελούν δυνατά -τις περισσότερες φορές χωρίς να το δείχνουν στους άλλους βέβαια. Παιδιά.

γράφει ο Μανώλης Πέπονας.

Οι γιορτές πέρασαν. Τα λίγα στολισμένα δέντρα που έμειναν μας θυμίζουν πως έφυγε το προηγούμενο έτος, ήρθε ένα νέο και εμείς πρέπει να επανέλθουμε στην καθημερινότητά μας. Είναι εκείνες οι αναθεματισμένες μέρες που ο μέσος άνθρωπος επιστρέφει στο γραφείο του, βλέπει τη δουλειά που συσσωρεύτηκε, βρίζει και -αν είναι γνήσιος Έλληνας- τα παρατάει όλα για να πάει να φτιάξει φραπέ. Όταν όμως επιστρέψει, με τον καφέ στο χέρι, θα δει τί γίνεται γύρω του για πρώτη φορά μετά από ημέρες: τις εξελίξεις στη διαπραγμάτευση με τους θεσμούς, τις προσπάθειες για λύση στο Κυπριακό, την “Αντετοκουνμπιάδα”.

Πέμπτη, 08 Δεκέμβριος 2016 08:32

Φοιτητικές παρατάξεις: ένα καρκίνωμα

γράφει ο Μανώλης Πέπονας.

 

Οι περισσότερες περιστάσεις στη ζωή ταυτίζονται με αισθήσεις. Φέρουν αρώματα, για παράδειγμα. Άρωμα αντηλιακού, καμένου κούτσουρου στο τζάκι ή τριαντάφυλλου. Άρωμα ακριβής κολόνιας, από μια σπουδαία επιτυχία, και άρωμα αλκοόλ για το βράδυ που προσπαθείς να την ξεχάσεις. Άρωμα τσιγάρου επίσης. Αντιαισθητικό, τις περισσότερες φορές. Όπως οι φάτσες εκείνων των τύπων που σε πλησιάζουν με ένα φυλλάδιο στο χέρι, ή σε περιμένουν στα τραπεζάκια της κομματικής τους ομάδας.

Παρασκευή, 11 Νοέμβριος 2016 21:35

Μπαράκ Ομπάμα: Μία ακόμη χαμένη ελπίδα

γράφει ο Μανώλης Πέπονας.


Όταν ο Μπαράκ Ομπάμα κέρδιζε τις εκλογές στις ΗΠΑ για πρώτη φορά, ήμουν μαθητής λυκείου. Η εμφάνισή του ήταν εντυπωσιακή: ένας σχετικά νέος άνδρας με ευχέρεια λόγου, δυναμικότητα και εμπιστοσύνη στον εαυτό του, ένας άνθρωπος που πετύχαινε να μην τσαλακώνεται παίζοντας -κάπως αποτυχημένα- ένα μονό στο μπάσκετ. Ο κοφτός λόγος, συνδυασμένος με ήρεμες κινήσεις και το καθαρό βλέμμα, ήταν πράγματα που δεν μπορούν να αφήσουν ανεπηρέαστο έναν ψηφοφόρο, υποθέτω. Πράγματι, ο Ομπάμα ήταν -και παραμένει εν μέρει- μια περσόνα απίστευτα συμπαθητική, από αυτές που δύσκολα ξεχνά ένα παιδί που σιγά-σιγά ενηλικιώνεται.

Πέμπτη, 27 Οκτώβριος 2016 21:54

Ήρωες και Φιλοκτήτες

Έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε την ιστορία ως μια σειρά από ένδοξα γεγονότα και τις στιγμές που μας πικραίνουν να τις κρύβουμε κάτω από το χαλάκι. Στην πραγματικότητα όμως η ιστορία γράφεται από ανθρώπους, με τα καλά τους, τα κακά τους, τα θετικά και τα αρνητικά τους. Αυτό είναι που περιγράφει ο Μανώλης Πέπονας στο “Ήρωες και Φιλοκτήτες”: την συνοπτική ιστορία της νεότερης Ελλάδας μέσα από την ανθρώπινη πλευρά των πρωταγωνιστών της -φυσικά με αρκετή δόση χιούμορ!

 

γράφει ο Μανώλης Πέπονας.

Πρόσφατα, σάλος είχε προκληθεί από τις δηλώσεις Σώρρα εναντίον του θεσμού των Ολυμπιακών Αγώνων. Μάλιστα. Ερώτηση 1η: ποιος είναι ο Σώρρας; Ερώτηση 2η: ποιος μπορεί να αμφισβητήσει την αξία αυτών των υπεραθλητών; Αν μπορείτε να απαντήσετε εύκολα στις παραπάνω ερωτήσεις με ένα "ούτε ξέρω, ούτε με νοιάζει", τότε μάλλον είστε φυσιολογικός άνθρωπος και η περαιτέρω ανάγνωση αυτού του άρθρου είναι για εσάς χάσιμο χρόνου.

Κυριακή, 21 Αύγουστος 2016 11:33

Στο Θησείο ένας τύπος τραγουδάει

γράφει ο Μανώλης Πέπονας.


Στο Θησείο ένας τύπος τραγουδάει. Ασπρομάλλης, στο μεταίχμιο που χωρίζει τον γέρο από τον μεσήλικα. Αρκετά δυνατός για να πλησιάσει τη βιολογική φθορά, αρκετά αδύναμος για να προσεγγίσει την ακμή της νεότητας. Κοκκαλιάρης, δίχως αρκετά δόντια. Στοιχειό, από τα πολλά που τριγυρνούν σε αυτούς τους τόπους.

JPAGE_CURRENT_OF_TOTAL