130x180 books

130x180 monopati

130x107mathisi

130x300 unicef

 
130x180 amnesty

130x130 warchild


130x130 reporters

130x180 doctors sans


130x180 warchild

130x180 apopseis


130x130 cancer

130x180 twitter

130x300 books

 

 

Διαφήμιση
Προβολή αντικειμένων με βάση την ετικέτα: Κεντροαριστερά
Σάββατο, 11 Νοέμβριος 2017 09:06

Η ώρα της δημοκρατικής παράταξης

γράφει ο Δημήτρης Τζελέπης.

«Nomen omen est»: το όνομα είναι οιωνός. Η ΔΗΣΥ την Κυριακή οδηγείται σε εκλογές για να εκλέξει νέο αρχηγό, δεν ξέρει τι κόμμα θα προκύψει μετά και με ποιο όνομα. Αυτά θα τα λύσουν στο συνέδριο.

Τετάρτη, 11 Οκτώβριος 2017 04:51

Οι τρεις φυλές του κέντρου

γράφει ο Δρ. Παναγιώτης Καρκατσούλης.

Η συνεχιζόμενη επιμονή ορισμένων να αναφέρονται στις επικείμενες εκλογές για την ανάδειξη αρχηγού της «κεντρο-αριστεράς» στον υπό εκκόλαψη φορέα του κέντρου έχει πολλαπλές συμπαραδηλώσεις: Στην πρώτη ομάδα εντάσσονται εκείνοι που θέλουν το νέο να είναι συνέχεια του παλιού (άρα, όχι και τόσο νέο). Σ’ αυτήν συγκαταλέγονται παλαιο- και νεο-πασόκοι. Αυτοπροσδιορίζονται ως συνεχιστές του «πράσινου ήλιου» και των δοξαστικών του πάλαι ποτέ κραταιού ΠΑΣΟΚ και η σοβαρότητά τους ποικίλλει. Η ομάδα αυτή στοχεύει να συγκινήσει και να προσελκύσει όλους εκείνους που αντιλαμβάνονται την πολιτική με όρους συναισθηματισμού (πολλούς, δηλαδή) και παρουσιάζουν ένα σύμπτωμα καθήλωσης: Αρνούνται να δεχτούν ότι η ανάπτυξη φαινομένων κρατισμού, λαϊκισμού και οχλοκρατίας που θέριεψαν εκείνη την περίοδο ευθύνονται, τα μάλα, για την τραγωδία που βιώνουμε επί ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Μάλλον δεν πολυ-πιστεύουν ότι αυτό που ζούμε είναι τραγωδία. Γι’ αυτό και πολλοί απ’ αυτούς που μετοίκησαν στον «αντιμνημονιακό» ΣΥΡΙΖΑ του 2015, αφού απογοητεύτηκαν από την μεταστροφή του Αλέξη Τσίπρα, ξαναγυρίζουν πίσω στο κόμμα-μαμά.

Κυριακή, 22 Ιανουάριος 2017 08:53

Οι ραντιέρηδες της κεντροαριστεράς

γράφει ο Νίκος Γκίκας.

Η προσπάθεια συσπείρωσης μεγάλη. Αλλά το πρότερο ΠΑΣΟΚ και οι μετέπειτα ραφινάτοι γαλούχησαν τα πλήθη στην ελάσσονα προσπάθεια και στην προσδοκία από το κράτος πατερούλη. Που να φανταζόταν οι κουτόφραγκοι πως τα δεκάδες δις ευρώ, από την εποχή ακόμη των μεσογειακών προγραμμάτων έως και τις επιδοτήσεις, το ΕΣΠΑ και όλα τα υπόλοιπα, θα γινότανε μία ωραία κατανάλωση. Από τα “πολιτιστικά κέντρα” του αείμνηστου Γιαννόπουλου, τις βίλες και τα 4χ4, μέχρι τους χιλιάδες διορισμούς του προέδρου.

γράφει ο Απόστολος Καλτζίδης.

Τον τελευταίο καιρό άνοιξε μια μεγάλη συζήτηση για την ανασύνταξη του κεντροαριστερού χώρου. Καθημερινά στα πάνελ των τηλεοπτικών καναλιών γίνεται λόγος για τις κινήσεις των πολιτικών παραγόντων προκειμένου να δρομολογηθεί η διαδικασία της ενοποίησης της κατακερματισμένης κεντροαριστεράς.

γράφει ο Βασίλης Βρανάς.

 

Πάει καιρός τώρα που διαβάζω σε sites και εφημερίδες, αλλά ακούω και στα τηλεοπτικά πάνελ τη φράση: «Ανασυγκρότηση του κεντροαριστερού χώρου» την ώρα που η σχετική αναζήτηση στο Google εμφανίζει πάνω από 46.800 αποτελέσματα! Άρχισα λοιπόν να αναρωτιέμαι, είναι όντως αναγκαία η ανασυγκρότηση της κεντροαριστεράς στην Ελλάδα; Σκοπός μου δεν είναι προφανώς να αμφισβητήσω την σπουδαιότητα του λεγόμενου Σοσιαλδημοκρατικού χώρου, αλλά να εξετάσω το κατά πόσο η ανασύστασή του είναι όντως αναγκαία για τη χώρα.

του Βασίλη Κοντογιαννόπουλου.

«Η πολιτική σταθερότητα και η δημοκρατική ομαλότητα, θεμελιώδεις προϋποθέσεις για την έξοδο από την κρίση, επιβάλλουν την ανασυγκρότηση της Κεντροαριστεράς. Το κενό ανάμεσα στη συντηρητική Ν.Δ. του Α. Σαμαρά και τη λαϊκιστική Αριστερά του Α. Τσίπρα πρέπει να καλυφθεί από τις μεταρρυθμιστικές προοδευτικές δυνάμεις, ολόκληρου του πολιτικού φάσματος. Προσωπικότητες της πολιτικής, του πνεύματος, της επιστήμης με προσφορά στους τομείς δράσης τους και την κοινωνία, οφείλουν να συνδιαμορφώσουν το νέο φορέα. Πρωταγωνιστή και όχι ουραγό των εξελίξεων. Προσωπικές στρατηγικές και μοναχικές πορείες είναι ασύμβατες με τη σημερινή κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα». Αυτά σημείωνα σε ανοικτή επιστολή προς τις πολιτικές ηγεσίες και τους ενεργούς πολίτες στις 20 Ιουλίου, αναφερόμενος στην ανάγκη «ανακεφαλαιοποίησης» του πολιτικού συστήματος.

Δύσκολα μπορεί να βρει κανείς σημεία διαφωνίας με το κείμενο των 58 για την αναγκαιότητα διαμόρφωσης ενός ισχυρού μεταρρυθμιστικού πόλου με στόχο: την εθνική ανασυγκρότηση, μέσα από τα ερείπια της κρίσης. Την τροχιοδρόμηση της χώρας στις ευρωπαϊκές ράγες. Την επαναθεμελείωση του πολιτικού συστήματος. Την αποκατάσταση σχέσης εμπιστοσύνης ανάμεσα στους πολίτες και τους πολιτικούς. Προκειμένου να οδηγήσει σε αποτελέσματα το διάβημα των 58 πρέπει να αναγνωσθεί με καθαρότητα η σημερινή κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα.

Νέα Κεντροαριστερά

  • νέα απάντηση από τη θέση μιας ανανεωμένης αριστερής σοσιαλδημοκρατίας στην ακολουθία των κρίσεων του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού καθώς μετατοπίζονται οι τεκτονικές του πλάκες
  • νέα συνάντηση με τις δυνάμεις της ευρωπαϊκής κεντροαριστεράς, σοσιαλιστικής και πράσινης αριστεράς για ένα νέο ιστορικό συμβιβασμό του πλεονασματικού Βορρά με τον ελλειμματικό Νότο που θεραπεύει τις γενετικές ατέλειες της Ευρωζώνης και εξασφαλίζει με ευρωομόλογο ένα Ευρωπαϊκό Σύμφωνο Ανάπτυξης - Απασχόλησης
  • νέο αναπτυξιακό πρότυπο στην Ελλάδα καθώς οι σεισμικές δονήσεις της διεθνούς κρίσης τράνταξαν συθέμελα το παλιό μοντέλο με τη στενή, σαθρή παραγωγική βάση και τη μη βιώσιμη υπερκείμενη γιγάντια αντεστραμμένη πυραμίδα με τα δανεικά.
Η κρίση και οι συνέπειές της

Από το 2008 η Ελλάδα παρασύρθηκε στη δίνη της διεθνούς χρηματοπιστωτικής κρίσης.
Οι χρόνιες ανεπάρκειες του παραγωγικού μοντέλου της χώρας, οι διαρθρωτικές της ανισορροπίες, η αδυναμία του κράτους να υποστηρίξει ορθολογικές πολιτικές και ο απόλυτος δημοσιονομικός εκτροχιασμός, στον οποίο οδήγησε η κυβέρνηση Καραμανλή, ανέδειξαν την Ελλάδα στο τέλος του 2009 ως τον αδύναμο κρίκο της παγκόσμιας οικονομίας.
Η κρίση της ελληνικής οικονομίας έπαιρνε ήδη στις αρχές του 2010 τα χαρακτηριστικά κρίσης δανεισμού και εξυπηρέτησης του δυσθεόρατου χρέους της.
Σε συνθήκες πιστωτικής ασφυξίας που επέβαλαν οι διεθνείς αγορές, η νεοεκλεγείσα κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ αναγκάστηκε να οδηγηθεί σε καθεστώς διεθνούς οικονομικής επιτήρησης, που εξασφάλιζε μεν τις χρηματοδοτικές ανάγκες της χώρας, υπό την προϋπόθεση όμως της εφαρμογής ενός προγράμματος βίαιης δημοσιονομικής προσαρμογής.