130x180 books

130x180 monopati

130x107mathisi

130x300 unicef

 
130x180 amnesty

130x130 warchild


130x130 reporters

130x180 doctors sans


130x180 warchild

130x180 apopseis


130x130 cancer

130x180 twitter

130x300 books

 

 

Διαφήμιση
Προβολή αντικειμένων με βάση την ετικέτα: Καραντζένη

γράφει η Δήμητρα Καραντζένη.

Διανύουμε την εποχή της ατέρμονης διαφωνίας. Ενός μόνιμου αντιλόγου, με ή χωρίς επιχειρήματα, πολλές φορές αυτά βλέπετε δεν έχουν καν σημασία... Υπερτερεί η ανάγκη να δυναμώσει η φωνή, να γίνει αυστηρό το βλέμμα, οι σκέψεις εχθρικές και οι φράσεις αιχμηρές, έτοιμες να λαβώσουν το υποψήφιο θύμα, εκείνον που άδικα ή δίκαια έχουμε τοποθετήσει απέναντι, ποτέ πια πλησίον ή κοντά, οι αποστάσεις πρέπει να είναι ξεκάθαρες, τα πλαίσια αυστηρά, η επίθεση κατά μέτωπο και η ρήξη οριστική και αμετάκλητη.

Κυριακή, 26 Νοέμβριος 2017 08:23

Η σκυθρωπή φιγούρα στον καθρέφτη

γράφει η Δήμητρα Καραντζένη.

Όταν διαβάζει κανείς τραγικά συμβάντα σαν και την πρόσφατη έκρηξη στο Αιγυπτιακό τέμενος, όπου σκοτώθηκαν εκατοντάδες άνθρωποι και τραυματίστηκαν πολύ περισσότεροι, πέραν της όποιας πολιτικής ή κοινωνιολογικής τοποθέτησης οφείλει να στρέφεται στον εαυτό του και να ευγνωμονεί για την ύπαρξή του. Κι όχι απαραίτητα με μία θρησκευτική διάθεση ή προσέγγιση, η πίστη είναι μια πολύ προσωπική συνδιαλλαγή που δεν αφορά τρίτους και κατ’ εμέ δεν μπορεί να υπακούσει σε νόρμες και κοινωνικές προσταγές. Μιλώ όμως για την ενδοσκόπηση εκείνη, που οφείλει να ιεραρχεί από την αρχή πού και πού τις αξίες και τις προτεραιότητες στη ζωή, τα σπουδαία και σημαντικά, από εκείνα τα οποία τελικά, μπορούν να περιμένουν. Κι αυτό γιατί, στη συντριπτική θεωρώ πλειοψηφία μας οι άνθρωποι, αναλισκόμαστε καθημερινά σε πράγματα και καταστάσεις, προβληματισμούς και διαμάχες τόσο με τους γύρω όσο και με τον ίδιο μας τον εαυτό, παίρνοντας ως δεδομένες συνθήκες που λογίζουμε ως σταθερές και ακλόνητες.

Σάββατο, 18 Νοέμβριος 2017 19:17

Άνθρωπε, ενικήθης

γράφει η Δήμητρα Καραντζένη.

Τι είναι πιο ανίκητο τελικά; Αναρωτιέμαι... Τα στοιχεία της φύσης, που ξεσπούν ορμητικά και αφανίζουν αδιακρίτως τον έμψυχο και άψυχο κόσμο στο πέρασμά τους; Ή μήπως ο πείσμων ανθρώπινος νους, με εκείνη την κατά τα άλλα αστήρικτη κι ά-λογη ‘λογική’, που τον τοποθετεί μια μέρα στο άφθαρτο και απυρόβλητο, υψώνοντας περήφανη σημαία του το δυστυχώς αξεπέραστο ‘‘Σε μένα θα συμβεί;’’ που γαλούχησε γενιές και γενιές της πολύπαθής μας κοινωνίας;

γράφει η Δήμητρα Καραντζένη.

Μεγαλώνουμε τα παιδιά μας σε μια πλάνη. Σε μια καλογυαλισμένη γυάλινη σφαίρα, μέσα στην οποία βρίσκουν μόνο ότι τους είναι απαραίτητο, αφού πρώτα έχει περάσει με επιτυχία τον αυστηρό, εξονυχιστικό μας έλεγχο. Τα κλείνουμε μέσα σε καλούπια που οι ίδιοι δημιουργούμε, κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση δική μας και υψώνουμε γύρω τους προστατευτικά τείχη με περισσή έγνοια και φροντίδα από τη στιγμή της γέννησής τους ακόμα. Ένας αψεγάδιαστος, σχεδόν αποστειρωμένος χώρος, που είναι πάνω απ’ όλα ‘κανονικός’, κι αυτή η κανονικότητα είναι που μας δημιουργεί το αίσθημα της πληρότητας, εφησυχάζουμε ότι όλα γίνονται σωστά, όπως πρέπει…

Κυριακή, 05 Φεβρουάριος 2017 09:26

Πολιτική φανφαρολογία 364 ημερών

γράφει η Δήμητρα Καραντζένη.

Διαβάζουμε σήμερα ότι σύμφωνα με πρόσφατες δημοσκοπήσεις, στις πρώτες 13 ημέρες θητείας του νέου Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ, το 52% των αμερικανών πολιτών νοσταλγεί ήδη τον προκάτοχό του Μπαράκ Ομπάμα, ζητώντας την επιστροφή του στο Λευκό Οίκο. Στέκομαι σε αυτή την πληροφορία και αναρωτιέμαι, πόσο παγκόσμια είναι εν τέλει η συνθήκη που θέλει τους πολίτες μιας χώρας να υπηρετούν μια διττή και αλληλοαναιρούμενη πολιτική ταυτότητα: Ως στοιχειωδώς ενεργοί πολίτες, ενημερωμένοι – άλλος λίγο, άλλος πολύ – για την πολιτική πραγματικότητα της χώρας τους και τα διαπλεκόμενα της πολιτικής εξουσίας τις 364 από τις 365 ημέρες του χρόνου, και ως tabula rasa ψηφοφόροι, τουρίστες στην ίδια τους τη χώρα την ημέρα των εκλογών, τη μία εκείνη δηλαδή ημέρα του χρόνου που ουσιαστικά καλούνται να τεκμηριώσουν με την ψήφο τους την πολιτική τους τοποθέτηση, αμφισβήτηση, αγανάκτηση και να αποδείξουν πως δεν είναι άβουλα όντα, έρμαια ενός αέναου πολιτικάντικου τυχοδιωκτισμού.

Σάββατο, 28 Ιανουάριος 2017 14:22

Το φάντασμα του Άλλου στον καθρέφτη

γράφει η Δήμητρα Καραντζένη.

Ίσως δεν ήσουν ως τώρα εσύ. Μα πάντα ήταν κάποιος άλλος. Ο Άλλος εκείνος, με το Α κεφαλαίο, τόσο βροντερό και μεγαλοπρεπές, αρκετό για να τον κρατήσει μίλια μακριά σου, στην κατάλληλη απόσταση ασφαλείας, εκείνη που σε διακρίνει με ανακούφιση και σε ξεχωρίζει από κείνον και όσα του καταμαρτυρούνται. Πάντα κάποιος Άλλος ήταν ο κατατρεγμένος, ο μετανάστης, ο πρόσφυγας, ο επιζών, ο έγχρωμος, ο Εβραίος, ο ξένος, ο παράταιρος, με το βαρύ κι ασήκωτο φορτίο του υποδεέστερου στις πλάτες του, το παιδί ενός κατώτερου Θεού...

γράφει η Δήμητρα Καραντζένη.


Ο απολογισμός της χρονιάς που μόλις αποχαιρετήσαμε δύσκολα θα μπορούσε να αποφύγει το βαρύ, αρνητικό της πρόσημο τόσο σε εθνικό όσο και σε διεθνές επίπεδο. Μια γκρίζα, καταθλιπτική χρονιά με επώδυνες χρωματικές παραλλαγές στις αποχρώσεις του κόκκινου…

Τετάρτη, 22 Ιούλιος 2015 07:37

Γράφοντας ιστορία σε μαύρο φόντο…

της Δήμητρας Καραντζένη.


Τον τελευταίο μήνα γράφτηκαν πολλές νέες σελίδες της σύγχρονης Ευρωπαϊκής ιστορίας. Αλλά με μελανά γράμματα. Σελίδες για τις οποίες ουδείς με στοιχειώδη εθνική συνείδηση και πολιτική ευαισθησία θα θέλει να θυμάται. Σελίδες από τις οποίες θα απουσιάζουν ηχηρά οι λέξεις αξιοπρέπεια, αυτοκυριαρχία, ισότητα, δημοκρατία.

Σάββατο, 27 Ιούνιος 2015 13:09

Νίπτοντας τα χείρας

της Δήμητρας Καραντζένη.

 

Ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι ήρθε στην κυβέρνηση αυτόκλητος και σε καμία περίπτωση ανεπιθύμητος. Εκφράζοντας την ανάγκη του λαού για μία ριζική αλλαγή πλεύσης από τη σταθερά ασφυκτική – οικονομικά και κοινωνικά – τροχιά, μία νέα πρωτοβουλία, ένα νέο όραμα, η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα πήρε στις 25 Ιανουαρίου μία σαφή λαϊκή εντολή. Το λαϊκό ρεύμα που τον στήριξε και τον ακολούθησε εξ αρχής, σύντομα αντικαταστάθηκε από ένα κύμα αμφισβήτησης αυτού που ονομάζουμε πολιτική ωριμότητα και διαπραγματευτική ικανότητα όσο και της ευθυκρισίας που επιδείκνυε κατά τις μακρές και επίπονες διαβουλεύσεις με τους θεσμούς.

Ποιά είναι η καλύτερη και ποιά η χειρότερη στιγμή των πρώτων 100 ημερών της κυβέρνησης Τσίπρα; Βουλευτές της κυβέρνησης και της αντιπολίτευσης και οι αρθρογράφοι μας απαντούν ασκώντας αυστηρή κριτική και επαινώντας τις θετικές κινήσεις της νέας κυβέρνησης, σε ένα πολύ δυνατό αφιέρωμα από το apopseis.gr.
 

 

Μπορείτε να το διαβάσετε στον υπολoγιστή σας, κάνοντας κλικ στον παρακάτω σύνδεσμο:

pdf100 ημέρες η αριστερά στην εξουσία

 

Μπόνους: Στο τέλος του τεύχους θα βρείτε αφιέρωμα στην εκδρομή, το αυτοκίνητο και τη μοτοσυκλέτα!

 

JPAGE_CURRENT_OF_TOTAL