130x180 books

130x180 monopati

130x107mathisi

130x300 unicef

 
130x180 amnesty

130x130 warchild


130x130 reporters

130x180 doctors sans


130x180 warchild

130x180 apopseis


130x130 cancer

130x180 twitter

130x300 books

 

 

Διαφήμιση
Προβολή αντικειμένων με βάση την ετικέτα: Θάνος Καλαμίδας
Τρίτη, 19 Σεπτέμβριος 2017 00:13

Εκείνη & Εκείνος και ο κορμοράνος

γράφουν η Κατερίνα Χαρίση και ο Θάνος Καλαμίδας.

 

Εκείνη

 

Την πρώτη φορά που πληροφορήθηκα την είδηση της καταστροφής, το είχε ποστάρει μια φίλη στο facebook. Η πρώτη μου αντίδραση ήταν «καλά, μαλακίες. Δε γίνονται αυτά.» Ήθελα μάλιστα να της πω να διπλοτσεκάρει την είδηση και γενικά να προσέχει, γιατί οι αναληθείς ειδήσεις είναι αυτές που αναπαράγονται με ταχύτατο ρυθμό στο διαδίκτυο. Κάτι άλλο προέκυψε μετά, το ξέχασα.

Αργότερα το ξαναείδα. Και ήταν πράγματι αλήθεια. Ήταν και οι μέρες πολυάσχολες, άνοιγμα των σχολείων, λίστες, τρέξιμο, δεν έκατσα να ψάξω πραγματικά τι συνέβη και πόσο σοβαρό είναι αυτό που συνέβη. Για να μην τα πολυλογώ, μια-δυο μέρες μετά κι έχω πλέον δει και καταλάβει τη σοβαρότητα της κατάστασης, που μαντεύω ότι στην πράξη είναι ακόμα σοβαρότερη. Αλλά ξέρετε τι είναι αυτό που με έκανε να χάσκω με το στόμα ανοιχτό μπροστά στην οθόνη μου;

pos-peiraiwsΈνα ρεπορτάζ ξένου τύπου για το γεγονός (συγκεκριμένα των NY Times) και να σας πω την αμαρτία μου, περισσότερη βαρύτητα δίνω σε εκείνο το άρθρο, παρά στα δικά μας, και την …αντίληψη της πραγματικότητας που έχουμε εμείς, σε σχέση με τους …άλλους. Αλλά όχι. Το εμείς το παίρνω πίσω. Γιατί επιστήμονας δεν είμαι, αλλά δεν είμαι και βλάκας. Το εμείς πάει στους Έλληνες πολιτικούς και εκπροσώπους της χώρας, οι οποίοι δηλώνουν ότι: Α μα τι λέτε, σε λίγες μέρες το γεγονός θα έχει κιόλας ξεχαστεί. (Κουρουμπλής)

Όταν οι κάτοικοι του Παλαιού Φαλήρου λένε πως δεν μπορούν να κοιμηθούν από τη βρώμα.

Όταν η ζημιά γίνεται την Κυριακή, και στην Αθήνα το μαθαίνουν …την Τετάρτη! Και το μαθαίνουν πώς; Από το πετρέλαιο που φτάνει στη Γλυφάδα, από τη Σαλαμίνα! (Λόγια του δημάρχου Γλυφάδας.)

Μισώ τα θαυμαστικά όταν γράφω, αλλά το ένα θαυμαστικό που έβαλα πιο πάνω, είναι τραγικά λίγο.

Όταν την Πέμπτη στον Άλιμο, εθελοντές μαζεύουν πίσσα με τους κουβάδες.

Την Πέμπτη. Από την Κυριακή που έγινε η ζημιά στη Σαλαμίνα, την Πέμπτη στον Άλιμο. Αλλά είναι τόσο υπό έλεγχο η κατάσταση και τόσο …μικρή η ζημιά, που σε λίγες μέρες θα έχει ξεχαστεί, επαναλαμβάνω τα λόγια του Κουρουμπλή. Που δεν έχει σημασία το όνομα, όποιος κι αν ήταν με λίγη τσίπα, θα μας έκανε τη χάρη να βουτήξει μέσα στην πίσσα και να ψοφήσει.

Σε όλο τον κόσμο θεωρείται τεράστια οικολογική καταστροφή με άγνωστες ακόμα μακροπρόθεσμες συνέπειες, κι εδώ, οι πολιτικοί λένε α, όλα καλά. Σε λίγες μέρες θα έχει ξεχαστεί.

Και λες και κάποιο αόρατο ηλιθιόμετρο μας κινεί σα μαριονέτες, κάποιοι, για να επιβεβαιώσουν την απαράδεκτη κι εγκληματική ανευθυνότητα και την αδιανόητη έπαρση με την οποία οι Κουρουμπλήδες της Ελλάδας κάνουν τέτοιες τερατώδεις δηλώσεις «όλα καλά», ΠΑΝΕ ΓΙΑ ΜΠΑΝΙΟ.

Τώρα, καταλαβαίνω πάρα πολύ καλά ότι τα ενδιαφέροντά μας έχουν μειωθεί δραματικά πέραν της επιβίωσής μας και μπορεί να ακούγεται λιγάκι γραφικό αλλά πολύ μεγάλο μέρος του πληθυσμού μας ζει με μόνη του έννοια το πώς θα τα βγάλει πέρα ακόμα μια μέρα. Πού όρεξη και δυνάμεις να ασχοληθείς με τις κλεψιές των πολιτικών, τις παρανομίες των χυσαυγιτών, τα πετρέλαια στη θάλασσα που δεν πας έτσι κι αλλιώς, τους κορμοράνους ή τα λιθρίνια, ή τα καβούρια ή ποιος τα χέζει τέλος πάντων όλα αυτά, όταν δεν ξέρεις τι σου ξημερώνει αύριο. Δεν είναι κάτι καινούργιο. Για να ασχοληθείς με οτιδήποτε άλλο πέρα από τον προσωπικό σου μικρόκοσμο, πρέπει να έχεις εξασφαλίσει τουλάχιστον τα βασικά της επιβίωσής σου.

Αλλά ξέρετε κάτι; Τις κλεψιές και τις απατεωνιές τις ξεχνάς. Ακόμα και τα νταηλίκια και τα τηλεοπτικά χαστούκια και τα μουντζουρωμένα σχολεία τα ξεχνάς. Σε παρασύρει η καθημερινότητα η ίδια και τα ξεχνάς. Όμως αυτό δεν ξεχνιέται. Θα το τρώμε στη μούρη μας πολύ, πολύ καιρό. Και εβδομάδες αργότερα. Και του χρόνου να ‘μαστε καλά το καλοκαίρι. Και θα το μυρίζουμε. Και θα ποτίσει τη μύτη μας, τα ρούχα μας, τα σπίτια μας. Για πολύ πολύ καιρό.

Και δεν ξέρω να σας πω τι πρέπει να κάνουμε. Πάλι καλά που βγήκαν κάποιοι με κουβάδες δηλαδή. Αλλά ο σκοπός δεν είναι ΟΤΑΝ γίνει η ζημιά να βγάλουμε τον κουβά να τη μαζέψουμε. Μερικές ζημιές ΔΕΝ πρέπει να γίνονται. Και γι αυτό κάποιοι βρίσκονται εκεί που βρίσκονται κύριε Κουρομπλή και Σία, για να εξασφαλίσουν ότι τέτοιες ζημιές ΔΕ θα γίνουν. Ποτέ.

ΑΝ παρόλα αυτά γίνουν, τότε το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνεις είναι να κρεμάσεις όλους τους υπεύθυνους και μετά να κρεμαστείς ο ίδιος. Αλλιώς δεν ανεβαίνεις εκεί πάνω. Κάθεσαι στο τσιμεντένιο κουτάκι σου, μαζί με όλους εμάς του κοινούς θνητούς και ζεις στο μικρόκοσμό σου.

Οι χώρες δεν είναι καρυδότσουφλα. Ούτε οι άνθρωποί τους κλωτσοσκούφια. Ούτε το περιβάλλον τους απόπατος για τα σκατά σας.

 

Εκείνος

Τις τελευταίες μέρες το διαδίκτυο και φαντάζομαι κι όλα τα δελτία ειδήσεων στην Ελλάδα, έχουν γεμίσει με εικόνες από την καταστροφή στον Σαρωνικό και ειδικά στη Σαλαμίνα. Οι εικόνες είναι πέρα από τρομακτικά θλιβερές και βάρβαρες για το περιβάλλον, κάτι σαν εφιάλτης από την κόλαση του Δάντη.

Δεν έχω καμιά διάθεση να γράψω για ευθύνες και παραιτήσεις. Το να μιλάμε για ευθύνες και ειδικά πολιτικές ευθύνες στην Ελλάδα δεν είναι καν ανέκδοτο. Για να υπάρξουν ευθύνες δεν φτάνει η τσίπα – που κανένας τους δεν έχει – αλλά χρειάζεται και η αυτογνωσία ότι κάτι έγινε λάθος και μάλιστα αλυσίδα λαθών και ότι αυτό που έγινε έχει εγκληματικές επιπτώσεις. Αλλά ποιος παραιτήθηκε για το νέφος, για τα εργοστάσια που πέσανε στο παρελθόν από κάτι σεισμούς, από τις πλημμύρες λόγω της αλόγιστης και αυθαίρετης οικοδόμησης, ποιος παραιτήθηκε για τα αυθαίρετα ή για τους καταπατητές, για τις φωτιές και τη μόλυνση των λίγων λιμνών που έχουμε σε αυτή τη χώρα. Σιγά λοιπόν μην παραιτηθεί κανένας τώρα.

Και μην ακούσω τίποτα ότι ...ο Τσίπρας κι άλλες τέτοιες μαλακίες, γιατί σε ότι αφορά τις παραιτήσεις και το περιβάλλον όλοι ανεξαιρέτως και δει ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, έχουν καραχεσμένη τη φωλιά τους. Από τον παρτάκια τον Μίλτο μέχρι τον Κατσιφάρα και τον Λαλιώτη, όλοι ήταν άσχετοι όχι μόνο με το περιβάλλον αλλά και με τις ευθύνες τους απέναντι στον άνθρωπο και το περιβάλλον. Άρα παραιτήσεις και μάλιστα λόγω ευθιξίας ...δεν περιμένω και δεν θα ασχοληθώ. Άλλο ήταν αυτό που με τάραξε σε σχέση με τις εικόνες που είδα και πολύ συγκεκριμένα με μια εικόνα.

Υπάρχει – και είμαι σίγουρος ότι πολλοί θα την έχετε δει – μια εικόνα από ένα χέρι που κρατάει στην παλάμη του ένα μικρο πουλί πνιγμένο στην πίσσα. Κατάμαυρο. Ίσα που καταλαβαίνεις ότι εκεί μέσα, ανάμεσα στη μαύρη πίσσα υπάρχει ένα ζωντανό πλασματάκι.

Σαν τους κορμοράνους πριν από μερικές δεκαετίες στο Κουβέιτ.

Κι εκεί με τους κορμοράνους κόλλησα. Πάγωσα.

Όλοι είχαμε δει την περίφημη φωτογραφία με τους κορμοράνους στον κόλπο του Κουβέιτ. Τότε που για όλα, ακόμα και για τους κορμοράνους, έφταιγε ο Σαντάμ. Με τα χέρια του πρέπει να τους βούτηξε στην πίσσα γι αυτό τον ξεσκίσανε μετά στους βομβαρδισμούς. Αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία.

Η εικόνα τρομακτική και στοίχειωσε πολύ κόσμο τότε. Διεθνείς περιβαλλοντολογικές οργανώσεις, ΜΜΕ, κυβερνήσεις, προσωπικότητες, πανεπιστήμια και ινστιτούτα σε όλο το κόσμο έκαναν την συγκεκριμένη φωτογραφία σύμβολό τους για τον αγώνα τους για την διάσωση του περιβάλλοντος. Κόσμος διαμαρτυρήθηκε στους δρόμους γι αυτή την φωτογραφία και βιβλία γράφτηκαν. ...Μόνο ...μόνο που ήταν ένα μεγάλο ψέμα. Ένα τεράστιο και μάλιστα ...περιβαλλοντολογικά εγκληματικό ψέμα.

Η φωτογραφία ήταν σκηνοθετημένη, οι κορμοράνοι γεμάτοι πίσσα από τα χέρια αυτών που σκηνοθέτησαν την φωτογραφία. Τίποτα δεν ήταν αληθινό εκτός από αυτό που γράφτηκε αργότερα, ότι οι κορμοράνοι ...πεθάναν από την ταλαιπωρία. Την ταλαιπωρία που τους υποβάλλανε κάποιοι βασανιστικά και ασυνείδητα για να βγάλουν μια ...φωτογραφία και φυσικά να τα αρπάξουν. Τα λεφτά εννοώ!

Από τότε ...πώς να κοιτάξεις αυτό το πλασματάκι, το χωμένο μέσα στην πίσσα, και να μην σκεφτείς ότι ίσως ....ίσως ...ίσως να είναι ...κορμοράνος. Τόσο μεγάλο ήταν το έγκλημα του φωτογράφου τότε. Τόσο μεγάλο που να κοιτάς με αμφιβολία πάνω από τριάντα χρόνια μετά μια φωτογραφία και να ...απορείς. Μήπως είναι κορμοράνος;

Ίσως να είναι λάθος η αφορμή αλλά καταλαβαίνετε πόσο κακό μπορεί να κάνει μια ψεύτικη είδηση; Ακούς Θέμο, Ζούγκλα και δεν ξέρω πόσοι άλλοι στην Ελλάδα; Ακούτε κορμοράνοι; Ακούτε εσείς εκεί στο φατσοβιβλίο που νομίζετε ότι είναι «πλάκα» να γράφετε ψεύτικες ...ειδήσεις και σημαντικά/αποκλειστικά γεγονότα;

Ακούτε ή έχετε πνιγεί στην πίσσα σας;


Πέμπτη, 14 Σεπτέμβριος 2017 20:43

Το πετρέλαιο στην ταράτσα

γράφει ο Θάνος Καλαμίδας.

Η ιστορία που θα σας γράψω είναι αληθινή και την έζησα από πολύ κοντά γιατί έτυχε σε άνθρωπο από το στενό μου περιβάλλον. Πιθανώς να έφταιγε η κακή συντήρηση, πιθανώς να έφταιγαν τα υλικά, πιθανώς να έφταιγε η τύχη αλλά μια μέρα η δεξαμενή πετρελαίου για τη θέρμανση ράγισε/έσπασε, και κανένας δεν ξέρει το πως και το γιατί. Η ουσία είναι ότι ήταν άνοιξη, η θέρμανση κλειστή κι έτσι κανένας δεν κατάλαβε τίποτα μέχρι που ...μαύρισε το ταβάνι.

Δευτέρα, 11 Σεπτέμβριος 2017 20:52

Εκείνη & Εκείνος στα σκουπίδια

γράφουν η Κατερίνα Χαρίση και ο Θάνος Καλαμίδας.

Εκείνη

Ένα από τα καλά του διαδικτύου είναι πως φέρνει τον κόσμο πιο κοντά. Κι ένα από τα καλά των Social Media είναι πως διαθέτει το χώρο, ώστε όλοι αυτοί οι «Πιο Κοντά» να έχουν το μέρος τους, το στέκι τους, σα να λέμε πώς θα πηγαίναμε με μια παρέα για καφέ. Μόνο που τον καφέ τον πίνουμε από το σπίτι μας, και η παρέα μας δεν είναι φίλοι από την καθημερινή ζωή μας, αλλά εντελώς άγνωστοι άνθρωποι με τη μορφή ενός διαδικτυακού προφίλ. Αν βγάλεις τα τρολς και ό,τι άχρηστο κι ανούσιο συνεπάγεται με όλα αυτά και κρατήσεις την ουσία, είναι υπέροχο.

Πέμπτη, 07 Σεπτέμβριος 2017 21:09

Στη Διεθνή έκθεση του ΘΑ

γράφει ο Θάνος Καλαμίδας.

Αγαπητέ Αλέξη,
ελπίζω κάποιος να σε έχει ήδη ενημερώσει ο,τι «voulez vous coucher avec moi ce soir», δεν σημαίνει: καλωσορίσατε κυρία Μακρόν στην Ελλάδα. Σε ενημερώνω για να μη έχουμε τίποτα παρεξηγήσεις με συμμάχους. Και όχι τίποτα άλλο, σιγά δηλαδή μην «κάτσουμε» στη δασκάλα με τα ξανθά μαλλιά... Εμείς «καθόμαστε» αποκλειστικά στη θεία Μέρκελ. Είμαστε πιστοί στην αλυσίδα μας.

Δευτέρα, 04 Σεπτέμβριος 2017 20:46

Εκείνη & Εκείνος και το φαγητό στο τραπέζι

γράφουν η Κατερίνα Χαρίση και ο Θάνος Καλαμίδας.


Εκείνη


Κανείς δεν πεθαίνει από την πείνα στην Ελλάδα, αλλά στο κάθε δεύτερο μισό του μήνα τρώμε ό,τι βρούμε επειδή ξεμένουμε από λεφτά.

Παρασκευή, 01 Σεπτέμβριος 2017 07:59

Η αλεπού και το μαριδάκι

γράφει ο Θάνος Καλαμίδας.

Οι περισσότερες ελληνικές παροιμίες και εκφράσεις έχουν και μια ιστορία πίσω από την μικρή πρόταση που τώρα πια οι περισσότεροι επαναλαμβάνουμε πολλές φορές χωρίς να την ξέρουμε. Η ομορφιά σε αυτήν την πρόταση είναι ο μινιμαλισμός της, γιατί μπορεί να μην ξέρεις την ιστορία αλλά ακόμα κι αυτοί με τη λιγότερη δυνατή φαντασία μπορούν να την φανταστούν. Αυτές οι λίγες λέξεις πυροδοτούν καταιγίδα εικόνων και εννοιών.

γράφουν η Κατερίνα Χαρίση και ο Θάνος Καλαμίδας.

Εκείνη

Ένα αυτοκίνητο σταματά σ’ ένα βενζινάδικο, ενώ ένα άλλο αυτοκίνητο βρίσκεται ήδη εκεί. Το ζευγάρι χειρονομεί έντονα και ο άντρας που έφτασε τελευταίος ακούει ότι τους έκλεψαν το πορτοφόλι από το κάθισμα του συνοδηγού, την ώρα που και οι δύο είχαν κατέβει από το αμάξι αφήνοντας το παράθυρο ανοιχτό. Κάποιος φαίνεται πως πέρασε σαν κύριος, άρπαξε το πορτοφόλι κι έφυγε, όλα αυτά μέσα σε δευτερόλεπτα προφανώς. Ο άντρας υπέθεσε ότι σε τέτοιες περιπτώσεις, οι κλέφτες αδειάζουν στα γρήγορα τα πορτοφόλια και τα πετάνε… Και είχε δίκιο. Λίγο πιο πέρα στον ίδιο δρόμο, είδε πεταμένο το (άδειο πια) πορτοφόλι. Το πήρε και το παρέδωσε στο ζευγάρι. Η γυναίκα τον ευχαρίστησε και είπε ότι τους έκλεψαν όλα τα χρήματα που είχαν για τις διακοπές τους και τις κάρτες τους. Αυτή ήταν η πρώτη αντίδραση.

Πέμπτη, 24 Αύγουστος 2017 20:24

Μαμά πέρασα!

γράφει ο Θάνος Καλαμίδας.

Πέμπτη πρωί και παίρνω μήνυμα γεμάτο χαμογελαστά ανθρωπάκια: «Πέρασε». Με πολλά θαυμαστικά και ακολουθούν λεπτομέρειες σε ποιά σχολή και που. Η χαρά της μάνας άμεσα μεταδοτική και η μέρα μου έγινε από Σκανδιναβικά συννεφιασμένη, ηλιόλουστη και όμορφα καλοκαιρινή, γεμάτη ελπίδα και αισιοδοξία.

γράφουν η Κατερίνα Χαρίση και ο Θάνος Καλαμίδας.

Εκείνη

Πριν λίγες μέρες ξαναβρήκα - διαδικτυακά μιλώντας - μια παιδική μου φίλη από την Αγγλία. Αν και η φιλία μας κράτησε κάτι λιγότερο από δυο χρόνια, φαίνεται πως καμιά μας δεν ξέχασε ποτέ την άλλη. Λένε πως ποτέ δε θα ξανακάνεις τους φίλους που είχες στα 10 και ίσως να είναι αλήθεια. Προσπαθώντας άτσαλα να καλύψουμε 25 χρόνια απουσίας μέσω messenger, η Ρεβέκκα μου είπε πως έκτοτε επέστρεψε πολλές φορές στην Ελλάδα και σε εκείνον τον τόπο που έζησε έστω για λίγο, επειδή σε κείνον τον τόπο είχα ζήσει κι εγώ και η παιδική μας φιλία την έφερνε ξανά πίσω. Από την άλλη, εγώ ποτέ μου δεν ξέχασα τη Ρεβέκκα επειδή ήταν η Ρεβέκκα, όμως σε κείνον τον τόπο δεν επέστρεψα ποτέ - κι ούτε θέλησα ποτέ να το κάνω - παρόλο που τον αγάπησα. Για μένα ο τόπος δεν ήταν η Ρεβέκκα.

Παρασκευή, 18 Αύγουστος 2017 09:16

Τα μικρά και τα μεγάλα

γράφει ο Θάνος Καλαμίδας.

Ο Αλέξης Τσίπρας εκλέχτηκε πρωθυπουργός με όχημα πολλές ελπίδες και ακόμα περισσότερες προσδοκίες και γι αυτό ακριβώς τον ψήφισαν πολίτες διαφορετικών ιδεολογιών, απόψεων ακόμα και κόμματος και όχι γιατί ξαφνικά το ένα τρίτο των Ελλήνων προσχώρησε στο ...σιδηρούν παραπέτασμα. Η ελπίδα ήταν που είχε φτάσει σε αδιέξοδο και αυτό ήταν που έδινε ο Τσίπρας. Αυτά δυο χρόνια πριν. Σήμερα, δυο χρόνια μετά, η ελπίδα έχει επιστρέψει στο αδιέξοδο αλλά αυτή τη φορά με τη προσθήκη ενός καινούργιου στοιχείου, τώρα νιώθει και προδομένη.

JPAGE_CURRENT_OF_TOTAL