130x180 books

130x180 monopati

130x107mathisi

130x300 unicef

 
130x180 amnesty

130x130 warchild


130x130 reporters

130x180 doctors sans


130x180 warchild

130x180 apopseis


130x130 cancer

130x180 twitter

130x300 books

 

 

Διαφήμιση
Προβολή αντικειμένων με βάση την ετικέτα: Δρ. Παναγιώτης Καρκατσούλης

γράφει ο Δρ. Παναγιώτης Καρκατσούλης.

H πρόσφατη απόφαση της προέδρου του Ελληνικού Οργανισμού Φαρμάκων να διανείμει ως «επίδομα παραγωγικότητας», ένα μέρος του πλεονάσματος που συγκέντρωσε, αφού ξεπέρασε τον δημοσιονομικό στόχο που είχε τεθεί γι’ αυτόν, δημιούργησε αντιδράσεις του τύπου: «Δημόσιοι υπάλληλοι μοιράζουν μπόνους στον εαυτό τους, την ώρα που ο κόσμος πεινάει». Το πρόβλημα δεν βρισκόταν στο ίδιο το επίδομα ή στην προέλευσή του ούτε στον στόχο που εξυπηρετούσε, αλλά στο ότι το πήραν οι «βολεμένοι» δημόσιοι υπάλληλοι. Ο λαϊκισμός ελλοχεύει παντού: Ούτε η διοίκηση του ΕΟΦ μας ενημέρωσε για την δημοσιονομική υγεία του οργανισμού (το πλεόνασμα, άραγε, προέρχεται από την κερδοφορία ενός υγιούς οργανισμού ή πρόκειται, απλώς, για «σφιχτή» ταμειακή διαχείριση;) ούτε όμως κι εκείνοι που θέλγονται από τους κοινωνικούς αυτοματισμούς (κακοί δημόσιοι υπάλληλοι εναντίον καλών ιδιωτικών), σκέφτονται για την ορθότητα ή το λάθος του στόχου που εξυπηρετεί το μέτρο.

γράφει ο Δρ. Παναγιώτης Καρκατσούλης.

Ένα από τα κορυφαία, κομβικά προβλήματα του ελληνικού δημοσίου είναι οι «αρμοδιότητες». Έννοια εδραιωμένη στη νομοκρατούμενη ελληνική διοικητική παράδοση εξακολουθεί να στοιχειοθετεί το DNA του ελληνικού δημοσίου. Η «αρμοδιότητα» αποτελεί κατάλοιπο μιας παρωχημένης αντίληψης για την αποστολή και το έργο των διοικητικών οργάνων. Σύμφωνα μ’ αυτήν, τα δημόσια νομικά πρόσωπα προσομοιάζουν προς φυσικά πρόσωπα και, γι’ αυτό, η αρμοδιότητα είναι κάτι που αποδίδεται σ’ ένα πρόσωπο και εκχωρείται απ’ αυτό σε άλλα.

γράφει ο Δρ. Παναγιώτης Καρκατσούλης.

Η διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ είναι οριακά συμβατή με τον φιλελεύθερο χαρακτήρα της Πολιτείας μας. Ο εθνολαϊκιστικός συνασπισμός έχει, μεν, καταλάβει την εξουσία μέσω συνταγματικά δόκιμων διαδικασιών αλλά προσπαθεί, συστηματικά, να εκτρέψει τη χώρα μας από την συνταγματική τάξη και την πολιτική κουλτούρα της αστικής δημοκρατίας. Τρία είναι τα πιο χαρακτηριστικά σημεία σ’ αυτή την διαδρομή: Η απόπειρα πολιτειακής εκτροπής τo 2015, η προσπάθεια ποδηγέτησης των ΜΜΕ και ο συστηματικός εποικισμός της δημόσιας διοίκησης με κομματικούς εγκάθετους.

Σάββατο, 23 Δεκέμβριος 2017 07:53

Διολισθαίνοντας στη μόνιμη επιτροπεία

γράφει ο Δρ. Παναγιώτης Καρκατσούλης.

Ίσως σε καμία άλλη κυβέρνηση της μεταπολίτευσης πέραν των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ δεν βρίσκει καλύτερη εφαρμογή η μνημειώδης αποστροφή του Μπρεχτ στις «Ιστορίες του κυρίου Κ.» όταν, ερωτώμενος γιατί ήταν τόσο πολύ απορροφημένος, απάντησε «επειδή προετοιμάζω το επόμενο λάθος μου». Παρακολουθώντας τη δημόσια συζήτηση σε σχέση με τις μεταρρυθμίσεις στη χώρα μας, θεωρώ ότι θα βοηθούσε πολύ, εάν ανακαλούσαμε στη μνήμη μας τις χαμένες ευκαιρίες των τελευταίων χρόνων, αντί να εξαγγέλλουμε νέες. Οι χαμένες ευκαιρίες είναι, μετά βεβαιότητας, περισσότερες από εκείνες που εκμεταλλευθήκαμε. Εάν, δε, μπορούσαμε να σταθούμε κριτικά απέναντι στους λόγους που μας οδήγησαν στην απώλεια της εκμετάλλευσής τους, τότε το κέρδος μας δεν θα περιοριζόταν στην βελτίωση της αυτογνωσίας μας αλλά θα επεκτεινόταν και σε εντελώς πρακτικά οφέλη.

Σάββατο, 16 Δεκέμβριος 2017 09:28

Αρμοδίως αναρμόδιοι

γράφει ο Δρ. Παναγιώτης Καρκατσούλης.

Ακούω και βλέπω πλείστους όσους σχολιαστές του δημοσίου βίου οι οποίοι αποφαίνονται περί της δυνατότητας ή αδυναμίας του ελληνικού κράτους να περιορίσει τις δαπάνες του και να βελτιώσει την ποιότητα των υπηρεσιών του. Στις περισσότερες απ’ αυτές τις τοποθετήσεις συμφύρονται, ατάκτως, οι φαντασιώσεις του ομιλούντος, μυθεύματα (πολλά εκ των οποίων έχουν δημιουργηθεί μέσα από ένα «σπασμένο τηλέφωνο») και αστήρικτοι ισχυρισμοί. Κάποιοι αναφέρουν ενίοτε αριθμούς για περισσότερο εφέ, οι οποίοι δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα και γι’ αυτό, ποτέ, δεν αναφέρεται η πηγή τους. Η αρμόδια κυβέρνηση είναι θύτης και θύμα ταυτόχρονα αυτής της περιρρέουσας ατμόσφαιρας. Θύτης, αφού αποκρύπτει, συστηματικά και εμπρόθετα, στοιχεία για την λειτουργία και την οργάνωση των δημοσίων υπηρεσιών, επιδιώκοντας να ψαρέψει στα θολά νερά της άγνοιας και της παραπληροφόρησης. Θύμα, κατά το μέτρο που οι όποιες καλές προθέσεις και επιδιώξεις της «κολλάνε» στη λάσπη της ελληνικής γραφειοκρατίας.

γράφει ο Δρ. Παναγιώτης Καρκατσούλης.

Η τρίτη αξιολόγηση έκλεισε πριν καλά καλά αρχίσει. Ένα «ναι σε όλα» ήρθε να πιστοποιήσει την αρχή μιας νέας «φωτεινής» περιόδου. Εντός ολίγων ημερών θα ζούμε σε μια διαφορετική χώρα, αφού:

γράφει ο Δρ. Παναγιώτης Καρκατσούλης.

Βρέθηκα πρόσφατα σε μια ομήγυρη πολιτικών και πολιτικολογούντων ευρέως φάσματος. Ήταν μια από εκείνες τις συνευρέσεις που προσδοκάς ότι κάτι καινούργιο θα συζητηθεί, κάποια καινούργια ιδέα θα πέσει, έστω και για την δρομολόγηση αλλαγών και μεταρρυθμίσεων που συζητούνται επί χρόνια αλλά δεν μπορούν να τελεσφορήσουν. Η συζήτηση περιστρεφόταν γύρω από την υπερφορολόγηση, το αδιέξοδο που διαγράφεται ενόψει της διαφαινόμενης εξάντλησης των φορολογικών υποζυγίων. Ανακυκλώνονταν οι ίδιες ιδέες, η πιο ριζοσπαστική εκ των οποίων αναφερόταν σ’ ένα διαφορετικό μείγμα φορολόγησης που θα οδηγούσε σε μια δικαιότερη και ενδεχομένως (φιλο-) αναπτυξιακή προοπτική. Δεν με ξένισε η ανακύκλωση των ιδεών και προτάσεων που συζητούνται από τη ΝΔ μεχρι τον ΣΥΡΙΖΑ.

γράφει ο Δρ. Παναγιώτης Καρκατσούλης.

Το απόγευμα της Πέμπτης, 6 Σεπτεμβρίου 2007, βιαζόμασταν να κλείσουμε ό,τι εκκρεμότητες είχαμε για να πάμε να παρακολουθήσουμε το ντημπέητ Καραμανλή-Παπανδρέου. Η τελευταία ενέργεια πριν την αποχώρησή μου από το γραφείο ήταν να συνεργαστώ με τον Γενικό Γραμματέα του Υπουργείου για μια παρουσίαση στους εκπροσώπους της Κομισιόν που ήταν προγραμματισμένη για την επόμενη ημέρα. Η παρουσίαση αφορούσε προβλήματα οργάνωσης και λειτουργίας του συστήματος πολιτικής προστασίας της εποχής. Τα ευρήματα που είχαν προκύψει από την έρευνά μας έκαναν εντύπωση και σε μας τους ίδιους. Πολυνομία, διασπορά αρμοδιοτήτων, επικαλύψεις – αυτά που συνήθως συναντά κανείς στα περισσότερα πεδία πολιτικής – αλλά σ’ έναν παροξυσμό: 29 νομοθετικές ρυθμίσεις παντός είδους (μέχρι και διάταγμα της χούντας, το 57/1973, σε ισχύ βρήκαμε) όριζαν τον χώρο δράσης 45 διαφορετικών διοικητικών δομών! Τα 3 διακριτά στάδια μιας σύγχρονης πολιτικής διαχείρισης καταστροφών – πρόληψη, καταστολή, αποκατάσταση – συμφύρονταν σ΄ένα χαοτικό πλαίσιο το οποίο «απλουστευόταν», μόνον όταν ο πολιτικός προϊστάμενος αποφάσιζε να πάρει την υπόθεση στα χέρια του (ολοκληρώνοντας, συχνά, την καταστροφή που προκαλούσαν τα στοιχεία της φύσης).

γράφει ο Δρ. Παναγιώτης Καρκατσούλης.

Ίσως λίγοι, πέραν των επαϊόντων, ασχολήθηκαν με τον Richard Thaler που πήρε το φετινό βραβείο Νόμπελ Οικονομίας. Και, σίγουρα, ακόμη λιγότεροι μεταξύ αυτών πρέπει να είναι οι πολιτικοί που γνωρίζουν τι προσκόμισε ο άνθρωπος αυτός στις κοινωνικές επιστήμες, της πολιτικής συμπεριλαμβανόμενης. Ο Thaler είναι ο εμπνευστής της θεωρίας της «παρότρυνσης» (nudging), μιας συμπεριφορικής διδασκαλίας, σύμφωνα με την οποία η συμμόρφωση σ’ έναν κανόνα ή με μια υπόδειξη μπορεί να γίνει καλύτερα μ’ ένα σκούντημα, με μια παρώθηση περί του πρακτέου [1]. Η παρότρυνση μπορεί να είναι περισσότερο αποτελεσματική απ’ ότι μια εντολή, μια τυπική υπόδειξη ή η βίαιη επιβολή μιας απόφασης. Η παρότρυνση νοούμενη ως «όχληση» ενός συστήματος είχε αναπτυχθεί από ψυχοθεραπευτές με καινοτόμο έργο και σκέψη, όπως ο Gregory Bateson, ο Paul Watzlawick κ.α.

Τετάρτη, 01 Νοέμβριος 2017 05:07

Ανελαστικότητες

γράφει ο Δρ. Παναγιώτης Καρκατσούλης.

Είθισται να αναφέρεται κανείς στις «ανελαστικές δαπάνες» του προϋπολογισμού εν είδει φυσικού νόμου. Σ’ αυτές περιλαμβάνεται, παγίως, η μισθοδοσία των δημοσίων υπαλλήλων, όχι όμως και η αξιολόγηση της αναγκαιότητας και της ποιότητας των υπηρεσιών που παρέχουν. Τούτο συμβαίνει, επειδή η "τυπική" οικονομική επιστήμη δεν προβληματοποιεί τη γενεσιουργή αιτία των ανελαστικών δαπανών. Αυτό μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο μιας μικρο-οικονομικής ανάλυσης στην οποία υπεισέρχονται διοικητικά και κοινωνικά δεδομένα.

JPAGE_CURRENT_OF_TOTAL