130x180 books

130x180 monopati

130x107mathisi

130x300 unicef

 
130x180 amnesty

130x130 warchild


130x130 reporters

130x180 doctors sans


130x180 warchild

130x180 apopseis


130x130 cancer

130x180 twitter

130x300 books

 

 

Διαφήμιση
Δευτέρα, 03 Οκτώβριος 2016 06:13

Πέφτει μωρέ ο Τσίπρας;

γράφει ο Δημήτρης Κοντογιάννης.

Αν ρωτήσεις έναν εκπρόσωπο της Νέας Δημοκρατίας "γιατί πρέπει να φύγει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ" θα σου απαντήσει ότι "το κόστος των πρόωρων εκλογών είναι πολύ μικρότερο από το κόστος παραμονής αυτής της κυβέρνησης". Το έχουμε ακούσει πλέον τόσες φορές που το έχουμε μάθει απ'έξω: "το κόστος των πρόωρων εκλογών είναι πολύ μικρότερο από το κόστος παραμονής αυτής της κυβέρνησης". Αν κλείσετε τα μάτια βάζω στοίχημα ότι μπορείτε να το επαναλάβετε χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια. "Το κόστος των πρόωρων εκλογών είναι πολύ μικρότερο από το κόστος παραμονής αυτής της κυβέρνησης". Μάλιστα, αυτό το γνωρίζουμε και το καταλάβαμε. Αυτό που κανένας δεν καταλαβαίνει είναι πώς στην ευχή περιμένουν ότι θα πέσει η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα αν απλά επαναλαμβάνουν σαν ινδουιστικό μάντρα το ότι "το κόστος των πρόωρων εκλογών είναι πολύ μικρότερο από το κόστος παραμονής αυτής της κυβέρνησης".

γράφει ο Δημήτρης Κοντογιάννης.


Για να έχετε βρεθεί αυτή τη στιγμή να διαβάζετε ένα άρθρο για τον Νίκο Φίλη σε μια ιστοσελίδα πολιτικής αρθρογραφίας αντί να βλέπετε βίντεο με γάτες υποθέτω ότι έχετε περάσει την εφηβεία. Τότε όμως που ήμασταν έφηβοι ή ακόμα νωρίτερα, όταν ήμασταν μικρά παιδιά, θα θυμάστε σίγουρα που διαβάζαμε Αστερίξ. Μπορεί να μη πιάναμε όλα τα αστεία -δεν ξέρω για εσάς, αλλά εγώ στα 11 μου δεν γνώριζα ποιός ήταν ο Καλιγούλας- αλλά κάποια τα καταλαβαίναμε ανεξαρτήτως ηλικίας. Θυμάμαι λοιπόν τον Οβελίξ να μπουφλιάζει μερικούς Ρωμαίους και να προσπαθεί να τους κάνει να καταλάβουν ότι δεν είναι χοντρός αλλά απλά εύσωμος, κάτι που παρ'όλη την παιδική μας αθωότητα μας έκανε να γελάμε επειδή καταλαβαίναμε πόσο παράλογο ήταν. Μπορείτε να με χαρακτηρίσετε όπως θέλετε, αλλά έτσι ακριβώς γέλασα και όταν ο Νίκος Φίλης παραπονέθηκε ότι του κάνουν επίθεση επειδή τον "λένε χοντρό".

Δευτέρα, 12 Σεπτέμβριος 2016 09:14

...και 8 λόγοι που συμπαθώ τον Τσίπρα

γράφει ο Δημήτης Κοντογιάννης.

Όχι, οι λόγοι που τον αντιπαθώ (τους οποίους περιέγραψα εδώ) δεν έχουν αλλάξει στο παραμικρό. Μπορεί ο Αλέξης Τσίπρας να εξαφανίζει δια μαγείας συντάξεις, κανάλια, θέσεις εργασίας, μέχρι και την δημοκρατία, αλλά την αντιπάθειά μου προς το πρόσωπό του μπορεί να την έχει σίγουρη. Παρ' όλα αυτά υπάρχουν κάποια πράγματα που με κάνουν να χαίρομαι που έγινε ο Πρωθυπουργός μας, έστω και αν αυτό είχε βαρύτατες συνέπειες για την χώρα.

Δευτέρα, 05 Σεπτέμβριος 2016 09:37

Και στο τέλος κερδίζουν οι Γερμανοί

γράφει ο Δημήτρης Κοντογιάννης.


Κάναμε λοιπόν δημοπρασίες, δώσαμε άδειες, θα γίνουν νόμιμα τα κανάλια και θα μπουν λεφτά στα ταμεία του κράτους. Σίγουρα θα έχουμε συνέχεια στο σίριαλ με τα πόθεν έσχες των καναλαρχών, τα εξώδικα και τις αγωγές, τις πιθανές συνενώσεις των καναλιών, τις θεματικές και τις επαρχιακές άδειες και τους νόμους που περνάνε χωρίς να τους παίρνουμε χαμπάρι. Όλα αυτά τα γνωρίζουμε, τα συζητάμε και θα συνεχίσουμε να τα συζητάμε για πολύ καιρό. Ποιός όμως κέρδισε από όλα αυτά;

Κυριακή, 28 Αύγουστος 2016 21:46

Οι 11 λόγοι που αντιπαθώ τον Τσίπρα

γράφει ο Δημήτρης Κοντογιάννης.

Ακόμα και ο πιο φανατικός ΣΥΡΙΖΑίος καταλαβαίνει ότι ο Αλέξης Τσίπρας δεν είναι από τους πιο συμπαθείς πολιτικούς στην ιστορία αυτού του τόπου και ότι μάλλον κατατάσσεται πολύ ψηλά στην λίστα των πιο αντιπαθητικών Πρωθυπουργών. Ενώ όμως πολλοί Πρωθυπουργοί είχαν αποτυχημένη οικονομική πολιτική και αθετημένες υποσχέσεις, στον Αλέξη Τσίπρα τρέφω μια ξεχωριστή και ιδιαίτερη αντιπάθεια για μια πληθώρα λόγων.

γράφει ο Δημήτρης Κοντογιάννης.


Το ότι η "Αυγή" έχει κατέληξε να είναι μία οπαδική φυλλάδα που μόνο στόχο έχει την προπαγάνδα και την διοχέτευση της κομματικής γραμμής στους κομματάρχες του ΣΥΡΙΖΑ το γνωρίζαμε από καιρό. Το να αποδομεί λοιπόν τις προσωπικότητες που δεν αρέσουν στην ηγεσία του κόμματος είναι κάτι που περιμέναμε από ένα κομματικό όργανο χωρίς προσωπική άποψη. Αυτό που δεν περιμέναμε ήταν να έρχεται σε σύγκρουση με τον ίδιο της τον εαυτό, κάτι που είναι εξαιρετικά δύσκολο όταν μόνη σου δουλειά είναι να επαναλαμβάνεις το ίδιο πράγμα όλη μέρα μέχρι να σε πιστέψουν.

 

γράφει ο Δημήτρης Κοντογιάννης.

Αν έχετε μπει τις τελευταίες ημέρες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης θα έχετε δει την αντιπαράθεση για τη Βούλα Παπαχρήστου, για τις φιλοχρυσαυγήτικες απόψεις της που δεν κρύβει και για το αν επιθυμεί ή όχι ο κόσμος να πάρει μετάλλιο στους Ολυμπιακούς αγώνες του Ρίο. Μπορεί όλη αυτή η συζήτηση να έληξε λόγω της 8ης θέσης που κατέλαβε στον τελικό του τριπλούν, αλλά εγώ παραμένω προβληματισμένος.

γράφει ο Δημήτρης Κοντογιάννης.

Πριν από αρκετά χιλιάδες χρόνια, οι κυνηγοί επιστρέφουν στην σπηλιά με τη λεία τους. Αμέσως όλα τα μέλη της φυλής, πεινασμένα και κουρασμένα, βλέπουν το θήραμα και τους τρέχουν τα σάλια. Κανένας όμως δεν πλησιάζει το πολυπόθητο φαγητό, εκτός από έναν: τον αρχηγό της φυλής. Αρκετές χιλιάδες χρόνια μετά, ακόμα έχουμε ως δεδομένο το ότι οι ηγέτες μας θα έχουν προνόμια όπως οι τότε "αρχηγοί της φυλής", το πέρασμα των χιλιετιών μας το έκανε κομμάτι της βιολογίας μας. Τότε όμως, γιατί μας ενοχλούν τα οφέλη αυτών που έχουν εξουσία;

γράφει ο Δημήτρης Κοντογιάννης.

Ο Αλέξης Τσίπρας είπε μία μεγάλη αλήθεια: ο λαός είχε επίγνωση τι ήταν αυτό που ψήφιζε όταν τον έκανε Πρωθυπουργό. Κι αν όχι την πρώτη φορά, σίγουρα την δεύτερη ήμασταν βέβαιοι ότι θα απογοητευτούμε με την διακυβέρνησή του. Ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Αλέξης Τσίπρας όμως έδιναν μία ελπίδα και ένα σχέδιο για να πιστέψει ο λαός, όταν όλοι οι άλλοι απλά έλεγαν ότι είναι καλύτεροι διαχειριστές από τους αντιπάλους τους. Πλέον, με τις κάλπικες ελπίδες και τα πομπώδη σχέδια του ΣΥΡΙΖΑ να έχουν καταρρεύσει, μπορεί η αντιπολίτευση να δώσει κάποιο ρεαλιστικό και εφαρμόσιμο όραμα στους ψηφοφόρους;

Κυριακή, 24 Ιούλιος 2016 09:09

Πού πήγαν οι ηγέτες;

γράφει ο Δημήτρης Κοντογιάννης.

Θυμάστε οι –όχι και τόσο- παλαιότεροι, εκείνες τις κομματικές συγκεντρώσεις που δεν μπορούσες να δεις το τέλος τους; Δεν μιλάω για αυτές με τα έντονα φώτα προς το τέλος για να δημιουργούν την ψευδαίσθηση ότι το πλήθος συνεχίζει ως εκεί που μπορεί να δει το μάτι, αλλά για εκείνες μέχρι και τις αρχές του ’90 που ήταν πραγματικά αδύνατον να υπολογιστεί ο αριθμός των ατόμων που τις παρακολουθούσαν. Δεν έφερνε ο κομματικός φανατισμός όλο αυτό το πλήθος, αν ήταν έτσι ένα σημερινό κόμμα του 30% θα είχε τα ¾ του κόσμου ενός κόμματος που παλιά έπαιρνε 40%, ενώ στην πραγματικότητα δεν μπορεί να μαζέψει ούτε το ένα τέταρτο. Αυτό που έφερνε τον κόσμο ήταν οι ηγετικές φυσιογνωμίες και η αλήθεια είναι ότι έχουμε πάρα πολύ καιρό να δούμε έναν πραγματικό ηγέτη.

JPAGE_CURRENT_OF_TOTAL