130x180 books

130x180 monopati

130x107mathisi

130x300 unicef

 
130x180 amnesty

130x130 warchild


130x130 reporters

130x180 doctors sans


130x180 warchild

130x180 apopseis


130x130 cancer

130x180 twitter

130x300 books

 

 

Διαφήμιση
Δευτέρα, 20 Νοέμβριος 2017 09:12

Τραμπ, Τσίπρας και Έρικ Κάρτμαν

γράφει ο Δημήτρης Κοντογιάννης.

Το South Park είναι ένα από τα πιο πολιτικοποιημένα, σοβαρά και ταυτόχρονα πιο διάσημα καρτούν για ενήλικες στον κόσμο. Για παράδειγμα, η 19η σαιζόν του θεωρείται ένα πλήρες δοκίμιο για τον νεοφιλελευθερισμό, τα προβλήματα και τα οφέλη του. Μετά όμως από την απρόσμενη εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ –κάτι που φάνηκε ότι και οι ίδιοι δεν περίμεναν- άλλαξαν αρκετά τον στόχο τους ως σειρά. Αντί λοιπόν να στοχεύουν άτομα και πρακτικές της πολιτικής και κοινωνικής ζωής, αποφάσισαν να στοχεύουν κάτι το οποίο όντως μπορούν να αλλάξουν: την συμπεριφορά των ανθρώπων που τους παρακολουθούν.

γράφει ο Δημήτρης Κοντογιάννης.

Σκεφτείτε λοιπόν ότι 10 οπαδοί του Ολυμπιακού δίνουν ραντεβού με 10 οπαδούς του Παναθηναϊκού, πλακώνονται στο ξύλο και οι μισοί από κάθε γκρουπ πεθαίνουν. Ποιος είναι χειρότερος; Προφανώς όλοι είναι τα ίδια χάλια. Θα ήταν εντελώς ηλίθιο εκ μέρους μας να πούμε ότι «οι βάζελοι είναι χειρότεροι γιατί οι γαύροι είναι παιδιά του λαού» ή οτιδήποτε άλλο θα δικαιολογούσε την συμπεριφορά τους. Στο ζουμί της, η αντιπαράθεση γίνεται επειδή οι μισοί είναι Ολυμπιακοί και οι άλλοι μισοί Παναθηναϊκοί, τόσο απλά.

γράφει ο Δημήτρης Κοντογιάννης.

Ανοίγοντας τα μέιλ μου, βλέπω και ένα με τίτλο «Ερωτηματολόγιο 4ου προσυνεδρίου ΝΔ στο Ηράκλειο». Όποτε βλέπω τέτοιου τύπου ερωτηματολόγια αρχίζει ένας εσωτερικός διάλογος με τον εαυτό μου, τον οποίο επαναλαμβάνω σχεδόν ευλαβικά κάθε φορά.

Κυριακή, 29 Οκτώβριος 2017 20:39

Ένας μόνο λόγος που όλα πάνε στραβά

γράφει ο Δημήτρης Κοντογιάννης.

Τι θα απαντάγατε αν σας έλεγα ότι υπάρχει ένας μόνο λόγος που όλα πάνε στραβά σε αυτή την χώρα; Το πιο πιθανό θα ήταν να μου λέγατε να σοβαρευτώ και να σταματήσω τις ανοησίες και θα είχατε δίκιο. Ωραία, μπορούμε αυτό το συμπέρασμα να το εφαρμόσουμε και στην καθημερινή πολιτική μας ζωή;

Δευτέρα, 23 Οκτώβριος 2017 08:57

Ναι βρε κράτος, εγώ είμαι λέμε!

γράφει ο Δημήτρης Κοντογιάννης.

Πάντα είχα απορία πως καταφέρνουν οι Αμερικάνοι και λειτουργούν το κράτος τους χωρίς να έχουν οι πολίτες κανένα έγγραφο που να λειτουργεί ως ταυτότητα, με ΑΔΤ, σφραγίδα και φωτογραφία. Είναι κάτι που, για εμάς που αναγκαστήκαμε να βγάλουμε ταυτότητα στα 16, φαντάζει απίστευτο. Πώς γίνεται ένα κράτος με περισσότερους από 320 εκατομμύρια κατοίκους να μπορεί να λειτουργεί με βασικό τρόπο για να αναγνωρίζεται κάποιος πολίτης από την άδεια οδήγησης, η οποία δεν είναι καν υποχρεωτική; Φαίνεται όμως ότι τις ίδιες ανησυχίες έχει και το δικό μας κράτος, αλλά αποφάσισε να φτάσει στο άλλο άκρο δημιουργώντας κυριολεκτικά δεκάδες υποχρεωτικούς τρόπους για να αποδεικνύεις το αυτονόητο, ότι είσαι ο εαυτός σου.

Κυριακή, 15 Οκτώβριος 2017 19:55

Πάμε, αλλά πού πάμε;

γράφει ο Δημήτρης Κοντογιάννης.

Σε μία συζήτηση πριν από λίγες ημέρες δόθηκε ένας πολύ ωραίος ορισμός του τι είναι στρατηγική: η απόφαση του ποια πορεία θα ακολουθήσεις για να πας από το μέρος Α στο μέρος Β. Για να γίνει όμως αυτό πρέπει να γνωρίζεις που βρίσκεσαι, άρα πού είναι το μέρος Α, αλλά και πού θέλεις να πας, δηλαδή πού είναι το μέρος Β.* Αν μιλήσουμε λοιπόν για την Ελλάδα και για το ποιά θα πρέπει να είναι η στρατηγική μας για το μέλλον, βλέπουμε ότι σε πολλές περιπτώσεις όχι μόνο δεν ξέρουμε πού πρέπει να πάμε, αλλά δεν μπορούμε να συμφωνήσουμε καν για το πού βρισκόμαστε.

Δευτέρα, 09 Οκτώβριος 2017 10:35

Αριστερός αλά καρτ, ψηφαλάκιας 24/7

γράφει ο Δημήτρης Κοντογιάννης.

Δεν πιστεύω ότι μπορεί κάποιος από εμάς να καταλάβει τι ακριβώς νιώθουν τα άτομα τα οποία αφορά το νομοσχέδιο για την ταυτότητα φύλου, εκτός αν ο ίδιος είναι ένα από αυτά τα άτομα ή, ίσως, αν έχει κάποιο στο στενό οικογενειακό του κύκλο. Αυτό που μπορώ να φανταστώ είναι ότι πιθανότατα αισθάνονται όπως όταν ακούς κάποιους να συζητούν για εσένα ακριβώς μπροστά σου χωρίς να έχουν καταλάβει ότι ακούς. Πολύ άβολα, σχεδόν σαν να ντρέπεσαι που υπάρχεις και αυτό σε μία δημοκρατία είναι κάτι πολύ άδικο για οποιονδήποτε άνθρωπο και οποιαδήποτε κοινωνική ομάδα.

γράφει ο Δημήτρης Κοντογιάννης.

Προφανώς δεν έχω κάποια βαθύτερη γνώση της κατάστασης στην Ισπανία. Όπως και το 99% όσων διαβάζουν αυτό το άρθρο, γνωρίζω μόνο ό,τι επιλέγει να μου δείξει ο εγχώριος τύπος, άντε και 1-2 άρθρα που μου έστειλαν κάποιοι που ασχολούνται λίγο παραπάνω. Θα είναι χαζό εκ μέρους οποιουδήποτε έχει ασχοληθεί μόνο μία εβδομάδα να προσπαθήσει να καταλάβει εξελίξεις πολλών δεκαετιών, και πολύ πιο χαζό να προσπαθήσει από κάτι που δεν καταλαβαίνει να βγάλει συμπεράσματα για την δική του καθημερινότητα και την κατάσταση στη δική του χώρα. Παρ’όλα αυτά, υπάρχουν κάποια λίγα πράγματα τα οποία όντως καταλαβαίνουμε, είτε επειδή έχουμε ως χώρα παρόμοιες εμπειρίες, είτε επειδή πολλές φορές η εικόνα δεν χρειάζεται καμία απολύτως επεξήγηση.

Δευτέρα, 25 Σεπτέμβριος 2017 11:21

Η πολιτική του πεντάχρονου

γράφει ο Δημήτρης Κοντογιάννης.

Υπάρχουν πολλές πιθανές αντιδράσεις όταν ένα πεντάχρονο κάνει μία ζημιά. Μπορεί να τρέξει να το πει στους γονείς του ή να προσπαθήσει μόνο του να την επιδιορθώσει ή επιτόπου να βάλει τα κλάμματα ή να συνεχίσει να παίζει μη έχοντας καταλάβει ότι έχει κάνει ζημιά. Υπάρχει και η περίπτωση το πεντάχρονο να ισχυριστεί ότι δεν υπάρχει ζημιά με τέτοιο πάθος, ώστε να αρχίσει να πείθει και τον εαυτό του για την εναλλακτική πραγματικότητα που παρουσιάζει. Μπορεί κάποιοι να μην έχετε δει τέτοιου είδους πεντάχρονα και να σας φαίνεται ως αντίδραση κάπως περίεργη, αλλά όλοι μας έχουμε δει τέτοιου είδους πενηντάχρονα, τα οποία πλέον έχουν φτιάξει μία παγκόσμια μόδα αλλοίωσης της αλήθειας.

γράφει ο Δημήτρης Κοντογιάννης.

Ειλικρινά, είμαι από τους ανθρώπους που πιστεύουν βαθιά στην έννοια της δημοκρατίας. Πραγματικά πιστεύω ότι όλοι, ανεξάρτητα από εξυπνάδα, γνώσεις ή εμπειρίες, μπορούμε και πρέπει να συνεισφέρουμε στην κοινωνία με την άποψή μας. Ίσως για αυτόν τον λόγο χαίρομαι πολύ να συζητάω με άτομα που έχουν διαφορετική θεώρηση της κοινωνίας από εμένα, ακόμα και απλά για να καταλάβω το πώς κατέληξαν στα πιστεύω τους. Έχοντας λοιπόν μιλήσει με όλων των ειδών τους τύπους της ελληνικής κοινωνίας –από τον σκληρό κομμουνιστή και τον μπαχαλάκια αναρχικό, μέχρι τον χρυσαυγίτη και τον ακραία νεοφιλελεύθερο- κατέληξα στο συμπέρασμα ότι με κάποιους ανθρώπους απλά δεν πρέπει να μιλάς.

JPAGE_CURRENT_OF_TOTAL