130x180 books

130x180 monopati

130x107mathisi

130x300 unicef

 
130x180 amnesty

130x130 warchild


130x130 reporters

130x180 doctors sans


130x180 warchild

130x180 apopseis


130x130 cancer

130x180 twitter

130x300 books

 

 

Διαφήμιση
Δευτέρα, 17 Ιούλιος 2017 08:15

Ο φασίστας και το ανέκδοτο

γράφει ο Δημήτρης Κοντογιάννης.

Υπάρχουν μερικά πράγματα που σε ξαφνιάζουν τόσο πολύ που μπορεί να χρειαστούν να περάσουν αρκετές ημέρες μέχρι να καταλάβεις τι ακριβώς έγινε. Έτσι λοιπόν, πριν από δυο εβδομάδες βρέθηκα στο σπίτι ενός φίλου για τη γιορτή του. Όσοι ήμασταν εκεί σπάνια είχαμε βρεθεί μεταξύ μας και γνωριζόμασταν ελάχιστα εώς καθόλου. Μιλώντας λοιπόν για τις δουλειές μας , την ανεργία και το πόσο όμορφα περνάμε οι ελεύθεροι επαγγελματίες, κάποια στιγμή πετάχτηκε κάποιος και είπε «Μη φοβάστε παιδιά, θα γίνει κυβέρνηση ο Τσίπρας και θα μας σώσει». Όλοι γελάσαμε και συνεχίσαμε κανονικά την συζήτησή μας, αλλά κάτι εμένα μου πήγαινε στραβά.

Δευτέρα, 26 Ιούνιος 2017 07:17

Ο Έλληνας του 2117

γράφει ο Δημήτρης Κοντογιάννης.

 

Είμαι ένας ευλογημένος άνθρωπος –όπως πιθανότατα και εσύ αναγνώστη- για έναν πολύ απλό λόγο: δεν έζησα ποτέ μου πόλεμο. Δεν μιλώ για μεταφορικό πόλεμο, όπως πχ στο εργασιακό μου περιβάλλον, ούτε για οικονομικό πόλεμο, όπως αυτός που όλοι μας ζούμε στα χρόνια της κρίσης. Μιλάω για κυριολεκτικό πόλεμο, από αυτούς που έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε στην τηλεόραση και να είναι κάτι μακρινό, να μη μας αγγίζουν. Από αυτούς που έχουμε ακούσει από τους γονείς ή τους παππούδες μας, που η γενιά μου δεν έζησε ποτέ και που πιθανότατα θα ζήσει η επόμενη.

Δευτέρα, 19 Ιούνιος 2017 06:37

Αερολογίες περί χρέους

γράφει ο Δημήτρης Κοντογιάννης.

Τώρα που μπήκε το καλοκαίρι, αν κάποιο απόγευμα μπείτε στο καφενείο ενός χωριού και δείτε τους θαμώνες απλά να αράζουν ήσυχα, μπορείτε να κάνετε το εξής πείραμα: βρείτε μία παρέα, καθίστε και μόλις σας δοθεί η ευκαιρία ρωτήστε «Λοιπόν, τι γνώμη έχετε για το χρέος;». Μετά από κανα δεκάλεπτο υπάρχει ρεαλιστική περίπτωση να βλέπετε Συριζαίους να βρίζονται με Νεοδημοκράτες, Καραμανλικούς και Παπανδρεϊκούς να αλληλοδιορθώνονται για νούμερα και ποσοστά, διάφορους να πετάνε θεωρίες συνωμοσίας για τράπεζες-Σόιμπλε-ΔΝΤ και παγκόσμια κέντρα εξουσίας και (εννοείται) κάποιον γραφικό να κουνάει το δάχτυλο και να φωνάζει «με τη χούντα χρέος δεν είχαμε».

γράφει ο Δημήτρης Κοντογιάννης.

 

Για πολλά χρόνια, οι πολιτικοί καβγάδες που γίνονταν σε σχολές, δουλειές ή παρέες είχαν από πρίν γνωστό τέλος: οι αριστεροί ήταν κρατιστές κομμουνιστές σταλινιστές και οι δεξιοί ήταν νεοφιλελεύθερα καπιταλιστικά γουρούνια. Όσο όμως πλακωνόμασταν για την τέλεια οικονομία που σύμφωνα με τους ειδικούς του αμφιθεάτρου αν την εφαρμόζαμε στην Ελλάδα θα είχαν λυθεί όλα τα υπόλοιπα προβλήματά μας, ξεχάσαμε να τσακωθούμε για χειροπιαστά πράγματα. Τι πάει στραβά με την παιδεία; Πώς διορθώνεται ο συνδικαλισμός; Πώς προστατεύουμε τα ανθρώπινα δικαιώματα; Ποιός είναι ο σωστός τρόπος αστυνόμευσης;

Δευτέρα, 05 Ιούνιος 2017 08:10

Δηλαδή τι διαφορετικό περιμένατε;

γράφει ο Δημήτρης Κοντογιάννης.

Σοκαρισμένη η παγκόσμια κοινότητα διαπίστωσε ότι ο Ντόναλντ Τραμπ αδιαφορεί πλήρως για τα εκατομμύρια ανθρώπων που πεθαίνουν ή αρρωσταίνουν λόγω της κλιματικής αλλαγής και ενδιαφέρεται κυρίως για την τσέπη του. Διαπίστωσαν επίσης ότι η Ανατολή είναι από εκεί που βγαίνει το πρωί ο Ήλιος, ότι η θάλασσα είναι μπλε και ότι η Γη κινείται και δεν είναι επίπεδη –οι περισσότεροι τουλάχιστον από αυτούς, γιατί υπάρχουν ανάμεσά μας άτομα που ακόμα υποστηρίζουν φανατικά το αντίθετο. Αφού λοιπόν όλοι πάνω-κάτω γνωρίζαμε τι σόι άνθρωπος είναι ο Ντόναλντ Τραμπ, γιατί τελικά ξαφνιαστήκαμε; Τι το διαφορετικό περιμέναμε;

γράφει ο Δημήτρς Κοντογιάννης.

Δεν υπάρχει μεγαλύτερο κλισέ από το «μπορούμε να κάνουμε την κρίση ευκαιρία». Όποτε το λέει κάποιος πολιτικός φωνάζω στην τηλεόραση σαν παππούς που βλέπει την εθνική να βάζει αυτογκόλ. Τι το καλό έχει η κρίση που μπορεί να γίνει ευκαιρία; Και ποιος είναι τόσο μάγκας που θα καταφέρει ένα άκρως πολύπλοκο και δυσεπίλυτο πρόβλημα με ρίζες δεκαετιών να το μετατρέψει σε κάτι θετικό; Όλοι αυτοί που θεωρούν ότι η σημερινή Ελλάδα με τους ηγέτες και τους πολίτες της μπορεί να εκμεταλλευτεί αυτή την συγκυρία, είναι σαν τον τερματοφύλακα που τρώει γκολ από την πάσα του αμυντικού του: κάτι δεν έχουν καταλάβει καθόλου καλά.

γράφει ο Δημήτρης Κοντογιάννης.

Όταν άκουσα για την τραγωδία στο Άδενδρο θα έβαζα στοίχημα ότι κάπου το πόρισμα θα αναφέρει τις λέξεις «κακή συντήρηση», ή κάποια παραλλαγή τους. Λογικό είναι. Όταν ο ΟΣΕ έχει χρέος πάνω από 10 δις τότε η συντήρηση γίνεται κάτι το δευτερεύον, αφού πρώτη προτεραιότητα είναι το πετρέλαιο και το ρεύμα για τα βαγόνια και η πληρωμή του προσωπικού, δηλαδή η απλή επιβίωση της εταιρίας. Άραγε, σε πόσες εταιρίες να ισχύει το ίδιο; Με πόσους διαφορετικούς τρόπους μας έχει χτυπήσει η κρίση -πέρα από την καθημερινή μας επιβίωση- με αποτέλεσμα να μπαίνουν οι ζωές μας σε κίνδυνο;

Δευτέρα, 08 Μάιος 2017 09:58

Ένα άχρηστο άθλημα

γράφει ο Δημήτρης Κοντογιάννης.

Είμαι από τη γενιά που πρόλαβε τον Παναγιώτη Γιαννάκη ελάχιστα ως παίχτη και κυρίως ως προπονητή. Όταν λοιπόν πριν από λίγα χρόνια έτυχε να τον ακούσω να μιλάει σε παιδιά, δεν ήξερα τι ακριβώς να περιμένω. Φανταζόμουν κυρίως συνηθισμένες εκφράσεις, του τύπου «παιδιά να μη τα παρατάτε» και «ο αθλητισμός κάνει καλό». Καμία σχέση. Ο άνθρωπος έκανε την αίθουσα να κλαίει και μας άφησε όλους με ανοιχτό το στόμα.

γράφει ο Δημήτρης Κοντογιάννης.

Πρωτομαγιά λοιπόν, αργία για όλους τους εργαζόμενους και ευκαιρία για ξεκούραση. Ευκαιρία για καφεδάκι στην πλατεία, εφημεριδούλα, τηλεόραση ή ίσως και σινεμά το βράδυ. Εκτός φυσικά αν είσαι αυτός που φέρνει το καφεδάκι, πουλάει την εφημεριδούλα, είναι τεχνικός σε κάποιο κανάλι ή καθαρίζει το σινεμά το βράδυ. Σε αυτή την περίπτωση μπορείς να θαυμάσεις όσους απολαμβάνουν τα εργασιακά τους δικαιώματα ενώ ταυτόχρονα τους εξυπηρετείς, προσέχοντας πάντα να μη παρασυρθείς από την χαλαρότητα της ημέρας και χάσεις τον επαγγελματισμό σου.

Δευτέρα, 24 Απρίλιος 2017 08:11

Τι έπαθε η τηλεόραση;

γράφει ο Δημήτρης Κοντογιάννης.

Οι κρίσεις, παρά την θλίψη και την καταστροφή τους, έκαναν πάντα στην Ελλάδα και ένα δώρο: την τέχνη. Η Μικρασιατική καταστροφή γιγάντωσε το ρεμπέτικο. Η ξενιτιά έγινε αιτία να γραφτούν εκατοντάδες ποιήματα, βιβλία και τραγούδια. Μετά την Κατοχή το να τραγουδάμε νομπελίστες ήταν καθημερινότητα. Σήμερα όμως, ανοίγοντας την τηλεόραση δυσκολεύεσαι να πιστέψεις ότι είμαστε ο ίδιος λαός.

JPAGE_CURRENT_OF_TOTAL