130x180 books

130x180 monopati

130x107mathisi

130x300 unicef

 
130x180 amnesty

130x130 warchild


130x130 reporters

130x180 doctors sans


130x180 warchild

130x180 apopseis


130x130 cancer

130x180 twitter

130x300 books

 

 

Διαφήμιση
Προβολή αντικειμένων με βάση την ετικέτα: Δήμητρα Καραντζένη
Κυριακή, 05 Φεβρουάριος 2017 09:26

Πολιτική φανφαρολογία 364 ημερών

γράφει η Δήμητρα Καραντζένη.

Διαβάζουμε σήμερα ότι σύμφωνα με πρόσφατες δημοσκοπήσεις, στις πρώτες 13 ημέρες θητείας του νέου Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ, το 52% των αμερικανών πολιτών νοσταλγεί ήδη τον προκάτοχό του Μπαράκ Ομπάμα, ζητώντας την επιστροφή του στο Λευκό Οίκο. Στέκομαι σε αυτή την πληροφορία και αναρωτιέμαι, πόσο παγκόσμια είναι εν τέλει η συνθήκη που θέλει τους πολίτες μιας χώρας να υπηρετούν μια διττή και αλληλοαναιρούμενη πολιτική ταυτότητα: Ως στοιχειωδώς ενεργοί πολίτες, ενημερωμένοι – άλλος λίγο, άλλος πολύ – για την πολιτική πραγματικότητα της χώρας τους και τα διαπλεκόμενα της πολιτικής εξουσίας τις 364 από τις 365 ημέρες του χρόνου, και ως tabula rasa ψηφοφόροι, τουρίστες στην ίδια τους τη χώρα την ημέρα των εκλογών, τη μία εκείνη δηλαδή ημέρα του χρόνου που ουσιαστικά καλούνται να τεκμηριώσουν με την ψήφο τους την πολιτική τους τοποθέτηση, αμφισβήτηση, αγανάκτηση και να αποδείξουν πως δεν είναι άβουλα όντα, έρμαια ενός αέναου πολιτικάντικου τυχοδιωκτισμού.

Σάββατο, 28 Ιανουάριος 2017 14:22

Το φάντασμα του Άλλου στον καθρέφτη

γράφει η Δήμητρα Καραντζένη.

Ίσως δεν ήσουν ως τώρα εσύ. Μα πάντα ήταν κάποιος άλλος. Ο Άλλος εκείνος, με το Α κεφαλαίο, τόσο βροντερό και μεγαλοπρεπές, αρκετό για να τον κρατήσει μίλια μακριά σου, στην κατάλληλη απόσταση ασφαλείας, εκείνη που σε διακρίνει με ανακούφιση και σε ξεχωρίζει από κείνον και όσα του καταμαρτυρούνται. Πάντα κάποιος Άλλος ήταν ο κατατρεγμένος, ο μετανάστης, ο πρόσφυγας, ο επιζών, ο έγχρωμος, ο Εβραίος, ο ξένος, ο παράταιρος, με το βαρύ κι ασήκωτο φορτίο του υποδεέστερου στις πλάτες του, το παιδί ενός κατώτερου Θεού...

γράφει η Δήμητρα Καραντζένη.


Ο απολογισμός της χρονιάς που μόλις αποχαιρετήσαμε δύσκολα θα μπορούσε να αποφύγει το βαρύ, αρνητικό της πρόσημο τόσο σε εθνικό όσο και σε διεθνές επίπεδο. Μια γκρίζα, καταθλιπτική χρονιά με επώδυνες χρωματικές παραλλαγές στις αποχρώσεις του κόκκινου…

Τρίτη, 30 Ιούνιος 2015 07:13

Έλληνες, ενηλικιωθείτε!

της Δήμητρας Καραντζένη.

Δεν προτίθεμαι να πω σε κανέναν τι να ψηφίσει την ερχόμενη Κυριακή. Νιώθω όμως την ανάγκη να πω αν και δε θα εισακουστώ, πως αυτή η καταστροφολαγνεία θα πρέπει επιτέλους να σταματήσει εδώ. "Ο Τσίπρας θα χρεοκοπήσει τη χώρα, θα πεινάσουμε, θα ψωνίζουμε με δελτίο, θα πούμε τη δραχμή δραχμούλα, θα επαιτούμε." Καταρχάς το δημοψήφισμα δεν μας ζητά να επιλέξουμε μεταξύ ευρώ και δραχμής, αλλά να αποφανθούμε υπέρ ή κατά των προτεινόμενων όρων της συγκεκριμένης δανειακής σύμβασης. Μα ακόμη και αν στην εσχάτη των περιπτώσεων το σενάριο της εξόδου από τη ζώνη του Ευρώ ακολουθήσει ένα πλειοψηφικό ΟΧΙ στο δημοψήφισμα, ουδείς παραγνωρίζει τις δυσμενείς συνέπειες που αυτή θα επιφέρει στην εγχώρια οικονομία και την κοινωνία, καθώς και τη σοβαρή αστάθεια και τον αναβρασμό στις χώρες της Ευρωζώνης αλλά και στις αγορές που συνδέονται καθοιονδήποτε τρόπο με αυτές.

Παρασκευή, 15 Μάρτιος 2013 20:59

Κορέα: ‘Κόπηκε η γραμμή... της ειρήνης’

της Δήμητρας Καραντζένη.

 

Μία από τις δυσμενείς εξελίξεις των τελευταίων εβδομάδων, η οποία έχει προκαλέσει σειρά θυελωδών αντιδράσεων σε διεθνές επίπεδο, είναι η προ μηνός πραγματοποίηση από πλευράς Βορείου Κορέας, της τρίτης της κατά σειρά πυρηνικής δοκιμής.

Η Πιονγκγιάνγκ προχώρησε για μία ακόμη φορά στην προκλητική περιφρόνηση του ψηφίσματος του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ για την οριστική αναστολή των πυρηνικών της προγραμμάτων, αψηφώντας δημόσια τις προβλεπόμενες κυρώσεις και εμμένοντας στην πρόθεσή της να αναδειχθεί σε ισχυρό πυρηνικό κράτος, ενάντια στο μεγάλο της δυτικό εχθρό και τους υποστηρικτές του. Μάλιστα, η ευθραστότητα της κατάστασης κατέστη ιδιαίτερα σαφής μετά την μονομερή κατάργηση της ισχύος του Συμφώνου μη επίθεσης στη Ν. Κορέα, αλλά και τη διακοπή του λεγόμενου ‘’κόκκινου τηλεφώνου’’ που συνέδεε από το 1971 μέχρι σήμερα τις δύο χώρες, ως απάντηση στην επιβολή νέων κυρώσεων λόγω των πυρηνικών δοκιμών.

Παρασκευή, 08 Μάρτιος 2013 23:07

Στις συμπληγάδες της μετριότητας

της Δήμητρας Καραντζένη.

 

Από το μεσημέρι της περασμένης Τρίτης η Βενεζουέλα θρηνεί το χαμό του προέδρου της, Ούγκο Τσάβες. Μετά την επιβεβαίωση της μακάβριας είδησης, ο λαός ξεχύθηκε στους δρόμους δυστυχής, κλαίγοντας και φωνάζοντας συνθήματα σε μια προσπάθεια να βιώσει συλλογικά το εθνικό του πένθος. Η έντονη φόρτιση και συναισθηματική εμπλοκή του λαού αυτού υποδηλώνει, αν μη τι άλλο, το σεβασμό και τη βαθιά εκτίμηση που έτρεφε στο πρόσωπο ενός κατά πολλούς αμφιλεγόμενου ηγέτη. Επαναστάτης ή δικτάτορας, ο Τσάβες ήταν αναμφισβήτητα ένας πολιτικός που χάραξε διεθνώς μία πορεία που διήρκησε στο χρόνο, με ηχηρή και διόλου χλιαρή παρουσία, με έργα και ημέρες που συγκρότησαν με έναν ιδιαίτερο τρόπο την προσωπική μα και πολιτική του υστεροφημία.

της Δήμητρας Καραντζένη.

 

Γυρνώντας σχεδόν μία δεκαετία πίσω, στο τέλος των μαθητικών μου χρόνων, ανακαλώ μία μικρή ιστορία που δε θα ξεχάσω ποτέ. Στο μάθημα του Δικαίου, το οποίο ήταν για τους περισσότερους ανιαρό, η καθηγήτριά μας – αξιόλογος άνθρωπος και εξαίρετη παιδαγωγός, της οφείλω πολλά για την καθοδήγησή της στη σταδιοδρομία μου – επέλεξε να παρουσιάσει κάτι που έμελλε να συγκλονίσει όλη την τάξη. Αφού μας προειδοποίησε πως όσα θα ακούσουμε θα είναι σκληρά και δίνοντας το ελεύθερο σε όποιον αισθανθεί άβολα να εξέλθει της αίθουσας, βυθίστηκε στην αφήγηση ορισμένων σελίδων ενός σπουδαίου βιβλίου, με τίτλο το ‘’Λουλούδι της Ερήμου’’.

 

Η Ελλάδα είναι μία χώρα με πλούσιο μα δυστυχώς αναξιοποίητο φυσικό πλούτο που ταυτόχρονα μαστίζεται από μία σειρά περιβαλλοντικών προβλημάτων, τα οποία δεν έχουν τύχει της απαραίτητης προσοχής. Ανησυχητικότερη όλων, είναι η δυσάρεστη διαπίστωση της ελλιπούς ενεργητικής συμμετοχής των Ελλήνων πολιτών στην προστασία του περιβάλλοντος, λόγω έλλειψης ενημέρωσης, παρά τη βαθμιαία αφύπνιση της περιβαλλοντικής τους συνείδησης. [1] Σε μία χώρα της οποίας ο κοινός μέσος νους για χρόνια θεωρούσε πως η μόλυνση του αέρα και των υδάτων ή η κλιματική αλλαγή συνέβαιναν απλώς κάπου μακριά, και όπου η οικολογία ήταν μία λέξη σχεδόν ντεμοντέ, αντιλαμβανόμαστε πως το χάσμα από τη θεωρία στην πράξη παραμένει ακόμη αγεφύρωτο.

 

Καθώς όμως τίποτα δεν προέρχεται εκ του μηδενός και όλα τα ζητήματα έχουν την εγγενή τους αιτία, οφείλουμε να αναζητήσουμε τις ρίζες αυτής της απραξίας, οι οποίες αναμφίβολα εξαπλώνονται στους κυριότερους κοινωνικούς πυλώνες άσκησης πίεσης και εξουσίας.