130x180 books

130x180 monopati

130x107mathisi

130x300 unicef

 
130x180 amnesty

130x130 warchild


130x130 reporters

130x180 doctors sans


130x180 warchild

130x180 apopseis


130x130 cancer

130x180 twitter

130x300 books

 

 

Διαφήμιση
Προβολή αντικειμένων με βάση την ετικέτα: Ανδρουλάκης
Σάββατο, 11 Νοέμβριος 2017 09:06

Η ώρα της δημοκρατικής παράταξης

γράφει ο Δημήτρης Τζελέπης.

«Nomen omen est»: το όνομα είναι οιωνός. Η ΔΗΣΥ την Κυριακή οδηγείται σε εκλογές για να εκλέξει νέο αρχηγό, δεν ξέρει τι κόμμα θα προκύψει μετά και με ποιο όνομα. Αυτά θα τα λύσουν στο συνέδριο.

του Μίμη Ανδρουλάκη.


Μη σπαταλάτε ενέργεια για κάτι που δεν υπάρχει πλέον. Οι ραγδαίες ανακατατάξεις (πρωτιά ΣΥΡΙΖΑ, συρρίκνωση και δυϊσμός του ΠΑΣΟΚ, σύμπραξη της ΔΗΜΑΡ, Ποτάμι με κοινοβουλευτική ομάδα, πρωτοφανής αριθμός ανεξαρτήτων, υπόδικοι βουλευτές της Χρυσής Αυγής) αφήνουν εδώ και καιρό ξεκρέμαστη, κυριολεκτικά στον αέρα, τη σημερινή σύνθεση της Βουλής.

Ο ανεξάρτητος βουλευτής Β' Αθηνών Μίμης Ανδρουλάκης με την προτροπή "κόψτε" -έμμεσα- νέο χρήμα πριν είναι πολύ αργά καλεί την Κυβέρνηση να εγκαταλείψει την ενοχική αδράνεια και την πάγια αυτόματη άρνηση του "αυτά δε γίνονται, είναι εκτός πλαισίου της Ευρωζώνης!" και μετά τη σχετική δήλωση του Προέδρου της Bundesbank Βαιντμαν ότι ενδέχεται η ΕΚΤ να περάσει σε πιο επιθετικές μορφές ρευστότητας, να απαιτήσει στο Eurogroup και στη Συνάντηση Κορυφής την υιοθέτηση του κατάλληλου συνδυασμού  μέτρων από την παρακάτω εργαλειοθήκη μη συμβατικής ρευστότητας:

 

Του Μίμη Ανδρουλάκη.


Ο Σήφης για συμβόλαιο μόνο το λόγο έχει

αυτός σφραγίδες και χαρτιά δε θέλει να κατέχει


Κάποιος φούρνος έπεσε. Επιτέλους μια αξιοκρατική επιλογή που τιμά την Ελλάδα. Ο Σήφης Σηφάκης Πρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου Έρευνας και Τεχνολογίας (ΕΣΕΤ)! Ο Σήφης από το δημόσιο Καπετανάκειο Γυμνάσιο του Ηρακλείου κι ύστερα από το Μετσόβιο έφθασε στην κορυφή της παγκόσμιας πληροφορικής. Κάτοχος του βραβείου Turing (“Νόμπελ” πληροφορικής) και διευθυντής του Centre de Recherche Integrative της Grenoble. Αμερικανοί και Κινέζοι ανταγωνίζονται ποιος θα τον κάνει δικό του, του πρόσφεραν το βάρος του σε χρυσό μα μένει πιστός στην πολύπαθη Ευρωπαϊκή Έρευνα και Τεχνολογία. Ένας επιστήμονας που έρχεται από το επόμενο μετα-Internet big bang στην τεχνολογία και συνομιλεί με τις παγκόσμιες κορυφές νιώθει την ίδια κι ακόμη μεγαλύτερη χαρά και πνευματική λαχτάρα να φιλοσοφεί ρακοπίνοντας κάτω από έναν πλάτανο με τους βοσκούς και τους γέροντες αγρότες της Κρήτης. Ένας γνήσιος απόγονος του συμπατριώτη του Επιμενίδη. Μόνιμος κάτοικος μιας “Κρήτης”, φανταστικού τόπου ψυχής, υπαρκτής ή ανύπαρκτης “Κρήτης”, όπως θες το παίρνεις. Επιτέλους ένας καλός οιωνός.

 του Μίμη Ανδρουλάκη.

Η μακροημέρευση του σχήματος Σαμαρά - Βενιζέλου και η μερική έστω ευόδωση των διακηρυγμένων στόχων του (σταθεροποίηση, επανεκκίνηση της οικονομίας με εθνικό “μνημόνιο”, διαγραφή - επιμήκυνση του “επίσημου” χρέους, απαγκίστρωση από τα μνημόνια), δυστυχώς σ’ ένα αυτοϋπονομευμένο ευρωπαϊκό περιβάλλον, προϋποθέτει υποχρεωτικά κάτι. Ότι θα φτάσει μέχρι το τέλος, τέλος. Τίνος το τέλος; Το τέλος των κομμάτων που το απαρτίζουν τουλάχιστον όπως τα γνωρίζαμε μέχρι σήμερα. Το τέλος ειδικά του ΠΑΣΟΚ έστω ένα τέλος δίχως τελεία. Η γαλήνη όπως είδαμε στην ορκωμοσία επέστρεψε στο πρόσωπο του Ευάγγελου Βενιζέλου έπειτα από μια μακρά περίοδο μελαγχολίας και διαταραχής μόνο γιατί συμφιλιώθηκε με τη φορά των πραγμάτων και κατάλαβε, σε αντίθεση με άλλους, ότι δεν είναι καλό για τον τόπο ένα σχήμα να αυτοεξαπατάται και να παριστάνει ότι είναι κάτι διαφορετικό απ’ ό,τι πραγματικά είναι ή απ’ ό,τι η πανουργία της ιστορίας και η τρόικα - μοίρα το έκανε να είναι. Οι εντός του ψευδαισθήσεις, οι ενδεχόμενες νευρωτικές κρίσεις, οι προσποιήσεις, οι τσιριμόνιες, οι ψευτοαντιστάσεις και οι “αριστερές” - θου Κύριε! - διαφοροποιήσεις έχουν την ίδια αξία με τις νοσταλγίες σιτεμένων κυριών που ξεφυλλίζουν με δάκρυα στα μάτια τα άλμπουμ των νεανικών τους αναμνήσεων. Την ίδια αξία με τις οργισμένες πριν λίγες μέρες αντάρτικες πόζες κυριών του ΠΑΣΟΚ που βρήκαν επιτέλους την γαλήνη και την επιβεβαίωση στον “αναπληρωματικό” ίσκιο μεγάλων ανδρών της πολιτικής ζωής. Ο Ευάγγελος Βενιζέλος πραγμάτωσε με σοβαρό τρόπο, ας ελπίσουμε ίσως χρήσιμο και για τον τόπο, ό,τι με γεροντολαγνική αδιακρισία διατυμπάνιζε ο άλλος ευτραφής ομόλογός του, ό,τι φαντασιώνονται στις άγονες συνήθως συμποσιακές συνευρέσεις τους οι υιοθετημένοι κυρίως από την Καθημερινή, στο όνομα του “φιλοευρωπαϊκού Συναγερμού”, δημιουργοί αυτοαναφορικών δικτύων και ομίλων. Τους πρόλαβε άλλωστε όλους πρώτος ο Γιάννης Στουρνάρας του “Κοινωνικού Συνδέσμου”(!) και του Σημιτικού εκσυγχρονισμού που ανακάλυψε με εφηβικό ενθουσιασμό ότι ήταν πάντα ερωτευμένος με τον Αντώνη Σαμαρά δίχως να το γνωρίζει. Δεν του ζητούμε εξηγήσεις και ιδεολογικές αναφορές αλλά τουλάχιστον να κάνει καλύτερα τη δουλειά του. Έχει τα προσόντα όταν δεν είναι πολιτικά ακυβέρνητος.

Πέμπτη, 20 Ιούνιος 2013 09:46

Το mea culpa απαιτεί ηγεσία

του Μίμη Ανδρουλάκη.

Θα συνεννοηθούν πάνω σε πραγματική λύση ή θα εγκλωβιστούν οριστικά, καταστροφικά στο επαρχιακό σήριαλ “ο ξεροκέφαλος επηρμένος ενωμοτάρχης και οι αμήχανοι ειρηνοδίκες”, κρυπτόμενοι από κοινού πίσω από τη σολομώντεια του Συμβουλίου Επικρατείας; Το ζήτημα δεν είναι αν υπάρχει ή όχι δυσπιστία μεταξύ των τριών εταίρων αλλά αν ο τόπος διαθέτει ηγεσία. Τα αμοιβαία αισθήματα λίγο ενδιαφέρουν. Δεν είναι τα καλά αισθήματα των τριών που αποφάσισαν τον σχηματισμό κυβέρνησης συνεργασίας αλλά μια μεγάλη ανάγκη κι ένας ακόμα μεγαλύτερος φόβος. Ίσα ίσα αυτό που χρειάζεται η κυβέρνηση είναι να λειτουργήσει με “θεσμοθετημένη δυσπιστία” δηλαδή με κανόνες και πρόγραμμα. Ξεχάσαμε ότι ο μόνος διεθνής συνασπισμός που επιζεί πάνω από έξι δεκαετίες είναι αυτός που υιοθέτησε το δόγμα της περιορισμένης εμπιστοσύνης μεταξύ των εταίρων του. Ο άλλος με τα “συντροφικά” αισθήματα και την ιδεολογία διαλύθηκε. Ούτε μπορεί να σχεδιάζουν την επιτυχία της κυβέρνησης υπερεπενδύοντας στους “καλούς” υπουργούς που θα αντικαταστήσουν τους “κακούς”. Αντίθετα πρέπει να σχεδιάσουν σε στέρεες βάσεις τη δουλειά της πάνω στην απαισιόδοξη υπόθεση ότι οι επόμενοι υπουργοί ενδεχομένως να είναι ίδιοι σε αξία ίσως και χειρότεροι από τους σημερινούς. Η θεσμοθετημένη “απαισιοδοξία” - “δυσπιστία” είναι προϋπόθεση για την αποκατάσταση της εμπιστοσύνης.

Μη μας παρηγορεί ότι θεωρείται μικρή η διαφορά τους μπροστά στο εκρηκτικό πρόβλημα της χώρας. Το χειρότερο είναι το πείσμα και ο ναρκισσισμός των “μικρών διαφορών”. Λησμονήσαμε ότι η κυβέρνηση συνεργασίας των κεντρώων κομμάτων με τη γερμανική σοσιαλδημοκρατία κατέρρευσε για μια πολύ μικρή διαφορά και μαζί της η Δημοκρατία της Βαϊμάρης.

Το mea culpa και η συντεταγμένη αναδίπλωση - προώθηση απαιτούν ηγετική ισχύ και αυτοπεποίθηση. Υπάρχει;

του Μίμη Ανδρουλάκη.


 Θα υπενθυμίσω μια μικρή ιστορία, συμβολικό μάθημα προς όλους τους εμπλεκόμενους στη σημερινή κρίση καθώς ο Αντώνης Σαμαράς σε οριακή κατάσταση πολιτικής διαταραχής σκηνοθετεί αιφνίδια την αποτυχία του  η οποία όμως μπορεί ν’ αποδειχθεί μοιραία για την ίδια τη χώρα. Καθώς η “φυγή” του προς τα “μπρος”, στη λάθος στιγμή με λάθος θέμα, με πρόσχημα την ΕΡΤ, είναι φως φανάρι φυγή από την πραγματικότητα. Πριν 100 χρόνια τέτοιες μέρες, Ιούνιο - Ιούλιο 1913, στο ύψωμα 1378 δόθηκε η πιο σκληρή και τελευταία μάχη του ελληνοβουλγαρικού πολέμου. Τη μια καταλάμβαναν το ύψωμα οι Έλληνες, την άλλη οι Βούλγαροι. Σώμα με σώμα. Ακόμα και με πετροπόλεμο. Το Πρώτο Ανεξάρτητο Τάγμα Κρητών που έδινε τη μάχη ξεκίνησε με 1000 άνδρες και κατέληξε με 50. Είχαν εξαντληθεί και οι δύο αντίπαλοι. Μες τη νύχτα οι Βούλγαροι αποφάσισαν να εγκαταλείψουν κρυφά το ύψωμα. Την ίδια σκέψη έκαναν και οι Έλληνες δίχως να γνωρίζουν την αναδίπλωση των αντιπάλων τους. Το ύψωμα έμεινε τελικά ακάλυπτο. Έχασαν και οι δύο από αμοιβαία εξάντληση.


Σκεφτόμουνα μπας κ’ είχα πέσει έξω στην παλαιά μου δημόσια διάγνωση για τον Αντώνη Σαμαρά, ότι δηλαδή πάσχει από το λεγόμενο στην ψυχανάλυση σύνδρομο ματαίωσης, όταν δηλαδή ένας άνθρωπος πλησιάζει ένα στόχο που ήταν διακαής πόθος του τότε ακριβώς άξαφνα δείχνει μια ανεξήγητη συμπεριφορά και τα κάνει όλα μπάχαλο. Φαινόταν σαν ν’ απέκτησε φρόνηση και υπομονή. Κι όμως όταν καταλήφθηκε από περίσσεια ευφορία και φούρια, κι όταν πήραν φόρα να τον κολακεύουν ένα σωρό σπόνσορες και άρχισε να ονειρεύεται πως θα καθαρίσει το πολιτικό παιχνίδι με μια θεαματική κίνηση ακόμα και με εκλογές, επαναλάμβανα σ’ όλους “όπου να’ ναι θα την κάνει τη μ.... και θα’ ναι μεγάλη...”. Η μαύρη οθόνη της ΕΡΤ είναι απλώς το σύμπτωμα ενός βαθύτερου ψυχολογικού συνδρόμου. Θα μπορούσε να είναι κάποιο άλλο σύμπτωμα, τυχαίο, που ξεπερνά τα όρια του υπολογισμένου κινδύνου και πλησιάζει τον πολιτικό τυχοδιωκτισμό. Βλέπε πχ διαχείριση του γιουγκοσλαβικού. Κρίμα.

του Μίμη Ανδρουλάκη.


Η ασυνήθιστη τρικομματική κυβέρνηση ανάγκης έγινε εφικτή μόνο από ένα μεγάλο φόβο. Και θα συνεχίσει να υπάρχει όσο η αναλαμπή μιας πρώτης ελπίδας νεφοσκεπάζεται ακόμη από το μεγάλο φόβο ότι μπορεί ανά πάσα στιγμή να γλιστρήσουμε από το σημερινό κακό στο χειρότερο, το ανεξέλεγκτο καταστροφικό χάος. Το ντελίριο πρόωρης και σε μεγάλο βαθμό τεχνητής ευφορίας του αστερισμού “Σαμαράς” συνεπώς στην πορεία είναι πιθανό να διαβρώσει τη βάση της κυβέρνησης και να ενισχύσει τη διάθεση “πάμε τώρα για άλλα”. Αντίθετα η καλλιέργεια από την πλευρά “Τσίπρα” της αναμονής επικείμενων καταστροφικών, προκατακλυσμιαίων συμβάντων ανανεώνει το μεγάλο φόβο, σταθεροποιεί και ενισχύει το κυβερνητικό σχήμα. Φαίνεται παράδοξο αλλά οι προοπτικές του αστερισμού “Τσίπρας” δεν ενισχύονται από το “όσο χειρότερα τόσο καλύτερα” αλλά από τη σταθεροποίηση και την ελπίδα μιας αναδιανομής μέσω μιας νέας βιώσιμης ανάπτυξης. Τηρουμένων των αναλογιών ο “Τσίπρας” χρειάζεται μια γερή δόση “Άττλι” έναντι του “Τσώρτσιλ”. Οι αντίπαλοι πρέπει να μυηθούν στη διαλεκτική ενότητα “ελπίδας - φόβου” που πρώτος παρουσίασε με διαύγεια ο Σπινόζα, ένας φιλόσοφος του 17ου αιώνα.

του Μίμη Ανδρουλάκη.

 

Η κεντρική ιδέα των κομμάτων της συμπολίτευσης αλλά και ορισμένων της αντιπολίτευσης μετά τις εκλογές του Ιουνίου ήταν ότι διαμορφώνεται μια εθνική διαπραγματευτική γραμμή μ’ ένα ρεαλιστικό σχέδιο αναθεώρησης των συμβάσεων ενταγμένο σ’ ένα εθνικό πρόγραμμα ανασυγκρότησης - ανάπτυξης. Τραβούμε το “σχοινί” με τους εταίρους μέσα στο καλοκαίρι -ήταν η σκέψη μας- δίχως να το “σπάσουμε” ώστε έγκαιρα να φτάσουμε σ’ ένα νέο σημείο ισορροπίας που θα διασφάλιζε τη διάσωση της χώρας. Όταν όμως τον Σεπτέμβριο από διαρροές πληροφορήθηκα για την υψηλού κινδύνου εμπροσθοβαρή κλιμάκωση της δημοσιονομικής προσαρμογής μέσα από τον προϋπολογισμό του 2013 και το άνοιγμα της ατζέντας των διαπραγματεύσεων στον πυρήνα του ασφαλιστικού σαν να επρόκειτο για ένα τυπικό δημοσιονομικό ζήτημα προειδοποίησα σαν μέσο πίεσης ότι η αντίθεσή μου θα εκφραστεί κατά προτίμηση πολιτικά στη ψήφιση του προϋπολογισμού.

JPAGE_CURRENT_OF_TOTAL