130x180 books

130x180 monopati

130x107mathisi

130x300 unicef

 
130x180 amnesty

130x130 warchild


130x130 reporters

130x180 doctors sans


130x180 warchild

130x180 apopseis


130x130 cancer

130x180 twitter

130x300 books

 

 

Διαφήμιση
Guest

γράφει ο Κώστας Γκαβογιάννης.

Στη σημερινή εποχή με το ιδιότυπο οικονομικό περιβάλλον της χώρας, οι επιπτώσεις στους πολίτες είναι πολλές, ποικίλες και χαρακτηρίζονται από αβεβαιότητα, ασάφεια και έλλειμμα αξιοπιστίας έναντι των ηγετών και των θεσμών. Η πολυπόθητη ανάπτυξη απαιτεί εκτός των άλλων ξεχωριστές ιδιότητες από εκείνους που θα κληθούν να συμβάλλουν σ’ αυτό το στόχο.

γράφει ο Βασίλης Βρανάς.

Διαφαινόμενες μίζες στην πώληση όπλων, ηλεκτρονικοί πλειστηριασμοί, έλλειψη οργάνωσης στη διαχείριση κρίσεων (πυρκαγιές, σεισμοί, πλημμύρες), πολυτελή ταξίδια στο εξωτερικό (που ενίοτε συνοδεύονται από τζόγο), απόπειρα χειραγώγησης του τηλεοπτικού τοπίου, παρεμβάσεις στην Δικαιοσύνη, μειώσεις μισθών/συντάξεων, έλεγχος κεφαλαίου (capital control) κλπ.

γράφει ο Κωνσταντίνος Μαργαρίτης.

Η βία δεν έχει φύλο, έθνος και θρησκεία. Καταδικάζεται από όπου κι αν προέρχεται και τίθενται στο περιθώριο όσα άτομα την ασκούν.

Τα παγκόσμια κινήματα των γυναικών στέλνουν τα δικά τους μηνύματα και κυρίως επιδιώκουν να αφυπνίσουν όσες γυναίκες ταλαιπωρούνται και φοβούνται να μιλήσουν.

γράφει ο Κωνσταντίνος Τοπιντζής.

 

Δύο λέξεις που έχουν σημαδέψει την πολιτική επιστήμη αλλά και τον κλασικό πολιτικό λόγο είναι η Ιδεολογία και το Συμφέρον. Σε μια“normal” κοινωνία (εύλογα αναρωτιόμαστε τι είναι normal) η Ιδεολογία παρουσιάζεται ως ένα θεωρητικό κράμα ρομαντικών ιδεών και αξιών, με το Συμφέρον να λαμβάνει το αρνητικό πρόσημο της πλουτοκρατίας και εκμετάλλευσης. Το παρόν άρθρο σκοπεύει να αποδείξει γιατί οι δύο έννοιες «μαζί δεν κάνουν, και χώρια δεν  μπορούν».

γράφει ο Λάρκος Λάρκου.

Η Ν. Αφρική μάς ενδιαφέρει. Οι εμπειρίες μετάβασης, οι ιστορικές συνθήκες μετάβασης από το σύστημα των φυλετικών διακρίσεων στην πολυφωνική ισονομία ανάμεσα σε λευκούς και μαύρους, μάς ενδιαφέρουν. Οι ειδήσεις γύρω από αυτό το θέμα αφορούν τον σκληρό πυρήνα του κυπριακού, συνεπώς είναι απολύτως κυπριακές. Στις 11 Νοεμβρίου στο ΚΥΠΕ (Κυπριακό Πρακτορείο Ειδήσεων) η δημοσιογράφος Α. Αρσαλίδου παραθέτει υλικό για κάθε ενδιαφερόμενο.

γράφει ο Δρ. Παναγιώτης Καρκατσούλης.

Το απόγευμα της Πέμπτης, 6 Σεπτεμβρίου 2007, βιαζόμασταν να κλείσουμε ό,τι εκκρεμότητες είχαμε για να πάμε να παρακολουθήσουμε το ντημπέητ Καραμανλή-Παπανδρέου. Η τελευταία ενέργεια πριν την αποχώρησή μου από το γραφείο ήταν να συνεργαστώ με τον Γενικό Γραμματέα του Υπουργείου για μια παρουσίαση στους εκπροσώπους της Κομισιόν που ήταν προγραμματισμένη για την επόμενη ημέρα. Η παρουσίαση αφορούσε προβλήματα οργάνωσης και λειτουργίας του συστήματος πολιτικής προστασίας της εποχής. Τα ευρήματα που είχαν προκύψει από την έρευνά μας έκαναν εντύπωση και σε μας τους ίδιους. Πολυνομία, διασπορά αρμοδιοτήτων, επικαλύψεις – αυτά που συνήθως συναντά κανείς στα περισσότερα πεδία πολιτικής – αλλά σ’ έναν παροξυσμό: 29 νομοθετικές ρυθμίσεις παντός είδους (μέχρι και διάταγμα της χούντας, το 57/1973, σε ισχύ βρήκαμε) όριζαν τον χώρο δράσης 45 διαφορετικών διοικητικών δομών! Τα 3 διακριτά στάδια μιας σύγχρονης πολιτικής διαχείρισης καταστροφών – πρόληψη, καταστολή, αποκατάσταση – συμφύρονταν σ΄ένα χαοτικό πλαίσιο το οποίο «απλουστευόταν», μόνον όταν ο πολιτικός προϊστάμενος αποφάσιζε να πάρει την υπόθεση στα χέρια του (ολοκληρώνοντας, συχνά, την καταστροφή που προκαλούσαν τα στοιχεία της φύσης).

γράφει ο Γιώργος Κοντογιάννης.

Ο Αλέξης Τσίπρας ποδόσφαιρο δεν ξέρει, αλλά προφανώς ασπάζεται πλήρως το ποδοσφαιρικό δόγμα ότι «η καλύτερη άμυνα είναι η επίθεση».

Γι’ αυτό λοιπόν με περισσό θράσος ανέλαβε την υπεράσπιση του κυβερνητικού εταίρου του Πάνου Καμμένου, γνωρίζοντας ότι από τη μάχη στην οποία, εξ ανάγκης, έμπαινε θα έβγαινε λαβωμένος. Στόχος του ήταν να βγει όσο το δυνατόν λιγότερο λαβωμένος. Και μπορεί μεν φαινομενικά, όπως υποστηρίζουν στον ΣΥΡΙΖΑ, ο στόχος αυτός να επετεύχθη σε έναν βαθμό, στην ουσία, όμως, οι πληγές που άνοιξαν είναι εσωτερικές και ως γνωστόν μια εσωτερική αιμορραγία οδηγεί πάντα σε κατάληξη που είναι μοιραία για τον οποιονδήποτε οργανισμό.

γράφουν η Κατερίνα Χαρίση και ο Θάνος Καλαμίδας.

Εκείνη              

Αμερικανοί αναλυτές γράφουν συχνά πως η Ελλάδα αυτή τη στιγμή βιώνει μια κρίση ίση με τη μεγάλη Ύφεση του ’29. Για τις ΗΠΑ, λένε πως επίσης βιώνουν μια πολύ μεγάλη κρίση, όμως είναι σαφώς σε καλύτερη κατάσταση από την Ύφεση του ’29. Ο Νόαμ Τσόμσκυ που έζησε τη μεγάλη Ύφεση, αναφέρει πως ναι μεν υπήρχαν πολύ σοβαρά προβλήματα τότε, όμως ο κόσμος δεν ήταν όπως σήμερα. Τότε, παρά τις δυσκολίες, υπήρχε ακόμη μια αισιοδοξία. Ο κόσμος ήξερε πως όλο αυτό που ζούσαν, οδηγούσε κάπου. Είχε έναν προορισμό αληθινής ανάπτυξης και οι άνθρωποι πίστευαν στ’ αλήθεια - και το έβλεπαν, πως αργά μεν αλλά σταθερά, έβγαιναν από το βαθύ σκοτάδι.

γράφει η Κωνσταντίνα Κωνσταντίνου.

 

Ένα από τα σημαντικότερα ζητήματα που αφορούν το ελληνικό κράτος και αγγίζει όλους ανεξαιρέτως είναι ο τομέας της παιδείας. Ο ίδιος εμφανίζει ποικίλες δυσμορφίες και ένα σωρό εμπόδια διαχρονικά. Οι συζητήσεις για το ζήτημα είναι πολλές. Οι αλλαγές στον νόμο αλλεπάλληλες και τα παράπονα ακόμα περισσότερα.

JPAGE_CURRENT_OF_TOTAL