130x180 books

130x180 monopati

130x107mathisi

130x300 unicef

 
130x180 amnesty

130x130 warchild


130x130 reporters

130x180 doctors sans


130x180 warchild

130x180 apopseis


130x130 cancer

130x180 twitter

130x300 books

 

 

Διαφήμιση
Guest

Ο σεληνιασμός της Γιάννας

Θάνος Καλαμίδας | Παρασκευή, 24 Οκτώβριος 2014 08:40

του Θάνου Καλαμίδα.

Τώρα βρε παιδί μου όπως και να το κάνουμε, να είσαι το κόμμα του λαού και να βγαίνει η Γιάννα και να λέει ότι είσαι το καινούργιο που θα ψηφίσει, ε, τότε μάλλον πρέπει να αρχίσεις να ψάχνεσαι. Γιατί πώς να το κάνουμε, Γιάννα είναι αυτή. Παφ και πεντοχίλιαρο. Όχι από τα παλιά, αλλά τα καινούργια τα ευρωπαϊκά. Τι είπατε; Δεν τα ξέρετε; Και τι το περάσατε εδώ; Όλοι Γιάννες θέλετε να γίνετε. Τσοχατζόπουλοι, ε Τσοχατζόπουλοι!

Αυτή η εβδομάδα ήταν θηλυκή εβδομάδα. Από τη μια η Γιάννα κι από την άλλη, η άλλη, η Σελήνη, δεν ήξερες από πού να φυλαχτείς. Μαζεμένα σου ερχόντουσαν. Αντί-συστημική η Γιάννα, Τσοχατζοπουλάκι η Κούρκουλα. Και δεν μπορεί όλο και κάποια ανατριχίλα πάθαμε όλοι διαβάζοντας τα λόγια της Τσε Γιάννας, αλλά με Κούρκουλα ούτε ανατριχίλα ούτε έκπληξη. Τσοχατζοπουλάκι από μικρή η Ελενίτσα - το καλλιτεχνικό Σελήνη - υπάρχουν και φωτογραφικές αποδείξεις που δέχεται τις ευλογιές του Άκη.

του Νίκου Ζέρβα.

Πριν από λίγες μέρες ολοκληρώθηκε στη Βουλή η συζήτηση για την παροχή ψήφου εμπιστοσύνης στην Κυβέρνηση. Η κυβερνητική πλειοψηφία επιβεβαίωσε την κοινοβουλευτική της υπεροχή και ’’αγόρασε’’ ουσιαστικά τέσσερεις (4) ακόμα μήνες ζωής. Τέσσερεις μήνες μέχρι και το Φεβρουάριο του 2015, όταν πια θα πρέπει να ξεκινήσει η διαδικασία της προεδρικής εκλογής. Δεδομένου ότι ο ΣΥΡΙΖΑ, μαζί με την υπόλοιπη αντιπολίτευση, θα επιδιώξουν μέσω των προεδρικών αρχαιρεσιών τη διάλυση της Βουλής και την πρόωρη προσφυγή στις κάλπες, καλό θα ήταν οι κυβερνώντες μας να διερωτηθούν ποιες προτεραιότητες θα πρέπει να θέσουν σ’ αυτό το ομολογουμένως σύντομο χρονικό διάστημα.

Ο κουμπαράς των προέδρων

Θάνος Καλαμίδας | Παρασκευή, 17 Οκτώβριος 2014 06:49

του Θάνου Καλαμίδα.

Τελικά άλλος έχει το όνομα και άλλος τη χάρη. Δεν πρόλαβε ο γκαντέμης να πει ΔΝΤ τέλος και όρμησαν οι αγορές. Και νάτος με την ουρά κάτω από τα σκέλια, να ψάχνει να βρει την Αγγέλα και τον Σόϊμπλε στο Μιλάνο για να τον σώσουν. Αλλά δεν πρέπει να έχει και παράπονο. Μέχρι ο Φιλανδός ο Κατάινεν βγήκε για να τον παρηγορήσει.

Καλά δεν έχει βρεθεί κανείς ακόμα να του θυμίσει ότι την υπογραφή και το κάτι τι το άλλο, προσέχεις που το βάζεις; Είδε χαρτιά, του είπαν να υπογράψει και σταματημό δεν είχε. Τώρα αυτοί το μόνο που κάνουν είναι να του υπενθυμίζουν που έβαλε και την υπογραφή του και το κάτι τι το άλλο.

του Δρ. Χρήστου Γιανναρά.

Θα είχε τεράστια σημασία, αν υπήρχε μια «κρίσιμη εκλογική μάζα» με ρεαλιστική αντίληψη της πολιτικής πραγματικότητας – ένας αριθμός ψηφοφόρων ποσοτικά ικανός να κρίνει – καθορίσει το εκλογικό αποτέλεσμα αξιολογώντας πραγματικά δεδομένα, όχι εντυπώσεις. Θα είχε σημασία μεγάλη, αλλά το ζητούμενο είναι δυσκατόρθωτο, μοιάζει αδύνατο. Κυρίως, επειδή είναι σπάνιες οι εφημερίδες και μάλλον ανύπαρκτα τα κανάλια και τα ραδιόφωνα που δεν αναμασούν, σε παραλληλία ή αντιμαχία, την αγοραία (πειθαρχημένη στους νόμους της αγοράς) κομματική λαϊκίστικη προπαγάνδα.

Κάποτε, μια έντιμη, δηλαδή αδέσμευτη δημοσιογραφία μπορούσε να διαμορφώνει «κοινή γνώμη» – πρόσφερε αφτιασίδωτη την πληροφορία και απροκατάληπτη την κρίση – αξιολόγησή της. Το ίδιο όμως πολιτισμικό «παράδειγμα» που κάποτε καταξίωνε την ελεύθερη δημοσιογραφία, σήμερα παράγει μόνο τον έμπρακτο εκμηδενισμό της. Δεν υπάρχει περιθώριο σήμερα να διαμορφώσει ο πολίτης τη δική του πολιτική γνώμη κρίνοντας και αποτιμώντας αξιόπιστες πληροφορίες για πραγματικά δεδομένα. Σήμερα η πολιτική μόνο «παίζεται»: Οι πραγματικοί παίκτες είναι άγνωστοι στον πολίτη, τα πιόνια του παιχνιδιού είναι ειδικά εκπαιδευμένοι επαγγελματίες (κάτι ανάλογο με τα ντρεσαρισμένα άλογα του ιπποδρόμου ή τους πανάκριβα αγορασμένους ποδοσφαιριστές). Και ο ρόλος των δημοσιογράφων είναι να κρατούν σε συνέγερση το πλήθος, παθιασμένο για το παιχνίδι, δηλαδή για τη μέθεξη σε μια εικονική πραγματικότητα. Πάθος, μένος και συνεπαρμός μόνο για χειρισμούς, επιδεξιότητες, «ευκαιρίες», μεταγραφές, δηλαδή για μόνη την εικόνα, για μόνο το τίποτα.

Σήμερα η πολιτική μόνο «παίζεται», και παίζεται ως παιχνίδι εικονικό, με αχρηστευμένη τη σκέψη, την κρίση, με όρους ψυχολογικής αποκλειστικά συμμετοχής – ποιος θα κερδίσει τις εντυπώσεις. Ταυτίζεται η πολιτική με την απώλεια επαφής με την πραγματικότητα, απώλεια αίσθησης της πραγματικότητας. Από τα κορυφαία δείγματα αυτής της απώλειας είναι το γεγονός ότι στις δημοσκοπήσεις και στην πάγια ερώτηση «ποιον κρίνετε καταλληλότερο για πρωθυπουργό», πλειοψηφεί πάντοτε όποιος τυχαίνει να βρίσκεται εκείνη την περίοδο στον πρωθυπουργικό θώκο, έστω και με νοημοσύνη ανεπαρκή ή παταγωδώς ανίκανος.

Είναι παιχνίδι σήμερα η πολιτική, παίζεται ακριβώς με τους όρους του επαγγελματικού ποδοσφαίρου. Οι πραγματικοί παίκτες είναι αθέατοι: λειτουργούν ως «παράγοντες» (παράγουν το θέαμα), αγοράζουν (απευθείας ή με μεταγραφή) τους εικονικούς παίκτες, «στήνουν αγώνες», συντηρούν «παράγκες». Και το αφιονισμενο πλήθος χορταίνει θέαμα. Οι δημοσιογράφοι μετέχουν (με το αζημίωτο) στο εικονικό παιχνίδι και οι ντοπαρισμένοι «φίλαθλοι», αφελέστατοι πάντοτε (όπως και οι «αγνοί ιδεολόγοι» ή οι πατριώτες) παθιάζονται και αντιμαχούν για την «ομαδάρα»τους (ή για το κόμμα «τους») που είναι γι’ αυτούς «θρησκεία» (πρβλ. τις υστερικές κραυγές κορυφαίου εξωπραγματισμού: «Το ΠΑΣΟΚ είναι εδώ, ενωμένο, δυνατό» – με 3,6% στις δημοσκοπήσεις – «Γιώργο γερά, να πέσει η Δεξιά», προς τον θλιβερό ύπατο της ανικανότητας).

Η γλώσσα που χρησιμοποιούμε για την πολιτική έχει τόση σχέση με την πραγματικότητα όση σχέση έχει και η γλώσσα των «ποδοσφαιρόφιλων» με την αγάπη για την άθληση. Το φοβερό και δεινότατο είναι ότι το παραισθησιογόνο πάθος για το ποδόσφαιρο απλώς καθηλώνει κάποιες μάζες ανθρώπων σε έναν εκούσια επιλεγμένο κρετινισμό, με την ανάλογη γλωσσική υπανάπτυξη. Ενώ η αποκοπή της πολιτικής από την πραγματικότητα της ζωής μας εγκαταλείπει τα ουσιώδη του βίου μας, το ψωμί μας από το μέλλον των παιδιών μας, την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και την ποιότητα της ζωής μας, στα χέρια ανίκανων και συχνά φαύλων ανθρώπων, που κάνουν καριέρα παίζοντας με την κατασκευή εντυπώσεων, για να συνεχίσουν οι ίδιοι να ζουν βίο πριγκήπων, αν και τυχάρπαστοι.

Οταν ο «υπουργός» κ. Ντινόπουλος συντάσσεται με την πολιτική του αντίπαλο κ. Δούρου προκειμένου να μη διερευνηθούν και τιμωρηθούν κοινωνικά εγκλήματα πλαστογραφίας, κακουργήματα ιταμής αδικοπραγίας, το κάνει, προφανέστατα, επειδή παίζει την επανεκλογή του στη Β΄ Αθηνών – θέλει να κερδίσει εντυπώσεις φιλολαϊκού πολιτευτή σε σύγκριση με τον κομματικό του συνυποψήφιο κ. Κυριάκο Μητσοτάκη. Και την ίδια ώρα, ο πρωθυπουργός κ. Σαμαράς, που έχει ο ίδιος αποφασίσει και τολμήσει να συμπεριλάβει στην κυβέρνηση διαχείρισης μιας ολοκληρωτικής καταστροφής αναιδέστατους «ταβλαδόρους» τύπου Ντινόπουλου, επαίρεται και κομπάζει για φαντασιώδεις και ανυπόστατες επιτυχίες. Δεν διανοείται να διαλεχθεί δημόσια με την ακομμάτιστη, ρεαλιστική δημοσιογραφία, που τεκμηριώνει ατράνταχτα την πιστοποίηση ότι, πέντε χρόνια τώρα, η Ελλάδα τρέχει τροχάδην επιτόπου, μένοντας στο ίδιο τέλμα της διάλυσης και καταστροφής: Το πελατειακό κράτος άθικτο, η θεσμοποιημένη διαφθορά και αδικία ανέπαφη («Οικονομ. Καθημ.» 28.9.2014, σελ. 1, 5, 6).

Εκπληξη, ταυτόχρονα, και η ταχύτατη προσαρμογή της αξιωματικής αντιπολίτευσης στους φτηνιάρικους όρους του παιχνιδιού των εντυπώσεων, η ευκολία απεμπόλησης και των «ριζοσπαστικών» επαγγελιών και των «αριστερών» προσχημάτων. Αρχισαν κιόλας να συζητούν για τη μοιρασιά των υπουργείων («Κ» 28.9.2014, σελ. 10), ενώ στη ΔΕΘ ο κ. Τσίπρας εμφανίστηκε αποκρουστικά ολόιδιος με ό,τι επαγγελλόταν ότι θα ανατρέψει: Πρόσφερε υποσχέσεις παροχών καταναλωτικής ευχέρειας, «τεκμηριωμένες» με τα ίδια χιλιοφθαρμένα «θα» σαράντα χρόνων ευδαιμονικής αοριστολογίας. Ούτε λέξη για προσπάθεια κατάλυσης του πελατειακού κράτους, για αποκατάσταση αξιοκρατίας στον δημόσιο βίο, για κίνητρα δημιουργικής παραγωγικότητας, για κοινωνιοκεντρικές στοχεύσεις ρεαλιστικά προγραμματισμένες – κανένα στέρεο αντιστύλι στο κατεαγμένο ηθικό αυτού του λαού.

Ντινόπουλος και Δούρου αναδείχθηκαν εκ των πραγμάτων οι εμβληματικές φιγούρες της μη-διαφοράς Ν.Δ. και ΣΥΡΙΖΑ. Το «παιχνίδι» της πολιτικής συνεχίζεται απαράλλαχτο, ερήμην της κοινωνικής καταστροφής και της τραγωδίας του λαού μας. Δυόμισι εκατομμύρια Ελληνες κάτω από το όριο της φτώχειας και τρία εκατομμύρια οκτακόσιες χιλιάδες σχεδόν στο όριο. Οι εικονικοί παίκτες του πολιτικού παιχνιδιού πασχίζουν να διαφοροποιηθούν για να τηρούνται τα προσχήματα, αλλά δεν τα καταφέρνουν, μοιάζουν να είναι όλοι, στο κόμμα όπου βρίσκονται, από μεταγραφή. Ως τώρα μιλάγαμε για πράσινο και γαλάζιο ΠΑΣΟΚ, σε λίγο θα μιλάμε και για κόκκινο.

Περιμένουμε την κίνηση που θα επιλέξουν οι πραγματικοί αλλά αφανείς παίκτες στο επόμενο δίμηνο.

Σαν τα παλιά θερινά σινεμά

Θάνος Καλαμίδας | Παρασκευή, 10 Οκτώβριος 2014 10:00

του Θάνου Καλαμίδα.

Πριν από λίγο έριξα μια μάτια στα τελευταία νέα. Το έκλεισα αμέσως. Μετά από είκοσι μέρες γαλάζιο ουρανό και θάλασσα, δεν είχα καμία απολύτως όρεξη να ακούσω. Ούτε υποσχέσεις, ούτε γκρίνιες. Ήθελα να κρατήσω αυτόν τον υπέροχο ουρανό και την καταπληκτική θάλασσα.

Αυτόν τον ουρανό και αυτή τη θάλασσα που εμάς τους συγχρόνους έλληνες τα εφήμερα μας έχουν κάνει να ξεχάσουμε. Να ξεχάσουμε, ότι το παρελθόν μας θα έπρεπε να μας διδάσκει που είναι το μέλλον μας. Αλλά πολύ φοβάμαι ότι εμείς οι σύγχρονοι Έλληνες πάσχουμε από μια αναστροφή της γεροντικής άνοιας, θυμόμαστε τα χθεσινά και ξεχνάμε τα περσινά.

του Κωνσταντίνου Λυκογιάννη.

       Αλήθεια, ξέρουν οι Έλληνες, που αποκαλούν τον εαυτό τους δημοκρατκούς και μάλιστα προοδευτικούς, γιατί διαμαρτύρονται οι φοιτητές στο Χονγκ-Κονγκ; Ξέρουν γιατί αψηφάνε μια αδίστακτη δογματική δικτατορία, με παρελθόν όπως τη σφαγή της Τιάναμεν Σκουέαρ;

       Διαμαρτύρονται γιατί δεν θέλουν να επιτρέψουν στο κόμμα να υποδείξει τους υποψηφίους άρχοντες της Πόλης. Διαμαρτύρονται γιατί δεν θέλουν να ψηφίσουν τα κομματικά αντρείκελα που προτείνει το κόμμα. Υποστηρίζουν ότι αυτοί ξέρουν καλύτερα από κάθε κομματικό αφέντη ποιοι είναι οι άνθρωποι που μπορούν να εμπιστευτούν για να τους χρήσουν σαν υποψήφιους αντιπροσώπους τους, για να χειριστούν τα συμφέροντά τους. Αυτοί ξέρουν τους καλούς, τους τίμιους, τους ικανούς, τους ηθικούς. Το απαιτούν γιατί αυτό επιτάσσει η ομαλή λειτουργία της δημοκρατίας.

του Διονύση Κονταρίνη.

Πάντοτε στη ζωή του νεοέλληνα ένας φάκελος ή ένα φακελάκι ήταν γραφτό να έχει μια πρωταγωνιστική θέση στην καθημερινότητά του. Αμέσως μετά τον Εμφύλιο του 1946-49 κάνει την εμφάνισή του στην Ελλάδα “ο φάκελος” Τί ήταν αυτός ο φάκελος; Απλούστατα ένας πολύ φιλόξενος φάκελος των πολιτικών σου πεποιθήσεων και δραστηριοτήτων. Εκεί μέσα ήταν φακελωμένη όλη σου η ζωή από την ημέρα που γεννήθηκες.

Ο φάκελλος αυτός εφιλοξενείτο στα ράφια του Υπουργείου Εσωτερικών, στα ράφια διαφόρων κρατικών υπηρεσιών αλλά και στα ράφια του κάθε αστυνομικού τμήματος. Έτσι αν χρειαζόσουν κάτι από μια δημόσια υπηρεσία οι αρμόδιοι πρώτα θα έπρεπε να συμβουλευτούν τον φάκελό σου. Και αν εκεί μέσα εφιλοξενείτο κάτι επιλήψιμο τότε αλλοίμονό σου. Δεν έβλεπες φως στην υπόθεσή σου με τίποτα. Ήταν κάτι τρομερό σαν άκουγες να σου λένε, “έχεις φάκελο” Επί το λαϊκότερον. “είσαι φακελομένος” Ήταν βεβαία η καταδίκη σου ότι δεν θα δεις άσπρη μέρα.

Κοντός ψαλμός αλληλούια

Θάνος Καλαμίδας | Παρασκευή, 03 Οκτώβριος 2014 06:26

του Θάνου Καλαμίδα.

Τώρα τι να πω; Ψήφο εμπιστοσύνης ζητάει ο Σαμαράς τη Δευτέρα. Και κλάψανε τα κουκιά και δακρύσανε οι αγκινάρες. Τι λες ρε μεγάλε; Κανένας δεν σου έχει εμπιστοσύνη. Ούτε οι δικοί σου δεν σου έχουν εμπιστοσύνη πιά. Στημένο παιχνίδι για να μαζέψει τα ζώα του ο χοντρός. Δηλαδή τι νομίσατε, ότι το κάνει για να επιδείξει θεσμική σταθερότητα στους δανειστές μας; Βρε τι κάνει νιάου-νιάου στα κεραμίδια συμβαίνει, και η απάντηση είναι: ο χοντρός που μαθαίνει ξένες γλώσσες.

Γι’ αυτό και το ξαφνικό κρυολόγημα, γι’ αυτό και τα παιχνιδάκια με τον Λαζαρίδη, γι’ αυτό και η πολύωρη συνάντηση. Ο χοντρός θέλει να μαζέψει τα πρόβατα του αποκόμματος του πριν τις εκλογές, μπας και δεν του φύγουν όλοι για συριζόμενες αποστάσεις ή νεοπολιτικούς χειμώνες (τι ξέρω, τι ξέρω ο άτιμος) και παίζουν αυτό το στημένο παιχνιδάκι της ψήφου εμπιστοσύνης.

του Διονύση Κονταρίνη.


Aγαπητέ μου κ. Τσίπρα.

Παρακολουθώ την πολιτική σας ανέλιξη από την πρώτη στιγμή που ο καλός Θεός κ. Αλαβάνος είχε την καλωσύνη να σας στέψει αρχηγό του κόμματός του. Φυσικά η πρώτη αντίδραση ήταν ο κ. Κουβέλης να πάρει την συνιστώσα του και να αποχωρήσει. Σεις όμως μείνατε δίνοντας την ευκαιρία στο κόμμα να γεννήσει πολλές άλλες συνιστώσες.

Από την πρώτη στιγμή που αναλάβατε την ηγεσία του κόμματός σας χαράξατε την πολιτική της εχθρότητας με οποιοδήποτε κόμμα βρίσκεται στην κυβέρνηση. Κατά την ταπεινή σας γνώμη όποιο κόμμα και να γίνει κυβέρνηση είναι άχρηστο, καταστροφικό και επικίνδυνο για τη χώρα. Δυστυχώς και εσείς ξεκινήσατε με την κλασσική αρχή ότι όποιαδήποτε κυβέρνηση και να εκλέξει ο ελληνικός λαός είναι άχρηστη αφού δεν είναι το δικό σας κόμμα. Αυτή, δυστυχώς είναι η πάγια τακτική της αντιπολίτευσης, στην πατρίδα μας, από την εποχή του Καποδίστρια. Μόνο που στις μέρες μας έχει μείνει να εκφράζεται με ένα μοτίβο. Να φύγει η κυβέρνηση.

του Δρ. Χρήστου Γιανναρά.

Η καταγγελία δεν προήλθε από δημοσιογράφο ούτε από ιδιώτη αρθρογράφο – «είδη» παντελώς αμελητέα για τους ασκούντες την εξουσία. Προήλθε (και δεν είναι η πρώτη φορά) από ανώτατο κρατικό λειτουργό επιφορτισμένον να ασκεί, εκ μέρους της κοινωνίας και για την προστασία της, τον έλεγχο της δημόσιας διοίκησης.

Βεβαίως, στις δεκαετίες της μεταπολίτευσης, η καμουφλαρισμένη με δημοκρατικές επιφάσεις δικτατορική κομματοκρατία περιφρονεί απροσχημάτιστα κάθε θεσμό προστασίας του πολίτη από την αυθαιρεσία της εξουσίας. Φτάσαμε στο σημείο, ακόμα και τη μέγιστη κοινωνική κατάκτηση, το Συμβούλιο της Επικρατείας, να την αμφισβητούν απροσχημάτιστα (και ατιμώρητα) υπουργοί του σημερινού, διεκπεραιωτικού αλλοδαπών εντολών, κυβερνητικού σχήματος. Να τους εξοργίζει (αντί να τους ενθουσιάζει ως δημοκράτες) η «παρέμβαση της Δικαιοσύνης στον τρόπο που η κυβέρνηση νομοθετεί».

JPAGE_CURRENT_OF_TOTAL