130x180 books

130x180 monopati

130x107mathisi

130x300 unicef

 
130x180 amnesty

130x130 warchild


130x130 reporters

130x180 doctors sans


130x180 warchild

130x180 apopseis


130x130 cancer

130x180 twitter

130x300 books

 

 

Διαφήμιση
Guest

Κοινός νους

Κωνσταντίνος Λυκογιάννης | Τρίτη, 01 Οκτώβριος 2013 08:19

του Κωνσταντίνου Λυκογιάννη.

     Όλες αυτές οι διαδηλώσεις, οι καταλήψεις δημοσίων κτιρίων, η καταστροφή ξένης και δημόσιας περιουσίας, το δεν πληρώνω, η φοροδιαφυγή και ότι άλλες νόμιμες ή παράνομες ενέργειες που συνοδεύουν τις διεκδικήσεις των εργαζομένων, γίνονται χωρίς να έχουν εκτιμηθεί σωστά οι ανάγκες των εργαζομένων σε συνάρτηση με τις πραγματικότητες που επικρατούν στην υπό κατάρευση οικονομία μας. Οι αποφάσεις που παίρνονται για τις κινητοποιήσεις αποφασίζονται σύμφωνα με τη «λογική» μας και όχι με γνώμονα το «κοινό νου» (common sense). Και υπάρχει μεγάλη διαφορά μεταξύ των δύο αυτών εννοιών, όπως έχει επικρατήσει να εφαρμόζονται στη χώρα μας. Ο όρος «λογική» είναι μια έννοια σχετική και εξαρτάται από πολλούς παράγοντες, όπως, πολιτικές ή θρησκευτικές μας πεποιθήσεις, οι ανάγκες μας, οι καιρικές συνθήκες, η οικονομική μας κατάσταση, η μόρφωσή μας, τα συμφέροντα ή ενδιαφέροντά μας, με κέντρο πάντα το «εγώ» μας. Δηλαδή, βλέπουμε λογικό ό,τι μας ευνοεί και παράλογο ό,τι δεν μας συμφέρει. Ο «κοινός νους» όμως είναι κάτι διαφορετικό. Είναι η απόλυτη λογική, που βγαίνει από την ήρεμη σκέψη και γίνεται αποδεκτή, χωρίς αντιρρήσεις, από όλους και μάλιστα χρησιμοποιείται σαν μέτρο δικαίου από το νομοθέτη και τα δικαστήρια. Μια σωστή απόφαση που δεν βασίζεται σε μια εξειδικευμένη γνώση.(Sound judgment not based on specialized knowledge. Dictonary of American Heritage). Αυτό που συνθέτει το «ένα και ένα κάνουν δύο».

του Κωνσταντίνου Ιακώβου.

Κάθε μέρα που μας ξημερώνει είναι σαφώς διαφορετική και έτσι πρέπει να την αντιμετωπίζουμε, αλλά, τα τελευταία χρόνια είναι και καταθλιπτική και εκεί ο ¨ εμποράκος της Θεσσαλονίκης¨, σηκώνει τα χέρια ψηλά.

Χαράτσια, τιμολόγια, ΔΕΗ , ΟΤΕ, Ασφαλιστικές εισφορές, μισθοί, εμπορεύματα, καθημερινές υποχρεώσεις αναπόφευκτες για όλους τους μικρόμεγαλοεπιχειρηματίες, που αναγκάζονται πριν καλά, καλά ανοίξουν το μαγαζί τους να σκεφτούν και πριν το κλείσουν να βρουν τα χρήματα να πληρώσουν όλους αυτούς τους καθημερινούς και όχι μόνο λογαριασμούς.

Κανείς δεν ρωτάει πλέον κανέναν που θα βρεθούν τα χρήματα. Από την μία τα αλλεπάλληλα μέτρα που ολοένα και αυξάνονται και από την άλλη η έλλειψη ρευστότητας στην αγορά και η πτώση του αγοραστικού καταναλωτικού κοινού λόγω κρίσης.

Η απαίτηση των εισπρακτικών φορέων για χρήματα μεγάλη. Η ανταπόκριση όμως του εμπορικού κόσμου μικρή, διότι τα ταμεία των καταστημάτων είναι μείων, άδεια, χωρίς ρευστό.

Τα μαγαζιά από καταναλωτικό κοινό;

Ακόμα ποιο άδεια. Η μεγάλη ανεργία και οι μικροί μισθοί, προκαλούν σοβαρά προβλήματα στην κίνηση της αγοράς.

Ο αγώνας της επιβίωσης που δίνουν καθημερινά οι πολίτες της πόλης μας και ο εμπορικός επιχειρηματικός κόσμος είναι μεγάλος, μπροστά στα υπέρογκα καθημερινά έξοδα.

Το μέλλον των μικρών εμπορικών καταστημάτων είναι πλέον αβέβαιο μπροστά στα μεγαθήρια των πολυεθνικών και στα εμπορικά χωριά (εμπορικά κέντρα) τα οποία εμφανίζονται καθημερινά.

Η βοήθεια των κρατικών μηχανισμών για την στήριξη των μικροεπιχειρηματιών;

Σχεδόν ανύπαρκτη. Διότι το κίνητρο το επιχειρηματικό, θα έπρεπε να γνωρίζουν οι κυβερνώντες, δεν είναι η επιχειρηματική επιδότηση. Το να ανοίξει σήμερα κάποιος με ένα μικρό ή μεγάλο κεφάλαιο ένα μαγαζί, είναι εύκολο. Το να το συντηρήσει και να το καθιστά καθημερινά βιώσιμο είναι το δύσκολο.

Γι’ αυτό και εμείς ως συμβαλλόμενοι στην ελληνική οικονομία της χώρας ζητάμε το πάγωμα των τιμολογιακών αυξήσεων και την κατάργηση των μέτρων, που κατακρεουργούν τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις και τις οδηγούν στον αφανισμό και στο αναγκαστικό κλείσιμο.

Ζητάμε την βοήθεια της πολιτείας και την στήριξη του καταναλωτικού κοινού, για να παραμείνουν βιώσιμες οι μικρές και μεγάλες Ελληνικές επιχειρήσεις της χώρας μας. Ψωνίζοντας από μία μικρή Ελληνική επιχείρηση, δίνεται χέρι βοηθείας στην ενίσχυση, τόσο της Ελληνικής οικονομίας, όσο και στην βιωσιμότητα της ύπαρξης τους εμπορικού κλάδου.

του Θάνου Καλαμίδα.

Τα τελευταία δέκα χρόνια που έχω περιοριστεί σε στήλες άποψης, τα γραπτά μου κατά περιόδους είχαν πολύ συγκεκριμένους στόχους, όλους μέσα στα όρια περισσότερης δημοκρατίας και ελευθερίας του λόγου. Και για μένα τουλάχιστον ήταν ιδιαίτερη τιμή η βράβευση από ευρωπαϊκό θεσμό της δουλειάς μου.

Παράλληλα όμως με τα εύσημα κι όπως είναι πολύ φυσιολογικό, υπήρξαν και αυτοί που με βομβάρδισαν με υποδείξεις που έφτασαν - και ακόμα φτάνουν - τις απειλές. Βομβαρδισμός στη κυριολεξία, ειδικά όταν το άρθρο μου «πονάει». Όταν η ΕΕ με τίμησε με το βραβείο για τον αγώνα μου για τη ελευθερία του λόγου - έγινε μετά από μια σειρά άρθρων που είχαν σαν αποτέλεσμα, μετά από δεκαετίες το φιλανδικό φασιστικό κόμμα σε μια υποχρεωτική κίνηση πολιτικής ορθότητας τουλάχιστον στα αγγλικά, να αλλάξει το όνομα του - ο αριθμός των απειλητικών μέιλ ή τηλεφωνικών μηνυμάτων να γίνει τσουνάμι που κόντεψε να με πνίξει.

του Θάνου Καλαμίδα.

Σήμερα θα κάνετε λίγο υπομονή μαζί μου γιατί έχω σκοπό να σας ταξιδέψω. Όχι στον τόπο αλλά στο χρόνο. Και σας ζητώ να κάνετε λίγο υπομονή με τις αναμνήσεις μου γιατί έχω λόγο και θα τον καταλάβετε όταν έρθει η στιγμή.

Εγώ που λέτε τα παιδικά μου χρόνια τα πέρασα σε ένα δρόμο στο Παγκράτι, στο σπίτι της γιαγιάς μου. Και όπως ακριβώς λέει ο Μάνος Χατζηδάκις στο πολυαγαπημένο μου «Οδός ονείρων» ήταν ένας δρόμος σαν όλους τους δρόμους της Αθήνας. Μικρός, ασήμαντος, λυπημένος, τυραννικός, μα κι απέραντα ευγενικός. Πολύ χρώμα, πολλά παιδιά, πολλές μητέρες, πολλές ελπίδες και πολλή σιωπή.

Έτσι ακριβώς ήταν ο δρόμος μας και να και σήμερα έχει γεμίσει πολυκατοικίες και τσιμεντένια στέγαστρα και για όσους ξέρουν από Παγκράτι ήταν εκεί πριν το ζαχαροπλαστείο του Δεληολάνη και κοντά στο παλιό τέρμα του τρόλεϊ. Και στο δρομο μας είχαμε και αυλές. Σαν αυτές που βλέπετε σήμερα στις ασπρόμαυρες ταινίες με τον Ηλιόπουλο και τον Βέγγο. Μια μεγάλη αυλή και τα σπιτάκια γύρω-γύρω Και η γιαγιά μου ζούσε σε μια τέτοια αυλή. Και ήταν και μια πολύ ιδιαίτερη αυλή.

Δημοκρατική Ηθική

Κωνσταντίνος Λυκογιάννης | Δευτέρα, 16 Σεπτέμβριος 2013 09:12

του Κωνσταντίνου Λυκογιάννη.

       Στο κύμα των αλλαγών που έχει αναλάβει να κάνει η κυβέρνηση, ο Υπουργός Εσωτερικών κ. Μιχελάκης, ανακοίνωσε πρόσφατα ότι «έρχεται νέος νόμος εκλογής Δημάρχων και Περιφερειαρχών». Χωρίς να ανακοινωθούν λεπτομέρειες, αφέθηκε να διαρρεύσει η πληροφορία ότι με το νέο νόμο θα συνεχίσουν να υπάρχουν τα κομματικά ψηφοδέλτια για τους δημάρχους ή Περιφερειάρχες, αλλά θα θεσπιστεί ένα μόνον για τους Δημοτικούς ή Περιφερειακούς Συμβούλους, ανεξάρτητα από τη κομματική τους τοποθέτηση. Δηλαδή θα σταματήσουν τα κομματικά ψηφοδέλτια των συμβούλων και όλοι οι υποψήφιοι θα περιλαμβάνονται σε ένα και μοναδικό ψηφοδέλτιο, από το οποίον ο ψηφοφόρος δεν θα εκλέγει κόμμα αλλά θα σταυρώνει πρόσωπα. Δηλαδή, μπορεί να υπάρξει περίπτωση που ο Δήμαρχος ή ο Περιφερειάρχης να μην ανήκει στη κομματική πλειοψηφία του Συμβουλίου του, ή ακόμα μην έχει και κανένα σύμβουλο από το κόμμα του και όλες οι αποφάσεις να λαμβάνονται χωρίς κομματική επιρροή, εφόσον οι σύμβουλοι θα ψηφίζουν κατά συνείδηση και σύμφωνα με τα συμφέροντα των ψηφοφόρων τους οποίους εκπροσωπούν.

Για μια σταγόνα νερό

Θάνος Καλαμίδας | Παρασκευή, 13 Σεπτέμβριος 2013 04:35

του Θάνου Καλαμίδα.

Πριν από δέκα μέρες συμμετείχα σε μια σειρά ομιλιών οργανωμένων από τον ΟΗΕ με θέμα το νερό και τη γεωπολιτική του σημασία. Συγκλονιστική μαρτυρία και αυτά που ακουστήκαν για μια εβδομάδα αρκετά για να σε κάνουν κυριολεκτικά να χάσεις τον ύπνο σου. Όσοι διαβάζουν κείμενα μου τις τελευταίες δεκαετίες στα ξενόγλωσσα έντυπα που γράφω ξέρουν ότι ένας μεγάλος αριθμός γραπτών μου είναι αφιερωμένος στον εφιαλτικό αριθμό παιδιών που πεθαίνουν καθημερινά σε κάποιο σημείο αυτής της γης, ακόμα και στη πολιτισμένη δύση όχι μόνο θύματα ανθρώπινης βίας αλλά και από έλλειψη κάλυψης βασικών αναγκών όπως είναι το καθαρό νερό.

του Βασίλη Φωτάκη.


Ενώ δεν πρόλαβε να καταλαγιάσει ο κουρνιαχτός του success story ο Πρωθυπουργός χτύπησε ξανά, αυτή την φορά με το Ελληνογενές «πρωτογενές πλεόνασμα».

Ένα πλεόνασμα που ακόμα δεν το είδαμε, αλλά αρχίσανε οι κυβερνώντες να μοιράζουν στον φτωχό, πεινασμένο, πλην τίμιο, αλλά κυρίως Σοφό λαό.

Φυσικά για την ύπαρξή του ή όχι, ήδη σύμφωνα με τα ταμειακά στοιχεία που έδωσε η Τράπεζα της Ελλάδος υπάρχει πρόβλημα ρευστότητας, κάνοντας αναφορά για έλλειμμα «Κεντρικής Κυβέρνησης» σε τριπλάσιο μέγεθος από το πλεόνασμα της εκτέλεσης του προϋπολογισμού για το οκτάμηνο του 2013 που παρουσίασε η Κυβέρνηση και το Υπουργείο Οικονομικών.

του Αθανάσιου Κατσίμπελη.

    Όλο το καλοκαίρι που μας πέρασε οι γονείς, που συναντούσαν τους δασκάλους των παιδιών τους, ένα πράγμα τους ρωτούσαν: «Θα ανοίξουν τα σχολεία το Σεπτέμβρη;». Το ερώτημά τους αυτό πήγαζε από τη βεβαιότητα, που έχει δημιουργηθεί στην κοινή γνώμη, πως τα σχολεία δεν θα ανοίξουν στις 11 του μήνα επειδή θα φταίνε οι εκπαιδευτικοί που θα κάνουν απεργίες. Τα πράγματα όμως δεν είναι καθόλου έτσι. Δεν κινδυνεύει το άνοιγμα και η λειτουργία των σχολείων από τους εκπαιδευτικούς αλλά από την πολιτική απαξίωσης που εφαρμόζεται στην Παιδεία μας.

του Θόδωρου Τσίκα.

Στα «παρά ένα τεσσαράκοντα» χρόνια της Μεταπολίτευσης, επιτεύχθηκαν πολλά. Υπήρξε η καλύτερη, πιο ασφαλής, πιο δημιουργική περίοδος από την ίδρυση του ελληνικού κράτους .

Η δυναμική της, όμως, εξαντλήθηκε προ πολλού. Χρειαζόμαστε μια νέα ελληνική Δημοκρατία, με μείζονες αλλαγές.

- «Μητέρα όλων των μεταρρυθμίσεων», η μεταρρύθμιση της Δημόσιας Διοίκησης. Διαρθρωτικές αλλαγές για ένα «κανονικό» κράτος, στην υπηρεσία του πολίτη και της ανάπτυξης.

- Αλλαγή εκλογικού συστήματος. Κατάργηση σταυρού προτίμησης, βασική αιτία πελατειακών σχέσεων και διαφθοράς. Το γερμανικό εκλογικό σύστημα, ή παραλλαγή του, συνδυάζει αναλογικότητα με σταθερότητα. Εκλογή σημαντικού αριθμού βουλευτών με «λίστα» σε εθνικό επίπεδο και των υπολοίπων, σε μονοεδρικές ή ολιγοεδρικές περιφέρειες. Εκδημοκρατισμός των πολιτικών κομμάτων.

- Συνταγματική κατοχύρωση: επιπέδου αξιοπρεπούς διαβίωσης, προστασίας ανέργων, ισοσκελισμένου προϋπολογισμού, της ευρωπαϊκής προοπτικής της χώρας, χωρισμού Κράτους- Εκκλησίας , λαϊκής νομοθετικής πρωτοβουλίας.

- Έλεγχος των οικονομικών κομμάτων και πολιτικών προσώπων, από όργανα χωρίς πλειοψηφία βουλευτών.

- Αποφασιστικός ρόλος της Βουλής στην παρακολούθηση εκτέλεσης του Κρατικού Προϋπολογισμού.

- Εθνικό Συμβούλιο Εξωτερικής Πολιτικής υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας.

- Αλλαγή και αυστηροποίηση της διαδικασίας ελέγχου ευθύνης υπουργών.

- Αλλαγές στη Δικαιοσύνη, στην ταχύτητα απονομής της, στις φορολογικές δίκες, στην κρίση επενδυτικών συμβάσεων, στην επιλογή της ηγεσίας της.

Δεν γνωρίζω από που έχει την καταγωγή. και δεν μʼ ενδιαφέρει. Δεν γνωρίζω αν ως άτακτο παιδί είχε απανωτές σχολικές και οικογενειακές τιμωρίες. και δεν μʼ ενδιαφέρει. Δεν γνωρίζω αν είχε τραυματικές συναισθηματικές και πανεπιστημιακές εμπειρίες. και δεν μʼ ενδιαφέρει.

Δεν γνωρίζω από ποιους και πως κατέστη Πανεπιστημιακός (και δη Ιστορικός) δάσκαλος. και δεν μʼ ενδιαφέρει. Δεν γνωρίζω τους «ελληναράδες» της εκλογικής περιφέρειας του Πειραιά, που (μας) την έστειλαν στον ναό της Δημοκρατίας. και δεν μʼ ενδιαφέρει. Και δεν γνωρίζω γιατί ο μοναχικός πλέον Ιερομόναχος της Πολιτικής κ. Φώτιος-Φανούριος Κουβέλης, δεν της «τραβάει ευγενικά το αυτί». Και δεν μʼ ενδιαφέρει.

JPAGE_CURRENT_OF_TOTAL