130x180 books

130x180 monopati

130x107mathisi

130x300 unicef

 
130x180 amnesty

130x130 warchild


130x130 reporters

130x180 doctors sans


130x180 warchild

130x180 apopseis


130x130 cancer

130x180 twitter

130x300 books

 

 

Διαφήμιση
Βουλευτές

Προς τον Πρωθυπουργό της Ελλάδας

Αλέξη,

Στήριξα την ομάδα διαπραγμάτευσης τη νύχτα της Παρασκευής όντας σίγουρη ότι δεν υπάρχει περίπτωση να υπάρξει συμφωνία. Ότι τελικά θα γυρίσετε πίσω για να στηριχτούμε  στο λαό - όπως το έκανες και την προηγούμενη φορά.  Ότι η ανάγνωση της μάχης που δίνατε εκεί θα βοηθήσει ν’  αποκαλυφθεί στα μάτια και των πιο ανυποψίαστων συμπατριωτών μας, μετά και τ’ αποτελέσματα του δημοψηφίσματος της προηγούμενης Κυριακής, πώς επιχειρούν να χρησιμοποιήσουν την Ελλάδα ως εργαλείο για να μετασχηματίσουν βίαια στο ακόμα φρικαλεότερο συνολικότερα την Ευρώπη. Επειδή δεν πιστεύω ότι η κατάσταση για την εργαζόμενη πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας μπορεί ποτέ ν’  αλλάξει ριζικά προς το καλύτερο χωρίς τη δική της συνειδητοποίηση και θέληση για δράση προς τα εκεί.

του Νίκου Νικολόπουλου.

Ο ελληνικός λαός δεν αντέχει άλλη λιτότητα και άλλα αποτυχημένα προγράμματα. Επί πέντε χρόνια, ο δρόμος που έδειξαν οι ίδιοι πάντα «δανειστές» - και υπηρέτησαν με πίστη και πάθος οι προηγούμενες, μνημονιακές κυβερνήσεις – μεγάλωναν το αδιέξοδο και μας έφερναν στο ίδιο σημείο κάθε φορά: νέοι φόβοι για Grexit, νέα χρέη, νέα δανεικά και νέα μέτρα. Είναι η ώρα λοιπόν, να το φωνάξουμε δυνατά για να το ακούσουν όλοι: Η Ελλάδα διεκδικεί μία βιώσιμη λύση, οι Έλληνες δεν αντέχουν άλλη ανεργία και φτώχεια!

του Θεόδωρου Καράογλου.

Φίλες και φίλοι,


γράφω αυτές τις γραμμές όχι ως μέλος του Κοινοβουλίου, αλλά ως απλός πολίτης ο οποίος αγωνιά και προβληματίζεται για το σήμερα και το αύριο της πατρίδας μας.

Οι ημέρες είναι δραματικές και απαιτούν από όλους μας σύνεση, αυτοσυγκράτηση, ψυχραιμία και πάνω από όλα ενότητα, προκειμένου να βγούμε με όσο το δυνατόν λιγότερες “πληγές” από την... τάφρο στην οποία μας πέταξε η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝ.ΕΛ.

 του Λευτέρη Αυγενάκη.

«Είναι γεγονός ότι ο κ. Τσίπρας με τις εμμονές του έβαλε το κόμμα του πάνω από τη χώρα, και με περισσή αλαζονεία και αμέτρητα διαπραγματευτικά λάθη, θα φέρει (εάν φέρει) μια κάκιστη συμφωνία.

Είναι γεγονός ότι η "πρώτη αριστερή Κυβέρνηση", θέλει να τιμωρήσει όσες επιχειρήσεις άντεξαν την κρίση πέντε χρόνια τώρα για χάρη της παχιάς αγελάδας του δημοσίου που θέλει να ξαναθρέψει, αντί να προχωρήσει σε μεταρρυθμίσεις στο ασφαλιστικό.

Είναι γεγονός ότι η Ελλάδα τώρα πια βρίσκεται "στη γωνία" και οι εταίροι και δανειστές είναι πλέον εκτός ορίων με τις υπερβολικές απαιτήσεις τους.

Το βάρος των λαθών του κ. Τσίπρα δυστυχώς είναι τεράστιο για τη χώρα.

Τώρα είναι η ώρα οι υπεύθυνες πολιτικές δυνάμεις να σηκώσουν αυτό το βάρος.

Η χώρα πρέπει να μείνει στο κέντρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, να αλλάξει το κλίμα σε διεθνές επίπεδο, να αποκτήσει και πάλι φίλους, να επιστρέψει στην κανονικότητα και να αποκαταστήσουμε τη ζημιά που έγινε όλο αυτό το διάστημα.

Είναι πια απολύτως απαραίτητη μια Κυβέρνηση Εθνικής Σωτηρίας.»


του Λευτέρη Αυγενάκη.

Η Ελλάδα βρίσκεται και πάλι σε ένα δύσκολο σταυροδρόμι. Το κλίμα που υπάρχει εντός και εκτός της χώρας είναι εξόχως ανησυχητικό. Ξένα μέσα μαζικής ενημέρωσης, αξιωματούχοι και αγορές προδικάζουν την έξοδο της χώρας από το ευρώ. Η εδώ και 5 περίπου μηνών νέα ελληνική Κυβέρνηση, έχασε πολύτιμο χρόνο αναλωνόμενη σε αυτοσχέδιες τακτικές διαπραγμάτευσης, σε ζητήματα τύπων χωρίς καμία ουσιαστική, αλλά και επικοινωνιακή πλέον αξία.

του Παναγιώτη Καρκατσούλη.

Κάθε φορά που κάποιος κρατικός αξιωματούχος κάνει, εμπρόθετα ή μη, κακή χρήση του δημοσίου χρήματος, εμφανίζεται ένας ηθολογικού περιεχομένου αναστοχασμός με την επίκληση της standard έκφρασης «η γυναίκα του Καίσαρα....». Στην πρόσφατη περίπτωση της νέας επιτροπής που συγκρότησε η Πρόεδρος της Βουλής, στη θέση του Καίσαρα βρίσκεται η ίδια η ΠτΒ (υποθέτω ότι δεν υπάρχει αντίρρηση...) και στη θέση της γυναικός, η εξουσία (τι άλλο;). Η ΠτΒ εκμεταλλευόμενη την έλλειψη οιουδήποτε ελέγχου των δαπανών της Βουλής και ασκώντας το δικαίωμα που της δίνει ο –από κάθε άποψη ελλειμματικός και προβληματικός κανονισμός της Βουλής- αποφάσισε: Να πλαισιώσει τον εαυτό της με κάποιους συνεργάτες, αφήνοντας την πόρτα ανοιχτή, εν καιρώ, να προσθέσει κι άλλους. Οι συνεργάτες της θα αποζημιωθούν οικονομικά για την «υποστήριξή» τους στην ΠτΒ. Δεν ξέρουμε με τι ποσόν διότι, προφανώς, η εργασία τους δεν μπορεί να υπολογιστεί. Αν και η ίδια στο «έχοντας υπόψη» της απόφασής της, αναφέρει ότι η εργασία τους θα σχετίζεται με την υποστήριξη των ποικιλώνυμων επιτροπών που με περίσσεια φαντασία δημιούργησε (περί του «επονείδιστου» χρέους, περί των μνημονίων, της Ζήμενς, κοκ). Βεβαίως, στην αμήχανη παρατήρηση «μα αυτά τα θέματα που θα διερευνηθούν, έχουν ήδη διερευνηθεί», η μόνη υπόθεση εργασίας είναι ότι θα χρειαστεί να φωτοτυπηθούν εκατοντάδες χιλιάδες σελίδες από τις υπάρχουσες δικογραφίες, έτσι ώστε να μπορεί να δικαιολογηθεί η σχετική δαπάνη. Πάντως, ο σχετικός κωδικός δεν έχει περισσότερα από 3.650.000 ευρώ. Θα πρέπει να περιοριστεί σ’ αυτά.

Πέρα και από την επόμενη, προφανή, διερώτηση «μα, καλά, δεν επαρκούν οι πάνω από χίλιοι υπάλληλοι της Βουλής για να στηρίξουν το έργο της ΠτΒ;» και την επίσης αφοπλιστική απάντηση «μα, έτσι το κάνουν όλοι», έχουμε ενώπιόν μας μια ακόμη απτή απόδειξη του παλαιοκομματικού πνεύματος που διατρέχει τους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, γενικά, και την ΠτΒ, ειδικότερα. Το αριστερό πελατειακό (παρα-) κράτος οικοδομείται στις στέρεες βάσεις του δεξιού. Δύο βασικές διαφορές: Οικοδομείται σε πολύ συντομότερο χρόνο και πολύ επιθετικά. Η κυβερνώσα αριστερά δεν τηρεί κανένα πρόσχημα. Στις αιτιάσεις των επικριτών της για τη σωρεία των κομματικών διορισμών, η απάντηση είναι σταθερή : «Μα, είμαστε κυβέρνηση της Αριστεράς»!!!

Όσο, όμως, η συζήτηση αναπαράγεται εντός των προηγουμένων ορίων παραμένει αντι-παραγωγική. Ενδεχομένως, λειτουργεί εκτονωτικά αλλά καθόλου εποικοδομητικά. Το πρόβλημα δεν συνίσταται στην διαρκή υπόδειξη των (κατά τα λοιπά, προφανών) προσωπικών ιδιομορφιών της ΠτΒ, αλλά στην αποφυγή των μεταρρυθμίσεων, συστηματικά και διαχρονικά.

Εκείνο το οποίο ενδιαφέρει τους υπέρμαχους των μεταρρυθμίσεων είναι η δημιουργία δικλείδων ασφαλείας στην λειτουργία των δημοσίων οργανώσεων, ώστε ανάλογοι καισαροπαπισμοί να μην μπορούν να εκδηλωθούν στο μέλλον. Τούτο μπορεί να επιτευχθεί μόνο με την ύπαρξη ελέγχων στα οικονομικά και της Βουλής που θα στηρίζονται σε ενιαίες αρχές και κοινή μεθοδολογία. Ανεξαρτήτως διοικητικού/κυβερνητικού επιπέδου, χρησιμότητας και σκοπιμότητας, οι κρατικές δαπάνες- και, οπωσδήποτε, εκείνες που επιβαρύνουν τον κρατικό προϋπολογισμό- θα πρέπει να δικαιολογούνται μόνο εν σχέσει προς ένα προσδοκώμενο αποτέλεσμα. Το αποτέλεσμα αυτό θα πρέπει να περιγράφεται, κατά το δυνατόν ευκρινέστερα, σε ένα πρόγραμμα δράσης το οποίο θα υποβάλλεται υποχρεωτικώς από κάθε δημόσια οργάνωση. Το σχέδιο δράσης θα αποτελεί τον οδηγό ελέγχου για την δικαιολόγηση των δαπανών και τις εκταμιεύσεις. Θα εκταμιεύονται μόνον εκείνες οι δαπάνες οι οποίες δικαολογούνται από την επίτευξη του αποτελέσματος. Δεν θα υπάρχουν, δηλαδή, κωδικοί- «κουβάδες» (λχ. «έξοδα επιτροπών»!) από τους οποίους μπορούμε να αντλούμε χρήμα, κατά βούληση, προσέχοντας μόνο να το αντλούμε «νόμιμα».

Και για τελειώνουμε με τη νομιμότητα και τον διασυρμό της, αρκεί να υπενθυμίσουμε ότι σήμερα, νόμιμη θεωρείται κάθε δαπάνη η οποία γίνεται από νόμιμα εξουσιοδοτημένο όργανο. Η δικαιολόγηση της «σκοπιμότητας» της δαπάνης- δηλαδή, του ουσιαστικού λόγου για τον οποίο αφαιρούνται τα δημόσια χρήματα- αποτελεί αναφαίρετο δικαίωμα εκείνου που είναι κατά νόμο αρμόδιος!

Ο «προϋπολογισμός προγραμμάτων» αποτελεί μια από τις πάγίως παραπεμπόμενες το μέλλον μεταρρυθμίσεις. Χρέος των ευρωπαϊκών, μεταρρυθμιστικών δυνάμεων της χώρας είναι να την προωθήσουν, ακόμη κι αν, σήμερα, φαίνεται ότι οι προϋποθέσεις για την υιοθέτησή της είναι λιγώτερες από κάθε άλλη φορά. Οι προσπάθειες αντιμετώπισης του νεποτισμού και του παλαιοκομματισμού πρέπει να είναι ανάλογες με την ένταση της επιβολής του. Το Ποτάμι είναι το μοναδικό κόμμα που υποστήριξε, προεκλογικά και μετεκλογικά, την εισαγωγή του προϋπολογισμού προγραμμάτων ως μείζονα διαρθρωτική αλλαγή. Εξακολουθούμε να υποστηρίζουμε ότι η μόνη αναγκαία συμμαχία σήμερα είναι εκείνη που προωθεί αυτές ακριβώς τις μεταρρυθμίσεις. Για να κάνουμε ακόμη πιο εμφανή τη διχοτομία «μεταρρύθμιση»-«αντιμεταρρύθμιση» και να δώσουμε ουσία στον πολιτικό λόγο.

 

 

του Μάξιμου Χαρακόπουλου

«Την ώρα που η αγορά θυμίζει «έρημο» και κάνουμε το σταυρό μας να πληρωθούν μισθοί και συντάξεις, οι διαβεβαιώσεις του ΣΥΡΙΖΑ ότι δεν θα άλλαζε μόνον την Ελλάδα αλλά όλη την Ευρώπη κατέρρευσαν με πάταγο».

του Θεόδωρου Καράογλου.

Μετά τις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου την πατρίδα μας κυβερνά μια κυβέρνηση... σχήμα (παρα)λόγου.

 “Σχήμα λόγου” ήταν ότι θα καταργούσαν το Μνημόνιο με ένα νόμο και ένα άρθρο, “σχήμα λόγου” πως δεν θα μειωθούν μισθοί και συντάξεις, “προεκλογικές υπερβολές” η κατάργηση του ΕΝΦΙΑ, το αφορολόγητο των 12.000 ευρώ, η επαναφορά της 13ης σύνταξης και η αύξηση του κατώτατου μισθού στα 751 ευρώ.

 Είπαμε όμως...

του Παναγιώτη Καρκατσούλη.

Το ότι το μεγάλο πρόβλημα του ελληνικού κράτους είναι η εφαρμογή όσων αποφασίζει η νομοθετική του «εξουσία» είναι γνωστό τοις πάσι. Το ότι το πρόβλημα θεωρείται άλυτο αποτελεί επίσης πεποίθηση πολλών συμπολιτών μας οι οποίοι αρέσκονται σε διαγνώσεις του τύπου «όλοι ίδιοι είναι»... Το ότι τα κόμματα που είχαν την ευθύνη της διακυβέρνησης επί 40 χρόνια δεν έκαναν καμία σοβαρή προσπάθεια να λύσουν το «ενδημικό» αυτό πρόβλημα, δεν απαλλάσσει τους νυν από την ευθύνη τους να το αντιμετωπίσουν. Αλλά, απ’ ότι δείχνουν, δεν έχουν καμία διάθεση να το κάνουν. Προτιμούν να ακολουθούν κατά πόδας τους προηγούμενους. Κι έτσι, εξακολουθούμε να πορευόμαστε, δημιουργώντας κι άλλους χάρτινους νόμους... Ένα τέτοιο δείγμα γραφής είχαμε αυτές τις μέρες.

του Νίκου Δένδια.

Πολύ φοβούμαι ότι στο διάστημα αυτό, των 100 ημερών της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, αντιμετωπίζει πολύ μεγάλη δυσκολία όποιος επιχειρεί να εντοπίσει έστω και λίγα θετικά στοιχεία στην πολιτική που ακολουθήθηκε μέχρι τώρα.  

Θα ευχόμουν πραγματικά και χωρίς ίχνος κακόπιστης πρόθεσης, για το καλό της πατρίδας μας και των πολιτών της, να ήταν διαφορετικά τα πράγματα. Στην περίπτωση αυτή θα είχαμε σήμερα την υποχρέωση να αναγνωρίσουμε στην σημερινή Κυβέρνηση ότι ανέλαβε θετικές πρωτοβουλίες και ότι αξιοποίησε τη νωπή λαϊκή εντολή, προκειμένου να εξέλθει επιτέλους η Ελλάδα από την εξαετή κρίση.

JPAGE_CURRENT_OF_TOTAL