130x180 books

130x180 monopati

130x107mathisi

130x300 unicef

 
130x180 amnesty

130x130 warchild


130x130 reporters

130x180 doctors sans


130x180 warchild

130x180 apopseis


130x130 cancer

130x180 twitter

130x300 books

 

 

Διαφήμιση
Βουλευτές

Γράφει ο Λευτέρης Αυγενάκης.

Η Νέα Δημοκρατία οδεύει το προσεχές διάστημα προς την "ανοικτή διαδικασία" εκλογής του νέου Προέδρου της. Το γεγονός αυτό πυροδότησε και μια εσωτερική συζήτηση αναφορικά με το ποιος πρέπει να είναι ο προσανατολισμός της Νέας Δημοκρατίας, σαν να είναι αυτό το ζητούμενο. Ακούγονται φωνές υπέρ της «δεξιάς στροφής», της «επιστροφής στο μεσαίο χώρο», την "επιστροφή στις ιδρυτικές αξίες του μακρινού 1974", επιστροφή στο "κοινωνικό κέντρο" κ.α.

 

Φίλες και φίλοι,

Στις 20 Σεπτεμβρίου υποστήκαμε την τρίτη εκλογική ήττα σε διάστημα οκτώ μηνών και αυτό το στοιχείο από μόνο του σημαίνει πολλά και μας δείχνει, ως Νέα Δημοκρατία, ακόμη περισσότερα.

Πρώτον ότι δεν καταφέραμε να πείσουμε την κοινωνία πως είχαμε τις ενδεδειγμένες λύσεις για να κάνει η Ελλάδα τα απαιτούμενα άλματα προς τα εμπρός.

του Νίκου Νικολόπουλου.


Κύριο

Πάνο Καμμένο

Πρόεδρο ΑΝ.ΕΛ.

 

Αγαπητέ Πρόεδρε,

Λίγες ώρες έχουν περάσει από την σκληρή εκλογική μάχη κατά την οποία το σύστημα διαπλοκής θέλησε να μας ακυρώσει πολιτικά και να εξαϋλώσει τους ΑΝΕΛ, με στόχο να εξακολουθεί η χώρα να είναι έρμαιο των μηχανισμών διαφθοράς και ο ΣΥΡΙΖΑ δέσμιος κυβερνητικών επιλογών ειδικού σκοπού.

του Λευτέρη Αυγενάκη.


Στη χώρα της «αριστερής ιδεολογίας», της απύθμενης υποκρισίας και του πολιτικού θεατρινισμού θεωρούνται σχεδόν αυτονόητες ορισμένες στάσεις και συμπεριφορές. Η «ηθική υπεροχή» και η «ιδεολογική ανωτερότητα» της αριστεράς (θαρρεί κανείς και εξ’ ορισμού υπάρχουν σε όποιον τις ενστερνίζεται) επιτρέπει αντιφατικές για την κοινή λογική, αλλά απολύτως φυσιολογικές -απ’ ότι φαίνεται- για την αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ συμπεριφορές.

του Μάξιμου Χαρακόπουλου.

 

Από την απαρχή της εκδήλωσης της οικονομικής κρίσης έγινε φανερό ότι η χώρα χρειαζόταν επειγόντως την ανασυγκρότηση της παραγωγικής της δομής. Η ανάπτυξη που έπρεπε να στοχεύουμε, για να έχει διάρκεια και στέρεα βάση, προϋποθέτει την ενίσχυση των πλέον παραγωγικών τομέων και πρωτίστως της πρωτογενούς παραγωγής. Μόνον μέσα από τη διεύρυνση του ποσοστού της αγροτικής δραστηριότητας επί του ΑΕΠ –που σήμερα κυμαίνεται σε ένα θλιβερό 3,5%- η όποια αναπτυξιακή προοπτική δεν θα έχει τα χαρακτηριστικά της «φούσκας».

του Μάξιμου Χαρακόπουλου

 

Φαίνεται ότι οι περισσότεροι από τους πολιτικούς που μας κυβέρνησαν τους τελευταίους επτά μήνες είχαν μολυνθεί από το μικρόβιο του ναρκισσισμού. Δεν εξηγούνται διαφορετικά αυτές οι εκρήξεις εγωπάθειας και η αίσθηση ότι είναι αποκλειστικοί συνομιλητές της ιστορίας. Τα κρούσματα πολυάριθμα. Αρχικώς, ήταν η «ανίατη» περίπτωση του ποπ-σταρ της πολιτικής και της οικονομίας, του μάγου της θεωρίας των παιγνίων, Γιάνη Βαρουφάκη. Το κρεσέντο του τυχοδιωκτισμού του το πλήρωσε και θα το πληρώνει πολύ ακριβά, για πολύ ακόμη, η χώρα. Στο δρόμο του «υπεράνθρωπου» τον ακολούθησε και η απελθούσα πρόεδρος της βουλής. Βασανίζοντας σαδιστικά κοινοβούλιο, θεσμούς και ανθρώπους η κα Ζωή Κωνσταντοπούλου είχε τη δική της μυστική συνομιλία με την ιστορία ως, όπως εύστοχα γράφηκε, νέα Ζαν Ντ Αρκ. Αλλά και ο κ. Τσίπρας στην πρόσφατη τηλεοπτική του συνέντευξη, μας παρουσιάστηκε ως νέος Λουδοβίκος 14ος προειδοποιώντας μας ότι μετά από αυτόν ακολουθεί το χάος. Την πληρωμή βέβαια της αμετροέπειάς του θα τη λάβει ο πρώην πρωθυπουργεύων υπουργικού συμβουλίου και συνιστωσών στις εκλογές της 20ης Σεπτεμβρίου.

της Νάντιας Βαλαβάνη.

Στο ανεμόδαρτο, μετά την υπερψήφιση του τρίτου Μνημονίου, πολιτικό τοπίο της χώρας κι εν μέσω ενός διεθνούς κραχ μ’ έντονο άρωμα από την παγκόσμια κρίση του 2009, το πώς συμπεριφέρεται πολιτικά ο καθένας μας έχει πολύ μικρότερη σημασία από το τι προσδοκούμε και τι μπορούμε να κάνουμε ως πολιτικό συλλογικό υποκείμενο.

του Λευτέρη Αυγενάκη.


Η πρόσφατη προκήρυξη εθνικών εκλογών από τον Πρωθυπουργό, ήταν μια ακόμη δυσάρεστη έκπληξη από τις πολλές που έχουν συμβεί στη χώρα εξαιτίας του ΣΥΡΙΖΑ. Η αλήθεια είναι ότι η χώρα δε χρειαζόταν εκλογές ούτε τον περασμένο Ιανουάριο, ούτε τώρα.

του Μάξιμου Χαρακόπουλου


Είναι μάλλον απίθανο να υπήρχε έστω και ένας απλός ψηφοφόρος του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου που ανέμενε ότι η Ελλάδα θα έφθανε, με τη διακυβέρνηση του κόμματος που τότε επέλεξε, τόσο σύντομα στο σημείο που βρίσκεται τώρα. Σήμερα, όμως, με το «Μνημόνιο της Αριστεράς» να μπαίνει ήδη σε εφαρμογή, και με «μέτρα φωτιά» που απειλούν να πυρπολήσουν κάθε επιχειρηματική δραστηριότητα,  καθώς δεκάδες χιλιάδες επιχειρήσεις μεταφέρονται εσπευσμένα στη Βουλγαρία ή στην Κύπρο, ενώ δεκάδες άλλες αντιμετωπίζουν το φάσμα του «λουκέτου», κανείς δεν δικαιούται να κάνει ότι δεν καταλαβαίνει. Σήμερα, που οι αγρότες και οι κτηνοτρόφοι βλέπουν να πλησιάζει η λαίλαπα της μεγαλύτερης στην ιστορία φοροαφαίμαξής τους και οι συντάξεις των συνταξιούχων μειώνονται αντί για την υποσχόμενη 13η σύνταξη, κανείς δεν μπορεί να σφυρίζει αδιάφορα.  Σήμερα, που η πολιτική των «ανοιχτών συνόρων» της κας Χριστοδουλοπούλου, και του συζύγου της υπουργού Ναυτιλίας κ. Δρίτσα, μετατρέπει τη μισή Ελλάδα σε ένα απέραντο στρατόπεδο με εκατοντάδες χιλιάδες μετανάστες, κανείς δεν μπορεί να λέει ότι δεν γνωρίζει. Σήμερα, με την επιβολή ΦΠΑ 23% στην ιδιωτική εκπαίδευση που την οδηγεί σε ολοκληρωτική καθίζηση, με το «μπαλτά» του υπουργού Παιδείας στη λειτουργία των σχολείων και των πανεπιστημίων, προς όφελος των οργανωμένων μειοψηφιών, και την προσπάθεια απεθνικοποίησης του περιεχόμενου του προγράμματος διδασκαλίας, κανείς δεν μπορεί να επικαλεσθεί άγνοια.    

του Νίκου Νικολόπουλου.

Ο Αλέξης Τσίπρας την Πέμπτη έκανε αυτό που όλοι ήξεραν και περίμεναν από την στιγμή που έγινε ξεκάθαρο ότι ένα τμήμα της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ διαχώρισε την θέση της από την πλειοψηφία των συναδέλφων της στο κόμμα και στην κυβερνητική πλειοψηφία, καταψηφίζοντας τη συμφωνία της χώρας με τους δανειστές και τη στρατηγική επιλογή του πρωθυπουργού να συνεχίσει η χώρα να μάχεται εντός του ευρωπαϊκού πλαισίου.

JPAGE_CURRENT_OF_TOTAL