130x180 books

130x180 monopati

130x107mathisi

130x300 unicef

 
130x180 amnesty

130x130 warchild


130x130 reporters

130x180 doctors sans


130x180 warchild

130x180 apopseis


130x130 cancer

130x180 twitter

130x300 books

 

 

Διαφήμιση
Βουλευτές

του Νίκου Νικολόπουλου.


Κύριο

Πάνο Καμμένο

Πρόεδρο ΑΝ.ΕΛ.

 

Αγαπητέ Πρόεδρε,

Λίγες ώρες έχουν περάσει από την σκληρή εκλογική μάχη κατά την οποία το σύστημα διαπλοκής θέλησε να μας ακυρώσει πολιτικά και να εξαϋλώσει τους ΑΝΕΛ, με στόχο να εξακολουθεί η χώρα να είναι έρμαιο των μηχανισμών διαφθοράς και ο ΣΥΡΙΖΑ δέσμιος κυβερνητικών επιλογών ειδικού σκοπού.

του Λευτέρη Αυγενάκη.


Στη χώρα της «αριστερής ιδεολογίας», της απύθμενης υποκρισίας και του πολιτικού θεατρινισμού θεωρούνται σχεδόν αυτονόητες ορισμένες στάσεις και συμπεριφορές. Η «ηθική υπεροχή» και η «ιδεολογική ανωτερότητα» της αριστεράς (θαρρεί κανείς και εξ’ ορισμού υπάρχουν σε όποιον τις ενστερνίζεται) επιτρέπει αντιφατικές για την κοινή λογική, αλλά απολύτως φυσιολογικές -απ’ ότι φαίνεται- για την αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ συμπεριφορές.

του Μάξιμου Χαρακόπουλου.

 

Από την απαρχή της εκδήλωσης της οικονομικής κρίσης έγινε φανερό ότι η χώρα χρειαζόταν επειγόντως την ανασυγκρότηση της παραγωγικής της δομής. Η ανάπτυξη που έπρεπε να στοχεύουμε, για να έχει διάρκεια και στέρεα βάση, προϋποθέτει την ενίσχυση των πλέον παραγωγικών τομέων και πρωτίστως της πρωτογενούς παραγωγής. Μόνον μέσα από τη διεύρυνση του ποσοστού της αγροτικής δραστηριότητας επί του ΑΕΠ –που σήμερα κυμαίνεται σε ένα θλιβερό 3,5%- η όποια αναπτυξιακή προοπτική δεν θα έχει τα χαρακτηριστικά της «φούσκας».

του Μάξιμου Χαρακόπουλου

 

Φαίνεται ότι οι περισσότεροι από τους πολιτικούς που μας κυβέρνησαν τους τελευταίους επτά μήνες είχαν μολυνθεί από το μικρόβιο του ναρκισσισμού. Δεν εξηγούνται διαφορετικά αυτές οι εκρήξεις εγωπάθειας και η αίσθηση ότι είναι αποκλειστικοί συνομιλητές της ιστορίας. Τα κρούσματα πολυάριθμα. Αρχικώς, ήταν η «ανίατη» περίπτωση του ποπ-σταρ της πολιτικής και της οικονομίας, του μάγου της θεωρίας των παιγνίων, Γιάνη Βαρουφάκη. Το κρεσέντο του τυχοδιωκτισμού του το πλήρωσε και θα το πληρώνει πολύ ακριβά, για πολύ ακόμη, η χώρα. Στο δρόμο του «υπεράνθρωπου» τον ακολούθησε και η απελθούσα πρόεδρος της βουλής. Βασανίζοντας σαδιστικά κοινοβούλιο, θεσμούς και ανθρώπους η κα Ζωή Κωνσταντοπούλου είχε τη δική της μυστική συνομιλία με την ιστορία ως, όπως εύστοχα γράφηκε, νέα Ζαν Ντ Αρκ. Αλλά και ο κ. Τσίπρας στην πρόσφατη τηλεοπτική του συνέντευξη, μας παρουσιάστηκε ως νέος Λουδοβίκος 14ος προειδοποιώντας μας ότι μετά από αυτόν ακολουθεί το χάος. Την πληρωμή βέβαια της αμετροέπειάς του θα τη λάβει ο πρώην πρωθυπουργεύων υπουργικού συμβουλίου και συνιστωσών στις εκλογές της 20ης Σεπτεμβρίου.

της Νάντιας Βαλαβάνη.

Στο ανεμόδαρτο, μετά την υπερψήφιση του τρίτου Μνημονίου, πολιτικό τοπίο της χώρας κι εν μέσω ενός διεθνούς κραχ μ’ έντονο άρωμα από την παγκόσμια κρίση του 2009, το πώς συμπεριφέρεται πολιτικά ο καθένας μας έχει πολύ μικρότερη σημασία από το τι προσδοκούμε και τι μπορούμε να κάνουμε ως πολιτικό συλλογικό υποκείμενο.

του Λευτέρη Αυγενάκη.


Η πρόσφατη προκήρυξη εθνικών εκλογών από τον Πρωθυπουργό, ήταν μια ακόμη δυσάρεστη έκπληξη από τις πολλές που έχουν συμβεί στη χώρα εξαιτίας του ΣΥΡΙΖΑ. Η αλήθεια είναι ότι η χώρα δε χρειαζόταν εκλογές ούτε τον περασμένο Ιανουάριο, ούτε τώρα.

του Μάξιμου Χαρακόπουλου


Είναι μάλλον απίθανο να υπήρχε έστω και ένας απλός ψηφοφόρος του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου που ανέμενε ότι η Ελλάδα θα έφθανε, με τη διακυβέρνηση του κόμματος που τότε επέλεξε, τόσο σύντομα στο σημείο που βρίσκεται τώρα. Σήμερα, όμως, με το «Μνημόνιο της Αριστεράς» να μπαίνει ήδη σε εφαρμογή, και με «μέτρα φωτιά» που απειλούν να πυρπολήσουν κάθε επιχειρηματική δραστηριότητα,  καθώς δεκάδες χιλιάδες επιχειρήσεις μεταφέρονται εσπευσμένα στη Βουλγαρία ή στην Κύπρο, ενώ δεκάδες άλλες αντιμετωπίζουν το φάσμα του «λουκέτου», κανείς δεν δικαιούται να κάνει ότι δεν καταλαβαίνει. Σήμερα, που οι αγρότες και οι κτηνοτρόφοι βλέπουν να πλησιάζει η λαίλαπα της μεγαλύτερης στην ιστορία φοροαφαίμαξής τους και οι συντάξεις των συνταξιούχων μειώνονται αντί για την υποσχόμενη 13η σύνταξη, κανείς δεν μπορεί να σφυρίζει αδιάφορα.  Σήμερα, που η πολιτική των «ανοιχτών συνόρων» της κας Χριστοδουλοπούλου, και του συζύγου της υπουργού Ναυτιλίας κ. Δρίτσα, μετατρέπει τη μισή Ελλάδα σε ένα απέραντο στρατόπεδο με εκατοντάδες χιλιάδες μετανάστες, κανείς δεν μπορεί να λέει ότι δεν γνωρίζει. Σήμερα, με την επιβολή ΦΠΑ 23% στην ιδιωτική εκπαίδευση που την οδηγεί σε ολοκληρωτική καθίζηση, με το «μπαλτά» του υπουργού Παιδείας στη λειτουργία των σχολείων και των πανεπιστημίων, προς όφελος των οργανωμένων μειοψηφιών, και την προσπάθεια απεθνικοποίησης του περιεχόμενου του προγράμματος διδασκαλίας, κανείς δεν μπορεί να επικαλεσθεί άγνοια.    

του Νίκου Νικολόπουλου.

Ο Αλέξης Τσίπρας την Πέμπτη έκανε αυτό που όλοι ήξεραν και περίμεναν από την στιγμή που έγινε ξεκάθαρο ότι ένα τμήμα της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ διαχώρισε την θέση της από την πλειοψηφία των συναδέλφων της στο κόμμα και στην κυβερνητική πλειοψηφία, καταψηφίζοντας τη συμφωνία της χώρας με τους δανειστές και τη στρατηγική επιλογή του πρωθυπουργού να συνεχίσει η χώρα να μάχεται εντός του ευρωπαϊκού πλαισίου.

του Μάξιμου Χαρακόπουλου.

Οι δυνάμεις του ανεύθυνου λαϊκισμού και της ασύστολης δημαγωγίας, αφού υφάρπαξαν την ψήφο του ελληνικού λαού χρησιμοποιώντας το ψεύδος του αντιμνημονιακού αγώνα και τις κούφιες υποσχέσεις, επί επτά μήνες επιδόθηκαν σε μια τυχοδιωκτική και ολέθρια πολιτική. Και αφού τα ψέματά τους εξαντλήθηκαν, αφού οι αντιμνημονιακές τους μάσκες κατέπεσαν, αφού φόρτωσαν τη χώρα με ένα 3Ο μνημόνιο, με μέτρα σκληρά και ασήκωτα, μας οδηγούν και πάλι σε εκλογές. Και το κάνουν γνωρίζοντας ότι αυτό που έχει ανάγκη η οικονομία είναι η αποκατάσταση του αισθήματος εμπιστοσύνης.

του Παναγιώτη Καρκατσούλη.

Ποιος μπορεί να αντιμετωπίσει σήμερα ζητήματα που έχουν να κάνουν με τον επαναπροσδιορισμό της «καθολικής υπηρεσίας» ή τα όρια αξιοποίησης του φυσικού πλούτου είτε τον μετασχηματισμό του δημοσίου από βαρίδι σε ατμομηχανή της ανάπτυξης ή την ποιοτική αναβάθμιση της πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας ή ακόμη την αξιοποίηση κοινοτικών πόρων εκατοντάδων εκατομμυρίων με τρόπους που ποτέ πριν δεν έχουμε δοκιμάσει; Οι (νυν) Υπουργοί του ΣΥΡΙΖΑ; Οι (πρώην) Υπουργοί της Νέας Δημοκρατίας; Μήπως οι (πρώην/νυν) εμπειρογνώμονες/ «εμπειρογνώμονες» της Τρόικα; Το ΟΧΙ προκύπτει αβίαστα –ακόμη κι απ’ αυτούς που θα ασχοληθούν, έστω και επιδερμικά, με τα πεπραγμένα ενός εκάστου εξ αυτών.

Να εξηγηθώ: Σέβομαι και τιμώ ακόμη και την προσπάθεια που καταβάλλει κάποιος σε μια θέση ευθύνης. Επιμένω, όμως, ότι η στιγμή, σήμερα, δεν προσφέρεται για να αξιολογήσουμε ακριβοδίκαια προθέσεις, σχέδια, επιθυμίες ή (και) τον ρόλο της ατυχίας. Τώρα μετράει μόνο το αποτέλεσμα. Μετά τις κραυγές, τους ανόητους αλαλαγμούς για επινίκεια που ποτέ δεν ήρθαν, τις κεκαλυμένες ή εκφρασμένες εκδικητικότητες, τώρα είναι η ώρα της εθνικής ανασυγκρότησης.

Το σχέδιο για την εθνική ανασυγκρότηση πρέπει να δημιουργηθεί στη βάση μιας εθνικής συνεννόησης. Η μεγάλη πλειοψηφία των Ελλήνων πολιτών δείχνει να είναι σταθερή στην υπόδειξή της προς το πολιτικό σύστημα να προχωρήσει σε μια ενότητα θέσεων/πράξεων για την αντιμετώπιση της πρωτοφανούς δυσχερούς θέσης της χώρας. Κανένας (πλην των κομματικών υπαλλήλων) δεν θέλει και δεν ενδιαφέρεται να θίξει την ιδεολογική καθαρότητα των πεποιθήσεων κανενός. Πιστεύω, όμως, ότι υπάρχει ικανός χώρος/χρόνος που επιτρέπουν την συνεργασία των πολιτικών δυνάμεων επί μιας σειράς κρίσιμων ζητημάτων, όπως αυτά που αναφέρονται στην εισαγωγή του παρόντος σημειώματος.

Η αναγκαιότητα της εθνικής προσπάθειας για την ανασυγκρότηση πρέπει να απασχολήσει, ιδιαίτερα, τον ΣΥΡΙΖΑ ως κόμμα της πλειοψηφίας. Αν υπάρχει κάποιο μάθημα που πρέπει να έχουν μάθει οι σύντροφοι του ΣΥΡΙΖΑ, αυτό πρέπει να είναι η μεγάλη απόσταση που μεσολαβεί από τις επιιθυμίες και τις ιδεολογίες μέχρι την πράξη. Για παράδειγμα: Η Ευρώπη, σίγουρα, πρέπει ν’ αλλάξει. Πλην, όμως, αυτό δεν μπορεί/πρέπει να γίνει με την καταστροφή της δικής μας χώρας. Επίσης, καλό είναι να μπορεί κάποιος να διαπραγματεύεται για τον προσφορότερο τρόπο κατοχύρωσης των δικαιωμάτων του εντός και εκτός της ευρωζώνης αλλά, σίγουρα, αυτό δεν μπορεί να επιτευχθεί «μπουκάροντας» στο νομισματοκοπείο ή χακάροντας τα ΑΦΜ των πολιτών.

Μέχρι στιγμής, ο ΣΥΡΙΖΑ δείχνει να μην μαθαίνει. Διακινούνται διάφορες ιδέες (όχι σχέδια) για «φυγή προς τα εμπρός» που δεν έχουν ως βάση τις μεταρρυθμίσεις αλλά τον εντυπωσιασμό.

Εκείνο το οποίο εμείς θεωρούμε ότι πρέπει να συγκροτήσει την ατζέντα των επόμενων μηνών είναι η σκληρή δουλειά όσων μπορούν και γνωρίζουν πως αποκαθίσταται η κυβερνησιμότητα: Με άμεσες συντονισμένες ενέργειες για την αποδόμηση του πελατειακού κράτους που μόνο αυτές μπορούν να διασφαλίσουν κοινωνική δικαιοσύνη κατά την εφαρμογή των επαχθών εισπρακτικών μέτρων και την προοπτική της ευημερίας. Στόχοι, ενέργειες και άνθρωποι υπάρχουν. Μένουν οι αποφάσεις.

 

JPAGE_CURRENT_OF_TOTAL