130x180 books

130x180 monopati

130x107mathisi

130x300 unicef

 
130x180 amnesty

130x130 warchild


130x130 reporters

130x180 doctors sans


130x180 warchild

130x180 apopseis


130x130 cancer

130x180 twitter

130x300 books

 

 

Διαφήμιση
Βουλευτές

του Μάξιμου Χαρακόπουλου


Είναι μάλλον απίθανο να υπήρχε έστω και ένας απλός ψηφοφόρος του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου που ανέμενε ότι η Ελλάδα θα έφθανε, με τη διακυβέρνηση του κόμματος που τότε επέλεξε, τόσο σύντομα στο σημείο που βρίσκεται τώρα. Σήμερα, όμως, με το «Μνημόνιο της Αριστεράς» να μπαίνει ήδη σε εφαρμογή, και με «μέτρα φωτιά» που απειλούν να πυρπολήσουν κάθε επιχειρηματική δραστηριότητα,  καθώς δεκάδες χιλιάδες επιχειρήσεις μεταφέρονται εσπευσμένα στη Βουλγαρία ή στην Κύπρο, ενώ δεκάδες άλλες αντιμετωπίζουν το φάσμα του «λουκέτου», κανείς δεν δικαιούται να κάνει ότι δεν καταλαβαίνει. Σήμερα, που οι αγρότες και οι κτηνοτρόφοι βλέπουν να πλησιάζει η λαίλαπα της μεγαλύτερης στην ιστορία φοροαφαίμαξής τους και οι συντάξεις των συνταξιούχων μειώνονται αντί για την υποσχόμενη 13η σύνταξη, κανείς δεν μπορεί να σφυρίζει αδιάφορα.  Σήμερα, που η πολιτική των «ανοιχτών συνόρων» της κας Χριστοδουλοπούλου, και του συζύγου της υπουργού Ναυτιλίας κ. Δρίτσα, μετατρέπει τη μισή Ελλάδα σε ένα απέραντο στρατόπεδο με εκατοντάδες χιλιάδες μετανάστες, κανείς δεν μπορεί να λέει ότι δεν γνωρίζει. Σήμερα, με την επιβολή ΦΠΑ 23% στην ιδιωτική εκπαίδευση που την οδηγεί σε ολοκληρωτική καθίζηση, με το «μπαλτά» του υπουργού Παιδείας στη λειτουργία των σχολείων και των πανεπιστημίων, προς όφελος των οργανωμένων μειοψηφιών, και την προσπάθεια απεθνικοποίησης του περιεχόμενου του προγράμματος διδασκαλίας, κανείς δεν μπορεί να επικαλεσθεί άγνοια.    

του Νίκου Νικολόπουλου.

Ο Αλέξης Τσίπρας την Πέμπτη έκανε αυτό που όλοι ήξεραν και περίμεναν από την στιγμή που έγινε ξεκάθαρο ότι ένα τμήμα της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ διαχώρισε την θέση της από την πλειοψηφία των συναδέλφων της στο κόμμα και στην κυβερνητική πλειοψηφία, καταψηφίζοντας τη συμφωνία της χώρας με τους δανειστές και τη στρατηγική επιλογή του πρωθυπουργού να συνεχίσει η χώρα να μάχεται εντός του ευρωπαϊκού πλαισίου.

του Μάξιμου Χαρακόπουλου.

Οι δυνάμεις του ανεύθυνου λαϊκισμού και της ασύστολης δημαγωγίας, αφού υφάρπαξαν την ψήφο του ελληνικού λαού χρησιμοποιώντας το ψεύδος του αντιμνημονιακού αγώνα και τις κούφιες υποσχέσεις, επί επτά μήνες επιδόθηκαν σε μια τυχοδιωκτική και ολέθρια πολιτική. Και αφού τα ψέματά τους εξαντλήθηκαν, αφού οι αντιμνημονιακές τους μάσκες κατέπεσαν, αφού φόρτωσαν τη χώρα με ένα 3Ο μνημόνιο, με μέτρα σκληρά και ασήκωτα, μας οδηγούν και πάλι σε εκλογές. Και το κάνουν γνωρίζοντας ότι αυτό που έχει ανάγκη η οικονομία είναι η αποκατάσταση του αισθήματος εμπιστοσύνης.

του Παναγιώτη Καρκατσούλη.

Ποιος μπορεί να αντιμετωπίσει σήμερα ζητήματα που έχουν να κάνουν με τον επαναπροσδιορισμό της «καθολικής υπηρεσίας» ή τα όρια αξιοποίησης του φυσικού πλούτου είτε τον μετασχηματισμό του δημοσίου από βαρίδι σε ατμομηχανή της ανάπτυξης ή την ποιοτική αναβάθμιση της πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας ή ακόμη την αξιοποίηση κοινοτικών πόρων εκατοντάδων εκατομμυρίων με τρόπους που ποτέ πριν δεν έχουμε δοκιμάσει; Οι (νυν) Υπουργοί του ΣΥΡΙΖΑ; Οι (πρώην) Υπουργοί της Νέας Δημοκρατίας; Μήπως οι (πρώην/νυν) εμπειρογνώμονες/ «εμπειρογνώμονες» της Τρόικα; Το ΟΧΙ προκύπτει αβίαστα –ακόμη κι απ’ αυτούς που θα ασχοληθούν, έστω και επιδερμικά, με τα πεπραγμένα ενός εκάστου εξ αυτών.

Να εξηγηθώ: Σέβομαι και τιμώ ακόμη και την προσπάθεια που καταβάλλει κάποιος σε μια θέση ευθύνης. Επιμένω, όμως, ότι η στιγμή, σήμερα, δεν προσφέρεται για να αξιολογήσουμε ακριβοδίκαια προθέσεις, σχέδια, επιθυμίες ή (και) τον ρόλο της ατυχίας. Τώρα μετράει μόνο το αποτέλεσμα. Μετά τις κραυγές, τους ανόητους αλαλαγμούς για επινίκεια που ποτέ δεν ήρθαν, τις κεκαλυμένες ή εκφρασμένες εκδικητικότητες, τώρα είναι η ώρα της εθνικής ανασυγκρότησης.

Το σχέδιο για την εθνική ανασυγκρότηση πρέπει να δημιουργηθεί στη βάση μιας εθνικής συνεννόησης. Η μεγάλη πλειοψηφία των Ελλήνων πολιτών δείχνει να είναι σταθερή στην υπόδειξή της προς το πολιτικό σύστημα να προχωρήσει σε μια ενότητα θέσεων/πράξεων για την αντιμετώπιση της πρωτοφανούς δυσχερούς θέσης της χώρας. Κανένας (πλην των κομματικών υπαλλήλων) δεν θέλει και δεν ενδιαφέρεται να θίξει την ιδεολογική καθαρότητα των πεποιθήσεων κανενός. Πιστεύω, όμως, ότι υπάρχει ικανός χώρος/χρόνος που επιτρέπουν την συνεργασία των πολιτικών δυνάμεων επί μιας σειράς κρίσιμων ζητημάτων, όπως αυτά που αναφέρονται στην εισαγωγή του παρόντος σημειώματος.

Η αναγκαιότητα της εθνικής προσπάθειας για την ανασυγκρότηση πρέπει να απασχολήσει, ιδιαίτερα, τον ΣΥΡΙΖΑ ως κόμμα της πλειοψηφίας. Αν υπάρχει κάποιο μάθημα που πρέπει να έχουν μάθει οι σύντροφοι του ΣΥΡΙΖΑ, αυτό πρέπει να είναι η μεγάλη απόσταση που μεσολαβεί από τις επιιθυμίες και τις ιδεολογίες μέχρι την πράξη. Για παράδειγμα: Η Ευρώπη, σίγουρα, πρέπει ν’ αλλάξει. Πλην, όμως, αυτό δεν μπορεί/πρέπει να γίνει με την καταστροφή της δικής μας χώρας. Επίσης, καλό είναι να μπορεί κάποιος να διαπραγματεύεται για τον προσφορότερο τρόπο κατοχύρωσης των δικαιωμάτων του εντός και εκτός της ευρωζώνης αλλά, σίγουρα, αυτό δεν μπορεί να επιτευχθεί «μπουκάροντας» στο νομισματοκοπείο ή χακάροντας τα ΑΦΜ των πολιτών.

Μέχρι στιγμής, ο ΣΥΡΙΖΑ δείχνει να μην μαθαίνει. Διακινούνται διάφορες ιδέες (όχι σχέδια) για «φυγή προς τα εμπρός» που δεν έχουν ως βάση τις μεταρρυθμίσεις αλλά τον εντυπωσιασμό.

Εκείνο το οποίο εμείς θεωρούμε ότι πρέπει να συγκροτήσει την ατζέντα των επόμενων μηνών είναι η σκληρή δουλειά όσων μπορούν και γνωρίζουν πως αποκαθίσταται η κυβερνησιμότητα: Με άμεσες συντονισμένες ενέργειες για την αποδόμηση του πελατειακού κράτους που μόνο αυτές μπορούν να διασφαλίσουν κοινωνική δικαιοσύνη κατά την εφαρμογή των επαχθών εισπρακτικών μέτρων και την προοπτική της ευημερίας. Στόχοι, ενέργειες και άνθρωποι υπάρχουν. Μένουν οι αποφάσεις.

 

της Νάντιας Βαλαβάνη.

Κύριε Διευθυντά,

 

Η στοχευμένη επίθεση στο πρόσωπό μου συνεχίζεται από την εφημερίδα σας. Με αφορμή και τα ψευδέστατα, συκοφαντικά και δυσφημιστικά σημερινά δημοσιεύματα της, δηλώνω κατηγορηματικά:

του Μάξιμου Χαρακόπουλου.

Η Ελλάδα συνεχίζει να βρίσκεται στην κόκκινη ζώνη κινδύνου. Η ψήφιση της πρώτης δέσμης των προαπαιτούμενων μέτρων για τη σύναψη του 3ου Μνημονίου συνιστά μόνον την αρχή μιας μακράς και επίπονης διαδρομής για τη σωτηρία της χώρας.

Η ευθύνη για την τραγική κατάσταση στην οποία βρεθήκαμε, και λίγο έλειψε να βυθιστούμε στην άβυσσο, έχει ταυτότητα. Είναι η ανεύθυνη διαχείριση της κυβέρνησης και η αποδοχή από τον πρωθυπουργό της διαπραγματευτικής «συνταγής» Βαρουφάκη.

της Νάντιας Βαλαβάνη.

Αναγκάζομαι να μιλήσω δημόσια για πράγματα που δε θα ‘πρεπε να μιλάει κανείς ποτέ: Για τα οικονομικά ενός τρίτου προσώπου, όπως είναι η μητέρα μου. Με αναγκάζει η αθλιότητα των δημοσιευμάτων των τελευταίων ημερών, που έγιναν τσουνάμι το Σαββατοκύριακο. Με αποκορύφωμα, αλλά όχι μόνο, το πεντασέλιδο (!) αφιέρωμα του «Πρώτου Θέματος» σ’ εμένα και στην πατρική μου οικογένεια. Με «πονηρό» πηχιαίο τίτλο πάνω από γιγαντοφωτογραφία μου, στην οποία μέσω μοντάζ φαίνεται να μελετώ εμβριθώς το «πόθεν έσχες» μου του 2012, «Εγώ σήκωσα τα 200.000 ευρώ» - και, με πολύ μικρότερα γκρι γράμματα, «Ομολογία της μητέρας Βαλαβάνη ενώ η κόρη υπουργός θα πάγωνε τις θυρίδες».

Προς τον Πρωθυπουργό της Ελλάδας

Αλέξη,

Στήριξα την ομάδα διαπραγμάτευσης τη νύχτα της Παρασκευής όντας σίγουρη ότι δεν υπάρχει περίπτωση να υπάρξει συμφωνία. Ότι τελικά θα γυρίσετε πίσω για να στηριχτούμε  στο λαό - όπως το έκανες και την προηγούμενη φορά.  Ότι η ανάγνωση της μάχης που δίνατε εκεί θα βοηθήσει ν’  αποκαλυφθεί στα μάτια και των πιο ανυποψίαστων συμπατριωτών μας, μετά και τ’ αποτελέσματα του δημοψηφίσματος της προηγούμενης Κυριακής, πώς επιχειρούν να χρησιμοποιήσουν την Ελλάδα ως εργαλείο για να μετασχηματίσουν βίαια στο ακόμα φρικαλεότερο συνολικότερα την Ευρώπη. Επειδή δεν πιστεύω ότι η κατάσταση για την εργαζόμενη πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας μπορεί ποτέ ν’  αλλάξει ριζικά προς το καλύτερο χωρίς τη δική της συνειδητοποίηση και θέληση για δράση προς τα εκεί.

του Νίκου Νικολόπουλου.

Ο ελληνικός λαός δεν αντέχει άλλη λιτότητα και άλλα αποτυχημένα προγράμματα. Επί πέντε χρόνια, ο δρόμος που έδειξαν οι ίδιοι πάντα «δανειστές» - και υπηρέτησαν με πίστη και πάθος οι προηγούμενες, μνημονιακές κυβερνήσεις – μεγάλωναν το αδιέξοδο και μας έφερναν στο ίδιο σημείο κάθε φορά: νέοι φόβοι για Grexit, νέα χρέη, νέα δανεικά και νέα μέτρα. Είναι η ώρα λοιπόν, να το φωνάξουμε δυνατά για να το ακούσουν όλοι: Η Ελλάδα διεκδικεί μία βιώσιμη λύση, οι Έλληνες δεν αντέχουν άλλη ανεργία και φτώχεια!

του Θεόδωρου Καράογλου.

Φίλες και φίλοι,


γράφω αυτές τις γραμμές όχι ως μέλος του Κοινοβουλίου, αλλά ως απλός πολίτης ο οποίος αγωνιά και προβληματίζεται για το σήμερα και το αύριο της πατρίδας μας.

Οι ημέρες είναι δραματικές και απαιτούν από όλους μας σύνεση, αυτοσυγκράτηση, ψυχραιμία και πάνω από όλα ενότητα, προκειμένου να βγούμε με όσο το δυνατόν λιγότερες “πληγές” από την... τάφρο στην οποία μας πέταξε η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝ.ΕΛ.

JPAGE_CURRENT_OF_TOTAL