130x180 books

130x180 monopati

130x107mathisi

130x300 unicef

 
130x180 amnesty

130x130 warchild


130x130 reporters

130x180 doctors sans


130x180 warchild

130x180 apopseis


130x130 cancer

130x180 twitter

130x300 books

 

 

Διαφήμιση
Guest

του Παναγιώτη Ήφαιστου.

Η έννοια στρατηγική είναι δυναμική και σύνθετη. Κατά βάση, στρατηγική είναι η συνάρτηση μέσων και σκοπών για την εκπλήρωση των εθνικών συμφερόντων. Στέκομαι λοιπόν εξ αρχής τονίζοντας πως μια εθνική στρατηγική συμπεριλαμβάνει οτιδήποτε σχετίζεται με την εθνοκρατική ζωή. Μεταξύ άλλων, τους εθνικούς σκοπούς, τις διεθνείς σχέσεις του κράτους, τις απειλές, την αποτροπή των απειλών, τις συμμαχίες, τις διεθνείς θεσμικές συμμετοχές, τις διεθνείς συμφωνίες και την κοινωνική, στρατιωτική, διπλωματική και οικονομική οργάνωση. Η πνευματική υπόσταση, βέβαια, είναι τα θεμέλια της εθνοκρατικής ζωής.

Μια σύνθετη και καλά σχεδιασμένη υψηλή στρατηγική προϋποθέτει συμπερίληψη όλων των κριτηρίων και παραγόντων σε όλα τα πεδία ενδιαφέροντος, την χάραξη στρατηγικής για κάθε ένα πεδίο, την συνάρτησή διαφορετικών πεδίων ενδιαφέροντος όταν σχετίζονται μεταξύ τους, την συμπερίληψη εκτιμήσεων και σχεδιασμών για απρόβλεπτες καταστάσεις, την ιεράρχηση των σημασιών σε όλο το φάσμα και τον σχεδιασμό και εφαρμογή ιεραρχημένων επηρεασμού επηρεασμού όλων των πεδίων ενδιαφέροντος.

 του Θάνου Καλαμίδα.

Η γιαγιά μου συνήθιζε να λέει μια φράση, που πολλές φορές η ζωή μου με έκανε να δω την αλήθεια που κρυβόταν πίσω από τις λέξεις. Έλεγε λοιπόν, "κάθε φορά που λέμε δόξα τον Θεό κάτι συμβαίνει αμέσως μετά και λέμε Παναγία βοήθα". Έτσι και το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε. Δέκα εκατομμύρια παρά τετρακόσιες χιλιάδες και κάτι ψιλά έλληνες πήραμε βαθιά ανάσα, είπαμε δόξα το Θεό και μέχρι να φτάσει Τετάρτη αρχίσαμε τα …Παναγιά βοήθα!

Έτσι αφού ξεκινήσαμε το Σάββατο με μαύρες μερσεντές, αλεξίσφαιρα γιλέκα, μάσκες του σκι - για να μην αναγνωριστούν οι μυστικοί - και χειροπέδες, καταλήξαμε την Τέταρτη με σημαίες και λάβαρα, το παλληκάρι της φακής να κλωτσάει δημοσιογράφο έξω από το δικαστικό μέγαρο και πενήντα ορφανά να κράζουν «το ‘73 άρχισε η δικτατορία».

Κοινός νους

Κωνσταντίνος Λυκογιάννης | Τρίτη, 01 Οκτώβριος 2013 08:19

του Κωνσταντίνου Λυκογιάννη.

     Όλες αυτές οι διαδηλώσεις, οι καταλήψεις δημοσίων κτιρίων, η καταστροφή ξένης και δημόσιας περιουσίας, το δεν πληρώνω, η φοροδιαφυγή και ότι άλλες νόμιμες ή παράνομες ενέργειες που συνοδεύουν τις διεκδικήσεις των εργαζομένων, γίνονται χωρίς να έχουν εκτιμηθεί σωστά οι ανάγκες των εργαζομένων σε συνάρτηση με τις πραγματικότητες που επικρατούν στην υπό κατάρευση οικονομία μας. Οι αποφάσεις που παίρνονται για τις κινητοποιήσεις αποφασίζονται σύμφωνα με τη «λογική» μας και όχι με γνώμονα το «κοινό νου» (common sense). Και υπάρχει μεγάλη διαφορά μεταξύ των δύο αυτών εννοιών, όπως έχει επικρατήσει να εφαρμόζονται στη χώρα μας. Ο όρος «λογική» είναι μια έννοια σχετική και εξαρτάται από πολλούς παράγοντες, όπως, πολιτικές ή θρησκευτικές μας πεποιθήσεις, οι ανάγκες μας, οι καιρικές συνθήκες, η οικονομική μας κατάσταση, η μόρφωσή μας, τα συμφέροντα ή ενδιαφέροντά μας, με κέντρο πάντα το «εγώ» μας. Δηλαδή, βλέπουμε λογικό ό,τι μας ευνοεί και παράλογο ό,τι δεν μας συμφέρει. Ο «κοινός νους» όμως είναι κάτι διαφορετικό. Είναι η απόλυτη λογική, που βγαίνει από την ήρεμη σκέψη και γίνεται αποδεκτή, χωρίς αντιρρήσεις, από όλους και μάλιστα χρησιμοποιείται σαν μέτρο δικαίου από το νομοθέτη και τα δικαστήρια. Μια σωστή απόφαση που δεν βασίζεται σε μια εξειδικευμένη γνώση.(Sound judgment not based on specialized knowledge. Dictonary of American Heritage). Αυτό που συνθέτει το «ένα και ένα κάνουν δύο».

του Κωνσταντίνου Ιακώβου.

Κάθε μέρα που μας ξημερώνει είναι σαφώς διαφορετική και έτσι πρέπει να την αντιμετωπίζουμε, αλλά, τα τελευταία χρόνια είναι και καταθλιπτική και εκεί ο ¨ εμποράκος της Θεσσαλονίκης¨, σηκώνει τα χέρια ψηλά.

Χαράτσια, τιμολόγια, ΔΕΗ , ΟΤΕ, Ασφαλιστικές εισφορές, μισθοί, εμπορεύματα, καθημερινές υποχρεώσεις αναπόφευκτες για όλους τους μικρόμεγαλοεπιχειρηματίες, που αναγκάζονται πριν καλά, καλά ανοίξουν το μαγαζί τους να σκεφτούν και πριν το κλείσουν να βρουν τα χρήματα να πληρώσουν όλους αυτούς τους καθημερινούς και όχι μόνο λογαριασμούς.

Κανείς δεν ρωτάει πλέον κανέναν που θα βρεθούν τα χρήματα. Από την μία τα αλλεπάλληλα μέτρα που ολοένα και αυξάνονται και από την άλλη η έλλειψη ρευστότητας στην αγορά και η πτώση του αγοραστικού καταναλωτικού κοινού λόγω κρίσης.

Η απαίτηση των εισπρακτικών φορέων για χρήματα μεγάλη. Η ανταπόκριση όμως του εμπορικού κόσμου μικρή, διότι τα ταμεία των καταστημάτων είναι μείων, άδεια, χωρίς ρευστό.

Τα μαγαζιά από καταναλωτικό κοινό;

Ακόμα ποιο άδεια. Η μεγάλη ανεργία και οι μικροί μισθοί, προκαλούν σοβαρά προβλήματα στην κίνηση της αγοράς.

Ο αγώνας της επιβίωσης που δίνουν καθημερινά οι πολίτες της πόλης μας και ο εμπορικός επιχειρηματικός κόσμος είναι μεγάλος, μπροστά στα υπέρογκα καθημερινά έξοδα.

Το μέλλον των μικρών εμπορικών καταστημάτων είναι πλέον αβέβαιο μπροστά στα μεγαθήρια των πολυεθνικών και στα εμπορικά χωριά (εμπορικά κέντρα) τα οποία εμφανίζονται καθημερινά.

Η βοήθεια των κρατικών μηχανισμών για την στήριξη των μικροεπιχειρηματιών;

Σχεδόν ανύπαρκτη. Διότι το κίνητρο το επιχειρηματικό, θα έπρεπε να γνωρίζουν οι κυβερνώντες, δεν είναι η επιχειρηματική επιδότηση. Το να ανοίξει σήμερα κάποιος με ένα μικρό ή μεγάλο κεφάλαιο ένα μαγαζί, είναι εύκολο. Το να το συντηρήσει και να το καθιστά καθημερινά βιώσιμο είναι το δύσκολο.

Γι’ αυτό και εμείς ως συμβαλλόμενοι στην ελληνική οικονομία της χώρας ζητάμε το πάγωμα των τιμολογιακών αυξήσεων και την κατάργηση των μέτρων, που κατακρεουργούν τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις και τις οδηγούν στον αφανισμό και στο αναγκαστικό κλείσιμο.

Ζητάμε την βοήθεια της πολιτείας και την στήριξη του καταναλωτικού κοινού, για να παραμείνουν βιώσιμες οι μικρές και μεγάλες Ελληνικές επιχειρήσεις της χώρας μας. Ψωνίζοντας από μία μικρή Ελληνική επιχείρηση, δίνεται χέρι βοηθείας στην ενίσχυση, τόσο της Ελληνικής οικονομίας, όσο και στην βιωσιμότητα της ύπαρξης τους εμπορικού κλάδου.

του Θάνου Καλαμίδα.

Τα τελευταία δέκα χρόνια που έχω περιοριστεί σε στήλες άποψης, τα γραπτά μου κατά περιόδους είχαν πολύ συγκεκριμένους στόχους, όλους μέσα στα όρια περισσότερης δημοκρατίας και ελευθερίας του λόγου. Και για μένα τουλάχιστον ήταν ιδιαίτερη τιμή η βράβευση από ευρωπαϊκό θεσμό της δουλειάς μου.

Παράλληλα όμως με τα εύσημα κι όπως είναι πολύ φυσιολογικό, υπήρξαν και αυτοί που με βομβάρδισαν με υποδείξεις που έφτασαν - και ακόμα φτάνουν - τις απειλές. Βομβαρδισμός στη κυριολεξία, ειδικά όταν το άρθρο μου «πονάει». Όταν η ΕΕ με τίμησε με το βραβείο για τον αγώνα μου για τη ελευθερία του λόγου - έγινε μετά από μια σειρά άρθρων που είχαν σαν αποτέλεσμα, μετά από δεκαετίες το φιλανδικό φασιστικό κόμμα σε μια υποχρεωτική κίνηση πολιτικής ορθότητας τουλάχιστον στα αγγλικά, να αλλάξει το όνομα του - ο αριθμός των απειλητικών μέιλ ή τηλεφωνικών μηνυμάτων να γίνει τσουνάμι που κόντεψε να με πνίξει.

JPAGE_CURRENT_OF_TOTAL