130x180 books

130x180 monopati

130x107mathisi

130x300 unicef

 
130x180 amnesty

130x130 warchild


130x130 reporters

130x180 doctors sans


130x180 warchild

130x180 apopseis


130x130 cancer

130x180 twitter

130x300 books

 

 

Διαφήμιση
Guest

του Θάνου ΚΑλαμίδα.

Μήνες μετά την άφιξη μου στη Σκανδιναβία βρέθηκα καλεσμένος σε πρωτοχρονιάτικο πάρτι από Φιλανδό φίλο. Ανάμεσα στους δεκάδες καλεσμένους ήταν ένας νέος άντρας ο όποιος από την αρχή της βραδιάς παρακολουθούσε την κάθε μου κίνηση, τη κάθε κουβέντα που έλεγα και τη κάθε μάτια που έριχνα.

Πριν ακόμα φτάσει ο καινούργιος χρόνος, ο Φιλανδός κύριος ήταν εμφανώς μεθυσμένος και οι τρόποι του είχαν γίνει ενοχλητικά αδιάκριτοι. Τώρα πια δεν σταματούσε στο να με παρατηρεί συνέχεια, αλλά είχε αρχίσει να με παρακολουθεί όπου πήγαινα και να μιλάει για μένα φανερά δείχνοντας με με το δάχτυλο τεντωμένο. Εγώ από τη πλευρά μου προσπαθούσα με κόπο να …μην χαλάσω τη βραδιά.

Φάκελος Συρία

apopseis: Αφιέρωμα | Τετάρτη, 23 Οκτώβριος 2013 15:05

Για μεγάλο χρονικό διάστημα η Συρία μονοπώλησε το ενδιαφέρον των ειδησεογραφικών πρακτορείων όλου του κόσμου, και όχι άδικα. Οι κινήσεις στη διεθνή σκακιέρα, τα παιχνίδια εξουσίας και η απειλή μιας πιο γενικευμένης σύρραξης αλλά και τα μαρτύρια του Συριακού λαού γίνονταν καθημερινά όλο και πιο εμφανή. Μέχρι τη συμφωνία της 27ης Σεπτεμβρίου για την καταστροφή του χημικού οπλοστασίου της Συριακής Κυβέρνησης φαινόταν ότι η στρατιωτική επέμβαση ήταν μονόδρομος για τις ΗΠΑ, με ό,τι συνέπειες μπορεί να είχε αυτή η κίνηση για όλη τη Μέση Ανατολή.

Η συμφωνία καταστροφής των κυβερνητικών χημικών δε σημαίνει το τέλος των συγκρούσεων στην πολύπαθη Συρία. Με δυσκολία θα χαρακτηριζόταν μία άνω τελεία, αφού απλά απέτρεψε τα χειρότερα. Αντίθετα, δε δόθηκε καμία λύση στον πόλεμο μεταξύ κυβέρνησης και ανταρτών, δεν έπαψαν οι Σύριοι να υποφέρουν και είναι αμφίβολο το κατα πόσο στο μέλλον δε θα υπάρξουν ξανά αφορμές που να δικαιολογούν μια στρατιωτική επέμβαση.

Το apopseis σας προσκαλεί μέσα από τις σελίδες του ηλεκτρονικού περιοδικού του να δείτε την κατάσταση μέσα από τα μάτια έγκριτων διεθνολόγων, πολεμικών ανταποκριτών, πολιτικών, αναλυτών και ατόμων που έχουν ταξιδέψει στη Συρία και να σχηματίσετε τη δική σας άποψη για ένα από τα σημαντικότερα ζητήματα των καιρών μας.



Για να μεταφερθείτε στο περιοδικό πατήστε εδώ.






του Κωνσταντίνου Λυκογιάννη.

   Είτε λόγω της οικονομικής κρίσης που διερχόμαστε, είτε λόγω έλλειψης δημοκρατικής παιδείας, ο μέσος ‘Ελληνας θεωρεί τον εαυτό του άσχετο με τα διαδραματιζόμενα γύρω του και ως εκ τούτου δεν μπορεί να φανταστεί ότι μπορεί να συμβάλει κατά το ελάχιστο στην επίλυση των προβλημάτων του. Τι μπορώ να κάνω εγώ; Ποιος με ακούει εμένα; Τι θές να κάνω; Είμαι μόνος μου. Πόσες φορές τα έχουμε ακούσει αυτά, από όλους σχεδόν που νομίζουν ότι δεν μπορούν ή που δεν θέλουν ή που δεν ξέρουν πως να συμβάλουν αποτελεσματικά στη θεραπεία μιας κοινωνικής κακοδαιμονίας. Αν και σχεδόν όλοι μας είμαστε πολιτικά «πληροφορημένοι», εν τούτοις δεν μπορούμε να καταννοήσουμε πόσο μπορούμε να κάνουμε τη διαφορά αν ενεργοποιηθούμε, κάνοντας το καθήκον σαν πολίτες. Στεκόμαστε θεατές στο περιθώριο, περιμένοντας ότι κάποιος επίσημος θα κάνει κάτι σχετικά, ακόμα και όταν μας αφορά άμεσα, με αποτέλεσμα η απραξία μας να παρουσιάζεται σαν αδιαφορία. Βασικός λόγος είναι το γεγονός ότι οι πολιτικοί μας μας άφησαν έξω και δεν μας επέτρεψαν να αντιληφθούμε πόσο τεράστιος και ζωτικός μπορεί να καταστεί ο ρόλο μας στη διαδικασία λειτουργίας της δημοκρατίας μας και στη διαμόρφωση ευνοϊκών συνθηκών αν ενεργοποιηθούμε σαν πολίτες. Ίσως γιατί φοβούνται ότι μπορεί να αμφισβητηθεί η χρησιμότητά τους.

Της Δευτέρας τα καμώματα

Θάνος Καλαμίδας | Παρασκευή, 18 Οκτώβριος 2013 08:29

του Θάνου Καλαμίδα.

Πάνω από μια δεκαετία και λόγο ραδιοφωνικών κυρίως υποχρεώσεων, οι Δευτέρες είναι για μένα ημέρες ξεκούρασης και χαλάρωσης. Εκτός αν συμβαίνει τίποτα σοβαρό συνήθως αποφεύγω ακόμα και το ιντερνέτ. Αυτά μέχρι τις τελευταίες δυο Δευτέρες που τη πρώτη έφαγα Στουρνάρα και αυτή που μας πέρασε, Αλέξη. Και στις δυο περιπτώσεις αντιμετώπισα προβλήματα δυσφαγίας και σοβαρές ενοχλήσεις στο στομάχι.

Ο Αλέξης χωρίς γραβάτα, για λόγους σημειολογίας, δεν μου είπε τίποτα καινούργιο. Απεναντίας μου είπε πολλά από τα παλιά. Σε ένα πράγμα τουλάχιστον από όσα είπε ο Αλέξης τη Δευτέρα το βράδυ, συμφωνώ απόλυτα. Όλα όσα τον αφορούν αυτή τη στιγμή – συμπεριλαμβανομένης και της γραβάτας – έχουν μια σχέση σημειολογίας με την πραγματικότητα. Και θα το εξηγήσω.

Κότες τρίλιρες παντού

Θάνος Καλαμίδας | Παρασκευή, 11 Οκτώβριος 2013 08:42

του Θάνου Καλαμίδα.

Λοιπόν έχω μια λίγο τραβηγμένη θεωρεία που δεν θα μου κάνει καμία έκπληξη αν κάποια μέρα βγει αληθινή. Πιστεύω, που λέτε, ότι κάπου υπάρχει ένα μυστικό κτίριο, κάτι μεταξύ υψίστης ασφάλειας ψυχιατρική κλινική και εργοστασίου, που μαζεύουν μικρά παιδιά. Αφού λοιπόν τους κάνουν συναισθηματική λοβοτομή, αφιερώνουν τα υπόλοιπα εικοσιπέντε χρόνια της ζωής τους μελετώντας με απάνθρωπες μεθόδους πως θα γίνουν υπουργοί οικονομικών.

Αυτά, γιατί δεν μπορώ να βρω καμία άλλη λογική εξήγηση γιατί όλοι οι υπουργοί οικονομικών σε όλο τον κόσμο έχουν τόσα πολλά κοινά χαρακτηριστικά και ειδικά όταν τους ακούς να συνεντευξιάζονται δυσκολεύεσαι να τους ξεχωρίσεις. Μάλιστα, είμαι σίγουρος ότι έχουν αναπτύξει και δικούς τους τρόπους επικοινωνίας που εμείς οι κοινοί γήινοι δεν καταλαβαίνουμε. Α, και η ιδεολογία, όπως τουλάχιστον εμείς την καταλαβαίνουμε, δεν έχει καμιά σημασία γι αυτούς. Φιλελεύθεροι, σοσιαλιστές, καπιταλιστές ή κομουνιστές οι υπόλοιποι, υπουργοί οικονομικών αυτοί.

JPAGE_CURRENT_OF_TOTAL