130x180 books

130x180 monopati

130x107mathisi

130x300 unicef

 
130x180 amnesty

130x130 warchild


130x130 reporters

130x180 doctors sans


130x180 warchild

130x180 apopseis


130x130 cancer

130x180 twitter

130x300 books

 

 

Διαφήμιση
Τρίτη, 08 Μάιος 2018 08:10

Μια πρόταση για το υπερπλεόνασμα- Προϋπόθεση εφαρμογής του άλλη κυβέρνηση

  Γιώργος Κοντογιάννης

γράφει ο Γιώργος Κοντογιάννης.

Με κοστολογημένες προτάσεις η Νέα Δημοκρατία και ο πρόεδρός της Κυριάκος Μητσοτάκης επιχειρούν να δείξουν στον ελληνικό λαό ότι υπάρχει κι άλλος δρόμος εκτός από το δρόμο της διαρκούς, ανελέητης λιτότητας που έχει επιλέξει η κυβέρνηση Τσίπρα.

 

Οι προτάσεις για το αφορολόγητο 1.000 ευρώ σε κάθε παιδί και τα μέτρα για την ένταξη 800.000 πολιτών στην «ομπρέλα» του ελαχίστου εγγυημένου εισοδήματος, είναι μόνο μια γεύση των μέτρων που πρόκειται να υλοποιήσει η ΝΔ όταν γίνει κυβέρνηση.

Το βέβαιο είναι ότι οι δεσμεύσεις που αναλαμβάνει ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι όλες κοστολογημένες και άμεσα υλοποιήσιμες. Κι αν εύλογα διερωτηθεί κανείς γιατί δεν πράττει τα ίδια και η σημερινή κυβέρνηση, θα απαντήσουμε ότι είναι θέμα αντίληψης και ιδεοληψίας. Η κυβέρνηση του κ. Τσίπρα δεν μπορεί να ξεφύγει από τη λογική της αυστηρής προστασίας του δημοσίου. Ούτε μπορεί να ξεφύγει από τη λογική των επιδομάτων. Θέλει έναν λαό ισοπεδωμένο που η επιβίωσή του θα εξαρτάται από το ποια και πόσα επιδόματα τα ευαρεστείται να του… προσφέρει η κυβέρνηση.

Η ΝΔ έχει ακριβώς την αντίθετη αντίληψη. Θέλει η οικονομία και η αγορά να λειτουργεί με τέτοιο τρόπο ώστε οι πολίτες να μπορούν να παράγουν και να κερδίζουν, ο καθένας ανάλογα με τις ικανότητες και δυνατότητες που έχει, μέσα σε ένα λειτουργικό πλαίσιο που θα δίνει ίσες ευκαιρίες σε όλους και το οποίο θα διέπεται από τους ίδιους κανόνες για όλους.

Η στάση της ΝΔ είναι στάση ωριμότητας. Στη διαμόρφωσή της συνέβαλε και η ίδια η κρίση αλλά και ατυχή πειράματα επιδοματικών πολιτικών που εφαρμόσθηκαν και από την ίδια, σε διάφορες κυβερνητικές περιόδους.

Ένα από αυτά, το οποίο συνεχίζεται και σήμερα, είναι η διανομή του πλεονάσματος σε ευπαθείς ομάδας, στις οποίες παρεισφρύουν βέβαια και οι κατά καιρούς επιτήδειοι.

Η κακή αρχή όντως έγινε από την κυβέρνηση της ΝΔ – ΠΑΣΟΚ το 2014, η οποία έμμεινε προσκολλημένη σε μια λογική προηγουμένων ετών. Μέσα στην αγωνία της να δώσει χρήματα σε εκείνους που θεώρησε ότι έχει αδικήσει με τα μνημονιακά μέτρα έδωσε επιδόματα στους ενστόλους. Οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ ακολούθησαν σε ακόμη χειρότερο μοτίβο, χρησιμοποιώντας το λεγόμενο «κοινωνικό μέρισμα» για πολιτικούς και μόνο λόγους.

Σίγουρα θα μπορούσαν οι κυβερνήσεις που πέτυχαν υπερπλεόνασμα να λειτουργήσουν διαφορετικά και να ρίξουν τα χρήματα αυτά στην πραγματική οικονομία με στόχο την αύξηση της παραγωγής.

Σήμερα με την πολιτική των επιδομάτων το μόνο που επιτυγχάνεται είναι πρόσκαιρη αύξηση της κατανάλωσης. Δηλαδή όσοι παίρνουν το επίδομα θα το ξοδέψουν σε καταναλωτικά αγαθά, μερικές φορές –ίσως τις περισσότερες- σε προϊόντα που εισάγονται, όπως είναι οι ηλεκτρικές συσκευές (ποιος φανατικός ποδοσφαιρόφιλος δεν θα ήθελε να αγοράσει μια νέα τηλεόραση εν όψει mundial;), επηρεάζοντας, σε ένα βαθμό αρνητικά, το εμπορικό ισοζύγιο.

Τι θα μπορούσε να γίνει;

Θα μπορούσε με το περίπου 1 δις ευρώ που έχει για διάθεση στους αδυνάμους ο κ. Τσίπρας, να προχωρήσει στην ίδρυση ενός ειδικού Ταμείου Ενίσχυσης Επιχειρήσεων από Ανέργους και Μικρομεσαίους. Θα μπορούσε μάλιστα να ζητήσει από την ΕΕ και την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων να συμβάλλουν σε αυτό.

Το Ταμείο αυτό η διαχείριση του οποίου θα γινόταν από ανεξάρτητη τραπεζική αρχή θα χορηγούσε χαμηλότοκα δάνεια σε ανέργους ή ομάδες ανέργων που θα ήθελαν να ιδρύσουν μια επιχείρηση πάνω σε μια καινοτόμα ιδέα. Το Ταμείο θα αναλάμβανε ακόμα και τη μελέτη να κάνει, μιας και οι άνεργοι δεν έχουν πόρους. Προϋπόθεση για τη χρηματοδότηση θα ήταν να προσλαμβάνει ανέργους οι οποίοι θα εκπαιδεύοντο από τον ΟΑΕΔ πάνω στις ειδικότητες που θα απαιτούσε η επιχείρηση.

Αντίστοιχο πρόγραμμα χρηματοδότησης θα μπορούσε να υπάρχει και για μικρομεσαίες επιχειρήσεις που θα ήθελαν να επεκταθούν, πάλι υπό την προϋπόθεση ότι οι νέοι εργαζόμενοι θα ήταν άνεργοι.

Με τον τρόπο αυτό θα είχαμε τα εξής οφέλη:

  • Θα μειωνόταν η ανεργία και γιατί θα έμπαιναν στην αγορά νέοι επαγγελματίες αλλά και γιατί οι υπάλληλοί τους θα προήρχοντο από τους ανέργους.
  • Θα περιοριζόταν η δαπάνη για επιδόματα ανεργίας
  • Οι νέοι επαγγελματίες και οι νέοι εργαζόμενοι θα πλήρωναν ασφαλιστικές εισφορές.
  • Οι νέες επιχειρήσεις θα είχαν έσοδα που θα φορολογούντο
  • Οι υπάλληλοι, επίσης, θα είχαν έσοδα που πιθανόν θα φορολογούντο
  • Με τους μισθούς που θα ελάμβαναν επαγγελματίες και εργαζόμενοι θα υπήρχε αύξηση της κατανάλωσης, άρα και νέα έσοδα από ΦΠΑ.
  • Για να στηθούν οι νέες επιχειρήσεις κάποιες υπάρχουσες θα δούλευαν και θα προσέφεραν υπηρεσίες και υλικά

Όλα αυτά είναι επιπλέον έσοδα για το κράτος και κυρίως είναι κυκλοφορία του χρήματος στην αγορά και τόνωση της αισιοδοξίας και της ελπίδας ότι κάτι αλλάζει.

Το σημαντικότερο όφελος ωστόσο για τη χώρα θα ήταν το μήνυμα που θα έστελνε η κυβέρνηση ότι εγκαταλείπεται η αρρωστημένη επιδοματική πολιτική.

Φυσικά, όλα τα παραπάνω αποτελούν μια πρόταση που θα μπορούσε να υιοθετήσει (βελτιωμένη σε πολλές – πολλές λεπτομέρειες από τους ειδικούς) μια κυβέρνηση που θα ήθελε να ενισχύσει τα θεμέλια της οικονομίας και όχι μια κυβέρνηση που ευκαιριακά ψάχνει για ψηφαλάκια. Κι αυτό εφ’ όσον υπάρχει ένα απρόσμενο πρωτογενές υπέρ – πλεόνασμα.

Γιατί μια φυσιολογική, μια λογική κυβέρνηση, αντί να κάνει ακόμα και αυτά που προτάθηκαν παραπάνω ή κάτι άλλο ορθότερο που πιθανόν έχει σκεφθεί κάποιος άλλος, θα έπρεπε να έχει φροντίσει ώστε η φορολόγηση των επαγγελματιών και εν γένει των πολιτών και της αγοράς να είναι τέτοια ώστε να μη προκύπτει υπερπλεόνασμα. Η ύπαρξη υπερπλεονάσματος είναι αρρώστια από την αγορά γιατί της στερεί πόρους. Χρήματα που θα έπρεπε να κινούνται και να επανεπενδύονται στοιβάζονται στα «συρτάρια» γενικού Λογιστηρίου για να διατεθούν υπό τη μορφή επιδομάτων ώστε να εξαγορασθούν συνειδήσεις και ψήφοι.

Και αν η κυβέρνηση Σαμαρά πέτυχε ένα μικρό υπερπλεόνασμα θέλοντας να δείξει ότι η οικονομία αλλάζει και το κράτος λειτουργεί μαζεύοντας φόρους, την τακτική αυτή την έκανε επιστήμη ο κ. Τσίπρας και από 1,75% που ήταν ο μνημονιακός στόχος για το υπερπλεόνασμα το 2017, αυτός το έφτασε στο 4% ήτοι στα 7,08 δις ευρώ. Χρήματα που προέρχονται από αιματηρές θυσίες του ελληνικού λαού και έλειψαν από την αγορά στερώντας ρευστότητα από τους επαγγελματίες, τους μισθωτούς και τους συνταξιούχους.

Τώρα ετοιμάζεται να εφαρμόσει τις νέες περικοπές που ο ίδιος ψήφισε στις συντάξεις. Κανείς δεν του τις ζήτησε. Μόνος του προθυμοποιήθηκε επειδή αδυνατούσε να προχωρήσει σε άλλες μεταρρυθμίσεις, σε μείωση του κόστους λειτουργίας του δημοσίου και σε αποκρατικοποιήσεις.

Είναι ο πιο πρόθυμος πρωθυπουργός της οκταετίας των μνημονίων. Ο πρωθυπουργός της φτώχειας και των επιδομάτων. Ο πρωθυπουργός της καταστροφής της αγοράς. Αυτός που επί πρωθυπουργίας του «οι αριθμοί ευημερούν, αλλά οι άνθρωποι δυστυχούν», όπως έλεγε ο Γεώργιος Παπανδρέου.

Προτάσεις για να περάσουμε σε μια άλλη εποχή υπάρχουν. Μόνη προϋπόθεση μια άλλη κυβέρνηση. Κυβέρνηση ΝΔ και πρωθυπουργό τον Κ. Μητσοτάκη.




Τελευταία τροποποίηση στις Τρίτη, 12 Ιούνιος 2018 08:53

Προσθήκη νέου σχολίου

Το apopseis δημοσιεύει όλα τα σχόλια, πλην των υβριστικών. Τα σχόλια εκφράζουν μόνο τον συγγραφέα τους και δεν υιοθετούμε τις θέσεις που εκφράζονται σε αυτά. Αν αντιμετωπίζετε κάποιο πρόβλημα μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί μας στο apospeis @ apopseis.gr


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

Γιώργος Κοντογιάννης

Γιώργος Κοντογιάννης

Πρώην Βουλευτής Ηλείας, πρώην Υφυπουργός Απασχόλησης και Κοινωνικής Προστασίας

Σύντομο βιογραφικό

Γεννήθηκε στο Βαρθολομιό Ηλείας το 1962. Έγγαμος με τη Σοφία Χίντζιου και πατέρας δύο αγοριών.

Επάγγελμα:
Δημοσιογράφος.


Κοινοβουλευτικές δραστηριότητες

Εξελέγη βουλευτής του Νομού Ηλείας με τη Ν.Δ. για πρώτη φορά το Μάρτιο του 2004 και επανεξελέγη το 2007, το 2009 και το 2012. Από τον Ιανουάριο έως το Οκτώβριο του 2009 διετέλεσε Υφυπουργός Απασχόλησης και Κοινωνικής Προστασίας. Από το 2004 έως το 2007 μετείχε ως Γραμματέας στη Διαρκή Επιτροπή Παραγωγής και Εμπορίου και ως Μέλος στην Ειδική Μόνιμη Επιτροπή Προστασίας Περιβάλλοντος και στην Ειδική Μόνιμη Επιτροπή Περιφερειών. Τον Οκτώβριο του 2007 εξελέγη Αναπληρωτής Γενικός Γραμματέας της Κ.Ο. της Νέας Δημοκρατίας. Από το  2007 έως και τον Ιανουάριο του 2008 μετείχε ως Μέλος στην Διαρκή Επιτροπή Παραγωγής και Εμπορίου και στην  Ειδική Μόνιμη Επιτροπή Προστασίας Περιβάλλοντος και Ειδική Επιτροπή Περιφερειών. Το 2009 και μετά μετέχει στην Επιτροπή Κοινωνικών Υποθέσεων.


Πολιτικές - κοινωνικές δραστηριότητες

Διετέλεσε πολιτικός συντάκτης στην ΕΡΤ και στις εφημερίδες Απογευματινή, Ελεύθερος (1998-1993) και Εστία (1984). Αρχισυντάκτης στην Απογευματινή της Κυριακής (1999-2002). Αρθρογράφος στις εφημερίδες του Πύργου Πατρίς και Πρώτη (2002). Συνεργάτης στην εφημερίδα Εξπρές, μηνιαία περιοδικά και σε επαρχιακούς ραδιοφωνικούς σταθμούς καθώς και στην εκδιδόμενη από το κόμμα της Ν.Δ. εβδομαδιαία εφημερίδα Νέα Πορεία (1980-1981). Από το 1980 συνεργάτης του Γραφείου Τύπου της Ν.Δ. και εκ των επιτελικών στελεχών του από το Μάρτιο του 1997.

Μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου ΗΣΑΠ (1989).

Εκ των συγγραφέων της σειράς βιβλίων «Ελλήνων Χρόνος» και «Ελληνισμός και Ορθοδοξία». Έχει γράψει επίσης το βιβλίο «Η Ηλεία στην Ελλάδα της Ευρώπης και της Aνάπτυξης».

Μέλος της Ένωσης Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών (ΕΣΗΕΑ), της Ένωσης Κωνσταντινοπολιτών Ηλιούπολης και του Ομίλου «Πολιτεία Ήλιδας Ολυμπίας».

Ενεργό στέλεχος της ΟΝΝΕΔ από το 1976 και στέλεχος της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ του Οικονομικού της Νομικής (1983-1988).


Διεύθυνση e-mail

g-kont@otenet.gr, giorgoskontogiannis1@gmail.com